Του Χ. Κηπουρού

“Τρία “δεν ξεπερνιέται” υπάρχουν: Η αμετάβλητη οίηση των “άνωθεν”,

η μεταβλητότητα των “κάτωθεν” και ο θάνατος”. Γράφει ο

Στη μνήμη των 57 θυμάτων των Τεμπών & στο δικαίωμά της, από τους συγγενείς, και όλους μας

Δεν θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο το έκανε και ο Ξέρξης όταν η καταιγίδα κατέστρεψε τις γέφυρες, και διέταξε να δοθούν τριακόσια μαστιγώματα, πάνω στα νερά του Ελλήσποντου. Λες και δεν έφταιγαν οι τότε “άνωθεν”. Κάτι ανάλογο θα έλεγε  η σημειωτική σήμερα, αν δεν ενέχεται κανείς από τους υπαρκτούς “άνωθεν”, όπως διατείνεται όλα αυτά τα χρόνια η ίδια η Κυβέρνηση.

Ένας μόνο πρωθυπουργός πέρασε τον τελευταίο ενάμισι αιώνα που έχει ενδιαφερθεί πραγματικά τόσο πολύ για το Σιδηρόδρομο. Νομίζω είναι γνωστός ο βίος και η πολιτεία του Χαρίλαου Τρικούπη. Ο οποίος αν ζούσε σήμερα θα αναφωνούσε: Ανθ΄ημών οι εν Αθήναις “άνωθεν”, γιατί προφανώς θα είχε χάσει τις εκλογές από έναν πρώην δικό του. Το Γουλιμή. Όμως τόσα πολλά μαζί  “ν” και “θ”, δεν συναντώνται εύκολα σε μια τόσο ολιγόλογη φράση.

Η Χαριλάου Τρικούπη είχε απλή συνωνυμία με τον πατέρα των νεοελληνικών σιδηροδρόμων. Γιατί αν γινόταν επί των ημερών του η γέφυρα του Ρίου Αντίρριου, το πρώτο πρώτο έργο θα ήταν η σιδηροδρομική γραμμή. Και ας μη σπεύσουν κάποιοι να κακολογήσουν τον Τρικούπη ως τοπικιστή. Γιατί έκανε και τη σιδηροδρομική γραμμή ως την Καλαμπάκα. Και δεν ήταν Θεσσαλός ώστε να τον ψέξουν. Λίγο Πελοποννήσιος ήταν και πολύ Ρουμελιώτης, που ούτε αυτό το όνομα έδωσαν στην ιδιαίτερη πατρίδα του οι επίγονοι. Τους άρεσε όλους φαίνεται η φράση “Στερεά Ελλάδα”. Λες και κατ αντιστοιχία έπρεπε να υπάρχει και η “Υγρά Ελλάδα”, αντί για την υπέροχη φράση: “Θαλάσσια Ελλάδα”. Η αγραμματοσύνη τους φθάνει σε τέτοιο σημείο που δεν γνώριζαν ότι η Ρούμελη είναι ετυμολογικά στενή συγγενής με τη Ρωμιοσύνη, ενώ αμφότερες είναι ετυμολογικές θυγατέρες της Ρωμανίας. Αυτής της χιλιόχρονης πρώτης εθνικής παλιγγενεσίας, που δεν το αναφέρουν καν στους λόγους τους, οι εκ της Πολιτικής επίσημοι.

Τελικά Κυβερνήσεις Γουλιμήδων είχαμε και έχουμε. Μπορεί οι κυβερνήσεις να πέφτουνε, όμως οι θιασώτες των υπογείων γραμμών, όπως του μετρό της Αθήνας, μένουν. Ένα έργο που σαραντάρισε   ως προς τα χρόνια κατασκευής, και που δεν θα τους αφήσει ποτέ να δουν έξω από τη μύτη τους.

Και η κοιλάδα των Τεμπών δεν κείται μακράν. Εκεί βρίσκονται οι νέες πόρτες του Πολυτεχνείου. Που αντί για “Ψωμί παιδεία Ελευθερία”, έχουν το τρίπτυχο: “Περιφερειακό, Αγροτικό, Αθηναϊκό”. Ότι δηλαδή δεν λύνεται το Περιφερειακό και το Αγροτικό, γιατί το εμποδίζει το Αθηναϊκό.

Και γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει Ελληνικό κράτος. Ονομάζεται έτσι αλλά είναι γεω-φασισμός.

Ο ίδιος με μεταστάσεις σε πρωτεύουσες Νομών, έχει εγκαταστήσει δεκάδες “μικράς Αθήνας”, με ακατοίκητη την Ελλάδα των ενδότερων. Αυτός γεννά τα Τέμπη και τα δυστυχήματα-εγκλήματα.

Τι Τέμπη κι αυτά. Τι κακοτοπιά. Για ποια Δανία του Νότου μας τσαμπουνούσαν; “Η Τιμισοάρα του Νότου” είμαστε ή μάλλον η Τιμισοάρα είναι: “Τα Τέμπη του Βορά” ή “Ο νέος Β.Ο.Α.Κ.”. Ως τώρα η θάλασσα λέγαμε μας παίρνει ανθρώπους, όμως και τα Τέμπη δεν πάνε πίσω. Μετά το 1999 και το τροχαίο με τους 6 νεκρούς φιλάθλους του ΠΑΟΚ, συνεχίζουν αδιαλείπτως να παίρνουν ή πιο σωστά να μας κλέβουν τον αφρό της χώρας. Το 2003, στα οδικά επίσης Τέμπη, με τα 21 γυμνασιόπαιδα του Μακροχωρίου, με κομμένα από πλακάζ του μοιραίου φορτηγού σώματα, και το 2023, με τα 57 τραγικά θύματα, απανθρακωμένα, τα πιο πολλά, στα σιδηροδρομικά Τέμπη. Κύριος οίδε για το 2043, μια και υπάρχει πλέον η περιοδικότητα της 20ετίας.

Και υπάρχει ένας ακόμη γόρδιος δεσμός κόμπος στο στομάχι του καλλίγραμμου κάποτε Ελλαδικού σώματος, μετά τον Αθηναϊκό γόρδιο της κεφαλής του. Η οποία στη διάρκεια της Τρίτης λεγόμενης Ελληνικής Δημοκρατίας, όχι μόνο δεν έλυσε κανένα γόρδιο αλλά τους πολλαπλασίασε και τώρα είναι δεκάδες. Ένας περίπου σε κάθε Νομό. Αυτά είναι τα μεταπολιτευτικά χαΐρια.

Αν υπήρχε ένας συλλογικός Ιησούς, θα προέτρεπε τους αδελφούς πολίτες: “Να οίδασι τι ποιούσι”. Προφανώς δεν θα γνώριζε στον καιρό του, ότι αν υπάρχει λύση, αυτή βρίσκεται αλλού. Ούτε στην πρωτεύουσα ούτε στην ανύπαρκτη υπαρκτή πολιτισμική ίριδα των μνηστήρων της εξ-ουσίας.

Επειδή μια παράφραση του Breton θα έλεγε πιθανόν ότι “Η Πολιτική είναι η απάντηση, όποια και αν είναι η ερώτηση”, το ηλεκτρονικό βιβλίο “Τέταρτη Δημοκρατία”, με δυο πνευματικές αρχές, το συλλογικό Αριστοτέλη και το συλλογικό Δημόκριτο, είναι η δική μου απάντηση μαζί όμως και η ερώτηση. Που όποια και αν είναι αυτή, η απάντηση είναι η Πολιτική { *}.

________________

{*}  http://www.metanastis.com/PDF/TETARTH_DHMOKRATIA_36H_EKDOSH.pdf

Λεζάντα εικόνας: Επίγονοι του Τρικούπη: “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”. Παντοιοτρόπως. Διανοητικά, Πολιτικά, Κοινωνικά αλλά κυρίως Ηθικά.