Ο Άλαν Γκρίνσπαν (Alan Greenspan) μάς αποχαιρέτησε σήμερα. Ένας άνθρωπος που εξυμνήθηκε ως ο κεντρικός τραπεζίτης των κεντρικών τραπεζιτών, βασιζόμενος στην πεποίθηση ότι οι αγορές είναι θείες και η μεταβλητότητα είναι αρετή.
Ο επιτάφιός του; Μια μοναδική, ένδοξη εξομολόγηση: «Βρήκα ένα ελάττωμα στο μοντέλο μου για τον κόσμο». Ένα ελάττωμα, είπε, λες και επρόκειτο για έναν σωλήνα με διαρροή και όχι για μια ολοκληρωτική κατάρρευση της διανοητικής αρχιτεκτονικής που τον έχρισε Μαντείο. Για δεκαετίες, κήρυττε ότι το προσωπικό συμφέρον του αρπακτικού ήταν το αόρατο χέρι του κοινού καλού.
Στη συνέχεια, το 2008, το θηρίο καταβρόχθισε το τραπέζι, και προς τιμήν του λύγισε, ομολογώντας ότι ολόκληρη η κοσμοθεωρία του —αυτή που οι κεντρικοί τραπεζίτες αγιοποίησαν και ο κόσμος κατάπιε— ήταν ένα παραμύθι για εισοδηματίες.
Δεν παραδέχτηκε, φυσικά, την υπαιτιότητά του. Αυτό θα απαιτούσε μια ηθική πυξίδα, ένα εργαλείο εμφανώς απόν από την Άυν Ραντιανή (Ayn Rand) ζώνη εργαλείων του. Όχι, απλώς σημείωσε το ελάττωμα, όπως ένας μετεωρολόγος θα μπορούσε να σημειώσει μια ριπή ανέμου, και επέστρεψε στην επάξια κερδισμένη σιωπή του.
Αντίο λοιπόν, Μαέστρο. Βοηθήσατε να οικοδομηθεί μια διαλυμένη παγκόσμια οικονομία-καζίνο, αλλά τουλάχιστον είχατε την αξιοπρέπεια να διαβάσετε φωναχτά την έκθεση νεκροψίας. Αλίμονο, αμέτρητα εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να πληρώνουν για τον αστερίσκο σας.



