Την αποχώρησή του από το κόμμα Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού ανακοίνωσε ο εξ Ηρακλείου πραγματογνώμονας στην υπόθεση των Τεμπών, Βασίλης Κοκοτσάκης.

Σε ανοιχτή επιστολή του ο κ. Κοκοτσάκης κάνει λόγο για «σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις» τονίζοντας ότι «κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο».

Καταλογίζοντας ότι «παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση», ο κ. Κοκοτσάκης καταγγέλλει ότι «δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για κανένα οργανωτικό , θεσμικό, πολιτικό ή άλλο θέμα. Ποτέ δεν έγινε προσπάθεια να αφουγκραστεί η ιδιότυπη ηγεσία, τις επιθυμίες του κινήματος των πολιτών, αλλά ξεφύτρωναν θέσεις και απόψεις που εξέφραζαν μόνο τους ομιλούντες και ουδέποτε την όποια λαϊκή βάση ή κάποιο συλλογικό όργανο».

Όπως υποστηρίζει «διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας», γράφοντας για τη Μαρία Καρυστιανού ότι «ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε» καθώς «οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της».

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης γράφει, επίσης, ότι «η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Το Καταστατικό προαναγγέλλεται ότι θα συνταχθεί με τον ίδιο τρόπο. Το ολοκληρωμένο εθνικό οργανωτικό σχέδιο που κατατέθηκε από το αρμόδιο οργανωτικό τμήμα, αγνοήθηκε για χάρη ενός συγκεντρωτικού μοντέλου “αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα”. Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με “αυλές”», προσθέτοντας ότι «αντί να συζητούμε για θεσμούς, διαδικασίες και συμμετοχή, άρχισαν να εμφανίζονται λογικές μηχανισμών, εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών».

Σύμφωνα με τον ίδιο, το Κίνημα Πολιτών της Καρυστιανού έγινε «μια δομή που αρνείται στην πράξη τις βασικές αρχές της συμμετοχικότητας και της συλλογικής λειτουργίας, που δεν έχει απολύτως καμία σχέση από τις απαιτήσεις και προσδοκίες του κόσμου που το διεκδίκησε» υπογραμμίζοντας πως «όσοι προερχόμαστε από τον αγώνα των Τεμπών δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής. Μάθαμε να λειτουργούμε με όρους ευθύνης γιατί δεν μας κινητοποίησε η εξουσία, αλλά μας κινητοποίησε η ανάγκη για αλήθεια. Δεν μας ένωσε η φιλοδοξία ,αλλά μας ένωσε η απαίτηση για Δικαιοσύνη».

«Και γι’ αυτό δεν μπορώ να αποδεχθώ και να ανεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για Δημοκρατία , αρνείται να εφαρμόσει τη Δημοκρατία στο εσωτερικό του. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που επικαλείται τη Διαφάνεια θα λειτουργεί χωρίς θεσμικές διαδικασίες. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε ως έκφραση της κοινωνίας θα μετατρέπεται σταδιακά σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα».

Ολόκληρο το κείμενο:

ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ & ΜΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΩ,ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΑΝ

Αισθάνομαι την ανάγκη, μετά τη δημόσια ανακοίνωση της αποχώρησής μου, να απευθυνθώ προσωπικά σε όλους εκείνους τους φίλους, συναγωνιστές και πολίτες που επηρεάστηκαν από τη δική μου στάση και επιλογή να στηρίξω το συγκεκριμένο πολιτικό εγχείρημα.

Πολλοί από εσάς δεν γνωρίσατε το εγχείρημα αυτό μέσα από κομματικούς μηχανισμούς ή δημόσιες καμπάνιες. Το γνωρίσατε μέσα από εμένα, μέσα από τις δημόσιες τοποθετήσεις μου.

Μέσα από την προσωπική σχέση εμπιστοσύνης που χτίσαμε όλα αυτά τα χρόνια στον κοινό αγώνα για την αλήθεια στην υπόθεση των Τεμπών. Γι’ αυτό θεωρώ ότι σας οφείλω μια καθαρή κουβέντα.

Όταν στήριξα τη δημιουργία αυτού του φορέα, το έκανα πιστεύοντας ειλικρινά ότι επιχειρούσαμε να οικοδομήσουμε κάτι διαφορετικό: Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών. Έναν χώρο συμμετοχής, συλλογικότητας, δημοκρατίας και διαφάνειας.

Αυτό πίστεψα. Αυτό υποστήριξα. Αυτό σας μετέφερα.

Σήμερα, μετά από μήνες προσπαθειών, προτάσεων, παρεμβάσεων και αναμονής, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το εγχείρημα ακολούθησε διαφορετικό δρόμο από εκείνον που οραματίστηκα και για τον οποίο ζήτησα τη δική σας εμπιστοσύνη.

Για τον λόγο αυτό αισθάνομαι ότι οφείλω να σας ζητήσω συγγνώμη.

Όχι γιατί ενήργησα με σκοπιμότητα ή γιατί σας παραπλάνησα συνειδητά. Αλλά γιατί σας κάλεσα να πιστέψετε σε μια προοπτική που τελικά δεν εξελίχθηκε όπως όλοι ελπίζαμε.

Η συγγνώμη αυτή είναι για μένα πράξη ευθύνης. Στη ζωή μας δεν κρινόμαστε μόνο από τις επιτυχίες μας, κρινόμαστε και από την ειλικρίνεια με την οποία αναγνωρίζουμε τις λανθασμένες εκτιμήσεις μας.

Θέλω όμως να γνωρίζετε και κάτι ακόμη: Δεν μετανιώνω για τον αγώνα, δεν μετανιώνω για την προσπάθεια, δεν μετανιώνω για την πίστη ότι οι πολίτες μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό που αλλάζει σήμερα δεν είναι οι αξίες μου, αλλά η πολιτική μου επιλογή.

Παραμένω εκεί όπου βρισκόμουν από την πρώτη ημέρα.

Δίπλα στην αλήθεια, δίπλα στη Δικαιοσύνη, δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών με την τεχνική μας ομάδα, όποτε και αν μας χρειαστούν. Δίπλα, όμως, και στους ανθρώπους που πιστεύουν ότι η Δημοκρατία δεν είναι υπόθεση αρχηγών αλλά ενεργών πολιτών.

Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε όλα αυτά τα χρόνια.

Και σας υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω να λέω την αλήθεια όπως τη βλέπω, ακόμη κι όταν αυτή η αλήθεια είναι δύσκολη ή έχει προσωπικό κόστος. Γιατί, τελικά, η εμπιστοσύνη των ανθρώπων αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε θέση, τίτλο ή πολιτική σκοπιμότητα.