Του Μιχαήλ Γ. Κελαϊδή

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΔΗΜΗΣΕ ΕΙΣ ΚΥΡΙΟΝ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΙΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕΛΙΝΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΓΑΛΑΝΑΚΗ. ΖΗΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΟΘΕΙ ΕΠΆΞΙΑ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ.

Ήταν Κιβωτός ο άνθρωπος του Θεού. Κιβωτός που περιείχε τα θεία μυστήρια. Εκεί ήταν η Χρυσή στάμνος γεμάτη από το Θείο Μάνα και την ουράνια τροφή. Μέσα σε εκείνη ήταν οι πλάκες της Διαθήκης χαραγμένες στις πλάκες της καρδιάς με το Πνεύμα του Θεού και όχι με μελάνι. Επιτρέψετε μου να καταθέσω αυτά τα λίγα γράμματα με ευγνωμοσύνη σαν το ευλογημένο πέρασμά του από τον τόπο μας. Για τα όσα προσέφερε στη νεολαία και τον θεσμό της οικογένειας, με απλότητα, με ήθος και απρόσκοπτη ευγένεια. Έδινε συνεχώς τη μαρτυρία του ονόματος του Ιησού Χριστού χωρίς να υπολογίζει κόπους, μόχθους, θυσίες. Ήταν μπροστάρης σε ό,τι έκανε για το ποίμνιό του και όχι μόνο. Ήταν παρών όπου υπήρχε ανάγκη, όπου έβλεπε δυσκολία και ανθρώπινο πόνο. Στα φλεγόμενα κοινωνικά ζητήματα προσέφερε αυθεντικό εκκλησιαστικό λόγο με ρωμαλέες τοποθετήσεις και με χαμόγελο. Ο θόρυβος και η επαινετική προβολή του προσώπου του ήταν ασυμβίβαστα με τον χαρακτήρα του. Η αφιλαργυρία, η ακτημοσύνη και το τριμμένο ράσο του ήταν αυτά που τον στόλιζαν. Ποτέ δεν ξέχασα τα υπέροχα εκείνα χρόνια όταν με άλλα παιδιά ήμασταν υπό την προστασία του. Πάντοτε θυμάμαι με τι αγάπη μας αποκαλούσε ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, γιατί μας ένιωθε παιδιά του. Το έργο του είναι γνωστό, δεν θα αναφερθώ εδώ σε αυτά.

Γι’ αυτό ζητώ από την πολιτεία να του δοθεί το προσωνύμιο του ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, πιστεύοντας ότι είναι σύμφωνοι όσοι τον έζησαν ή τον γνώρισαν αυτά κοντά. Όταν του έστειλε χρήματα μια Γερμανίδα, του έγραψε «…. σας στέλνω αυτά τα χρήματα για τα παιδιά, γιατί δίνοντάς τα σε εσάς είναι σαν να τα δίνω στο ίδιο το χέρι του Θεού.» Γιατί για τα παιδιά εργαστήκε για να έχει ο τόπος ένα καλύτερο μέλλον.