Τι κι αν η μαζική άφιξη μεταναστών στη Σεούτα αποτελούσε μέρος μιας επιχείρησης των μυστικών υπηρεσιών που προωθήθηκε από το Μαρόκο και το Ισραήλ για την αποσταθεροποίηση της Ισπανίας; Αυτή είναι η θεωρία που κερδίζει έδαφος αυτές τις μέρες σε ορισμένους κινεζικούς ακαδημαϊκούς κύκλους και κύκλους πληροφοριών. Αυτό μεταφέρουν αξιωματούχοι του Πεκίνου σε συνομιλίες με αυτή την εφημερίδα σχετικά με το πώς αντιμετωπίστηκε στη δεύτερη παγκόσμια δύναμη η μεταναστευτική κρίση στην ισπανική αυτόνομη πόλη.

Αυτή την εβδομάδα, η Αιγύπτια πολιτική επιστήμονας Νάντια Χέλμι (Nadia Helmy), ειδική στην κινεζική πολιτική και τις σινο-ισραηλινές σχέσεις, υιοθέτησε ανοιχτά αυτή τη θέση σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Modern Diplomacy, ένα διεθνές περιοδικό εξειδικευμένο στη γεωπολιτική ανάλυση. Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι ορισμένες εκθέσεις που συντάχθηκαν στο Πεκίνο ερμηνεύουν τα όσα συνέβησαν στη Σεούτα ως επιχείρηση υβριδικού πολέμου με στόχο την αύξηση της πίεσης στην κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ (Pedro Sánchez). Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, ο ελιγμός φέρεται να είχε τη συμμετοχή της Μοσάντ, της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών, η οποία ενδιαφέρεται να προωθήσει μια εκστρατεία αποσταθεροποίησης κατά της Ισπανίας.

Η Χέλμι αντιπαραβάλλει αυτή την ερμηνεία με την κάλυψη που έγινε από τα κύρια επίσημα κινεζικά μέσα ενημέρωσης, όπως το CGTN ή το Xinhua, η οποία επικεντρώθηκε κυρίως στην ανάπτυξη του ισπανικού στρατού και στις επιπτώσεις της κρίσης για τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Τα κινεζικά κέντρα ανάλυσης πληροφοριών έχουν εξετάσει την κλιμάκωση των διπλωματικών και πολιτικών εντάσεων μεταξύ Ισπανίας και Ισραήλ. Από αυτή τη σκοπιά, η επιδείνωση των διμερών σχέσεων θα μπορούσε να έχει υποκινήσει τη Μοσάντ να εμπλακεί στη μεταναστευτική κρίση μεταξύ Μαρόκου και Ισπανίας, επιδεινώνοντας την κατάσταση και διεισδύοντας πράκτορες για να φουντώσουν τη δυσαρέσκεια και το χάος μεταξύ του μαροκινού πληθυσμού», αναφέρει η Χέλμι.

Σε ιδιωτικές συζητήσεις, ορισμένοι διπλωμάτες και αναλυτές προσκείμενοι στους πολιτικούς κύκλους του Πεκίνου διερωτώνται επίσης εάν η έφοδος στη Σεούτα σχετίζεται με τη σταδιακή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Μαδρίτης και Ισραήλ, η οποία σημαδεύτηκε από τις επικρίσεις της ισπανικής κυβέρνησης για τη σφαγή στη Γάζα και την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους.

«Από την ομαλοποίηση των σχέσεων το 2020, το Μαρόκο και το Ισραήλ έχουν γίνει σύμμαχοι και έχουν ενισχύσει τη συνεργασία τους στον τομέα της άμυνας και των πληροφοριών», σχολιάζει ένας διπλωμάτης.

Η θεωρία έχει βρει επίσης απήχηση εκτός Κίνας. Ο Κολομβιανός Πρόεδρος, Γκουστάβο Πέτρο (Gustavo Petro), υπέδειξε απευθείας τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό, Μπενιαμίν Νετανιάχου (Benjamin Netanyahu), ως τον τελικό υπεύθυνο για τη μεταναστευτική κρίση στη Σεούτα. Ισχυρίστηκε ότι ο Ισραηλινός ηγέτης «πληρώνει ώστε οι φτωχοί να ρισκάρουν τη ζωή τους για να φτάσουν στην Ισπανία» και ότι το Μαρόκο «έχει παραδοθεί στα σχέδια ενός φυγάδα γενοκτόνου», συνδέοντας το μεταναστευτικό κύμα με τη στενή σχέση που διατηρούν το Ραμπάτ και το Τελ Αβίβ. Ο Πέτρο κατηγόρησε επίσης τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό ότι προωθεί εκστρατείες αποσταθεροποίησης εναντίον κυβερνήσεων που αμφισβητούν την πολιτική του στη Μέση Ανατολή.

Στην Κίνα, μια χώρα όπου ο συνοριακός έλεγχος αποτελεί έναν από τους πυλώνες της εθνικής ασφάλειας, οι εικόνες χιλιάδων ανθρώπων που περνούσαν σε ισπανικό έδαφος προκάλεσαν ένα μείγμα έκπληξης και αμηχανίας μεταξύ πολλών χρηστών των κινεζικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης. «Πώς είναι δυνατόν να περνούν τα σύνορα με τόση ευκολία;», ήταν μία από τις ερωτήσεις που επαναλαμβάνονταν συχνότερα.

Ο επίσημος τύπος εστίασε επίσης στις πολιτικές συνέπειες για την Ευρώπη. «Η κρίση της Σεούτα αποκάλυψε τις ελλείψεις των μεταναστευτικών μεταρρυθμίσεων της ΕΕ μετά το 2015 και αναδεικνύει τις δυσκολίες του μπλοκ να οικοδομήσει μια ενιαία απάντηση», δήλωσε ο Τσούι Χονγκτσιάν (Cui Hongjian), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ξένων Σπουδών του Πεκίνου, σε δηλώσεις του στην εφημερίδα Global Times, η οποία αφιέρωσε εκτενή ανάλυση στις ανοιχτές εντάσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά τα γεγονότα στα ισπανικά σύνορα.

Πέρα από τη μεταναστευτική διάσταση, Κινέζοι αξιωματούχοι και διπλωμάτες εξηγούν ότι στο Πεκίνο η κρίση παρατηρείται κυρίως από γεωστρατηγική σκοπιά. Η Σεούτα εμφανίζεται ως ένα ακόμα κομμάτι στη σύνθετη σκακιέρα της δυτικής Μεσογείου, μιας περιοχής όπου συγκλίνουν βασικές θαλάσσιες διαδρομές, λιμενικές υποδομές, ενεργειακοί εφοδιασμοί και μια ολοένα αυξανόμενη κινεζική οικονομική παρουσία.

Η στενή σχέση μεταξύ των κυβερνήσεων του Πέδρο Σάντσεθ και του Σι Τζινπίνγκ (Xi Jinping) έχει δραματοποιηθεί με τις τέσσερις επισκέψεις του Ισπανού προέδρου στο Πεκίνο, περισσότερες από αυτές που πραγματοποίησε οποιοσδήποτε άλλος Ευρωπαίος ηγέτης, εδραιώνοντας την Ισπανία ως έναν από τους πιο δεκτικούς συνομιλητές προς την Κίνα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, για το κομμουνιστικό καθεστώς, το Μαρόκο έχει γίνει ένας από τους εταίρους του με τη μεγαλύτερη στρατηγική προοπτική στην Αφρική.

Το Μαρόκο, ένας εμπορικός εταίρος για την Κίνα

Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια, το Ραμπάτ και το Πεκίνο έχουν ενισχύσει σημαντικά τις οικονομικές τους σχέσεις μέσω μεγάλων έργων υποδομής και εμπορικών συμφωνιών που τοποθετούν το αλαουιτικό βασίλειο ως μία από τις κύριες πύλες εισόδου της Κίνας τόσο στην αφρικανική όσο και στην ευρωπαϊκή αγορά.

Το ποντάρισμα αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στον μεταποιητικό τομέα. Δεκάδες κινεζικές εταιρείες έχουν ανακοινώσει επενδύσεις πολυεκατομμυρίων για την κατασκευή εργοστασίων εξαρτημάτων ηλεκτρικών οχημάτων, μπαταριών και στρατηγικών υλικών σε μαροκινό έδαφος. Η επιλογή ανταποκρίνεται σε διάφορους παράγοντες: πολιτική σταθερότητα, συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες, άφθονα αποθέματα φωσφορικών αλάτων -κλειδί για την κατασκευή μπαταριών- και μια προνομιακή τοποθεσία, μόλις 14 χιλιόμετρα από την Ευρώπη.

Από το Πεκίνο θεωρείται ότι το Μαρόκο μπορεί να διαδραματίσει έναν ρόλο παρόμοιο με αυτόν που έχει αναλάβει το Βιετνάμ στην Ασία: μια βιομηχανική πλατφόρμα από την οποία θα τροφοδοτούνται οι δυτικές αγορές παρακάμπτοντας μέρος των αυξανόμενων εμπορικών εμποδίων που επηρεάζουν τις εξαγωγές που προέρχονται απευθείας από την Κίνα.

Σε αυτό προστίθεται μια όλο και πιο έντονη συνεργασία στις υποδομές. Κρατικές κινεζικές εταιρείες συμμετέχουν σε σιδηροδρομικά, ενεργειακά και λιμενικά έργα, ενώ το λιμάνι Ταγγέρη Μεδ (Tanger Med) -το μεγαλύτερο της Μεσογείου και ένα από τα κύρια στον κόσμο σε κίνηση εμπορευματοκιβωτίων- έχει εδραιωθεί ως ένας εφοδιαστικός κόμβος τεράστιας αξίας για τις κινεζικές αλυσίδες εφοδιασμού. Από εκεί, τα εμπορεύματα μπορούν να διανεμηθούν γρήγορα προς την Ευρώπη και τη δυτική Αφρική, ενισχύοντας τον ρόλο του Μαρόκου ως εφοδιαστικής πλατφόρμας ηπειρωτικής εμβέλειας.

Γι’ αυτό, κάθε φορά που ξεσπά μια κρίση στη Σεούτα ή σε οποιοδήποτε σημείο του βόρειου Μαρόκου, στο Πεκίνο υπολογίζεται ο πιθανός αντίκτυπος σε έναν από τους οικονομικούς εταίρους των οποίων η στρατηγική σημασία δεν σταματά να αυξάνεται.

elmundo.es