Εκατοντάδες μετανάστες που εισήλθαν πρόσφατα στον βορειοαφρικανικό θύλακα της Σεούτα στην Ισπανία πραγματοποίησαν διαμαρτυρία σε μια δημοφιλή παραλία της πόλης την Κυριακή, προτρέποντας τις ισπανικές αρχές να τους χορηγήσουν άσυλο αντί να τους στείλουν πίσω στο Μαρόκο.

Ήταν μεταξύ των εκτιμώμενων 5.000 έως 8.000 ατόμων που παραμένουν στη Σεούτα μετά τη μαζική διέλευση των συνόρων πριν από δύο εβδομάδες, κατά την οποία πάνω από 72.000 άνθρωποι εισέρευσαν στο μικροσκοπικό έδαφος των περίπου 80.000 κατοίκων. Η συντριπτική πλειονότητα επέστρεψε οικειοθελώς τις επόμενες ημέρες.

Με τους πόρους της πόλης να έχουν εξαντληθεί, οι περισσότεροι μετανάστες ζούσαν υπό επισφαλείς συνθήκες στην παραλία Ελ Τραμπολίν (El Trampolin) ή στα περίχωρα της πόλης, περιμένοντας μια ευκαιρία να ταξιδέψουν στην ηπειρωτική Ευρώπη.

«Κοιμόμαστε δίπλα στη θάλασσα, με κρύο και δυσοσμία. Υποφέρουμε πολύ», δήλωσε ο Αγιούμπ Ελαρούντ (Ayoub Elarroud) από το Τετουάν του Μαρόκου, προσθέτοντας ότι η αστυνομία εμπόδιζε τους μετανάστες να μεταβούν στο κέντρο της πόλης.

Οι διαδηλωτές κρατούσαν ισπανικές σημαίες και πανό που έγραφαν «Δεν θέλουμε να επιστρέψουμε στο Μαρόκο» και «Είμαστε κι εμείς άνθρωποι», φωνάζοντας συνθήματα όπως «Κουραστήκαμε» ή «Χρειαζόμαστε μια λύση». Στις βραχώδεις ακτές πίσω τους, ορισμένοι μετανάστες έπλεναν τα ρούχα τους ενώ άλλοι ψάρευαν με αυτοσχέδια καλάμια από μπαμπού.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο υπουργός Εσωτερικών Φερνάντο Γκράντε-Μαρλάσκα (Fernando Grande-Marlaska) δήλωσε ότι οι μετανάστες που εισήλθαν παράτυπα δεν θα επιτραπεί να παραμείνουν στον θύλακα, να ταξιδέψουν στην ηπειρωτική Ισπανία ή να αποκτήσουν νόμιμο καθεστώς, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις ακραίας ευαλωτότητας.

ΟΙ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ

Ο επικεφαλής του ιατρικού συλλόγου της Σεούτα, Ενρίκε Ροβιράλτα (Enrique Roviralta), δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό Onda Cero ότι οι περιορισμένοι υγειονομικοί υπάλληλοι της πόλης ήταν εξαντλημένοι και επέκρινε αυτό που περιέγραψε ως αργή αντίδραση της κεντρικής κυβέρνησης.

Ο Ροβιράλτα πρόσθεσε ότι ξεσπούσαν ασθένειες όπως η μολυσματική διάρροια και η ψώρα, ενώ τα τραύματα που σχετίζονται με τη βία, όπως σπασμένες μύτες ή τραύματα από μαχαίρι, αυξάνονταν.

Την Κυριακή, η υπουργός Υγείας Μόνικα Γκαρθία (Monica Garcia) απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι οι τοπικές υγειονομικές υπηρεσίες είχαν «καταρρεύσει», αλλά παραδέχτηκε ότι βρίσκονταν υπό πίεση.

«Η σύνδεση της μετανάστευσης με την ασθένεια είναι άδικη και ξενοφοβική», δήλωσε σε δημοσιογράφους στη Σεούτα, προσθέτοντας ότι υπήρχε μέτριος κίνδυνος επιδημικών εξάρσεων για τους μετανάστες και χαμηλός για τους κατοίκους.

Οι περισσότεροι από τους Μαροκινούς μετανάστες με τους οποίους μίλησε το Reuters δήλωσαν ότι οδηγήθηκαν από τις κακές συνθήκες εργασίας στη χώρα τους, παρόλο που πολλοί κατείχαν ανώτερα προσόντα.

Ο Μοχάμεντ Ουανζάρ (Mohammed Ouanzar), ένας 39χρονος ειδικός αυτοματισμού από τη Φεζ, δήλωσε ότι οι μέσοι μηνιαίοι μισθοί των 3.000 ντιρχάμ (324 δολάρια) καθιστούσαν αδύνατο για τον ίδιο να αγοράσει σπίτι ή να δημιουργήσει οικογένεια.

«Μόλις πάτησα σε ισπανικό έδαφος, ένιωσα σαν να ξαναγεννήθηκα», είπε. «Προτιμώ να πεθάνω παρά να επιστρέψω».

Ο Χισάμ Τσικίρ (Hicham Chikir), 25 ετών, δήλωσε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ανυπομονούσαν να εργαστούν στην Ευρώπη. «Αν κάποιος είναι κακός, η αστυνομία μπορεί να τον στείλει πίσω», πρόσθεσε.

ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Ο Εμμανουέλ (Emmanuel), ένας 30χρονος ηλεκτρολόγος που διέφυγε από τη σπαρασσόμενη από συγκρούσεις βορειοανατολική Νιγηρία, δήλωσε ότι αποφάσισε να ξεκινήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι τεσσάρων μηνών μέσω του Νίγηρα, της Αλγερίας και του Μαρόκου επειδή τα παιδιά του είχαν σταματήσει να πηγαίνουν σχολείο υπό τον φόβο απαγωγής.

«Αγωνίζομαι για μια καλύτερη ζωή γι’ αυτά», είπε, προσθέτοντας ότι θα δεχόταν οποιαδήποτε δουλειά του προσφερόταν.

Ο Μοχάμαντ Ισμαήλ Χοσεΐν (Mohammad Ismail Hossain), 34 ετών, εγκατέλειψε το Μπανγκλαντές πριν από περισσότερα από δύο χρόνια μετά τη μαζική εξέγερση του 2024. Διέσχισε την Ινδία, το Πακιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και την Αλγερία —κυρίως με τα πόδια— και είδε πολλούς συντρόφους του να πεθαίνουν από τη δίψα στην έρημο.

Ο Ουσμάν (Ousmane) από τη νότια Σενεγάλη δήλωσε ότι ζητούσε άσυλο επειδή υπέστη διώξεις λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού, αλλά δεν είχε λάβει ακόμη απάντηση από τις τοπικές ΜΚΟ με τις οποίες είχε επικοινωνήσει.

«Το χειρότερο είναι να περιμένεις όλη μέρα χωρίς να έχεις τίποτα να κάνεις, ελέγχοντας συνεχώς τα email μου», είπε.