Ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Εντ Μίλιμπαντ (Ed Miliband), δεξιά, και άποψη της παλαιστινιακής πόλης Αλ Αζαρίγια (Al Azariya), στην περιοχή E1 της Δυτικής Όχθης. Πηγή: Itay Cohen/Haaretz, Leon Neal/Pool Photo via AP

Η βρετανική εργατική κυβέρνηση προετοιμάζει σκληρά μέτρα κατά των ισραηλινών οικισμών. Για την εβραϊκή κοινότητα της Βρετανίας, η αντίδραση θα δοκιμάσει πού τελειώνει η αλληλεγγύη προς το Ισραήλ και πού αρχίζει η συνενοχή με την εξτρεμιστική του ηγεσία.

Την περασμένη εβδομάδα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ ανακοίνωσε «την ΠΙΟ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΧΩΡΑΣ!» κατά του Ιράν, την οποία ονόμασε «Επιχείρηση Οικονομικός Παρίας» («Operation Economic Outcast»). Υπάρχει όμως μια άλλη χώρα στη Μέση Ανατολή που προετοιμάζεται για την ανακοίνωση μιας πρωτοφανούς δέσμης οικονομικών κυρώσεων, οι οποίες πρόκειται να επιβληθούν από το Ηνωμένο Βασίλειο: το Ισραήλ. Και τα μέτρα δεν σχετίζονται με τα Στενά του Ορμούζ, αλλά με τους οικισμούς.

Στα μέσα Αυγούστου, ο νεοδιορισθείς υπουργός Εξωτερικών Εντ Μίλιμπαντ δήλωσε ότι η απόφαση της κυβέρνησης Νετανιάχου να προκηρύξει διαγωνισμό για την αμφιλεγόμενη περιοχή E1 ήταν μια «απαράδεκτη και καταστροφική πράξη» που θα «κατέστρεφε» τη λύση των δύο κρατών.

Η ισραηλινή εποικιστική δόμηση στην περιοχή E1 —μια λωρίδα γης μεταξύ της Ιερουσαλήμ και του οικισμού Μαάλε Αντουμίμ (Ma’ale Adumim) στη Δυτική Όχθη— αποτελεί εδώ και καιρό κόκκινη γραμμή για την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους, επειδή θα υπονόμευε την εδαφική συνέχεια που απαιτείται για ένα μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος. Αυτή η αντίθεση είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο οι διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις δεν προώθησαν σοβαρά την ανοικοδόμηση στην περιοχή εδώ και τρεις δεκαετίες.

Όμως, όπως και σε άλλους τομείς πολιτικής, η σημερινή κυβέρνηση του Ισραήλ έχει όρεξη για διπλωματική αντιπαράθεση, όχι αποστροφή προς αυτήν, και ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει ξεκινήσει μια εξαντλητική προσπάθεια να ικανοποιήσει δεξιές ομάδες με την ελπίδα να βελτιώσει τη δυσμενή του θέση στις δημοσκοπήσεις. Δεν είναι σύμπτωση ότι η προθεσμία για τις προσφορές στην E1 λήγει μόλις λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου.

«Τις επόμενες εβδομάδες θα εκθέσουμε ένα ολοκληρωμένο σύνολο μέτρων για να απαντήσουμε στις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης, να προστατεύσουμε τη βιωσιμότητα του παλαιστινιακού κράτους, να στοχεύσουμε με κυρώσεις όσους συμμετέχουν στην παράνομη επέκταση των οικισμών και να υποστηρίξουμε μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη για τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους», δήλωσε ο Μίλιμπαντ στις 20 Αυγούστου.

Η προκήρυξη διαγωνισμών από την ισραηλινή κυβέρνηση για το εποικιστικό έργο E1 είναι απαράδεκτη και καταστροφική. Η Βρετανία δεν θα μείνει αμέτοχη αποδεχόμενη την καταστροφή της λύσης των δύο κρατών. Η δήλωσή μου:

Αυτή τη φορά, σύμφωνα με έναν αυξανόμενο όγκο ειδησεογραφικών αναφορών, η πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου φαίνεται πιθανό να έχει πραγματικά δόντια, όχι μόνο λόγια. Τα μέτρα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν περαιτέρω κυρώσεις σε μεμονωμένους εποίκους και οργανώσεις εποίκων, καθώς και επέκταση των υφιστάμενων κυρώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα ώστε να καλύπτουν την παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας — και το πραγματικά μεγάλο: την απαγόρευση του εμπορίου αγαθών, και ίσως ορισμένων υπηρεσιών, με τους οικισμούς. Αυτό θα μπορούσε να συνοδευτεί από πιο αυστηρή γλώσσα που θα περιγράφει την κυβερνητική πολιτική και τη συμπεριφορά των εποίκων ως ισοδύναμες με εθνοκάθαρση.

Πώς θα αντιδράσει λοιπόν η βρετανική εβραϊκή κοινότητα; Θα γίνουν «έξαλλοι» («batshit crazy»), λέει μια πηγή που ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία της, όπως και όλες οι προσωπικότητες της κοινότητας με τις οποίες μίλησα, λόγω της λεπτότητας της στιγμής. Μια άλλη πηγή σημείωσε ότι οποιαδήποτε επίθεση, ή εκλαμβανόμενη ως επίθεση, εναντίον του Ισραήλ μετά την 7η Οκτωβρίου ωθεί την κοινότητα να «ταμπουρωθεί» («bunker down»). Η αντίδραση στην κριτική κατά του Ισραήλ θα είναι παβλοφική, είπε η πηγή, με πολλή συζήτηση για την εμμονή της εργατικής κυβέρνησης με το Ισραήλ, τις αδιάκοπες καταδίκες της και τη δαιμονοποίηση του μοναδικού εβραϊκού κράτους.

Δικαιολόγηση, προσβολή, αντίποινα

Εάν συμβεί αυτό, θα ακολουθήσουν τη γραμμή που διατυπώνουν οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι, οι οποίοι κλιμακώνουν τη μεγαλοστομία τους εναντίον της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου από τότε που εμφανίστηκε η απειλή πιθανών κυρώσεων. Η τακτική τους μπορεί να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις: Δικαιολόγηση, προσβολή, αντίποινα.

Η «δικαιολόγηση» περιλαμβάνει τη νομιμοποίηση των οικισμών γενικά, την άρνηση της παρανομίας τους και, όπου είναι δυνατόν, την αναφορά στη Βίβλο ή/και στη Βρετανική Εντολή. Έτσι, ο πρέσβης στον ΟΗΕ Ντάνι Ντανόν (Danny Danon) δήλωσε στο Sky News ότι η Δυτική Όχθη «δεν είναι κατεχόμενη γη» και ότι ήταν «ντροπή» να χρησιμοποιείται ο όρος έποικοι. Ο υπουργός Εξωτερικών Γκιντεόν Σάαρ (Gideon Saar) χαρακτήρισε τον Μίλιμπαντ «υπεροπτικό» και συνέχισε: «Είναι παράλογο για τη Βρετανία να κάνει κήρυγμα στον εβραϊκό λαό για το πού μπορεί να ζήσει στην ιστορική μικροσκοπική πατρίδα του».

Μερικές φορές η «δικαιολόγηση» και η «προσβολή» πάνε χέρι-χέρι· ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ έγραψε ότι «Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τον Εντ ότι η Βρετανική Εντολή για τη Γη του Ισραήλ έληξε το 1948» και ότι το Λονδίνο «μετατρέπεται ραγδαία σε Ισλαμικό Χαλιφάτο». Το μοτίβο ότι «η Βρετανία έπεσε στα χέρια των ισλαμιστών» είναι ήδη καλά εδραιωμένο· στα μέσα Αυγούστου, ο Νετανιάχου αναφέρθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο ως «την Ισλαμική Δημοκρατία της Βρετανίας».

Έπειτα υπάρχουν τα αντίποινα, τα οποία θα καθορίσουν πόσο μεγάλη θα γίνει η διπλωματική κρίση. Ο Σάαρ μόλις απέλασε τους εκπροσώπους της Ολλανδίας, η οποία επίσης ανακοίνωσε κυρώσεις, από το Κέντρο Πολιτικο-Στρατιωτικού Συντονισμού για τη Γάζα στο νότιο Ισραήλ, προειδοποιώντας όσους ακολουθούν στη σειρά ότι «Όσοι ενεργούν εναντίον του Ισραήλ δεν θα έχουν κανένα πάτημα στην περιοχή».

Μέρος αυτών των μηνυμάτων θα μεταφερθεί στην αντίδραση της δεξιάς πτέρυγας της βρετανικής εβραϊκής κοινότητας. Ακτιβιστές του νομικού πολέμου («Lawfare») θα υιοθετήσουν τη γραμμή ότι «οι οικισμοί δεν είναι παράνομοι», η σκληρή δεξιά θα διακηρύξει θορυβωδώς ότι η ισλαμο-αριστερά έχει μολύνει το Εργατικό Κόμμα (έχοντας ήδη καταλάβει τους Πράσινους), ενώ άλλοι θα υποστηρίξουν ότι το ζήτημα της E1 είναι υπερβολικό και ούτε διχοτομεί τη Δυτική Όχθη ούτε θέτει σε κίνδυνο τη λύση των δύο κρατών.

Η οργάνωση Labour Friends of Israel αντιτάχθηκε σθεναρά στο έργο E1 και υποστηρίζει την επιβολή κυρώσεων σε βίαιους εποίκους, αλλά άφησε να εννοηθεί ότι οι σαρωτικές κυρώσεις θα τροφοδοτήσουν τη «νοοτροπία πολιορκίας» της ισραηλινής δεξιάς, ίσως βοηθώντας τον Σμότριχ ενώ αποδυναμώνουν την αντιπολίτευση.

Σχετικά με αυτό το τελευταίο σημείο, θα έκαναν καλά να διαβάσουν τι έχει πει στην πραγματικότητα αυτή η ισραηλινή κυβέρνηση. Πριν από έναν χρόνο, ο υπουργός Οικονομικών (αλλά κυρίως υπεύθυνος για την προσάρτηση) Μπεζαλέλ Σμότριχ (Bezalel Smotrich) εξήρε το σχέδιο E1: «Έτσι σκοτώνεις το παλαιστινιακό κράτος de facto». Ο ίδιος ο Νετανιάχου έχει επαναλάβει αμέτρητες φορές ότι «Δεν θα υπάρξει παλαιστινιακό κράτος», καυχιόμενος ότι από τις 7 Οκτωβρίου «διπλασιάσαμε τους εβραϊκούς οικισμούς στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, και θα συνεχίσουμε σε αυτόν τον δρόμο».

Αλλά ο νεοδιορισθείς πρωθυπουργός Άντι Μπέρναμ (Andy Burnham) έχει δεσμευτεί να ασκήσει πίεση στο Ισραήλ για τους οικισμούς, υποσχόμενος να επανορθώσει για αυτό που η βρετανική αριστερά θεωρεί ως υπερβολικά επιφυλακτική στάση για τη Γάζα από τον προκάτοχό του, Κιρ Στάρμερ (Keir Starmer). Για αυτόν, είναι μια ευκαιρία να ανακτήσει ψήφους από τους έντονα αντι-ισραηλινούς Πράσινους και να ευθυγραμμιστεί με την ευρωπαϊκή αριστερά —τη χούφτα των χωρών που έχουν ήδη επιβάλει οικονομικές κυρώσεις. Με την E1, το Ισραήλ παρείχε εξυπηρετικά την ειδησεογραφική αφορμή για κυρώσεις.

Δυσφημώντας το Ισραήλ, υποδαυλίζοντας τον αντισημιτισμό;

Ο Μπέρναμ πιστεύει επίσης ότι έχει τον πολιτικό χώρο να το κάνει. Ο Κιρ Στάρμερ έθεσε ως αποστολή του να καθαρίσει τους αντισημιτικούς Στάβλους του Αυγεία που άφησε ο προκάτοχός του, Τζέρεμι Κόρμπιν (Jeremy Corbyn). Ο Μπέρναμ ελπίζει ότι αυτή η προσπάθεια έχει αμβλύνει τις κατηγορίες ότι ο θεσμικός αντισημιτισμός εντός των Εργατικών κατευθύνει τις πολιτικές του για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη.

Η κατηγορία για αντισημιτισμό είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα —όπως και οι σχέσεις της κυβέρνησης με την εβραϊκή κοινότητα γενικότερα— σε μια περίοδο κατά την οποία οι Εβραίοι του Ηνωμένου Βασιλείου αντιμετωπίζουν τη χειρότερη αντισημιτική βία των τελευταίων αιώνων. Δύο τρομοκρατικές επιθέσεις και ένα κύμα εμπρηστικών επιθέσεων οδήγησαν την κυβέρνηση Στάρμερ να κηρύξει κατάσταση εθνικής ανάγκης. Τα δεδομένα από το πρώτο εξάμηνο του 2026 δείχνουν ότι οι σωματικές επιθέσεις κατά των Εβραίων του Ηνωμένου Βασιλείου εξακολουθούν να αυξάνονται σε επίπεδα ρεκόρ.

Ακόμη και αν η σύνδεση είναι αβάσιμη στην περίπτωση των κυρώσεων, αυτό δεν εμπόδισε την ισραηλινή κυβέρνηση και τη βρετανική δεξιά να παραταχθούν για να κατηγορήσουν την εργατική κυβέρνηση ότι τροφοδοτεί τον αντισημιτισμό.

Ο Σάαρ υποστήριξε ότι η πολιτική της εργατικής κυβέρνησης να «κατηγορεί μόνο το Ισραήλ» είχε συμβάλει σε ένα «μαζικό κύμα αντισημιτικών» επιθέσεων εναντίον Βρετανών Εβραίων. Η σκιώδης υπουργός Εξωτερικών των Συντηρητικών Πρίτι Πατέλ (Priti Patel) δήλωσε ότι η «συνεχιζόμενη δυσφήμηση του Ισραήλ από τους Εργατικούς… κινδυνεύει να αναζωπυρώσει τις φλόγες των αντισημιτικών συναισθημάτων», ενώ ο αναπληρωτής ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος Reform, Ρίτσαρντ Τάις (Richard Tice), το κατηγόρησε ότι «υποκλίνεται στους πολλούς αντισημίτες βουλευτές και ψηφοφόρους του» και ότι «κάνει τους Εβραίους λιγότερο ασφαλείς εδώ». Κατά ειρωνικό τρόπο, αποτελεί εδώ και καιρό πολιτική των Τόρις ότι οι οικισμοί είναι παράνομοι βάσει του διεθνούς δικαίου και μείζον εμπόδιο για τη λύση των δύο κρατών.

Ο Μπέρναμ προσπαθεί να διαχωρίσει ξεκάθαρα την ευάλωτη θέση της εβραϊκής κοινότητας, την οποία η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να προστατεύσει, από την πολιτική της για τους οικισμούς, δηλώνοντας ότι «δεν υπάρχει καμία αντίφαση μεταξύ μιας προσέγγισης μηδενικής ανοχής στον αντισημιτισμό και του να λογοδοτεί η κυβέρνηση Νετανιάχου». Αυτή η τελευταία αναφορά ίσως είναι το κλειδί για μια πιο συγκρατημένη αντίδραση της κοινότητας.

Υπέρμαχοι της λύσης των δύο κρατών

Εάν οι κυρώσεις δεν είναι υπερβολικά δρακόντειες, λέει ένας ανώτερος ηγέτης της κοινότητας, η αντίδραση των Βρετανών Εβραίων, ή τουλάχιστον των σημαντικότερων οργανώσεων της κοινότητας, είναι πιθανό να κυμανθεί από την αντίθεση έως τη σιωπηρή υποστήριξη από την προοδευτική της πτέρυγα. «Εκτός από τους παρανοϊκούς», δήλωσε η πηγή, η αντίδραση δεν θα είναι ιδιαίτερα σφοδρή. Κι αυτό γιατί όχι μόνο δεν υπάρχει ιδιαίτερη συμπάθεια μεταξύ του Νετανιάχου και του εξτρεμιστικού συνασπισμού του και μεγάλου μέρους της κοινότητας, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ουσιαστική υποστήριξη για τη λύση των δύο κρατών, την οποία η επέκταση των οικισμών προφανώς θέτει σε κίνδυνο.

Παρόλο που η εβραϊκή κοινότητα του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία κάποτε ταυτιζόταν στο εσωτερικό με την πολιτική αριστερά, μετατοπίστηκε προς τα δεξιά τουλάχιστον πριν από μία γενιά, ένα σημαντικό τμήμα της έχει διατηρήσει μια πιο φιλελεύθερη θέση για το Ισραήλ. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2025 από το Ινστιτούτο Έρευνας Εβραϊκής Πολιτικής (Institute for Jewish Policy Research – JPR) του Ηνωμένου Βασιλείου, η λύση των δύο κρατών παραμένει η πιο προτιμώμενη επιλογή. Αυτή η υποστήριξη, πρέπει να σημειωθεί, βρίσκεται σε πτωτική πορεία, πέφτοντας στο 48% από 54% το 2024 και 78% το 2010, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις του JPR.

Η ελπίδα στην κυρίαρχη αριστερά της κοινότητας είναι ότι η επιβολή κυρώσεων στους οικισμούς θα θεωρηθεί ως ενίσχυση τόσο της Πράσινης Γραμμής όσο και της ίδιας της νομιμότητας του Ισραήλ —εντός των συνόρων του 1967. Αυτή είναι η γραμμή της Yachad, της βρετανικής εβραϊκής οργάνωσης που επιδιώκει μια πολιτική επίλυση της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης: ότι τώρα είναι η ώρα να «περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις» για να αντισταθμίσουμε την προσάρτηση και την πραγματικότητα του ενός κράτους.

Δεν είναι αντι-ισραηλινό ούτε αντισημιτικό να ασκείται κριτική ή να αναλαμβάνεται δράση σχετικά με την κατοχή και την προσάρτηση. Πολλοί Βρετανοί Εβραίοι και Ισραηλινοί αντιτίθενται σθεναρά στις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης. Η ταύτιση των Βρετανών Εβραίων με την ισραηλινή κυβέρνηση τροφοδοτεί την αντιεβραϊκή προκατάληψη.

Αλλά δεν είναι όλοι στην αριστερά που ασχολείται με το Ισραήλ τόσο ενθουσιώδεις. Η οργάνωση Labour Friends of Israel, η οποία έχει αντιταχθεί σθεναρά στο έργο E1 και υποστηρίζει την επιβολή κυρώσεων σε βίαιους εποίκους και ακροδεξιούς Ισραηλινούς υπουργούς όπως ο Μπεν-Γκβιρ και ο Σμότριχ, διστάζει όταν πρόκειται για ευρύτερες κυρώσεις. Σύμφωνα με εκπρόσωπο της LFI, μια γενική απαγόρευση του εμπορίου με τους οικισμούς είναι πρακτικά αδύνατη και θα μπορούσε να μετατραπεί σε de facto μποϊκοτάζ ολόκληρου του Ισραήλ. Αυτό είναι το χειρότερο σενάριο που φοβούνται οι Βρετανοεβραϊκές προσωπικότητες: ότι μέτρα που προορίζονται ως στοχευμένες κυρώσεις θα ανοίξουν την πόρτα για ένα πλήρους κλίμακας BDS.

Η άλλη μεγάλη ανησυχία είναι ότι η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, στη βιασύνη της να ανακοινώσει τις κυρώσεις πριν από το συνέδριο του Εργατικού Κόμματος στα τέλη Σεπτεμβρίου, θα παρέμβει στις εκλογές του Ισραήλ και, κατά ειρωνικό τρόπο, θα ωφελήσει το στρατόπεδο του Νετανιάχου. Η LFI υποστηρίζει ότι οι σαρωτικές κυρώσεις θα τροφοδοτήσουν τη «νοοτροπία πολιορκίας» της ισραηλινής δεξιάς, βοηθώντας ίσως τον Σμότριχ να περάσει το εκλογικό όριο, ενώ αποδυναμώνουν την αντιπολίτευση. Γιατί να μην περιμένουν μέχρι μετά τις 27 Οκτωβρίου, ρώτησαν αρκετές πηγές, όταν οι τρέχουσες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια νέα κυβέρνηση και μια ευκαιρία να επαναπροσδιοριστεί το πολιτικό και διπλωματικό παράδειγμα;

Υποθέτοντας ότι η κυβέρνηση Μπέρναμ θα προχωρήσει, θα προκαλέσει σημαντικές αντιδράσεις και έντονη ανησυχία σε πολλούς Βρετανούς Εβραίους. Αλλά θα μπορούσε επίσης να χρησιμεύσει ως καμπανάκι αφύπνισης για τους φιλελεύθερους Εβραίους της Διασποράς ευρύτερα: Θα πειστούν από το παγκόσμιο gaslighting του Νετανιάχου και της δεξιάς, το οποίο εξισώνει την κριτική στις ισραηλινές πολιτικές με τον αντισημιτισμό, και θα καταλήξουν να ενισχύουν επιθετικά τις πιο καταστροφικές φωνές μεταξύ των εξτρεμιστών εποίκων του Ισραήλ;

haaretz.com