Σε 59 περιπτώσεις, ο Σεχάντα διαπίστωσε ότι οι IDF δεν παρείχαν κανένα στοιχείο για τον ισχυρισμό τους ότι ένας δημοσιογράφος ήταν μέλος της Χαμάς ή της PIJ, εκτός από το ότι ο ισχυρισμός «βασιζόταν σε πολλαπλές πηγές πληροφοριών».

Ο Σεχάντα είπε ότι αυτό ισοδυναμούσε ουσιαστικά με το να λένε «εμπιστεύσου με, αδερφέ» («trust me, bro»), κάτι που είναι ιδιαίτερα ανεπαρκές δεδομένων των πολυάριθμων περιπτώσεων στις οποίες διαπιστώθηκε ότι οι IDF παραπλάνησαν το κοινό σχετικά με την ευθύνη τους για ορισμένες επιθέσεις, όπως η δολοφονία της 5χρονης Χιντ Ρατζάμπ (Hind Rajab) το 2024.

Σε άλλες 42 περιπτώσεις, διαπίστωσε ο Σεχάντα, οι IDF παρείχαν μόνο αποσπασματικά «αποκόμματα» αρχείων εκτός πλαισίου, τα οποία ήταν «αχρονολόγητα και ακαθόριστα». Χωρίς περισσότερες πληροφορίες, δήλωσε ο Σεχάντα, αυτό «δεν αποτελεί… απόδειξη για τίποτα».

«Αυτά τα αποκόμματα θα μπορούσαν να έχουν ληφθεί από τυχαία αρχεία· θα μπορούσαν να είναι παρωχημένα ή κατασκευασμένα», είπε ο Σεχάντα, επισημαίνοντας προηγούμενες περιπτώσεις στις οποίες υποτιθέμενες πληροφορίες της Χαμάς που κυκλοφόρησαν από ισραηλινές πηγές αποκαλύφθηκε αργότερα ότι είχαν παρουσιαστεί παραπλανητικά ως κατασκευασμένες.

Ο Σεχάντα επεσήμανε συγκεκριμένες περιπτώσεις στις οποίες οι ισχυρισμοί του Ισραήλ κατά συγκεκριμένων δημοσιογράφων υπονομεύτηκαν από τα ίδια τα υποκείμενα αποδεικτικά στοιχεία.

Το Ισραήλ ισχυρίστηκε ότι ο ρεπόρτερ του Al Jazeera Ισμαήλ αλ-Γκουλ (Ismail al-Ghoul), τον οποίο οι IDF σκότωσαν τον Ιούλιο του 2024, ήταν στέλεχος της επίλεκτης πτέρυγας Nukhba της Χαμάς και έδωσε στη δημοσιότητα ένα υποτιθέμενο έγγραφο προσωπικού της Χαμάς ως απόδειξη.

Αλλά όπως έχουν εξηγήσει προηγουμένως οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα, το έγγραφο αναφέρει ότι ο αλ-Γκουλ, γεννημένος το 1997, έλαβε στρατιωτικό βαθμό το 2007, όταν ήταν 10 ετών, ενώ σε άλλο σημείο αναφέρει ότι εντάχθηκε το 2014. Τον προσδιορίζει επίσης ως μηχανικό, ερχόμενο σε αντίθεση με την περιγραφή των IDF για αυτόν ως μαχητή της Nukhba. Ισραηλινά στρατεύματα είχαν επίσης συλλάβει τον αλ-Γκουλ στο νοσοκομείο αλ-Σίφα μήνες πριν σκοτωθεί, αλλά τον απελευθέρωσαν μετά από 12 ώρες.

Η περίπτωση του Άνας αλ-Σαρίφ (Anas al-Sharif), ενός άλλου δημοσιογράφου του Al Jazeera που σκοτώθηκε το 2025, είναι παρόμοια. Όπως τεκμηρίωσε ο Σεχάντα για το περιοδικό +972 πέρυσι, ο αλ-Σαρίφ τραυματίστηκε σοβαρά το 2017, καταγράφηκε σε στρατιωτικό πλαίσιο το 2019, αλλά περιγραφόταν ως «σε αναστολή» και «χωρίς ανάθεση καθηκόντων» μέχρι το 2023 — ενώ ένα άλλο έγγραφο παρ’ όλα αυτά τον παρουσιάζει ως επίλεκτο μαχητή της Nukhba. Σύμφωνα με πληροφορίες, είχε επίσης συλληφθεί και απελευθερωθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις κατά την επιδρομή στο αλ-Σίφα το 2024.

Σε άλλες περιπτώσεις, τα αποδεικτικά στοιχεία των IDF καταρρίπτουν ευθέως τους ίδιους τους ισχυρισμούς του στρατού. Για παράδειγμα, το Ισραήλ χαρακτήρισε τον φωτορεπόρτερ Χασάν Ασλίχ (Hassan Aslih) —ο οποίος σκοτώθηκε από αεροπορική επιδρομή στο νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιουνίς τον Μάιο του 2025— ως «στρατιωτικό στέλεχος». Ωστόσο, το έγγραφο της Χαμάς του 2019 που παρασχέθηκε ως απόδειξη γι’ αυτό τον καταγράφει ως «φωτογράφο» που ασχολείται με «υπηρεσίες μέσων ενημέρωσης».

Ενώ το έγγραφο, εάν είναι αυθεντικό, όντως θεμελιώνει μια σχέση μεταξύ του Ασλίχ και των Ταξιαρχιών Κασάμ της Χαμάς τουλάχιστον έξι χρόνια πριν από τον θάνατό του, αυτό δεν τον καθιστά νόμιμο στόχο σύμφωνα με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, το οποίο διακρίνει μεταξύ εκείνων που έχουν «διαρκή μαχητική λειτουργία» και εκείνων που παρέχουν πολιτική ή άλλες έμμεσες μορφές υποστήριξης, όπως κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης.

Ο Σεχάντα εντόπισε τουλάχιστον επτά περιπτώσεις στις οποίες το μοναδικό στοιχείο που παρείχαν οι IDF ήταν φωτογραφίες νεκρών δημοσιογράφων να κρατούν όπλα. Σε άλλες 12 περιπτώσεις, οι IDF παρείχαν αχρονολόγητες φωτογραφίες δημοσιογράφων που φέρονται να συμμετέχουν σε στρατιωτικές δραστηριότητες της Χαμάς ή της PIJ.

Ο Σεχάντα σημείωσε ότι πολλοί εξέχοντες Ισραηλινοί δημοσιογράφοι έχουν επίσης παρελθούσα στρατιωτική θητεία, όπως ο ανταποκριτής του Axios Μπαράκ Ραβίντ (Barak Ravid), ο οποίος ήταν έφεδρος των IDF μέχρι το 2023. «Μήπως αυτό τον καθιστά “νόμιμο στόχο”; ή μη άμαχο για πάντα;» ρώτησε ο Σεχάντα.

Η διάκριση μεταξύ παρελθούσας στρατιωτικής ένταξης και ενεργού καθεστώτος μαχητή υπήρξε επανειλημμένα πηγή διαφωνιών για οργανώσεις υπέρ της ελευθερίας του τύπου που έχουν προσπαθήσει να καταμετρήσουν τον αριθμό των δημοσιογράφων που σκοτώθηκαν.

Τον περασμένο μήνα, η Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων (CPJ) ολοκλήρωσε μια εκτεταμένη επανεξέταση 229 θανάτων, αφού η Χαμάς και η PIJ δημοσίευσαν νεκρολογίες που προσδιόριζαν ορισμένα άτομα που αναφέρονταν ως δημοσιογράφοι ως μέλη ένοπλων οργανώσεων.

Η CPJ αφαίρεσε τελικά 22 άτομα από τη λίστα της, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων για τους οποίους διαπίστωσε ότι είχαν συμμετάσχει σε μάχες — αλλά διατήρησε άλλους παρά τις νεκρολογίες από οργανώσεις μαχητών, τις φωτογραφίες με όπλα ή τους παρελθοντικούς οργανωτικούς δεσμούς, όταν τα στοιχεία δεν θεμελίωναν ενεργό καθεστώς μαχητή.

Η βάση δεδομένων «Press Files» περιέχει 49 περιπτώσεις στις οποίες το κύριο αποδεικτικό στοιχείο είναι μία από αυτές τις νεκρολογίες. Μεταξύ αυτών βρίσκονται άτομα τα οποία η CPJ εξέτασε και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν ενεργοί μαχητές, όπως ο φωτορεπόρτερ Αμρ Αμπού Οντέ (Amr Abu Odeh) —ένας 26χρονος ανεξάρτητος φωτογράφος για το πρακτορείο Anadolu και το Reuters— τον οποίο η βάση δεδομένων των IDF χαρακτηρίζει «διοικητή ομάδας» της Χαμάς.

Η CPJ εξέτασε φωτογραφίες του Οντέ να φορά στρατιωτική στολή, οι οποίες προέρχονταν από ένα πρόγραμμα στρατιωτικής εκπαίδευσης του 2021 με το Υπουργείο Εσωτερικών της Γάζας. Η οργάνωση σημείωσε ότι «Καμία ένοπλη παράταξη στη Γάζα δεν έχει ισχυριστεί ότι ο Αμπού Οντέ συνδεόταν μαζί της, και οι IDF δεν έχουν ισχυριστεί ότι ενεπλάκη σε μάχες».

«Σε πολλαπλές περιπτώσεις, παρά τις νεκρολογίες από τη Χαμάς/PIJ, η Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων ερεύνησε διεξοδικά και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι δημοσιογράφοι ΔΕΝ συμμετείχαν σε καμία μαχητική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας», έγραψε ο Σεχάντα. «Μπορεί να το έκαναν στο παρελθόν. Αυτό δεν τους καθιστά μαχητές για πάντα».

Πρόσθεσε ότι η ασθενικότητα των αποδεικτικών στοιχείων των IDF ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή δεδομένης της πολυπλοκότητας της μονάδας πληροφοριών που χρησιμοποιεί για να «ξεθάβει ενοχοποιητικά στοιχεία» για δημοσιογράφους ώστε να παρέχει εκ των υστέρων δικαιολόγηση για τις δολοφονίες τους, η οποία αναφέρεται εσωτερικά ως «Πυρήνας Νομιμοποίησης» («Legitimization Cell»), όπως αποκαλύφθηκε σε έρευνα του +972.

«Αν αυτά είναι όλα όσα μπορούν να παράσχουν ως “αποδείξεις” (π.χ. λευκές σελίδες, τυχαία αποκόμματα, παρωχημένα έγγραφα) παρά το γεγονός ότι διαθέτουν τρομερούς πόρους», έγραψε ο Σεχάντα, «τότε πρόκειται για δικαίωση των δημοσιογράφων της Γάζας!»

commondreams.org