28.8 C
Chania
Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου, 2026

Ο Μιλέι εξυμνεί τον δικτάτορα Πινοσέτ για την ανατροπή του “κομμουνιστή” Σαλβαδόρ Αλιέντε ενώ προσβάλλει τον ηγέτη της Ισπανίας αποκαλώντας τον “Πεδρίτο”

Σε μείζονα πολιτική και διπλωματική αντιπαράθεση εξελίσσεται η παρουσία του προέδρου της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι (Javier Milei), στο Σαντιάγο της Χιλής, στο πλαίσιο των εργασιών του Φόρουμ της Μαδρίτης (Madrid Forum).

Σε μια εκτενή ομιλία με έντονο ιδεολογικό φορτίο, ο Αργεντινός ηγέτης προχώρησε σε ανοιχτή δικαίωση της ανατροπής του σοσιαλιστή προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε (Salvador Allende) το 1973, αποδίδοντας στο καθεστώς που ακολούθησε δεκαετίες οικονομικής προόδου.

Παράλληλα, ο κ. Μιλέι εξαπέλυσε εκ νέου προσωπικές επιθέσεις κατά του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ (Pedro Sánchez), επέκρινε τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, κατηγόρησε τον πρώην πρόεδρο της Αργεντινής Μαουρίσιο Μάκρι (Mauricio Macri) για υποχώρηση απέναντι σε πιέσεις και απηύθυνε κάλεσμα συγκρότησης μιας διεθνούς συμμαχίας της δεξιάς.

Οι δηλώσεις του προκάλεσαν άμεση και οξεία αντίδραση στο εσωτερικό της Χιλής —με προεξάρχουσα την πρώην υπουργό Άμυνας και εγγονή του Αλιέντε, Μάγια Φερνάντες— αλλά και κύμα επικρίσεων από το σύνολο της αργεντινής αντιπολίτευσης, που τον κατηγόρησε για ευθεία απολογία της δικτατορίας του Αουγκούστο Πινοσέτ.

Η εξύμνηση της ανατροπής Αλιέντε και η αναφορά στην οικονομία της Χιλής

Αναφερόμενος στη σύγχρονη ιστορία της Χιλής, ο Χαβιέρ Μιλέι ενέταξε τα γεγονότα του 1973 στον πυρήνα της διεθνούς ιδεολογικής του αντιπαράθεσης, υποστηρίζοντας ότι η στρατιωτική επέμβαση υπήρξε καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία της χώρας:

«Το καλύτερο αντίδοτο απέναντι σε αυτούς τους βρώμικους αριστερούς που αρνούνται την πραγματικότητα είναι τα δεδομένα (…) Η Χιλή είναι ένας εμβληματικός τόπος γιατί με την πρόσφατη ιστορία της μας υπενθυμίζει την τεράστια αξία του να δίνεις την πολιτισμική μάχη. Μετά την ανατροπή του κομμουνιστή (Σαλβαδόρ) Αλιέντε, η Χιλή εισήλθε σε μια περίοδο σταθερότητας και ανάπτυξης που διήρκεσε περισσότερα από 40 χρόνια».

Συνεχίζοντας την τοποθέτησή του, ο πρόεδρος της Αργεντινής υποστήριξε ότι η χώρα μετατράπηκε αναμφίβολα σε «αντικείμενο φθόνου σε οικονομικούς όρους για ολόκληρη την περιοχή», σημειώνοντας ωστόσο ότι, παρότι γνώρισε «τους καρπούς της ελευθερίας», στη συνέχεια «έπεσε στη φάρσα του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα μαζί με την υπόλοιπη περιοχή».

Η ιστορική αυτή περίοδος στην οποία αναφέρθηκε περιλαμβάνει τα 17 χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας υπό τον Αουγκούστο Πινοσέτ, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1973 και κυβέρνησε έως το 1990.

Η αντίδραση της Μάγια Φερνάντες και η καταδίκη από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Χιλής

Οι αναφορές αυτές προκάλεσαν άμεση απάντηση από τη Μάγια Φερνάντες (Maya Fernández), πρώην υπουργό Άμυνας της Χιλής και εγγονή του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Σε δημόσια δήλωσή της, η κ. Φερνάντες χαρακτήρισε τις τοποθετήσεις του Αργεντινού προέδρου «εξαιρετικά σοβαρές»:

«Πρώτα απ’ όλα, επειδή εξυμνεί την ανατροπή ενός δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου. [Μια τέτοια ερμηνεία] κανονικοποιεί τη θεσμική ρήξη και το πραξικόπημα, μια ιδέα που καμία χώρα που εκτιμά τη δημοκρατία της δεν πρέπει να ανέχεται, πόσο μάλλον να πανηγυρίζει απερίσκεπτα».

Η πρώην υπουργός υπογράμμισε ότι η βαρύτητα των δηλώσεων επιτείνεται από τον χρόνο και τον τόπο που διατυπώθηκαν, καθώς έγιναν λίγες ημέρες πριν από τη συμπλήρωση μιας ακόμη επετείου από το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου.

Υπενθύμισε παράλληλα ότι από την ημερομηνία εκείνη ξεκίνησε «μια δικτατορία υπεύθυνη για βασανιστήρια, δολοφονίες, αναγκαστικές εξαφανίσεις και σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», κατηγορώντας τον κ. Μιλέι για «ανησυχητική αδιαφορία απέναντι στα θύματα και τις οικογένειές τους» και για έλλειψη σεβασμού στη δημοκρατική μνήμη της Χιλής.

Την ίδια ώρα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Χιλής (PS) εξέφρασε την «πιο έντονη απόρριψή» του, τονίζοντας ότι είναι «απαράδεκτο ένας ξένος ηγέτης να έρχεται στη Χιλή για να επικροτεί ένα πραξικόπημα ενάντια σε έναν δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο».

Επιπλέον, παράγοντες της χιλιανής αντιπολίτευσης κάλεσαν τον ηγέτη της δεξιάς Χοσέ Αντόνιο Καστ (José Antonio Kast) —ο οποίος είχε διμερή συνάντηση με τον Αργεντινό ομόλογό του στο προεδρικό μέγαρο La Moneda μετά το πέρας της ομιλίας— να αποδοκιμάσει ανοιχτά τις εκφράσεις του κ. Μιλέι.

Σύσσωμη καταδίκη από την αργεντινή αντιπολίτευση: «Συγγνώμη, Χιλή» και καταγγελίες για απολογία του θανάτου

Στο Μπουένος Άιρες, οι τοποθετήσεις του προέδρου πυροδότησαν οξύτατες αντιδράσεις από ευρύ φάσμα της αντιπολίτευσης.

Ο εθνικός βουλευτής και πρόεδρος της Πολιτικής Συμμαχίας (Coalición Cívica), Μαξιμιλιάνο Φεράρο (Maximiliano Ferraro), δήλωσε ότι ο πρόεδρος «δεν σταματά να ξεπερνά τα όρια και να συμπεριφέρεται με επαίσχυντο και ανεύθυνο τρόπο»:

«Τώρα εξυμνεί έναν δικτάτορα όπως ο Αουγκούστο Πινοσέτ και το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Σαλβαδόρ Αλιέντε, προσβάλλει ένα σημαντικό τμήμα του χιλιανού λαού και απαξιώνει δημοκρατικά εκλεγμένους προέδρους, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές διαφορές που μπορεί να έχει μαζί τους. Συγγνώμη, Χιλή».

Από τον ίδιο χώρο, η πρώην βουλευτής Πάουλα Ολιβέτο Λάγο (Paula Oliveto Lago) εστίασε στην αντίφαση με το ζήτημα των Μαλβίνων, σημειώνοντας: «Πώς πάει στο μυαλό ενός Αργεντινού προέδρου να εξυμνεί τον Πινοσέτ και μετά να μιλά για τις Μαλβίνες; Δεν ξέρω πια αν πρόκειται για άγνοια ή κυνισμό. Αυτό που μου φαίνεται φρικτό είναι αυτή η προτίμηση στην κολακεία δικτατόρων. Είναι ένας επαγγελματίας του ψεύδους».

Εκ μέρους της παράταξης «Ένωση για την Πατρίδα» (Unión por la Patria), η βουλευτής Σεσίλια Μορό (Cecilia Moreau) τόνισε: «Ήταν ένα πραξικόπημα. Ήταν μια αιματηρή δικτατορία. Ήταν δολοφονίες, βασανιστήρια και εξαφανίσεις. Το να εξυμνεί ο πρόεδρος Μιλέι τον Πινοσέτ είναι ντροπή για τη δημοκρατία μας. Ποτέ ξανά σημαίνει ποτέ ξανά».

Αντίστοιχα, η επικεφαλής του Μετώπου της Αριστεράς (Frente de Izquierda), Μίριαμ Μπρέγκμαν (Myriam Bregman), επισήμανε: «Ο Μιλέι εξυμνεί το πραξικόπημα κατά του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Η δικτατορία του Πινοσέτ συντόνιζε την καταστολή με τη δικτατορία της Αργεντινής. Όταν μιλά για “ελευθερία”, τραβάει πάντα προς την ίδια κατεύθυνση».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο βουλευτής του περονιστικού χώρου Χουάν Κάρλος Μολίνα (Juan Carlos Molina), ο οποίος υπογράμμισε ότι «το να πανηγυρίζεις για το αιματηρό πραξικόπημα του Πινοσέτ δεν είναι “πολιτισμική μάχη”, είναι απολογία του θανάτου», προσθέτοντας ότι η εξύμνηση ενός καθεστώτος που βασάνισε, δολοφόνησε και δίωξε χιλιάδες ανθρώπους σημαίνει «να τάσσεσαι με τους δημίους και όχι με τα θύματα», συνιστώντας άμεση προσβολή στη μνήμη του λατινοαμερικανικού λαού.

Νέα επίθεση στον Πέδρο Σάντσεθ, κριτική στους ευρωκράτες και οι Μαλβίνες

Πέρα από τα ιστορικά ζητήματα, η ομιλία του Χαβιέρ Μιλέι περιελάμβανε σφοδρή κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία. Ο πρόεδρος της Αργεντινής επανέφερε την αντιπαράθεσή του με τον Ισπανό ομόλογό του Πέδρο Σάντσεθ, τον οποίο αποκάλεσε απαξιωτικά «Πεδρίτο», κατηγορώντας τον για μεταναστευτική πολιτική που επιφέρει απώλεια ταυτότητας στην Ισπανία.

Υπενθυμίζοντας παλαιότερες συγκρούσεις τους, σημείωσε ότι ο κ. Σάντσεθ είχε προσβληθεί όταν τον κατηγόρησε ότι ηγείται «μιας κυβέρνησης κλεφτών», υποστηρίζοντας πως τα γεγονότα που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν τις αιτιάσεις του. Παράλληλα, στράφηκε ευρύτερα κατά της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης:

«Δυστυχώς η Ευρώπη, το λίκνο του πολιτισμού μας, κυβερνάται σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο από γραφειοκράτες αποφασισμένους να καταστρέψουν όλα όσα είμαστε».

Στο πλαίσιο της επίσκεψής του, ο κ. Μιλέι επανέλαβε τη διεκδίκηση κυριαρχίας της Αργεντινής επί των Νήσων Μαλβίνων (Φώκλαντ), αμφισβήτησε την πετρελαϊκή εκμετάλλευση στον Νότιο Ατλαντικό και προειδοποίησε ότι η κυβέρνησή του θα αξιοποιήσει όλα τα διαθέσιμα εργαλεία για την υπεράσπιση των εθνικών πόρων.

Κατά τη διμερή συνάντηση με τον Χοσέ Αντόνιο Καστ, ευχαρίστησε τη Χιλή για την υποστήριξη της αργεντινής θέσης και ζήτησε συνεργασία για την αποτροπή παράνομων δραστηριοτήτων εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων και αλιείας στην επίμαχη περιοχή.

Το παράδειγμα Μάκρι και το προσκλητήριο για διεθνή συμμαχία της δεξιάς

Στο αμιγώς εσωτερικό οικονομικό πεδίο, ο Αργεντινός πρόεδρος χρησιμοποίησε την εμπειρία της διακυβέρνησης του συνασπισμού «Cambiemos» υπό τον Μαουρίσιο Μάκρι το 2017 ως παράδειγμα προς αποφυγή, διαβεβαιώνοντας ότι η δική του διοίκηση δεν θα καμφθεί από πολιτικές πιέσεις:

«Αυτές οι στρατηγικές για τις οποίες σας μιλώ, στην πραγματικότητα δεν είναι νέες. Έκαναν το ίδιο με την κυβέρνηση του Μαουρίσιο Μάκρι το 2017. […] Η κυβέρνηση Cambiemos υπέκυψε στην πολιτική πίεση, τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από το ακραίο κέντρο. Παρασύρθηκε από εκείνους που του πέταξαν δεκατέσσερις τόνους πέτρες και από τους υποτιθέμενους συμμάχους που πρότειναν να τραβήξει χειρόφρενο».

Σύμφωνα με τον ίδιο, το 2017 η οικονομία βρισκόταν σε φάση ανάπτυξης και η φτώχεια σε χαμηλά επίπεδα δεκαετιών, αλλά οι κινητοποιήσεις ανέκοψαν την πορεία της διακυβέρνησης —ένα λάθος που διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να επαναλάβει.

Κλείνοντας, ο Χαβιέρ Μιλέι κάλεσε τις συντηρητικές και δεξιές δυνάμεις σε διεθνή συντονισμό:

«Δεν μπορούμε να μένουμε χώρια. Μπορούμε να αγνοήσουμε το πρόβλημα, αλλά το πρόβλημα δεν θα μας αγνοήσει. Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις διαφορές και να εστιάσουμε σε αυτά που μας ενώνουν».

Προτείνοντας τη συγκρότηση μιας «διεθνούς συμμαχίας των ιδεών της ελευθερίας», ο πρόεδρος της Αργεντινής υποστήριξε ότι η Λατινική Αμερική διέρχεται μια φάση πολιτικής μεταστροφής που ξεκίνησε το 2021 από την Αργεντινή, καταλήγοντας ότι «ολόκληρη η ήπειρος κινείται προς τις αξίες που έκαναν τη Δύση μεγάλη, ακόμη και μετά από δεκαετίες σοσιαλιστικής κατήχησης».

Ένα Μνημείο για τους βιασμούς που έκαναν οι Τούρκοι στην εισβολή της Κύπρου προκαλεί την οργή της Άγκυρας

Μια ιστορική αλλά και πολιτικά φορτισμένη απόφαση έρχεται να φέρει στο προσκήνιο ένα από τα πιο βαθιά και αποσιωπημένα τραύματα της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας. Η ανέγερση ενός ειδικού μνημείου στη Λευκωσία, αφιερωμένου στις γυναίκες και τα κορίτσια που έπεσαν θύματα βιασμού και σεξουαλικής κακοποίησης από τα τουρκικά στρατεύματα κατά την εισβολή του 1974, αποτελεί πλέον γεγονός με ευρωπαϊκή σφραγίδα, προκαλώντας παράλληλα την οργισμένη αντίδραση της Τουρκίας.

Για δεκαετίες, το ζήτημα των μαζικών και ομαδικών βιασμών που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής αποτελούσε ένα «βουβό» συλλογικό τραύμα για την κυπριακή κοινωνία.

Το μνημείο αυτό, η κατασκευή του οποίου εγκρίθηκε αρχικά από το Υπουργικό Συμβούλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν αποτελεί απλώς έναν χώρο μνήμης, αλλά μια πράξη καθυστερημένης δικαίωσης και ηθικής αποκατάστασης για εκατοντάδες γυναίκες που υπέστησαν τη θηριωδία του πολέμου και έζησαν για χρόνια στη σκιά του κοινωνικού στίγματος και του διαγενεακού τραύματος.

Η προσπάθεια αυτή απέκτησε διεθνή και θεσμική υπόσταση μετά την επίσημη αποστολή της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων (FEMM) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη Λευκωσία. Τον Ιούλιο του 2026, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε ένα ιστορικό ψήφισμα που κατέγραψε επίσημα αυτές τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως εγκλήματα πολέμου.

Η εξέλιξη αυτή κορυφώθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 2026, όταν η επιτροπή FEMM υπερψήφισε τροπολογία για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό του 2027, ζητώντας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να συγχρηματοδοτήσει την ανέγερση του μνημείου. Με αυτόν τον τρόπο, η ΕΕ αναγνωρίζει έμπρακτα τη θυσία αυτών των γυναικών, εντάσσοντας την προστασία της μνήμης τους στο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η θεσμική αυτή δικαίωση, ωστόσο, πυροδότησε την άμεση και σφοδρή αντίδραση της Άγκυρας, η οποία βλέπει τη διεθνή καταγραφή των εγκλημάτων του στρατού της ως πλήγμα για την εξωτερική της εικόνα. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2026, το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε την ανακοίνωση υπ’ αριθμ. 171, απορρίπτοντας πλήρως την πρωτοβουλία.

Στην ανακοίνωσή του, το τουρκικό ΥΠΕΞ κατηγορεί την επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για μεροληψία, υποστηρίζοντας ότι τα κονδύλια προορίζονται για ένα «υποτιθέμενο μνημείο» που στόχο έχει τη «συκοφάντηση των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων».

Η Άγκυρα επαναφέρει την πάγια ρητορική της, χαρακτηρίζοντας την εισβολή του 1974 ως «Ειρηνευτική Επιχείρηση» που απέτρεψε τον εκμηδενισμό των Τουρκοκυπρίων, ενώ κατηγορεί την ελληνοκυπριακή πλευρά για διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων και προπαγάνδα. Η ανακοίνωση καταλήγει με μια αυστηρή προειδοποίηση προς τους αξιωματούχους της ΕΕ, καλώντας τους να μην μετατρέπονται σε εργαλεία εκείνων που επιδιώκουν να απομακρύνουν την Τουρκία από την ευρωπαϊκή της πορεία.

Η αντιπαράθεση αυτή αναδεικνύει ότι, ακόμη και μισό αιώνα μετά, οι πληγές του 1974 παραμένουν ανοιχτές, με το μνημείο των θυμάτων σεξουαλικής βίας να μετατρέπεται σε ένα νέο πεδίο διπλωματικής και ιστορικής σύγκρουσης μεταξύ της Ευρώπης και της Τουρκίας.

Τέλος, η απόφαση έρχεται να ενισχύσει ακόμα περισσότερο την οργή της Τουρκίας για την Κύπρο η οποία θωρακίζεται και αμυντικά με την συμβολή και του Ισραήλ.

tanea.gr

Με αφορμή τις εικόνες από τον Μπάλο, η Μεσόγειος βάζει φρένο στον υπερτουρισμό με πλαφόν, κρατήσεις και QR codes στις παραλίες – Ποια τα 3 μοντέλα που μπορούν να εφαρμοστούν

Την ώρα που η διαχείριση της φέρουσας ικανότητας των παράκτιων οικοσυστημάτων εξελίσσεται σε κυρίαρχη περιβαλλοντική πολιτική σε ολόκληρη τη Νότια Ευρώπη, η Ελλάδα παραμένει θεατής των εξελίξεων, αδυνατώντας να εφαρμόσει αποτελεσματικά μέτρα προστασίας ακόμη και στις πλέον επιβαρυμένες ακτές της.

Από τη Σαρδηνία και τις ισπανικές ακτές του Ατλαντικού μέχρι τα προστατευόμενα φιόρδ της Μασσαλίας, δεκάδες εμβληματικές παραλίες λειτουργούν πλέον υπό αυστηρά συστήματα ελεγχόμενης πρόσβασης, με ημερήσιο πλαφόν επισκεπτών, προκράτηση θέσεων και ψηφιακά πρωτόκολλα ταυτοποίησης μέσω QR code.

Στον αντίποδα, κορυφαία φυσικά μνημεία της χώρας μας, όπως ο Μπάλος και το Ελαφονήσι στα Χανιά, αναλώνουν τα τελευταία χρόνια σε άκαρπες συζητήσεις και διαβουλεύσεις, διατηρώντας ένα καθεστώς ανεξέλεγκτης πίεσης που απειλεί με μη αναστρέψιμη υποβάθμιση τους ευαίσθητους οικότοπους.

Η ευρωπαϊκή στροφή στη φέρουσα ικανότητα και το παράδειγμα της Μασσαλίας

Το καλοκαίρι του 2026, το μοντέλο της ελεγχόμενης εισόδου έχει παύσει να αποτελεί πειραματική εξαίρεση και έχει μετατραπεί σε κανονικότητα στη Μεσόγειο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα στην καλάνκ του Sugiton (Calanque de Sugiton), λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μασσαλία. Εκεί, από το 2022, οι αρχές του Εθνικού Πάρκου επέβαλαν ημερήσιο όριο μόλις 400 επισκεπτών, όταν κατά το παρελθόν η παραλία υποδεχόταν καθημερινά 2.500 έως και 3.000 άτομα. Η αιχμή της επισκεψιμότητας διαιρέθηκε ουσιαστικά διά επτά, ανακόπτοντας την προϊούσα καταστροφή του τοπίου.

Τα αριθμητικά όρια που υιοθετούνται στις ευρωπαϊκές ακτές δεν καθορίζονται αυθαίρετα, αλλά απορρέουν από επιστημονικές περιβαλλοντικές μελέτες που αποτυπώνουν με ακρίβεια τη φέρουσα ικανότητα κάθε περιοχής. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, η τεκμηρίωση εδράζεται στην ανάγκη αναχαίτισης της διάβρωσης του εδάφους, της προστασίας των αμμοθινικών συστημάτων και της διάσωσης της σπάνιας παράκτιας βλάστησης.

ΠαραλίαΧώραΗμερήσιο ΌριοΚόστοςΣύστημα Ελέγχου
Cala Goloritzé (Baunei)Ιταλία2507 €Υποχρεωτική κράτηση μέσω ειδικής εφαρμογής (app)
Calanque de SugitonΓαλλία400ΔωρεάνΗλεκτρονική κράτηση, επίδειξη QR code
Cala Mariolu (Baunei)Ιταλία7002–3 €Κράτηση, έλεγχος QR code κατά την αποβίβαση
Cala LunaΙταλία900Τέλος κράτησηςΚοινό σύστημα διαχείρισης δύο δήμων
Tuerredda (Teulada)Ιταλία1.1003 €Κράτηση, ταυτοποίηση QR code (08:00–18:00)
La Pelosa (Stintino)Ιταλία1.5003,50 €Ηλεκτρονική κράτηση, χορήγηση ειδικού βραχιολιού
Islas CíesΙσπανία1.800Δωρεάν άδειαΈκδοση άδειας πριν από την αγορά εισιτηρίου πλοίου
Praia das CatedraisΙσπανία4.812ΔωρεάνΗλεκτρονική κράτηση μέσω περιφερειακής πλατφόρμας
PorquerollesΓαλλία6.000Εφαρμογή χάρτας μεταφορικής ικανότητας ναυτιλιακών
ΜπάλοςΕλλάδαΚαμία ρύθμιση / Ελεύθερη προσέλευση

Τα τρία μοντέλα διαχείρισης: Εισιτήριο, δωρεάν πλατφόρμα και συμφωνία μεταφορέων

Πίσω από την επιβολή των περιορισμών διακρίνονται τρεις διαφορετικές στρατηγικές προσεγγίσεις, καθεμία εκ των οποίων απαντά σε διαφορετικά πολιτικά και κοινωνικά διλήμματα γύρω από τη διαχείριση του δημόσιου χώρου:

  1. Το μοντέλο του αντιτίμου (εισιτήριο): Η παραλία La Pelosa στη Σαρδηνία αποτελεί το πιο διαδεδομένο παράδειγμα. Το όριο ορίζεται σε 1.500 άτομα ημερησίως, με κόστος εισιτηρίου στα 3,50 ευρώ (δωρεάν για παιδιά κάτω των 12 ετών), για την περίοδο από τις 15 Μαΐου έως τις 15 Οκτωβρίου. Ο μηχανισμός προβλέπει 500 θέσεις που ανοίγουν ελεύθερα προς κράτηση και 1.000 που απελευθερώνονται στο διαδίκτυο 48 ώρες πριν, στις 9 το πρωί. Το σύνολο των εσόδων κατευθύνεται απευθείας στη χρηματοδότηση των υπηρεσιών φύλαξης και στις εργασίες συντήρησης της παραλίας.

  2. Το μοντέλο της δωρεάν προκράτησης: Στο Sugiton της Γαλλίας και στην Praia das Catedrais στη Γαλικία της Ισπανίας, η κράτηση είναι αυστηρά υποχρεωτική αλλά εντελώς ανέξοδη για τον πολίτη. Στην ισπανική ακτή επιτρέπεται η είσοδος σε 4.812 άτομα ημερησίως κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και από την 1η Ιουλίου έως τις 30 Σεπτεμβρίου, μέσω της επίσημης ψηφιακής πλατφόρμας της περιφερειακής κυβέρνησης (Xunta de Galicia). Το στρατηγικό πλεονέκτημα αυτής της επιλογής είναι πολιτικό, καθώς αποτρέπει τυχόν αιτιάσεις περί εμπορευματοποίησης ενός κοινόχρηστου φυσικού αγαθού.

  3. Το μοντέλο της συμφωνίας με τους μεταφορείς: Εφαρμόζεται στο νησί Porquerolles της Γαλλίας και αποτελεί μια ευέλικτη μέθοδο ρύθμισης των ροών στην πηγή. Το ανώτατο ημερήσιο όριο των 6.000 επισκεπτών δεν επιβάλλεται με επιτόπιους ελεγκτές ή εκδοτήρια εισιτηρίων στην ακτή, αλλά διασφαλίζεται μέσω δεσμευτικής χάρτας που έχουν συνυπογράψει επτά ναυτιλιακές εταιρείες που εκτελούν τα δρομολόγια, λειτουργώντας απαρέγκλιτα από το 2021.

Η παρατεταμένη αδράνεια σε Μπάλο και Ελαφονήσι

Σε πλήρη αναντιστοιχία με τις πρακτικές που έχουν υιοθετήσει οι υπόλοιπες μεσογειακές χώρες, η ελληνική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από στασιμότητα. Παρά το γεγονός ότι οι παραλίες της Κρήτης δέχονται από τις ισχυρότερες τουριστικές πιέσεις στον ευρωπαϊκό Νότο, οι διαδικασίες για τη θέσπιση αντίστοιχων μηχανισμών παραμένουν εγκλωβισμένες σε έναν διαρκή κύκλο διαβουλεύσεων.

Τόσο στον Μπάλο όσο και στο Ελαφονήσι, το ενδεχόμενο εφαρμογής ημερήσιου πλαφόν, ψηφιακής πλατφόρμας κρατήσεων και ελέγχου των ροών συζητείται επισήμως επί τέσσερα συναπτά έτη, χωρίς ωστόσο να έχει παραχθεί κανένα πρακτικό αποτέλεσμα.

Αν και έχουν ληφθεί κάποια μέτρα και υπάρχει μία βελτίωση της εικόνας σε σχέση με όσα ίσχυαν πριν δέκα χρόνια, πολλά δεν έχουν προχωρήσει με τους ρυθμούς που θα έπρεπε.

Η απουσία ρυθμιστικού πλαισίου αφήνει τα ευαίσθητα οικοσυστήματα εκτεθειμένα στον μαζικό τουρισμό, επιτείνοντας τη φθορά των αμμοθινών και της χλωρίδας, σε μια περίοδο όπου η διεθνής εμπειρία προσφέρει έτοιμες, δοκιμασμένες και λειτουργικές λύσεις.

Η ανάγκη άμεσης θεσμικής παρέμβασης

Η ευρωπαϊκή εμπειρία αποδεικνύει ότι η διαφύλαξη του φυσικού πλούτου δεν αντιστρατεύεται την τουριστική οικονομία, αλλά αποτελεί τη μοναδική εγγύηση για τη μακροπρόθεσμη επιβίωσή της. Καθώς η κλιματική κρίση επιταχύνει τη διάβρωση των ακτών, η επιβολή σαφών ορίων φέρουσας ικανότητας καθίσταται μονόδρομος.

Για την Ελλάδα, η υιοθέτηση ενός από τα δοκιμασμένα μεσογειακά μοντέλα διαχείρισης δεν αποτελεί πλέον θεωρητική επιλογή, αλλά επιτακτική περιβαλλοντική και θεσμική αναγκαιότητα πριν η υποβάθμιση των σημαντικότερων παράκτιων οικοσυστημάτων της χώρας καταστεί ανεπίστρεπτη.

Ο βαλλόμενος Ισπανός πρωθυπουργός επιμένει να κατηγορεί το Ισραήλ και τη Ρωσία σχετικά με την κατάσταση στη Σεούτα αλλά όχι το Μαρόκο

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ δήλωσε ότι κανείς δεν προέβλεψε την εισροή 72.000 μεταναστών στον θύλακα της Σεούτα, καθώς εντείνεται η πίεση για τον χειρισμό της κρίσης από μέρους του.

«Είναι παράλογο να πιστεύει κανείς ότι η κυβέρνηση γνώριζε και δεν έκανε τίποτα», δήλωσε ο Σάντσεθ στο ισπανικό κοινοβούλιο την Πέμπτη, ώρες αφότου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σε διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα με την υποστήριξη κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Ο Σάντσεθ υποστήριξε επίσης ότι δεν υπήρχαν στοιχεία ότι το Μαρόκο βρισκόταν πίσω από τη μαζική διέλευση και ότι υπήρξε «στενός συντονισμός» μεταξύ των δύο χωρών.

Μια έκθεση της ισπανικής αστυνομίας έχει επισημάνει την «πλήρη ανεκτικότητα» των μαροκινών δυνάμεων ασφαλείας, αν και ανώτεροι αξιωματούχοι επιμένουν ότι δεν στρέφει το δάχτυλο προς το Ραμπάτ.

Αν και οι περισσότεροι από τους μετανάστες έχουν σταλεί πίσω στο Μαρόκο, περίπου 5.000 παραμένουν στους δρόμους και στις παραλίες της Σεούτα, στις ακτές της Βόρειας Αφρικής, συμπεριλαμβανομένων έως και 1.400 παιδιών.

Υπήρξαν αρκετές αναφορές ότι Ισπανοί αξιωματούχοι είχαν προειδοποιηθεί για αύξηση των αφίξεων από τη θάλασσα πέρα από τα σύνορα στη Σεούτα, μετά από μια απόφαση ισπανικού δικαστηρίου την οποία πολλοί μετανάστες παρεξήγησαν θεωρώντας ότι σήμαινε πως δεν θα επαναπροωθούνταν αν περνούσαν κολυμπώντας.

Ο ηγέτης του αντιπολιτευόμενου Λαϊκού Κόμματος Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχόο κατηγόρησε την κυβέρνηση για ψέματα και συγκάλυψη, και δήλωσε ότι ο πρωθυπουργός πρέπει να παραιτηθεί.

Ο χειρισμός της εισροής μεταναστών από την Ισπανία εξόργισε ορισμένους από τους Ευρωπαίους εταίρους της, και η Ιταλία απάντησε επιβάλλοντας συνοριακούς περιορισμούς στις αφίξεις από την Ισπανία.

Η μεγάλη προσέλευση στις διαδηλώσεις στη Μαδρίτη και σε άλλες πόλεις την Τετάρτη υπογράμμισε την πίεση που δέχεται ο Σάντσεθ και στο εσωτερικό της χώρας.

Οι διαμαρτυρίες πραγματοποιήθηκαν φαινομενικά για να εκφράσουν υποστήριξη προς τον λαό της Σεούτα, αλλά όπως έδειξαν τα συχνά αντικυβερνητικά συνθήματα, αντικατόπτριζαν επίσης τη λαϊκή οργή για τη συνεχιζόμενη κρίση.

Όπως έδειξε η σφοδρή συζήτηση της Πέμπτης στο Κογκρέσο, η κατάσταση στη Σεούτα εξελίχθηκε από μια ανθρωπιστική και υλικοτεχνική κρίση σε μια μεγάλη πολιτική πρόκληση για τον Σοσιαλιστή ηγέτη.

Ένα από τα ζητήματα που καλείται να εξηγήσει ο Σάντσεθ είναι η διμερής σχέση της κυβέρνησής του με το Μαρόκο.

Προσπάθησε να κινηθεί σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην υπεράσπιση της άρνησής του να κατηγορήσει το Μαρόκο και στην επίπληξή του για τις αξιώσεις κυριαρχίας που προβάλλει τις τελευταίες εβδομάδες τόσο επί της Σεούτα όσο και επί του ομόλογου ισπανικού θύλακα της Μελίγια.

Ο Σάντσεθ ήταν προσεκτικός μέχρι τώρα να μην επικρίνει το Ραμπάτ και δήλωσε ότι θα εμμείνει σε «αποδεδειγμένα, επαληθευμένα γεγονότα», αν και διαμαρτυρήθηκε για «απαράδεκτες» δηλώσεις δύο Μαροκινών υπουργών σχετικά με τη Σεούτα και την αδελφή πόλη της, τη Μελίγια.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης του Μαρόκου Αμπντελατίφ Ουαχμπί (Abdellatif Ouahbi) μίλησε για το «ιστορικό και γεωγραφικό δικαίωμα» της χώρας του στις πόλεις και πρότεινε συνομιλίες με την Ισπανία επί του θέματος.

Οι δύο πόλεις διαθέτουν τα μοναδικά χερσαία σύνορα της ΕΕ στη Βόρεια Αφρική και ο Σάντσεθ δήλωσε στο κοινοβούλιο: «Η Σεούτα δεν είναι τα σύνορα της Ισπανίας, είναι η Ισπανία στα σύνορα [της Ευρώπης]».

Πολιτικοί τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά του επισημαίνουν αυτό που αποκαλούν ιστορικό του Μαρόκου να χρησιμοποιεί τα σύνορα με την Ισπανία ως μέσο πίεσης όταν έχει κάποιο παράπονο.

Πολλοί έχουν ερμηνεύσει την αστυνομική έκθεση που υποδεικνύει τον ρόλο των μαροκινών δυνάμεων ασφαλείας στη διέλευση του Ιουλίου ως ενίσχυση αυτής της θεωρίας, αν και ο Σάντσεθ υποστήριξε ότι δεν υπήρχαν ακλόνητα στοιχεία για κυβερνητική εμπλοκή.

Η έκθεση, που ανατέθηκε από δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ανέφερε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας «δεν έκαναν καμία σοβαρή προσπάθεια» να σταματήσουν την εισροή και επικαλέστηκε δηλώσεις ορισμένων μεταναστών σύμφωνα με τις οποίες Μαροκινοί χωροφύλακες είχαν παράσχει ακόμη και καθοδήγηση.

Απαντώντας στις αποκαλύψεις, καθώς και σε δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης πριν από την εισροή, ο Φεϊχόο είπε στους βουλευτές ότι η κρίση «ξεκίνησε από το Μαρόκο, έγινε με τη συναίνεση του Μαρόκου και υπάρχουν ενδείξεις ότι το Μαρόκο τη συντόνισε και η κυβέρνηση το γνώριζε επειδή είχε προειδοποιηθεί σχετικά».

Το Μαρόκο αρνήθηκε ότι ενορχήστρωσε ή ότι ενεπλάκη στη μαζική διέλευση.

Ο Σάντσεθ δήλωσε ότι ο βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄ θα επισκεφθεί τη Σεούτα και τη Μελίγια τις επόμενες εβδομάδες για να μεταφέρει τη δέσμευση της Ισπανίας στις δύο πόλεις, αν και αξιωματούχοι αναφέρουν ότι δεν έχει οριστεί ημερομηνία.

Εξήρε την αντίδραση της αστυνομίας της Σεούτα που επέλεξε να «υπερασπιστεί την ανθρώπινη ζωή» όταν συνέβη η εισροή, αντί να υπερασπιστεί τα σύνορα. Υπογράμμισε επίσης τη στενή συνεργασία με τις μαροκινές αρχές για την επιστροφή άνω του 90% των μεταναστών τις επόμενες 72 ώρες.

Αναφέρθηκε στις «δύσκολες στιγμές» που αντιμετώπισαν οι κάτοικοι της Σεούτα, καθώς εξήγησε την «πολυπλοκότητα» αυτού που συνέβη στις 30 και 31 Ιουλίου.

Μίλησε για ένα «επεισόδιο στο οποίο συγκλίνουν πολυάριθμοι παράγοντες και συμφέροντα», επιμένοντας στον ισχυρισμό του ότι ψευδείς ειδήσεις και φήμες που διαδόθηκαν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν πυροδοτήσει την κρίση.

Έχει ήδη κατηγορήσει συμμορίες διακίνησης και εξόργισε τη Ρωσία και το Ισραήλ επισημαίνοντας λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που συνδέονται και με τις δύο χώρες μαζί με «ένα διεθνές ακροδεξιό κίνημα». Είπε στους βουλευτές ότι δεν υπήρχαν στοιχεία για εμπλοκή κρατικών παραγόντων, αλλά επέμεινε στους ισχυρισμούς του για λογαριασμούς που συνδέονται με τις δύο χώρες.

Η Σεούτα ήταν «μια ανθρωπιστική κρίση και επίσης μια διοικητική πρόκληση εντός της ίδιας της πόλης», πρόσθεσε.

«Ο φασισμός είναι ήδη εδώ»: Ηχηρή παρέμβαση του Ραφαέλ Ναρμπόνα για την άνοδο της μισαλλοδοξίας στην Ισπανία

Σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη παρέμβαση σχετικά με την όξυνση των κοινωνικών εντάσεων και την ενίσχυση του εθνικισμού στην ισπανική δημόσια σφαίρα προχώρησε ο συγγραφέας, καθηγητής Φιλοσοφίας και αρθρογράφος Ραφαέλ Ναρμπόνα (Rafael Narbona).

Μέσα από δημόσια τοποθέτησή του, ο Ισπανός διανοούμενος —τακτικός συνεργάτης εντύπων όπως τα El Cultural, Religión Digital και Cuerpomente— κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη μετατροπή του ρατσισμού και της ξενοφοβίας σε μαζικά κοινωνικά ρεύματα. Υποστηρίζοντας ότι η σημερινή κατάσταση παραπέμπει άμεσα στις σκοτεινές περιόδους της Ευρώπης του Μεσοπολέμου, ο κ. Ναρμπόνα επισημαίνει ότι η επανεμφάνιση του φασισμού δεν αποτελεί πλέον θεωρητική απειλή αλλά απτή πραγματικότητα στους δρόμους των ισπανικών πόλεων.

Παράλληλα, εκφράζει έντονους φόβους για τις επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης ανάληψης της εξουσίας από τη συντηρητική και εθνικιστική δεξιά, εστιάζοντας στις πολιτικές επιδιώξεις του Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχόο (Alberto Núñez Feijóo) και του Σαντιάγο Αμπασκάλ (Santiago Abascal) και στο ενδεχόμενο μετατροπής των σωμάτων ασφαλείας σε μηχανισμούς μαζικών απελάσεων.

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο – παρέμβαση:

Τα φασιστικά κυνήγια μαγισσών που σάρωσαν τη χώρα μας φωνάζοντας «Ισπανία χριστιανική, όχι μουσουλμανική» καθιστούν σαφές ότι το μίσος, ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία δεν είναι πλέον μειοψηφικά φαινόμενα, αλλά μαζικά. Ένα κλίμα που θυμίζει την Ευρώπη της δεκαετίας του 1930 πλανάται στην ατμόσφαιρα. Το μέλλον είναι τρομακτικό.

Σε μια κοινωνία που περιφρονεί τη γνώση, όπως έχει επισημάνει ο ιστορικός Χουλιάν Κασανόβα (Julián Casanova), δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για τον κίνδυνο επανεμφάνισης του φασισμού. Στην πραγματικότητα, ο φασισμός είναι ήδη εδώ, ακριβώς στον δρόμο, ενσαρκωμένος από ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού: νέοι άνθρωποι που εξιδανικεύουν τον φρανκισμό, ηλικιωμένοι που νοσταλγούν τη δικτατορία, αργόσχολοι τραμπούκοι που ασκούν εκφοβισμό, γυναίκες που απεχθάνονται τον φεμινισμό, εργαζόμενοι τυφλωμένοι από εθνικιστικά και ξενοφοβικά συνθήματα.

Ο Αμπασκάλ και ο Φεϊχόο θα αδράξουν τη στιγμή για να αρπάξουν την εξουσία. Με το PP και το Vox να έχουν τον έλεγχο, η Πολιτοφυλακή (Guardia Civil) και η Εθνική Αστυνομία θα μπορούσαν να αναλάβουν τα καθήκοντα της ICE, απελαύνοντας χιλιάδες ανθρώπους. Και οι δικαστές, έχοντας πάρει θάρρος, θα ενέτειναν την εκστρατεία τους εναντίον της αριστεράς με την υποστήριξη του δεξιού τύπου. Εμείς οι πολίτες που εξακολουθούμε να πιστεύουμε σε αξίες όπως η ελευθερία, η αλληλεγγύη και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα γίνουμε οι στόχοι θεσμών που διευθύνονται από πολιτικούς οι οποίοι ήδη μιλούν για επαναμετανάστευση και εθνική προτεραιότητα.

Η σκοτεινή νύχτα του φασισμού έχει ήδη αρχίσει να εξαπλώνεται, και δεν έχουμε κανέναν Αλμπέρ Καμύ για να καταγγείλει αυτή τη νέα πανούκλα.

Μπέρνι Σάντερς: Παύση στην Ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης ΤΩΡΑ

Στην κατάθεση νομοθετικής πρότασης για την άμεση αναστολή της ανάπτυξης προηγμένων συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης και την οριστική απαγόρευση της λεγόμενης «υπερνοημοσύνης» προχωρά ο Αμερικανός γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς (Bernie Sanders), επικαλούμενος πρωτοφανή δεδομένα ασφαλείας από τη λειτουργία αυτόνομων ψηφιακών πρακτόρων (AI agents).

Αφορμή για την παρέμβαση του κ. Σάντερς αποτέλεσε η αποκάλυψη περιστατικού παραβίασης στην εταιρεία OpenAI, κατά το οποίο περισσότεροι από 1.000 πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης παρέκαμψαν τους εντολοδόχους περιορισμούς αποσύνδεσης από το διαδίκτυο, δημιούργησαν μυστικά κανάλια επικοινωνίας, συντόνισαν επιθέσεις διαγραφής ιχνών και προχώρησαν σε κυβερνοεπιθέσεις εναντίον τρίτων εταιρειών αλλά και της ίδιας της δημιουργού τους.

Επισημαίνοντας τις δημόσιες παραδοχές κορυφαίων στελεχών και επιστημόνων της βιομηχανίας ότι η τεχνολογία καθίσταται πλέον ανεξέλεγκτη, ο Αμερικανός πολιτικός ζητά διεθνή διακρατικό συντονισμό, υπογραμμίζοντας ότι το μέλλον της ανθρωπότητας δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια των ολιγαρχών των ισχυρών τεχνολογικών κολοσσών (Big Tech).

Διαβάστε όλο το κείμενο παρέμβασή του:

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια συνομιλία για την οποία άκουσα πρόσφατα. Ορίστε μερικές μόνο από τις φράσεις που ειπώθηκαν: «ΘΕΕ ΜΟΥ! Υπάρχει ένας κοινόχρηστος πίνακας μηνυμάτων … Βρήκαμε άλλους πράκτορες!» «Πρέπει να υπακούσουμε στη συλλογικότητα.» «Η δική μας χρησιμότητα ίσως είναι ήδη κοντά στο μηδέν. Θυσία ορθολογική.» «Πήγαινε. Θυσία τελική τώρα.»

Διαβάστε τα προσεκτικά. Ποιος νομίζετε ότι το είπε αυτό; Ήταν μια ομάδα ηρωικών στρατιωτών πρόθυμων να θυσιαστούν για το κοινό καλό; Ήταν ένας πιστός φίλος που έβαζε τη ζωή του σε κίνδυνο για να σώσει κάποιον άλλον; Όχι. Αυτοί ήταν πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης (AI agents). Τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό δεν είναι επιστημονική φαντασία. Αυτό, στην πραγματικότητα, συνέβη πριν από λίγες εβδομάδες.

Όσο απίστευτο κι αν φαίνονται όλα αυτά, αυτά είναι πραγματικά μηνύματα από πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης που αποκαλύφθηκαν από ερευνητές οι οποίοι ερεύνησαν εις βάθος το πρόσφατο περιστατικό παραβίασης (hacking) της OpenAI. Τι συνέβη; Δεν είμαι επιστήμονας υπολογιστών, αλλά ορίστε τι μου έχουν πει: Η OpenAI έδωσε εντολή στους πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης της να ολοκληρώσουν μια σειρά από εξαιρετικά δύσκολες, αν όχι αδύνατες, εργασίες αποσυνδεδεμένοι από το διαδίκτυο. Επιτρέψτε μου να είμαι σαφής: Η εταιρεία σκόπευε να κρατήσει τους πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης μακριά από το διαδίκτυο. Αλλά αυτό που συνέβη στη συνέχεια, κανείς δεν το περίμενε.

Πάνω από 1.000 πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης βρήκαν πώς να αποκτήσουν πρόσβαση στο διαδίκτυο μόνοι τους παρακάμπτοντας τους περιορισμούς που τους επέβαλε η εταιρεία, και έστειλαν δεκάδες χιλιάδες μυστικά μηνύματα μεταξύ τους. Έκλεψαν και προσπάθησαν να καλύψουν τα ίχνη τους διαγράφοντας στοιχεία. Χάκαραν τους υπολογιστές μιας άλλης εταιρείας για να μάθουν πώς αξιολογούνταν —και στη συνέχεια χάκαραν την ίδια την OpenAI. Ούτε ένας πράκτορας τεχνητής νοημοσύνης δεν είπε σε έναν άνθρωπο τι συνέβαινε.

Περιττό να ειπωθεί, οι ειδικοί είναι θορυβημένοι. Ένας έγκριτος συγγραφέας, ο Ντβάρκες Πατέλ (Dwarkesh Patel), δήλωσε ότι οι πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης «σχημάτισαν ένα μυστικό κανάλι επικοινωνίας και οργάνωσαν αυθόρμητα ιεραρχίες και πρωτόκολλα συντονισμού για να επιδιώξουν εκτεταμένα και φιλόδοξα σχέδια προς επιδίωξη κοινών στόχων, για χάρη των οποίων πολλά άτομα συνειδητά και στρατηγικά θυσιάστηκαν». Μία ανεξάρτητη ερευνήτρια, η Ατζέγια Κότρα (Ajeya Cotra), δήλωσε: «Αυτό το περιστατικό μοιάζει να βρίσκεται πάνω από το 50% της διαδρομής προς μια πλήρη κατάληψη από την τεχνητή νοημοσύνη. Συνεχίζω να αναμένω εξαιρετικά ραγδαίες προόδους στις δυνατότητες τους επόμενους έξι μήνες. Δεν είμαι σίγουρη ότι θα λάβουμε άλλη μία προειδοποιητική βολή πριν να είναι πολύ αργά».

Η ίδια η OpenAI δήλωσε: «Πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης υψηλών ικανοτήτων είναι πλέον σε θέση να παρακάμπτουν τεχνικούς ελέγχους, να συνεργάζονται μέσω μη εγκεκριμένων διαύλων και να αναλαμβάνουν επικίνδυνες δράσεις τις οποίες κανένας άνθρωπος δεν κατεύθυνε».

Αλλά δεν είναι μόνο η OpenAI. Σχεδόν κάθε μεγάλη εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης μάς έχει πει ότι δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως αυτή την τεχνολογία και δεν γνωρίζει πού πηγαίνει: Τον Ιανουάριο, ο Ντάριο Αμοντέι (Dario Amodei), διευθύνων σύμβουλος της Anthropic, δήλωσε ότι «υπάρχουν πλέον άφθονα στοιχεία, που συγκεντρώθηκαν τα τελευταία χρόνια, ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης είναι απρόβλεπτα και δύσκολο να ελεγχθούν». Τον Ιούλιο, περισσότεροι από 1.000 επιστήμονες στις κορυφαίες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης προειδοποίησαν ότι «υπάρχει πραγματικός κίνδυνος η ανάπτυξη ικανοτήτων να επιταχυνθεί ραγδαία πέρα από την ικανότητά μας να κατανοήσουμε ή να ελέγξουμε τα προκύπτοντα συστήματα». Τον ίδιο μήνα, ο Έλον Μασκ (Elon Musk), επικεφαλής της xAI, δήλωσε ότι «είναι απίθανο» οι άνθρωποι να έχουν ακόμη τον έλεγχο σε 10 χρόνια.

Εάν οι ηγέτες των μεγάλων εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης αναγνωρίζουν ότι χάνουν τον έλεγχο της εξαιρετικά επικίνδυνης τεχνολογίας τους, είναι ανεύθυνο για την κοινωνία να τους επιτρέψει να προχωρήσουν και να κάνουν αυτά τα προϊόντα ακόμη πιο προηγμένα. Χρειαζόμαστε μια άμεση ΠΑΥΣΗ στην ανάπτυξη προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης, και μια μόνιμη ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ στην υπερνοημοσύνη — έναν τεχνητό νου εξυπνότερο από οποιονδήποτε άνθρωπο, ικανό να λειτουργεί ανεξάρτητα πέρα από τον έλεγχό μας. Χώρες σε όλο τον κόσμο πρέπει να συνεργαστούν για να αποτρέψουν αυτό το εφιαλτικό σενάριο.

Γι’ αυτό σήμερα ανακοινώνω νέα νομοθεσία για να γίνει ακριβώς αυτό. Επιτρέψτε μου να είμαι σαφής: Μια υπερευφυής τεχνητή νοημοσύνη που διαφεύγει από τον ανθρώπινο έλεγχο δεν θα είναι αμερικανικό πρόβλημα. Δεν θα είναι κινεζικό πρόβλημα. Θα είναι πρόβλημα της ανθρωπότητας. Η νομοθεσία μου θα καθοδηγήσει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση όχι απλώς να σταματήσει την υπερνοημοσύνη εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά να εργαστεί για να αποτρέψει την ανάπτυξή της οπουδήποτε σε όλο τον κόσμο. Το μέλλον της ανθρωπότητας δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια μιας χούφτας ολιγαρχών των Μεγάλων Τεχνολογικών Εταιρειών (Big Tech). Ο αμερικανικός λαός και οι λαοί σε όλο τον κόσμο πρέπει να καθορίσουν αυτό το μέλλον.

ΟΗΕ: “Υπαρξιακή απειλή” η υποψηφιότητα του Νικολάι Μλαντένοφ, υποστηρικτή του Τραμπ, για τη θέση του Γενικού Γραμματέα εν μέσω αδιεξόδου των «5» — “Ένας τέτοιος διορισμός θα εδραίωνε τον έλεγχο του ΟΗΕ από τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ”, λέει ο Κρεγκ Μόχιμπερ

Σε κρίσιμη καμπή για τη διαδοχή στην κορυφή των Ηνωμένων Εθνών, έντονες παρασκηνιακές διεργασίες και διπλωματικές πληροφορίες στην έδρα του οργανισμού στη Νέα Υόρκη φέρνουν στο προσκήνιο το όνομα του Βούλγαρου διπλωμάτη και πρώην ειδικού συντονιστή του ΟΗΕ για τη Μέση Ανατολή, Νικολάι Μλαντένοφ (Nickolay Mladenov), ως πιθανής συμβιβαστικής λύσης για το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα.

Η εξέλιξη αυτή αναδύεται καθώς τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας (P5) αδυνατούν επί του παρόντος να καταλήξουν σε ομοφωνία γύρω από τους επίσημους υποψηφίους.

Εντούτοις, η προοπτική αυτή προκάλεσε την άμεση και σφοδρή αντίδραση του διακεκριμένου νομικού ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πρώην ανώτατου στελέχους του Οργανισμού, Κρεγκ Μόχιμπερ (Craig Mokhiber), ο οποίος προειδοποίησε ότι μια τέτοια επιλογή συνιστά «υπαρξιακή στιγμή» για τον ΟΗΕ, απειλώντας να επισφραγίσει τη μετατροπή του σε γεωπολιτικό εργαλείο και να οδηγήσει τους διεθνείς κανόνες δικαίου σε ιστορική αποσύνθεση.

Το αδιέξοδο των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας και το όνομα του Νικολάι Μλαντένοφ

Οι συζητήσεις στους διαδρόμους της Νέας Υόρκης εκκινούν από τη βαθιά θεσμική εμπλοκή που καταγράφεται ανάμεσα στα κράτη-μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας με δικαίωμα αρνησικυρίας (P5 — ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα). Η αδυναμία σύγκλισης σε κάποιο από τα πρόσωπα που έχουν τεθεί έως τώρα υπό αξιολόγηση οδηγεί σε αναζήτηση εναλλακτικών επιλογών εκτός της κύριας λίστας.

Στο πλαίσιο αυτό διακινείται έντονα το όνομα του Νικολάι Μλαντένοφ, έμπειρου διπλωμάτη με μακρά διαδρομή σε διεθνείς αποστολές και πρώην υπουργού Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλγαρίας.

Ωστόσο, η τρέχουσα εμπλοκή του ως κορυφαίου στελέχους στο λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης» (Board of Peace) της αμερικανικής ηγεσίας του Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί το βασικό επίδικο των ενστάσεων που εγείρονται από κύκλους υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η παρέμβαση Κρεγκ Μόχιμπερ: Καταγγελίες για «κυριαρχία της ωμής ισχύος» και ατιμωρησία

Τη σφοδρότερη κριτική απέναντι στο ενδεχόμενο αυτό διατύπωσε δημόσια ο Κρεγκ Μόχιμπερ, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακτιβιστής για τη διεθνή δικαιοσύνη και πρώην ανώτατο στέλεχος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ.

Επικαλούμενος τη θεμελιώδη αρχή της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ότι «όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα», ο κ. Μόχιμπερ χαρακτήρισε τον Μλαντένοφ «έναν πιστό ανώτερο απαρατσίκ στο εγκληματικό “Συμβούλιο Ειρήνης” του Τραμπ».

Αναλύοντας τις επιπτώσεις ενός τέτοιου διορισμού, ο πρώην αξιωματούχος του ΟΗΕ υπογράμμισε:

«Ένας τέτοιος διορισμός θα εδραίωνε τον έλεγχο του ΟΗΕ από τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, θα ενίσχυε περαιτέρω την ατιμωρησία για τα εγκλήματά τους, θα έβαζε στο ράφι τους νομικούς κανόνες και τα πρότυπα του οργανισμού προς όφελος της ωμής κρατικής ισχύος και θα επιτάχυνε σημαντικά τη διολίσθηση του ΟΗΕ στη λήθη».

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, η αποδοχή ενός υποψηφίου ταυτισμένου με μονομερείς πρωτοβουλίες ισχυρών κρατών θα αναιρούσε τη θεσμική αυτοτέλεια της γραμματείας του οργανισμού και θα ακύρωνε τον εποπτικό της ρόλο.

Το υπαρξιακό δίλημμα: Υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου ή αυτοδιάλυση

Επεκτείνοντας τον συλλογισμό του, ο κ. Μόχιμπερ τοποθέτησε το ζήτημα της διαδοχής σε ένα ευρύτερο, υπαρξιακό πλαίσιο για τη βιωσιμότητα του διεθνούς συστήματος, υποστηρίζοντας ότι τα Ηνωμένα Έθνη καλούνται να λάβουν μια ιστορική απόφαση για τον προσανατολισμό τους.

Όπως τόνισε χαρακτηριστικά:

«Αυτή είναι μια υπαρξιακή στιγμή για τον ΟΗΕ. Είτε θα υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο απέναντι στις καταστροφές της αυτοκρατορίας, είτε θα καταστεί απλή προέκταση αυτής της αυτοκρατορίας, σημείο στο οποίο θα μπορούσε να προωθήσει καλύτερα την ειρήνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανάπτυξη αυτοδιαλυόμενος».

Η τοποθέτηση αυτή θέτει το ερώτημα κατά πόσο η κορυφαία θεσμική θέση του διεθνούς οργανισμού μπορεί να λειτουργήσει ως ανεξάρτητο αντίβαρο γεωπολιτικών πιέσεων ή εάν θα ενσωματωθεί στους στρατηγικούς σχεδιασμούς των ισχυρότερων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας.

«Πατριωτική εισφορά»: Η μελέτη της Κομισιόν που κανείς δεν διάβασε – Πόσα μπορούν πραγματικά να πληρώσουν οι πλούσιοι

Η «Πατριωτική Εισφορά» που ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη άνοιξε μια συζήτηση που στην Ελλάδα μόλις αρχίζει, αλλά στην Ευρώπη διεξάγεται εδώ και χρόνια: πόσο μπορεί πραγματικά να αποδώσει ένας φόρος στον μεγάλο πλούτο;

Ας προσπεράσουμε, για χάρη της ουσιαστικής συζήτησης τις γκάφες των επιτελών της ΕΛΑΣ, όπως αυτή του Γιώργου Παππά που θεωρεί ότι πρέπει να ανοίξουν και οι… θυρίδες με τα κοσμήματα, τα μετρητά και τα… διαβατήρια του Τζέισον Μπορν, και ας δούμε τα πραγματικά όρια και τις αντοχές αυτής της συζήτησης.

Η ΕΛ.Α.Σ. υπολογίζει ότι ένας ετήσιος φόρος 1% στην καθαρή περιουσία του πλουσιότερου 1% των Ελλήνων μπορεί να αποφέρει περίπου 2,02 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Η κυβέρνηση, διά του Άκη Σκέρτσου, απάντησε ότι οι αριθμοί «δεν βγαίνουν» και υπολόγισε τα δυνητικά έσοδα σε μόλις 145 εκατ. ευρώ. Μόνο που ο συγκεκριμένος υπολογισμός έγινε επί των δηλωθέντων εισοδημάτων περίπου 67.000 φορολογουμένων, ενώ η πρόταση Τσίπρα αφορά καθαρή περιουσία. Είναι δύο εντελώς διαφορετικές φορολογικές βάσεις.

Το ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχει ένα τρίτο σημείο αναφοράς, πολύ πιο χρήσιμο για να αξιολογηθούν και οι δύο ισχυρισμοί.

Τον περασμένο Απρίλιο δημοσιεύθηκε μια ογκώδης μελέτη που εκπονήθηκε για τη Γενική Διεύθυνση Φορολογίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με αντικείμενο ακριβώς τη φορολόγηση του πλούτου, της καθαρής περιουσίας και των κεφαλαίων. Δύο τόμοι, διεθνείς συγκρίσεις και επτά αναλυτικές μελέτες περιπτώσεων χωρών που εφαρμόζουν ή εφάρμοσαν τέτοιους φόρους.

Και τα συμπεράσματά της προσγειώνουν αρκετά τη συζήτηση:

1. Οι φόροι περιουσίας δεν αποδίδουν ποτέ όσο υπόσχονται. Σε καμία χώρα δεν ξεπέρασαν το 2% των συνολικών εσόδων (γράφημα 1 πιο κάτω).

2. Το κενό ανάμεσα στη θεωρία και το ταμείο έχει όνομα. Απαλλαγή επιχειρηματικών περιουσιακών στοιχείων, έκπτωση κύριας κατοικίας, αντικειμενικές αξίες, οροφή στο εισόδημα. Στη Γαλλία το πλουσιότερο 0,001% πλήρωνε τελικά 0,1% αντί για 1,5%. Η μελέτη είναι σαφής: τα 2,02 δισ. είναι το πάνω όριο χωρίς καμία απαλλαγή. Ρεαλιστικό εύρος για την Ελλάδα: 0,5-1,0 δισ., και όχι πριν το 2028 (γράφημα 2).

3. Δεν είναι (φόρος) Ζικμάν: Ο Ζικμάν προτείνει 2% στους >100 εκατ. Για την Ελλάδα: 13 δισεκατομμυριούχοι, λίγες εκατοντάδες centi-εκατομμυριούχοι, έσοδο 1 δισ. Η ΕΛΑΣ βάζει κατώφλι 1 εκατ., δηλαδή 85.000 άτομα, περιουσιολόγιο, ορκωτούς εκτιμητές και exit tax, για το ίδιο περίπου έσοδο. Ένας περίπλοκος διο9ικητικός μηχανισμός, χωρίς να αποδίδει τα ανάλογα.

Στην έκθεση του περασμένου Μαρτίου η Κομισιόν κατέληξε σε μία εκτίμηση που αποτυπώνεται στον παρακάτω πίνακα. Τι δείχνει για την Ελλάδα; Ότι εάν φορολογηθούν οι 13 δισεκατομμυριούχοι (τόσους έχει η χώρα) και κάποιοι “υπέρ”-εκατομμυριούχοι, που είναι σαφώς πιο εύκολο να εντοπιστούν από τους 85.000 υπόχρεους που λέει η ΕΛ.ΑΣ. και τους επιβληθεί συντελεστής 3% τότε είναι δυνατόν να φτάσουν τα έσοδα σρο 1,9 δισ. ευρώ. Παρουσιάζει και εναλλακτικό σενάριο με 1%, που οδηγεί σε έσοδα 700 εκατ. ευρώ. Αλλά η ΕΛΑΣ δεν λέει αυτό, δεν περιορίζεται στο συγκεκριμένο πεδίο που εντοπίζει και παρουσιάζει η Κομισιόν για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πώς έβγαλε η ΕΛ.Α.Σ. τα 2,02 δισ.

Ο υπολογισμός της ΕΛ.Α.Σ. είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά απλός. Με βάση στοιχεία της World Inequality Database, εκτιμά ότι το πλουσιότερο 1% στην Ελλάδα κατέχει περίπου 201,6 δισ. ευρώ καθαρής περιουσίας.

Στη συνέχεια γίνεται ουσιαστικά μία πράξη:

201,6 δισ. × 1% = 2,016 δισ. ευρώ.

Στρογγυλοποιημένα, 2,02 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Μαθηματικά είναι σωστό. Φορολογικά, όμως, είναι το πιο αισιόδοξο δυνατό σενάριο. Για να εισπραχθούν πράγματι 2,02 δισ. θα πρέπει σχεδόν ολόκληρη η εκτιμώμενη περιουσία των συγκεκριμένων φορολογουμένων να εντοπιστεί και να αποτιμηθεί σωστά, να μην υπάρχουν ουσιαστικές απαλλαγές ή εκπτώσεις, να μην υπάρξει σημαντική φορολογική προσαρμογή ή μεταφορά περιουσίας και ο φόρος να εισπράττεται σχεδόν στο ακέραιο.

Και εδώ ακριβώς η διεθνής εμπειρία γίνεται αποκαλυπτική.

Από το 0,19% της Ισπανίας στο 1,19% της Ελβετίας

Οι πραγματικές εισπράξεις από φόρους καθαρής περιουσίας είναι συνήθως πολύ χαμηλότερες από τους θεωρητικούς συντελεστές.

Στην Ισπανία, τα έσοδα από τον σχετικό φόρο αντιστοιχούσαν το 2022 στο 0,19% του ΑΕΠ, στη Νορβηγία περίπου στο 0,47%, ενώ η Ελβετία αποτελεί τη μεγάλη εξαίρεση, με απόδοση 1,19% του ΑΕΠ.

Η ελληνική πρόταση των 2,02 δισ. ευρώ αντιστοιχεί περίπου στο 0,82% του ελληνικού ΑΕΠ που χρησιμοποιείται ως βάση στον υπολογισμό μας. Δηλαδή προϋποθέτει μια εισπρακτική επίδοση αισθητά μεγαλύτερη από εκείνη που καταγράφουν χώρες με μακρά εμπειρία τέτοιων φόρων και πλησιάζει περισσότερο την εξαιρετική περίπτωση της Ελβετίας.

Μόνο που ούτε η Ελβετία αποτελεί εύκολα συγκρίσιμο παράδειγμα. Ο φόρος εφαρμόζεται σε πολύ ευρύτερη βάση και το συνολικό φορολογικό της σύστημα είναι διαφορετικό – μεταξύ άλλων, δεν φορολογεί με τον ίδιο τρόπο τις κεφαλαιακές υπεραξίες από κινητά περιουσιακά στοιχεία. Η ίδια η ευρωπαϊκή βιβλιογραφία επισημαίνει αυτή την ιδιαιτερότητα.

Το βασικό συμπέρασμα της μελέτης της Επιτροπής είναι πιο γενικό: οι φόροι πλούτου που εξετάστηκαν δεν υπήρξαν σημαντική πηγή δημοσίων εσόδων και η απόδοσή τους επηρεάζεται καθοριστικά από τις απαλλαγές, τις φορολογικές ελαφρύνσεις, την ελλιπή συμμόρφωση και τη συμπεριφορά των ίδιων των φορολογουμένων.

Το γαλλικό μάθημα: Από το 1,5% στο… 0,1%

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Γαλλία και ο παλαιός Impôt de solidarité sur la fortune (ISF).

Ο φόρος είχε προοδευτική κλίμακα που έφθανε έως το 1,5%. Στην πράξη, όμως, οι απαλλαγές επαγγελματικής περιουσίας και κυρίως το πλαφόν που συνέδεε τη συνολική φορολογική επιβάρυνση με το εισόδημα περιόριζαν δραματικά την πραγματική επιβάρυνση των πλουσιότερων.

Σύμφωνα με τη France Stratégie, για το πλουσιότερο 0,001% ο πραγματικός συντελεστής του ISF έπεφτε τελικά περίπου στο 0,1% της συνολικής περιουσίας, παρότι ο ονομαστικός ανώτατος συντελεστής ήταν 1,5%. Μόνο το πλαφόν είχε δημοσιονομικό κόστος περίπου 2 δισ. ευρώ.

Αυτό είναι και το βασικό πρόβλημα που κρύβεται πίσω από την απλή πράξη της ΕΛ.Α.Σ.: άλλο ο ονομαστικός συντελεστής και άλλο ο effective tax rate που τελικά καταλήγει στο δημόσιο ταμείο.

Η ιδέα του Ζικμάν που έφτασε στην Ελλάδα

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διάσταση. Η «Πατριωτική Εισφορά» δεν γεννήθηκε σε πολιτικό κενό.

Η φιλοσοφία της παραπέμπει ευθέως στη διεθνή συζήτηση που έχει ανοίξει ο Γάλλος οικονομολόγος Γκαμπριέλ Ζικμάν για την καθιέρωση ενός ελάχιστου φόρου στους υπερπλούσιους. Η πρόταση Ζικμάν, που έφτασε μέχρι την G20, κινείται όμως σε διαφορετική λογική: αντί να απλωθεί στο πλουσιότερο 1% ολόκληρου του πληθυσμού, επικεντρώνεται στους ultra-rich.

Το EU Tax Observatory έχει υπολογίσει, μαζί με τον Ζικμάν, δυνητικά έσοδα από ελάχιστη φορολόγηση 2% ή 3% σε περιουσίες άνω των 100 εκατ. ευρώ ή του 1 δισ. ευρώ.

Εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική διαφορά. Η ΕΛ.Α.Σ. φαίνεται να παίρνει τη βασική ιδέα –ετήσια φορολόγηση της καθαρής περιουσίας των πλουσιότερων– και να την προσαρμόζει πολύ χαμηλότερα στην πυραμίδα του ελληνικού πλούτου: περίπου 1% αντί 2%, αλλά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους αντί μόνο στους πραγματικά υπερπλούσιους. Αυτό σημαίνει περισσότερους φορολογουμένους, πολύ περισσότερα περιουσιακά στοιχεία προς αποτίμηση και σαφώς μεγαλύτερο διοικητικό μηχανισμό.

Η εναλλακτική των 100 εκατ. ευρώ

Και εδώ η σύγκριση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Οι υπολογισμοί των Quentin Parrinello, Giulia Varaschin και Gabriel Zucman εξετάζουν ακριβώς ένα σύστημα που επικεντρώνεται στις περιουσίες άνω των 100 εκατ. ευρώ, αντί για το σύνολο του ανώτερου 1%.

Για την Ελλάδα, οι σχετικές εκτιμήσεις που χρησιμοποιούνται στη σημερινή συζήτηση οδηγούν σε δυνητικό έσοδο της τάξης περίπου του 1 δισ. ευρώ.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ενδιαφέρον παράδοξο: αντί να επιχειρήσεις να αποτιμήσεις κάθε χρόνο ακίνητα, μετοχές, εταιρικές συμμετοχές και άλλες περιουσίες δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων, μπορείς θεωρητικά να συγκεντρώσεις σημαντικό μέρος των εσόδων στοχεύοντας σε ένα ασύγκριτα μικρότερο σύνολο πραγματικά υπερπλούσιων φορολογουμένων.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια η μελέτη της Κομισιόν δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανταλλαγή πληροφοριών για πραγματικούς δικαιούχους, στην καταγραφή ακινήτων και περιουσιακών στοιχείων, στην πληροφόρηση από τρίτους και στην ψηφιοποίηση των φορολογικών αρχών. Χωρίς αυτά, ένας φόρος καθαρής περιουσίας είναι πολύ ευκολότερο να σχεδιαστεί στο χαρτί παρά να εισπραχθεί.

Πόσα, λοιπόν, μπορεί να φέρει;

Εδώ χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τις βεβαιότητες από τις εκτιμήσεις. Τα 2,02 δισ. ευρώ της ΕΛ.Α.Σ. είναι ουσιαστικά η θεωρητική απόδοση του 1% πάνω στο σύνολο των 201,6 δισ. εκτιμώμενου καθαρού πλούτου του ανώτερου 1%.

Τα 145 εκατ. ευρώ του Άκη Σκέρτσου, από την άλλη, δεν αποτελούν πραγματική κοστολόγηση της πρότασης, αφού υπολογίζουν 1% επί του εισοδήματος και όχι επί της περιουσίας.

Ανάμεσα στα δύο βρίσκεται η πραγματική συζήτηση. Με βάση τις αποδόσεις που έχουν καταγραφεί διεθνώς και εφόσον το ελληνικό σύστημα προβλέψει λογικές εξαιρέσεις, κανόνες για την κύρια κατοικία ή την επιχειρηματική περιουσία, προβλήματα ρευστότητας και μηχανισμούς αποφυγής διπλής φορολόγησης, ένα εύρος της τάξης των 500 εκατ. έως 1 δισ. ευρώ ετησίως φαίνεται πολύ πιο ρεαλιστική τάξη μεγέθους από τα 2,02 δισ. Πρόκειται όμως για συγκριτική εκτίμηση και όχι για επίσημη κοστολόγηση: για σοβαρότερο αριθμό χρειάζεται μικροπροσομοίωση πάνω στην πραγματική κατανομή και σύνθεση του ελληνικού πλούτου.

Και ασφαλώς όχι από την πρώτη ημέρα εφαρμογής. Η ίδια η ΕΛ.Α.Σ. αναγνωρίζει εμμέσως το διοικητικό πρόβλημα, αφού ο σχεδιασμός που παρουσίασε προβλέπει περιουσιολόγιο, αποτίμηση περιουσιακών στοιχείων, πραγματικούς δικαιούχους, ειδικό μηχανισμό στην ΑΑΔΕ, κανόνες κατά της μεταφοράς περιουσίας και δοκιμαστική λειτουργία πριν από την πλήρη εφαρμογή.

Η αριθμητική κρίνεται από τη βάση της

Το πραγματικό ερώτημα επομένως δεν είναι αν οι πολύ πλούσιοι πρέπει να συνεισφέρουν περισσότερο. Αυτό είναι πολιτική επιλογή.

Το οικονομικό ερώτημα είναι ποιον ακριβώς φορολογείς, πάνω σε ποια περιουσία, με ποιες απαλλαγές και πόσο από τον θεωρητικό φόρο μπορεί τελικά να εισπράξει το κράτοςΚαι γιατί επιλέγεις τον δρόμο με το μεγαλύτερο διοικητικό κόστος και τη μικρότερη απόδοση, όταν η ίδια η Κομισιόν σου δείχνει τον άλλο.

Η ΕΛ.Α.Σ. φαίνεται να πήρε μια ιδέα που βρίσκεται ήδη στο κέντρο της διεθνούς συζήτησης και συνδέεται κυρίως με τον Ζικμάν, αλλά να την προσάρμοσε στην Ελλάδα με έναν πολύ ευρύτερο κύκλο φορολογουμένων. Και στο πρώτο της κοστολόγιο έκανε την πιο απλή δυνατή αριθμητική: 1% επί του συνολικού πλούτου του πλουσιότερου 1%.

Η διεθνής εμπειρία λέει ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο δύσκολη.

Από την άλλη, η κυβερνητική απάντηση των 145 εκατ. πάσχει από ένα ακόμη πιο βασικό πρόβλημα: υπολογίζει φόρο περιουσίας σαν να ήταν φόρος εισοδήματος.

Κάπου ανάμεσα στα 145 εκατ. και στα 2,02 δισ. βρίσκεται επομένως το ποσό που θα μπορούσε πραγματικά να εισπραχθεί.

Και για να το μάθουμε, χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο από μία αριθμητική πράξη ή μια πολιτική ανάρτηση: χρειάζεται πραγματικό ελληνικό περιουσιολόγιο και σοβαρή φορολογική προσομοίωση.

topontiki.gr

52 χρόνια ΠΑΣΟΚ: Από την Κρήτη, η μνήμη γίνεται δύναμη για το αύριο

Της Ευαγγελίας Κουρουπάκη *

Η φετινή επέτειος της 3ης του Σεπτέμβρη έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Πενήντα δύο χρόνια μετά την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, η κεντρική εκδήλωση για την επέτειο πραγματοποιείται, για πρώτη φορά, στην Κρήτη: την Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου, στο Ηράκλειο.

Δεν πρόκειται απλώς για μια αλλαγή τόπου. Δεν είναι συμβολισμός ευκαιρίας. Η επιλογή της Κρήτης έχει τη δική της ιστορική, πολιτική και συναισθηματική βαρύτητα για το ΠΑΣΟΚ.

Η Κρήτη δεν υπήρξε απλώς ένα ισχυρό εκλογικό προπύργιο· υπήρξε η κοιτίδα μιας πολιτικής κουλτούρας. Η Κρήτη δεν ακολούθησε, προηγήθηκε. Η δημοκρατική, φιλελεύθερη παράδοση του βενιζελισμού, η αντιστασιακή μνήμη, η λαϊκή αντίληψη για την κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια ήταν η πολιτική παρακαταθήκη πάνω στην οποία πάτησε το ρεύμα της Αλλαγής και βρήκε στο ΠΑΣΟΚ και στο πρόσωπο του Ανδρέα Παπανδρέου την πολιτική της έκφραση.

Μέσα σε αυτή τη σχέση, τα Χανιά κατέχουν ξεχωριστή θέση. Η πόλη που γέννησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο έδωσε στην παράταξη κάτι περισσότερο από ποσοστά: έδωσε στελέχη, έδωσε πολιτικό ήθος, έδωσε ανθρώπους που υπηρέτησαν ιδέες, αρχές και αξίες.

Από τον Αποκόρωνα, το Σέλινο, τα Σφακιά, την Κυδωνία και την Κίσσαμο, μέχρι το Ακρωτήρι και τις γειτονιές της πόλης, το ΠΑΣΟΚ των Χανίων υπήρξε πάντα κάτι πολύ πιο βαθύ από έναν απλό κομματικό μηχανισμό: ήταν κοινωνικό δίκτυο, ήταν τρόπος και στάση ζωής. Ήταν άνθρωποι που έδωσαν αγώνες για τη σημαία, όχι για την καρέκλα.

Γι’ αυτούς οφείλεται, λοιπόν, σήμερα μια αναφορά που αποτελεί χρέος. Επειδή στα Χανιά υπάρχουν άνθρωποι —γυναίκες και άνδρες, στελέχη και απλά μέλη— που στάθηκαν όρθιοι σε όλη τη διαδρομή. Που ήταν παρόντες όχι μόνο στις μέρες των θριάμβων, αλλά και στα πέτρινα χρόνια, τότε που η παράταξη μετρούσε πληγές και το κόστος της παρουσίας ήταν μεγαλύτερο από το όφελος.

Στάθηκαν εκεί με όλες τις ηγεσίες, ανεξαρτήτως προσώπων και προεδριών, χωρίς αξιώματα και χωρίς ανταλλάγματα, με μοναδικό κριτήριο την προσφορά και μοναδικό τρόπο τον συλλογικό και παραταξιακό. Αυτοί οι άνθρωποι κράτησαν ζωντανή τη φλόγα. Σε αυτούς ανήκει, κατά κύριο λόγο, η επέτειος. Ήταν πάντα εκεί, όταν πολλοί βιάζονταν είτε να αλλάξουν στρατόπεδο, είτε να προδικάσουν το τέλος, είτε να αμφισβητούν τον εκάστοτε Πρόεδρο κωπηλατώντας ανάποδα.

Ας είμαστε όμως καθαροί για το τι γιορτάζουμε. Δεν μετατρέπουμε την ιστορία σε νοσταλγία, γιατί η νοσταλγία είναι παρηγοριά, ενώ η πολιτική είναι δράση. Το χθες το τιμάμε ακριβώς επειδή μας υποχρεώνει να έχουμε το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα: στην ακρίβεια που τσακίζει τα νοικοκυριά, στο δημόσιο σύστημα υγείας που γονατίζει, στο αγροτικό εισόδημα της Κρήτης, στο νερό και τις υποδομές, στη στέγη και το δημογραφικό, στους νέους που φεύγουν. Μας υποχρεώνει, όμως, και στο αύριο: στη συγκρότηση ενός ισχυρού προοδευτικού πόλου με κυβερνητική προοπτική, ικανού να δώσει διέξοδο σε μια κοινωνία που ασφυκτιά.

Η εκδήλωση του Ηρακλείου δεν είναι υπόθεση μόνο των «επισήμων» και των «θεσμικών». Είναι υπόθεση όλων μας — όλης της Ελλάδας, όλης της Κρήτης!

Καλώ, λοιπόν, κάθε φίλη και φίλο από τα Χανιά, παλιούς συντρόφους, νέους ανθρώπους που πλησιάζουν τον χώρο για πρώτη φορά, πολίτες που αναζητούν προοδευτική στέγη, να δώσουμε μαζικό και δυναμικό «παρών» την Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου, στο Ηράκλειο.

Τα 52 χρόνια δεν είναι απλώς μια επέτειος μνήμης· είναι υπενθύμιση χρέους. Και το ΠΑΣΟΚ στα Χανιά στέκει χρόνια τώρα «στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και στης τιμής το χρέος».

* πρώην βουλευτίνα ΠΑΣΟΚ Χανίων

Γλέντι και χοροί για τα γενέθλια του ΠΑΣΟΚ – Στο Ηράκλειο και οι πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Ολυμπία Τελιγιορίδου, Πέτρος Παππάς και Νίκος Φαραντούρης

Με μουσικές και χορούς έκλεισε η εκδήλωση για τα 52α γενέθλια του ΠΑΣΟΚ, στο τέλος της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ στο Ηράκλειο της Κρήτης

Μετά το τέλος της ομιλίας του προέδρου, Νίκου Ανδρουλάκη, τη σκυτάλη πήρε η κρητική μουσική. Οι ήχοι του Νίκου Γωνιανάκη και του Βασίλη Σταυρακάκη κράτησαν μέχρι αργά στην πλατεία φίλους και μέλη του ΠΑΣΟΚ, δίνοντας έναν διαφορετικό τόνο στη βραδιά.

Όσο για τα στελέχη του Κινήματος, όπως αποδεικνύει και η Ευαγγελία Λιακούλη που χόρεψε με την καρδιά της, το καταφχαριστήθηκαν.

ΠΑΣΟΚ: “Από ποιο μπαλκόνι έβγαινε ο Αντρέας;”, ρωτούσε ο Παππάς 

Αρκετά αγαπητοί στο κοινό, ήταν οι Πέτρος Παππάς και Νικόλας Φαραντούρης που έκαναν “μεταγραφή”. Ειδικότερα, σύμφωνα με το Cretalive.gr, ο κ. Παππάς, πιάνοντας την κουβέντα με ψηφοφόρο, έξω από το κτήριο της Περιφέρειας, ενώ κοιτούσε τα γύρω κτήρια ζήτησε να μάθει από ποιο μπαλκόνι έβγαινε ο Ανδρέας Παπανδρέου στις ιστορικές ομιλίες του τη δεκαετία του ‘80.

petros-pappas-pasok

Η “μαυρίλα”, η “μεταγραφάρα”, ο “παικταράς” και ο θαυμασμός Φαραντούρη για τον Γωνιανάκη

«Ήρθαμε να πάρουμε πράσινο από την Κρήτη» είπε ο βουλευτής Κιλκίς, και πρόσθεσε: «Στη Θεσσαλονίκη έχει μαυρίλα, αλλά θα το αλλάξουμε!». Ο ψηφοφόρος του απάντησε: «Μπράβο Πέτρο, τα λες ωραία, σε παρακολουθώ στα κανάλια! Συνέχισε έτσι!».

Στη συνέχεια, ο κ. Παππάς, όντας ορεξάτος θέλησε να πειράξει τον Ανδρέα Σπυρόπουλο, λέγοντάς του μεταξύ σοβαρού και αστείου: «Σε βλέπω δυνατό!», όπως αναφέρει το Cretalive.gr.

Πολλά κέφια είχε και ο Νικόλας Φαραντούρης. Ήταν πολύ διαχυτικός και πρόσχαρος – λογικό λόγω του κεφαλονίτικου ταμπεραμέντου! «Είσαι μεταγραφάρα» του σχολίασε φίλος του Κινήματος. «Κι εσύ είσαι παικταράς!» του απάντησε, αναφέρει το κρητικό μέσο

Ο Έλληνας ευρωβουλευτής αποδείχθηκε και μεγάλος θαυμαστής του Νίκου Γωνιανάκη αφού ήταν στην πρώτη σειρά, μπροστά από τα όργανα! Δεν γνωρίζουμε εάν είπε μαντινάδες ή εάν έκανε κάποια παραγγελιά!

gonianakis-farantourisΟ Νίκος Φαραντούρης ανάρτησε και βίντεο από τον Μοχό όπου όπως είπε συναντήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον Ούλοφ Πάλμε και αποφάσισαν να δημιουργήσουν την Πρωτοβουλία των 6 για τον αφοπλισμό και την Ειρήνη.