Ένα απίστευτο περιστατικό ακραίας υπερχρέωσης ήρθε στο φως στα Χανιά, μετά από επίσημη καταγγελία που δέχτηκε η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης από γυναίκα μέλους της. Η καταναλώτρια έλαβε εκκαθαριστικό λογαριασμό ρεύματος από τη ΔΕΗ, ο οποίος την καλούσε να πληρώσει το αστρονομικό ποσό των 2.142,00 ευρώ, ενώ η πραγματική κατανάλωση ενέργειας για την ίδια περίοδο ανερχόταν σε μόλις 47,21 ευρώ.
Η έκπληξη και η απόγνωση της γυναίκας μετατράπηκαν σε οργή όταν διαπιστώθηκε η τεράστια απόκλιση μεταξύ της πραγματικής κατανάλωσης και του τελικού ποσού χρέωσης. Πρόκειται για μια προκλητική και αδικαιολόγητη χρέωση, η οποία στερείται κάθε λογικής βάσης και δημιουργεί τεράστιο ψυχολογικό και οικονομικό βάρος σε έναν απλό πολίτη, ο οποίος καλείται ξαφνικά να διαχειριστεί ένα ανύπαρκτο χρέος.
Η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης αντέδρασε ακαριαία. Προχώρησε ήδη σε έγγραφη παρέμβαση προς τη ΔΕΗ, ζητώντας άμεσες, γραπτές και αναλυτικές εξηγήσεις για το πώς προέκυψε αυτό το κραυγαλέο λάθος. Παράλληλα, απαίτησε την άμεση πάγωμα κάθε διαδικασίας είσπραξης ή απειλής διακοπής ρεύματος, την άμεση διόρθωση του λογαριασμού και την προσαρμογή του στα πραγματικά δεδομένα κατανάλωσης των 47,21 ευρώ, καθώς και τον έλεγχο των συστημάτων καταμέτρησης και τιμολόγησης για την αποφυγή παρόμοιων φαινομένων στο μέλλον.
Η πρόεδρος της Ένωσης Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, Ιωάννα Μελάκη, δήλωσε σχετικά: «Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν πάροχο ενέργειας να τρομοκρατεί και να εξουθενώνει οικονομικά τους καταναλωτές με λογιστικά “λάθη” χιλιάδων ευρώ. Το ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό και η διαφάνεια στις χρεώσεις είναι αδιαπραγμάτευτη. Καλούμε τη ΔΕΗ να αναλάβει την ευθύνη της και να διορθώσει το σφάλμα τώρα. Είμαστε δίπλα σε κάθε πολίτη που πέφτει θύμα αυθαιρεσίας».
Η Ένωση καλεί όλους τους καταναλωτές που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα υπερχρεώσεων ή αυθαίρετων χρεώσεων να μην προχωρούν σε πληρωμές χωρίς έλεγχο, να αμφισβητούν εγγράφως τα ποσά και να απευθύνονται άμεσα στην Ένωση για καθοδήγηση και νομική υποστήριξη. Η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, με έδρα την Πλατεία 1866 αριθμός 2 στα Χανιά, διατηρεί γραμμή εξυπηρέτησης στο 28210 92666 και στο 28210 92306, ενώ οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν μέσω email στο epkxan@gmail.com.
Όπως ο Κρητικός παλεύει με τα κύματα χωρίς να γνωρίζει πως η αγαπημένη του έχει ήδη πνιγεί, έτσι κι ο Θύρσης φιλά το κύμα και το εκλιπαρεί, αγνοώντας πως το κύμα έχει πάρει ήδη τη ζωή της Ευρυκόμης:
«Θάλασσα, πότε θέλ’ ιδώ την όμορφη Ευρυκόμη;
Πολύς καιρός επέρασε και δεν την είδα ακόμη.
Πόσες φορές κοιτάζοντας από το βράχο γέρνω
Και τον αφρό της θάλασσας για τα πανιά της παίρνω!
Φέρ’ τηνε, τέλος, φέρ’ τηνε». Αυτά ο Θύρσης λέει ,
Και παίρνει από τη θάλασσα και τη φιλεί και κλαίει ·
Και δεν ηξεύρει ο δύστυχος οπού φιλεί το κύμα
Εκείνο που της έδωσε και θάνατο και μνήμα….
Το Κρητικό Πέλαγος, έγινε ο υγρός τάφος για τόσες ψυχές…
Η τραγωδία του «Τάναϊς» κρύβει βαθιές, ανθρώπινες λεπτομέρειες για τις συνθήκες της σύλληψης, το χρονικό της βύθισης και το πώς αυτό το γεγονός σφράγισε τη μοίρα της Κρήτης.
Η βύθιση του φορτηγού ατμόπλοιου «Τάναϊς» στις 9 Ιουνίου 1944 αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες στην Ελλάδα. Το πλοίο απέπλευσε από το λιμάνι του Ηρακλείου μεταφέροντας αιχμαλώτους κρατουμένους, Κρήτες αγωνιστές και αντιστασιακούς, καθώς και τους Εβραίους της Κρήτης. Βυθίστηκε Β/Δ της νήσου Ντία, στα ανοιχτά της Σαντορίνης από τορπίλες του βρετανικού υποβρυχίου HMS Vivid. Κανένας από τους κρατούμενους δεν επέζησε.
Ήταν το βράδυ της 8ης προς 9ης Ιουνίου 1944 όταν το φορτηγό ατμόπλοιο «Τάναϊς» απέπλευσε με πλήρωμα 12 ατόμων από το Ηράκλειο με προορισμό τον Πειραιά, συνοδευόμενο από τρία μικρότερα πολεμικά σκάφη.
Υπό κράτηση πάνω στο «Τάναϊς» βρίσκονταν περίπου 250 Κρήτες αντιστασιακοί και πολίτες, εκ των οποίων οι 71 ήταν νέοι άνδρες από τους Κάμπους Κεραμειών Χανίων — όλοι τους κρατούμενοι προηγουμένως στις φυλακές της Αγυιάς Χανίων.
Μαζί τους βρίσκονταν 279 εκτοπισμένοι Εβραίοι από τα Χανιά και 19 από το Ηράκλειο, οι οποίοι είχαν συλληφθεί λίγες ημέρες νωρίτερα, καθώς και 112 Ιταλοί στρατιώτες, αιχμάλωτοι πολέμου και αντιναζιστές, οι οποίοι είχαν συλληφθεί μετά την ιταλική ανακωχή του προηγούμενου φθινοπώρου (1943) επειδή αρνήθηκαν να πολεμήσουν στο πλευρό του χιτλερικού Άξονα.
Μανάδες που ικέτευαν σπαρακτικά να σωθούν τα παιδιά τους, μαυροφορεμένες γυναίκες που δεν χάρηκαν τους άντρες τους και που δεν έθαψαν ποτέ τα αγαπημένα τους πρόσωπα, κοινότητες και οικογένειες που ξεκληρίστηκαν μέσα σε ένα βράδυ. Πόσες, αλήθεια, βαθιές ανθρώπινες και οικογενειακές τραγωδίες κρύβει αυτή η βύθιση; Πόσα παιδιά δεν γνώρισαν τον πατέρα τους…
Όπως ο υπερήλικας Ηρακλειώτης κ. Νίκος Νταμπακάκης, που ακόμα και σήμερα, με πόνο ψυχής, δακρύζει σαν μικρό παιδί για τον άδικο χαμό ενός ήρωα πατέρα, που δεν πρόλαβε να γνωρίσει, δεν τον κοίταξε ποτέ στα μάτια, δεν του κράτησε ποτέ το χέρι…
Μέσα από τις παράλληλες και τόσο τραγικές ιστορίες ανθρώπων, Κρητών ηρώων που πολέμησαν με κάθε μέσο για τη λευτεριά του νησιού μας και επιβιβάστηκαν ως αιχμάλωτοι πολέμου —στοιβαγμένοι σαν σακιά εμπορευμάτων στα κατάβαθα του ατμόπλοιου «Τάναϊς» το 1944—, χάνοντας τελικά τη ζωή τους αβοήθητοι, σαν τα ποντίκια μέσα στα αποπνικτικά αμπάρια, ο καθένας μας καλείται να αναζητήσει την κληρονομιά της οδυνηρής αυτής θυσίας.
Ο κάθε αναγνώστης θα αναλογιστεί, ίσως, τη θλιβερή ειρωνεία της μοίρας, όπου τα συμμαχικά πυρά σφράγισαν το άδικο τέλος αυτών των ανθρώπων, καθιστώντας τους βουβούς μάρτυρες της ιστορίας.
Τις πρώιμες πρωινές ώρες της 9ης Ιουνίου 1944, περίπου 14 μίλια βορειοδυτικά της νήσου Ντία, το πλοίο εντοπίστηκε από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Vivid. Το υποβρύχιο εκτόξευσε τέσσερις τορπίλες, δύο από τις οποίες έπληξαν καίρια το «Τάναϊς», το οποίο βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Μια άλλη ιστορική εκδοχή αναφέρει ότι η γερμανική φρουρά είχε ήδη εγκαταλείψει το πλοίο με λέμβους, αφού προηγουμένως είχε τοποθετήσει στο εσωτερικό του ωρολογιακές βόμβες.
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων παραμένει άγνωστος, όμως είναι βέβαιο πως όλοι οι αιχμάλωτοι που επέβαιναν σε αυτό χάθηκαν. Από τους εκατοντάδες Κρήτες, Εβραίους και Ιταλούς που ήταν κλειδωμένοι στα αμπάρια, δεν σώθηκε ούτε ένας!
Αυτές τις μέρες [11–13 Ιουλίου 2026], πραγματοποιήθηκε στα Χανιά το Διεθνές Συνέδριο με τίτλο: «Από τη Θάλασσα στη Μνήμη: το Ναυάγιο του Τάναϊς και η Μνήμη του Ολοκαυτώματος». Το συνέδριο διοργανώθηκε από το Ινστιτούτο Εβλαγόν για τις Κρητικές Εβραϊκές Σπουδές (Ετζ Χαγίμ ΑΜΚΕ) και το Ιστορικό Αρχείο Κρήτης στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου (ΚΑΜ), προσεγγίζοντας το γεγονός συγκριτικά και διεπιστημονικά.
Σήμερα, η αναπαλαιωμένη Συναγωγή Ετς Χαγίμ στα Χανιά και το μνημείο στην ακτή Μιαούλη κρατούν ζωντανά τα ονόματα των Εβραίων θυμάτων του ναυαγίου… Κι εμείς; Εμείς, ως Κρήτες, πότε θα κρατήσουμε αναμμένη τη δάδα της γνώσης; Πότε, επιτέλους, θα ανάψουμε τη φλόγα της ιστορικής μνήμης για τους δικούς μας ήρωες; Αυτοί οι άνθρωποι δεν αξιώθηκαν ένα τάφο να τους κλάψουν οι δικοί τους. Χάθηκαν για πάντα μέσα στον υγρό και σκοτεινό τάφο του Κρητικού πελάγους.
Στο διεθνές Συνέδριο δεν αναφέρθηκαν ονομαστικά οι πνιγέντες Κρήτες αγωνιστές αυτού του θλιβερού ναυαγίου. Θεωρήσαμε, λοιπόν, χρέος και υποχρέωση ως Κρητικοί να αναφέρουμε δυο λόγια για αυτούς τους άτυχους, μα τόσο σπουδαίους ήρωες της Εθνικής Αντίστασης· τους απλούς πολίτες, που προσέφεραν την ζωή τους για την λευτεριά της πατρίδας μας, χωρίς βαθμούς ή τίτλους, χωρίς ανταλλάγματα, δίχως κέρδος, δίχως υστεροβουλία.
Είναι ώρα να μνημονεύσουμε τα ονόματα όσων γνωρίζουμε τουλάχιστον και να φέρουμε στο φως τις μορφές τους, όπως αυτές δημοσιεύθηκαν στο «Ηρώον Πεσόντων της Σκλαβωμένης μας Κρήτης [1940–45]». Ας είναι αυτό το ελάχιστο αντίδωρο τιμής στη θυσία τους, ένα πνευματικό μνημόσυνο που αναδύεται από τα βάθη του πελάγους, για να πάρει τη θέση που του αξίζει στην αθάνατη Κρητική Ιστορία.
Ακολουθούν τα ονόματα και οι μορφές των ηρώων μας:
Κουτρούλης Βασίλειος του Μιχαήλ ετών 35—Γεωργός εκ Λάκκων. Γεννήθηκε στους Λάκκους Κυδωνίας το 1909. Έλαβε μέρος στον αντιστασιακό αγώνα της Μάχης της Κρήτης 1941-44 Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Λάκκους την 8-5-44. Οδηγήθηκε τον Ιούλιο μαζί με άλλους Ηρακλειώτες, Χανιώτες και Ισραηλινούς με το πλοίο Ταναΐς από τους Γερμανούς κατακτητές προς τα Γερμανικά κρεματόρια… Πνίγηκε στις 9/6/1944 όταν το πλοίο βυθίστηκε από Αγγλικό υποβρύχιο.
Νταμπακάκης Γεώργιοςτου Νικολάου και της Άννας ετών 45 —Έμπορος / Πρόεδρος της κοινότητος Ίμβρου Σφακίων. Γεννημένος το 1899 στην Ίμβρο Σφακίων ο Νταμπακάκης ήδη από τα 19 του χρόνια (το 1918) μετέχει στις μάχες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μακεδονία και στη συνέχεια στη Μικρασιατική Εκστρατεία με τον βαθμό του Λοχία. Στις μάχες τραυματίζεται και παραμένει ανάπηρος πολέμου στην υπόλοιπη σύντομη ζωή του. Το διάστημα του Μεσοπολέμου, (1923 – 1940), ασκεί το επάγγελμα του εμπόρου με επιτυχία και εκλέγεται από τους συγχωριανούς του Πρόεδρος της Κοινότητας Ίμβρου Σφακίων. Σε αυτή τη θέση τον βρίσκει η Γερμανική κατοχή στην Κρήτη. Κατά το διάστημα αυτό αγωνίζεται ως αγωνιστής της Εθνικής αντίστασης και όντας χωλός μιας και δεν κινεί τις υποψίες των Γερμανών, μεταφέρει πληροφορίες και αντιστασιακό υλικό στην ομάδα του καπετάν Πετρακογιώργη. Συλλαμβάνεται από προδοσία στις 10 Μαΐου 1943 ενώ διατελούσε εντεταλμένη υπηρεσία που του είχε αναθέσει ο Πετρακογιώργης. Οδηγείται στις φυλακές της Αγυιάς Χανίων και από εκεί την 8η Ιουλίου 1944 στο μοιραίο ατμόπλοιο Τάναϊς όπου και πνίγηκε βορειοδυτικά της νήσου Ντία, κατά τον τορπιλισμό του πλοίου από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Vivid. Η οικογένεια του έφτιαξε κενοτάφιο για να μνημονεύουν τον νεκρό τους και να αποτίνουν φόρο τιμής στην ηρωϊκή μνήμη του. Άφησε πίσω του χήρα την σύζυγό του Ζαχαρένια το γένος Παπαδόσηφου εκ Σφακίων, και πέντε παιδιά: Τη Μαρία, τον Εμμανουήλ, τον Νικόλαο, τη Σοφία και τον Ιωσήφ.
Νταμπακάκης Μιχαήλ του Νικολάου και της Διαμάντας ετών 34 —Γεωργός εξ Αχλάδων της κοινότητας Παππαδιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κεραμειών. Ο Μιχ. Νταμπακάκης πολέμησε με την Κρητική μεραρχία στο Αλβανικό μέτωπο ως διμοιρίτης στο ορεινό πυροβολικό. Ως μέλος της Εθνικής Αντίστασης συνελήφθη από τους Γερμανούς στις 21.05.1944 μετά από προδοσία από Έλληνες δοσίλογους. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε απάνθρωπα στις φυλακές της Αγυιάς. Επνίγη κατά τον τορπιλισμόν του πλοίου Τάναϊς την 9-6-44. Άφησε πίσω του χήρα την γυναίκα του Παρασκευή το γένος Κλαράκη (από το Αλετρουβάρι Κεραμειών) και τρία παιδιά: την Ισμήνη, το Νίκο και την Σοφία.
Αρετάκης Γεώργιος του Ιωάννου ετών 37 —Γεωργός εκ Κάμπων και Άρετάκης Χρίστοςτου Ίωάννου ετών 18—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθησαν υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενοι όμηροι εις Γερμανίαν μετ’ άλλων Ελλήνων και των Κρητών Ισραηλιτών διά του πλοίου Ταναΐς επνίγησαν πλησίον της νήσου Θήρας κατά την καταβύθισιν τούτου την 9-6-44.
Αρετάκης Νικόλαος του Ιωάννου ετών 28—Έμπορος εκ Κάμπων Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν μετ’ άλλων ‘Ελλήνων και των Κρητών Ισραηλιτών διά του πλοίου Ταναΐς επνίγη πλησίον της νήσου Θήρας κατά την καταβύθισιν τούτου την 9-6-44.
Αρετάκης Ευάγγελος του Γεωργίου ετών 49—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Αρετάκης Νικόλαος του Ευστρατίου ετών 35 —Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Βαρουδάκης Δημήτριος του Γεωργίου ετών 33—Γεωργός εκ Γέρω – Λάκκου. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Γέρω – Λάκκον την 8-5 44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Κατσανεβάκης Νικόλαος του Αναστασίου ετών 55 —Υποδηματοποιός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Κατσουλάκης Λάμπρος του Ιωάννου ετών 39—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Κατσουλάκης Παύλος του Εμμανουήλ ετών 30—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Κοκολάκης Γεώργιος του Παναγιώτου ετών 28 —Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Μαυρεδάκης Σαράντος του Ιωάννου ετών 33—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Νικολιουδάκης Έμμαν. του Λεωνίδου ετών 29 —Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Νικολιουδάκης Βασίλειος του Λεωνίδου ετών 25—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Παπαδάκης Βασίλειος του Ανδρέου ετών 20—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Παπαδάκης Γεώργιος του Ίωάννου ετών 19—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Παπαδάκης Μιχαήλ του Γεωργίου ετών 20—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-14. Επνίγη διά του πλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Παπαδάκης Αρτέμιος του Γεωργίου ετών 30—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-14. Επνίγη διά του πλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Παπαδάκης Κωνσταντίνος του Μιχαήλ ετών 40—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-14. Επνίγη διά του πλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Ποντικάκης Θρασύβουλος του Εμμανουήλ ετών 46—Ποιμήν εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-14. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν επνίγη διά του πλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Σταυρακάκης Ιωάννης του Κωνσταντίνου Από τα Ανώγεια Μυλοποτάμου. Γεωργός – Ετών 29. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Χαράκι Μονοφατσίου την 21 Μαΐου 1944 και μεταφερόμενος όμηρος, προς τα Γερμανικά στρατόπεδα πνίγηκε, τορπιλισθέντος του πλοίου Ταναΐς στο οποίο μεταφερόταν με άλλους ομήρους στο Κρητικόν Πέλαγος, -ανοιχτά της Σαντορίνης-, την 9 Ιουνίου 1944.
Καλομοίρης Ιωάννης του Δημητρίου ετών 24—’Υποδηματοποιός εξ Ανωγείων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Χαράκι Μονοφατσίου την 30-4-44, επνίγη συνεπείας τορπιλισμού είς Κρητικόν Πέλαγος την 9-6-44.
Καλομοίρης Δημήτριος του Ιωάννου ετών 55—Γεωργός εξ Ανωγείων Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Χαράκι-Μονοφατσίου την 30-4-44, επνίγη συνεπείς τορπιλισμού εις Κρητικόν Πέλαγος την 9-6-44.
Σταυρακάκης Γεώργιος του Κωνσταντίνου ετών 57—Γεωργός εξ Ανωγείων Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Άρμενο Ανωγείων Μονοφατσίου την 30-4-44 και μεταφερόμενος όμηρος· τορπιλισθέντος του πλοίου εις Κρητικόν Πέλαγος, επνίγη την 9-6-44.
Σκουλάς Σόλων του Μιλτιάδου. Από Αρκάδι Μονοφατσίου Ηρακλείου (σημ. Δήμου Ν. Καζαντζάκη) Ποιμήν ετών 21. Συνελήφθη από τους Γερμανούς στο Αρκάδι Μονοφατσίου στις 30 Απριλίου του 1944 και μεταφερόμενος ως όμηρος με τελικό προορισμό το Άουσβιτς, επνίγη κατά τον τορπιλισμό του ατμοπλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Σκουλάς Ευάγγελος του Κωνσταντίνου. Από Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνης Ποιμήν, ετών 29. Συνελήφθη από τους Γερμανούς στο Αρκάδι Μονοφατσίου στις 30 Απριλίου του 1944 και μεταφερόμενος ως όμηρος, επνίγη κατά τον τορπιλισμό του ατμοπλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Σκουλάς Μύρων του Γεωργίου. Από Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου. Ποιμήν, ετών 23. Συνελήφθη από τους Γερμανούς στο Αρκάδι Μονοφατσίου στις 30 Απριλίου του 1944 και μεταφερόμενος ως όμηρος, επνίγη κατά τον τορπιλισμό του ατμοπλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Τσιχλάκης Βασίλειος του Γεωργίου ετών 57—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν, πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Φανουράκης Δημήτριος του Νικολάου ετών 48—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν, πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Σύμφωνα με καταγραφή που έκανε η αείμνηστη Ευαγγελία Νικολακάκη / Μανιουδάκη μερικοί από τους πνιγέντες είναι:
ΚATOIKOI ΚAMΠΩΝ ΠΟΥ ΠΝΙΓΗΚΑΝ ΣΤΟ ΤΑΝΑΪΣ:
Αρετάκης Ιωάννου Γεώργιος ετών 39
Αρετάκης Ιωάννου Νικόλαος ετών 28
Αρετάκης Ιωάννου Χρήστος ετών 19 (3 αδέρφια)
Αρετάκης Γεωργίου Ευάγγελος ετών 51
Αρετάκης Ευστρατίου Νικόλαος ετών 33
Γαρμπιδάκης Ιωάννου Εμμανουήλ ετών 43
Δαλετζάκης Ευσεβίου Εμμανουήλ ετών 15 μαθητής Γυμνασίου
Κατσανεβάκης Αναστασίου Νικόλαος ετών 57
Κατσουλάκης Ιωάννου Λαμπρινός ετών 39
Κατσουλάκης Εμμανουήλ Παύλος ετών 38
Κοκολάκης Παναγιώτου Γεώργιος ετών 29
Μαθιουδάκης Παναγιώτου Δημήτριος ετών 24
Μαθιουδάκης Παναγιώτου Νικόλαος ετών 22
Μαυρεδάκης Ιωάννου Σαράντος ετών 44
Νικολιουδάκης Λεωνίδα Βασίλειος ετών 25
Νικολιουδάκης Λεωνίδα Εμμανουήλ ετών 29
Παπαδάκης Γεωργίου Αρτέμιος ετών 34
Παπαδάκης Γεωργίου Μιχαήλ ετών 23
Παπαδάκης Αντρέα Βασίλειος ετών 23
Παπαδάκης Γεωργίου Γεώργιος ετών 28
Παπαδάκης Μιχαήλ Κωνσταντίνος ετών 30
Τσιχλάκης Γεωργίου Βασίλειος ετών 58
Φανουριάκης Νικολάου Δημήτριος ετών 44
Ποντικάκης Εμμανουήλ Θρασύβουλος ετών 34
ΚATOIKOI ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ -ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ- ΟΜΗΡΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΟ ΤΑΝΑΪΣ (όσων τα ονόματα είναι γνωστά).
Την ανεξαρτητοποίησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ο βουλευτής Ηρακλείου Χάρης Μαμουλάκης, επικαλούμενος τις μεταβολές στον χώρο της κεντροαριστεράς και τις εξελίξεις στο κόμμα του.
Σε σχετική δήλωση αναφέρει:
«Οι ευρύτερες μεταβολές που συντελούνται στον χώρο της κεντροαριστεράς και οι εξελίξεις στο (ως χθες) κόμμα μου, τον ΣΥΡΙΖΑ, με οδήγησαν στην απόφαση να προχωρήσω στην ανεξαρτητοποίησή μου.
Ενημέρωσα ήδη τον Πρόεδρο της Βουλής.
Ευχαριστώ όλες και όλους, που βρεθήκαμε μαζί στον δύσκολο δρόμο. Κάθε τι που φέρνει μια αλλαγή, φέρνει μαζί μέσα του τη δύναμη της ελπίδας.».
Σημειώνουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας όρισε ως προαπαιτούμενο για την συμπερίληψη στους σχεδιασμούς του κόμματος της ΕΛΑΣ όχι την ανεξαρτητοποίηση αλλά την παράδοση της έδρας, κάτι που δεν έκανε ο Χάρης Μαμουλάκης.
Η έξαρση των επιθέσεων κατά πολιτικών προσώπων και οι προεκτάσεις της στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών επανέρχονται με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο, μετά τη στοχοποίηση της οικίας και του γραφείου της Υφυπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Σέβης Βολουδάκη, στα Χανιά.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην κρατική τηλεόραση (ΕΡΤ), η βουλευτής Χανίων της Νέας Δημοκρατίας αναφέρθηκε στην πορεία των αστυνομικών ερευνών, περιέγραψε τις δύσκολες οικογενειακές στιγμές που βίωσε μαζί με τα τρία παιδιά της κατά τη διάρκεια της κλιμάκωσης των ενεργειών αυτών, ενώ έστειλε ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα κατά της τυφλής βίας.
Η τοποθέτησή της αναδεικνύει την ανάγκη για καθολική καταδίκη των πρακτικών εκφοβισμού, την ώρα που η πολιτική τάξη της χώρας εκφράζει την αλληλεγγύη της απέναντι σε ενέργειες που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Η εξέλιξη των αστυνομικών ερευνών και η κλιμάκωση της στοχοποίησης
Η διερεύνηση της επίθεσης στα Χανιά βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τις τοπικές αστυνομικές αρχές να συλλέγουν στοιχεία προκειμένου να ταυτοποιήσουν τους δράστες. Η κ. Βολουδάκη εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξη για την έκβαση των ερευνών, αποφεύγοντας ωστόσο να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να δυσχεράνουν το έργο της αστυνομίας.
Αναφερόμενη στην πορεία της υπόθεσης, η Υφυπουργός δήλωσε:
«Η έρευνα συνεχίζεται κανονικά. Η αστυνομία έχει όλα τα στοιχεία στη διάθεσή της. Δεν υπάρχει ακόμα κάτι νεότερο να ανακοινώσουμε, αλλά νομίζω ότι είμαστε σε πολύ καλό δρόμο».
Ωστόσο, η σοβαρότητα του συμβάντος έγκειται στην ένταση και τη συστηματικότητα της στοχοποίησης, καθώς δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Η ίδια αποκάλυψε ότι αυτή ήταν η τέταρτη φορά που η οικογένειά της έρχεται αντιμέτωπη με παρόμοιες καταστάσεις, με τη συγκεκριμένη ενέργεια να χαρακτηρίζεται ως η πλέον απειλητική, δεδομένου ότι οι δράστες προσέγγισαν τον στενό ιδιωτικό της χώρο.
«Δεν ήταν η πρώτη φορά, άλλωστε. Ήταν η τέταρτη φορά που συμβαίνει κάτι αντίστοιχο, οπότε τα παιδιά το έχουν ξαναδεί αυτό να γίνεται, απλώς αυτή η φορά ήταν η χειρότερη. Έφτασαν μέχρι το κουδούνι της πόρτας μας, ενώ η όλη κατάσταση ήταν πολύ έντονη· έγραψαν σε όλα τα σκαλιά “Θάνατος” και “Γκαζάκια στα σπίτια σας” κ.λπ.», περιέγραψε η κ. Βολουδάκη.
Η διαχείριση της κρίσης στην οικογένεια
Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισε η Υφυπουργός αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να εξηγήσει το συμβάν στα τρία της παιδιά, τα οποία βρίσκονται σε ευαίσθητες ηλικίες. Η ίδια επέλεξε να μετατρέψει την κρίση αυτή σε ένα μάθημα δημοκρατίας και θεσμικής υπεράσπισης, τονίζοντας τη σημασία της μη υποχώρησης απέναντι στις απειλές.
«Εξήγησα, λοιπόν, στα παιδιά ότι όλο αυτό είναι μια προσπάθεια ανθρώπων που φορούν κουκούλες και κρύβονται στις σκιές να τρομοκρατήσουν όλους τους υπόλοιπους —να τρομοκρατήσουν, ουσιαστικά, την ίδια τη δημοκρατία. Αυτό, όμως, είναι κάτι που δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να περάσει. Αυτή είναι η μόνη υγιής αντίδραση: να δείξουμε ότι δεν φοβόμαστε —και όντως δεν φοβόμαστε. Αυτές οι ενέργειες δεν μπορούν να μας τρομοκρατήσουν, ούτε να μας σταματήσουν από το να είμαστε αυτοί που είμαστε και να κάνουμε αυτό που κάνουμε μέχρι σήμερα».
Η κ. Βολουδάκη συνέδεσε μάλιστα την ανάγκη εμπέδωσης του αισθήματος ασφάλειας με την προσωπική πορεία του μεγαλύτερου γιου της, ο οποίος έδωσε φέτος πανελλαδικές εξετάσεις και προετοιμάζεται για την είσοδό του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτό, υπεραμύνθηκε του κυβερνητικού έργου στο πεδίο της ασφάλειας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, σημειώνοντας:
«Ο μεγάλος μου γιος έδωσε φέτος πανελλαδικές εξετάσεις και θα μπει στο πανεπιστήμιο, οπότε είναι καλό να τα γνωρίζει αυτά. Και ξέρετε, το γεγονός ότι με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν υπάρχει πια καμία ενεργή κατάληψη στα πανεπιστήμια, είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα που έχουμε κατακτήσει για την ασφάλεια των φοιτητών».
Πολιτική ομονοία και το «τυφλό ρίσκο» της τρομοκρατίας
Η επίθεση κατά της Σέβης Βολουδάκη προκάλεσε άμεσα αντανακλαστικά αλληλεγγύης από το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Η ίδια εξέφρασε την ικανοποίησή της για τη στάση των κομμάτων, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στη θερμή υποστήριξη του βουλευτή και στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, Θάνου Πλεύρη, ο οποίος στάθηκε στο πλευρό της από την πρώτη στιγμή.
«Ναι, ο κύριος Πλεύρης έχει σταθεί στο πλευρό μου από την πρώτη στιγμή. Όπως, άλλωστε, και όλα τα κόμματα που καταδίκασαν την επίθεση, κάτι που είναι εξαιρετικά θετικό. Δείχνει ότι σε τέτοια ζητήματα ομονοούμε και υπάρχει μια κοινή συναντίληψη ότι είμαστε όλοι απέναντι σε αυτή τη βία».
Κλείνοντας την τοποθέτησή της, η Υφυπουργός εξέφρασε τον έντονο προβληματισμό της για τη φύση της σύγχρονης πολιτικής βίας, παραλληλίζοντας την περίπτωσή της με την πρόσφατη αιματηρή επίθεση στη Θεσσαλονίκη. Υπογράμμισε ότι οι δράστες αυτών των ενεργειών λειτουργούν με απόλυτη αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, αποδεχόμενοι το ρίσκο της πρόκλησης ακόμη και θανάσιμων τραυματισμών.
«Το τραγικό με αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι, όπως είδαμε να συμβαίνει και στη Θεσσαλονίκη, δεν τους ενδιαφέρει τίποτα. Παίρνουν όλα τα ρίσκα χωρίς να νοιάζονται για τις συνέπειες. Αν η πράξη τους θα οδηγήσει σε μια απλή υλική ζημιά ή σε μια δολοφονία, είναι κάτι που προσωπικά με ξεπερνά».
Η ξαφνική απώλεια μιας 52χρονης γυναίκας από τη Δανία, η οποία άφησε την τελευταία της πνοή κατά τη διάρκεια των διακοπών της στην Κρήτη, έχει προκαλέσει θλίψη και βαθιά ανησυχία στην τοπική κοινωνία.
Η 52χρονη επισκέπτρια από τη Δανία βρισκόταν στα Χανιά για τις θερινές της διακοπές, απολαμβάνοντας τη διαμονή της σε γνωστό θέρετρο της δυτικής Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, η τραγωδία εκδηλώθηκε όταν η γυναίκα ένιωσε μια ξαφνική και εξαιρετικά έντονη αδιαθεσία ενώ βρισκόταν στο δωμάτιο όπου διέμενε. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά της ώρας, η κατάστασή της επιδεινώθηκε ραγδαία, έχασε τις αισθήσεις της και κατέρρευσε.
Στο ξενοδοχειακό κατάλυμα επικράτησε αμέσως μεγάλη αναστάτωση. Το προσωπικό της επιχείρησης, αντιλαμβανόμενο τη σοβαρότητα της κατάστασης, ειδοποίησε έντρομο τις αρμόδιες αρχές και τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, ζητώντας άμεση συνδρομή.
Παρά την ταχύτατη κινητοποίηση και τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν, η άτυχη γυναίκα κατέληξε προτού καταστεί εφικτό να μεταφερθεί σε νοσοκομειακή δομή ή να δεχθεί εξειδικευμένες ιατρικές υπηρεσίες αναζωογόνησης στο σημείο.
Η έρευνα της ΕΛ.ΑΣ. και η ιατροδικαστική εξέταση
Αμέσως μετά την επιβεβαίωση του θανάτου της 52χρονης, στο ξενοδοχείο μετέβησαν δυνάμεις της Αστυνομίας προκειμένου να καταγράψουν επίσημα το συμβάν και να ξεκινήσουν την προβλεπόμενη προανάκριση.
Οι αστυνομικοί προχώρησαν σε εξέταση του χώρου και στη συλλογή μαρτυριών, με κύριο στόχο τον πλήρη αποκλεισμό του ενδεχομένου εγκληματικής ενέργειας ή άλλης έκνομης δραστηριότητας που θα μπορούσε να σχετίζεται με την απώλεια της ζωής της.
Οι πρώτες εκτιμήσεις των αρχών δείχνουν ότι ο θάνατος της Δανής τουρίστριας οφείλεται σε παθολογικά αίτια. Ωστόσο, η οριστική απάντηση και το φως στα ακριβή αίτια που έκοψαν πρόωρα το νήμα της ζωής της αναμένεται να δοθούν από τα αποτελέσματα της νεκροψίας-νεκροτομής που παραγγέλθηκε από τις αρχές.
Τοπικό μέτωπο κατά των ασφυκτικών προθεσμιών της κτηματογράφησης συγκροτούν οι επιστημονικοί και επαγγελματικοί φορείς της Κρήτης, κλιμακώνοντας τις αντιδράσεις τους.
Με κοινό σύνθημα την προστασία των περιουσιών των πολιτών, διοργανώνουν ευρεία παγκρήτια σύσκεψη-διαμαρτυρία την προσεχή Παρασκευή, στις 11:00 το πρωί, στο Επιμελητήριο Ρεθύμνου
Στο «κόκκινο» η αγωνία για τα λάθη των αναρτήσεων
Η προσωρινή ανάρτηση των κτηματολογικών στοιχείων έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία σε ιδιοκτήτες και επαγγελματίες του νησιού.
Οι εμπλεκόμενοι φορείς κάνουν λόγο για σωρεία λαθών και παραλείψεων, τα οποία είναι αδύνατον να διορθωθούν εντός των υφιστάμενων χρονικών ορίων. Π
αρά τις επανειλημμένες οχλήσεις προς το Κτηματολόγιο και το αρμόδιο Υπουργείο, η ανταπόκριση παραμένει μηδενική, γεγονός που πυροδοτεί το κλίμα δυσαρέσκειας
Κοινό μέτωπο δικηγόρων και μηχανικών
Την πρωτοβουλία της κινητοποίησης συνδιοργανώνουν:Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι Ρεθύμνου, Ηρακλείου και Χανίων.Τα Τμήματα Ανατολικής και Δυτικής Κρήτης του ΤΕΕ (Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας).
Στη συνάντηση αναμένεται μαζική συμμετοχή εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης, παραγωγικών τάξεων και πολιτών από ολόκληρο το νησί.
Κίνδυνος για τις ιδιοκτησίες των πολιτών
Οι διοργανωτές προειδοποιούν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι, εάν δεν δοθεί άμεσα ο απαραίτητος χρόνος για την αποκατάσταση των σφαλμάτων, χιλιάδες πολίτες κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωποι με σοβαρές δικαστικές και οικονομικές περιπέτειες, χάνοντας ή βλέποντας να αλλοιώνονται οι ιδιοκτησίες τους.
Στόχος της παγκρήτιας συνάντησης στο Ρέθυμνο είναι ο συντονισμός των επόμενων δυναμικών κινήσεων και η χάραξη μιας κοινής γραμμής διεκδικήσεων, με βασικό αίτημα την άμεση παράταση της διαδικασίας.
Η πρόσφατη τραγωδία στο Άργος με τον θάνατο του 20χρονου Θοδωρή από αστυνομικά πυρά έχει ανοίξει μια βαθιά συζήτηση για τη διαχείριση της νευροδιαφορετικότητας από την κοινωνία και τις αρχές. Οι επίσημες δηλώσεις του δημάρχου Άργους – Μυκηνών, Γιάννη Μαλτέζου, ο οποίος έθεσε ζητήματα ευθύνης της μητέρας του θύματος επειδή επέτρεπε στον γιο της να οδηγεί παρότι βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού, προκάλεσαν την άμεση αντίδραση της τοπικής κοινότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Βασιλική Κωστοπούλου, κάτοικος Άργους, καλλιτέχνης και άτομο στο φάσμα του αυτισμού, παρεμβαίνει δημόσια, καταθέτοντας μια συγκλονιστική προσωπική μαρτυρία που αναδεικνύει τις αόρατες δυσκολίες της καθημερινότητας και τον κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού και στοχοποίησης των νευροδιαφορετικών πολιτών.
Η αποδόμηση των όρων περί «λειτουργικότητας»
Η κ. Κωστοπούλου ξεκινά την παρέμβασή της συστηνόμενη στο κοινό και αποσαφηνίζοντας την ιατρική της κατάσταση, θέλοντας να καταρρίψει τα στερεότυπα που συνοδεύουν τις αναπτυξιακές διαταραχές.
«Είμαι στο φάσμα του αυτισμού, έχω αγχώδη διαταραχή, ΔΕΠΥ και υποτροπιάζουσα κατάθλιψη. Έχω δίπλωμα οδήγησης. Μαγειρεύω. Περπατάω. Μιλάω. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα, πήρα τα πτυχία μου. Έχω 143 IQ, αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι “υψηλής λειτουργικότητας” — γιατί δεν λειτουργώ με τα δικά σας στάνταρ».
Περιγράφοντας την καθημερινή της δραστηριότητα, όπως τη φροντίδα των δέκα ζώων της και το τάισμα αδέσποτων κατά τις νυχτερινές ώρες, επισημαίνει ότι οι κινήσεις της μπορεί συχνά να παρερμηνευθούν από τους συμπολίτες της ως ύποπτες, ειδικά όταν αναζητά εγκλωβισμένα ζώα κάτω από αυτοκίνητα. «Είμαι από αυτούς που “δεν φαίνεται ότι είναι αυτιστικοί”», σημειώνει, εξηγώντας ότι υπάρχουν ημέρες που μπορεί να αποκρύψει την υπερφόρτωσή της και να δείχνει «φυσιολογική», ωστόσο η καθημερινή της διαβίωση συνοδεύεται από σοβαρές δυσκολίες που το ευρύ κοινό αδυνατεί να κατανοήσει.
Οι αόρατες προκλήσεις της καθημερινής διαβίωσης
Η μαρτυρία της κ. Κωστοπούλου εστιάζει στις αισθητηριακές προκλήσεις και τις ιδιαιτερότητες στην επικοινωνία που αντιμετωπίζουν τα άτομα στο φάσμα. Μεταξύ αυτών, αναφέρεται στην αδυναμία διαχείρισης των τηλεφωνικών κλήσεων, την έντονη ενόχληση από τη ζέστη, το δυνατό φως και τους απότομους θορύβους (μισοφωνία), καθώς και στην ανάγκη της να καταγράφει γραπτώς τις οδηγίες προκειμένου να τις κατανοήσει, καθώς αδυνατεί να συγκρατήσει τον προφορικό λόγο.
«Όταν περνάει το απορριμματοφόρο, τρέχω μέσα στο σπίτι κλείνοντας τα αυτιά μου», περιγράφει χαρακτηριστικά, ενώ αναφέρεται και στη δυσκολία της να δεχθεί σωματική επαφή από άλλους, εκτός αν η ίδια αισθάνεται απόλυτη οικειότητα. Επιπλέον, περιγράφει καταστάσεις έντονου άγχους, όπως η αναμονή ενός διανομέα, η οποία μπορεί να την καθηλώσει σε μια «παύση αναμονής» καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, εμποδίζοντάς την να εκτελέσει ακόμη και τις πιο απλές οικιακές εργασίες.
Το περιστατικό στο σούπερ μάρκετ και ο φόβος της παρερμηνείας
Ιδιαίτερη βαρύτητα στη μαρτυρία της έχει η περιγραφή ενός πραγματικού περιστατικού που συνέβη σε σούπερ μάρκετ της περιοχής, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στο σημείο όπου πυροβολήθηκε ο 20χρονος Θοδωρής. Η κ. Κωστοπούλου περιγράφει πώς μια κρίση πανικού μπορεί να εκληφθεί από το περιβάλλον ως ύποπτη ή παραβατική συμπεριφορά.
Σύμφωνα με την περιγραφή της, μια κοπέλα με εναλλακτική εμφάνιση εισήλθε στο κατάστημα παρουσιάζοντας συμπτώματα κρίσης πανικού, όπως εφίδρωση, ζάλη και βιαστικές κινήσεις. Ένας υπάλληλος ασφαλείας (security) άρχισε να την ακολουθεί επίμονα και αδιάκριτα από τον διπλανό διάδρομο, προκαλώντας τα βλέμματα των παρευρισκόμενων. Η κοπέλα τελικά αποχώρησε σε ημιλιπόθυμη κατάσταση, αφήνοντας το καλάθι της. Ο υπάλληλος ασφαλείας, όπως σημειώνει η κ. Κωστοπούλου, θεώρησε λανθασμένα ότι προστάτεψε την επιχείρηση από μια απειλή, αγνοώντας ότι επρόκειτο για μια απλή κρίση πανικού.
Η θεσμική απαξίωση και η ανησυχία για τη σωματική ακεραιότητα
Η κ. Κωστοπούλου αναφέρεται επίσης στη γραφειοκρατική διαδικασία πιστοποίησης της αναπηρίας της μέσω των Κέντρων Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ), σχολιάζοντας ότι η αναγνώριση αυτή συχνά μεταφράζεται κοινωνικά με όρους «μη λειτουργικότητας» ή «ανικανότητας». Εκφράζει τη βαθιά της απογοήτευση για τη στάση της τοπικής κοινωνίας και των αρχών απέναντι στα νευροδιαφορετικά άτομα:
«Αυτή η πόλη τους αυτιστικούς- επίσημα πλέον- δεν τους προστατεύει και δεν τους καταλαβαίνει. Τους πυροβολεί από πίσω, στο κεφάλι και δίνει και τα εύσημα στον θύτη».
Η ανησυχία της για το μέλλον και τη δική της ασφάλεια είναι έκδηλη, καθώς συνδέει τη δική της συμπεριφορά —όπως την ανάγκη της να τρέχει στον ήχο του απορριμματοφόρου ή το γεγονός ότι κουβαλάει πάντα μαζί της έναν σουγιά για ασφάλεια— με τον κίνδυνο να στοχοποιηθεί ως εγκληματίας. Κάνει μάλιστα αναφορά σε άλλες περιπτώσεις βίας, όπως αυτή του Ζακ Κωστόπουλου, εκφράζοντας τον φόβο μήπως βρεθεί στην ίδια θέση και παρουσιαστεί από τα μέσα ενημέρωσης ως ύποπτη.
Καταλήγοντας, η κ. Κωστοπούλου στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, θέτοντας την τοπική κοινωνία προ των ευθυνών της:
«Είμαι η Βασιλική Κωστοπούλου, Ελληνίδα αυτιστική, και μένω στο Άργος — την πόλη που πυροβολεί ανθρώπους σε πανικό».
Είμαι στο φάσμα του αυτισμού, έχω αγχώδη διαταραχή, ΔΕΠΥ και υποτροπιάζουσα κατάθλιψη.
Έχω δίπλωμα οδήγησης. Μαγειρεύω. Περπατάω. Μιλάω. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα, πήρα τα πτυχία μου. Έχω 143 IQ, αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι «υψηλής λειτουργικότητας» — γιατί δεν λειτουργώ με τα δικά σας στάνταρ. Πέρα από τα δικά μου 10 ζώα, βγαίνω πολλές φορές και το βράδυ και ταΐζω αδέσποτα, κρατώντας σακούλες — για να μη με κυνηγούν οι μη φιλόζωοι αυτής της πόλης, γιατί σίγουρα κινούμαι ύποπτα. Ή μπορεί να με δείτε να κοιτάζω κάτω από τα αμάξια σας, γιατί άκουσα ένα γάτο εγκλωβισμένο.
Είμαι από αυτούς που «δεν φαίνεται ότι είναι αυτιστικοί».
Υπάρχουν μέρες που δεν έχω τόσο μεγάλη υπερφόρτωση και μπορώ εύκολα να κρύψω την αναστάτωσή μου — να σας φαίνομαι «φυσιολογική». Αλλά υπάρχουν δυσκολίες που οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν ποτέ:
Δεν αντέχω το τηλέφωνο.
Η ζέστη με εκνευρίζει πολύ .
Δεν αντέχω τους απότομους θορύβους.
Έχω μισοφωνία.
Δεν αντέχω το δυνατό φως.
Οταν περνάει το απορριμματοφόρο, τρέχω μέσα στο σπίτι κλείνοντας τα αυτιά μου .
Δεν μπορώ να με αγγίζουν, να με αγκαλιάζουν ή να με φιλάνε — αλλά αγκαλιάζω, αγγίζω και φιλάω εγώ, αν νιώθω άνετα με το άτομο .
Στο φως του ήλιου πονάνε τα μάτια μου.
Αν έχεις υψίτονη φωνή, είναι σχεδόν αδύνατο να επικοινωνήσουμε .
Δεν συγκρατώ σχεδόν τίποτα από προφορικές οδηγίες , πρέπει να μου δώσεις χρόνο να τις γράψω — χρειάζομαι χρόνο να κατανοήσω τον προφορικό λόγο.
Δεν μπορώ να μου διαβάσεις κάτι ,δεν θα το συγκρατήσω με τίποτα .Χρειάζεται να μου δώσεις κάτι γραπτό, να το διαβάσω μόνη μου.
Αγχώνομαι παρά πολύ ακόμα κι όταν κάποιος μου λέει απλώς «θέλω να σου πω κάτι» —χωρίς να μου δίνει καμία εικόνα για το τι έρχεται.
Δεν ξέρω να μιλάω σε αγνώστους — χάνω τα λόγια μου.
Μπορεί να περιμένω τον κούριερ όλη μέρα στην καρέκλα μέχρι να έρθει, γιατί μόνο έτσι μπορώ να βγω από την παύση της αναμονής — μια παύση στην οποία δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο να πλύνω πιάτα.
Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω κάτι αν δεν το δω σε εικόνα.
Και για το τέλος άφησα μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες μου.
Θα την περιγράψω με ένα πραγματικό γεγονός.
Και η ειρωνία είναι ,ότι αυτό το γεγονός,συνεβει στο σούπερ μάρκετ που βρίσκεται εκεί που πυροβολήθηκε ο Θοδωρής.
Μια κοπέλα με γυαλιά ηλίου, μαύρα ρούχα , ακουστικά , μπλε μαλλιά, σκουλαρίκι στη μύτη, τατουάζ, μπαίνει στο σούπερ μάρκετ. Κινείται περίεργα. Έχει πανιάσει, έχει ιδρώσει, ζαλίζεται , κάνει βιαστικές κινήσεις βάζοντας πράγματα στο καλάθι της.
Πίσω της, ο security την ακολουθεί — αδιάκριτα, χωρίς να της μιλήσει.
Σχεδόν τρέχει παράλληλα στον δίπλα διάδρομο Κ τη κοιτάζει επίμονα .
Ο κόσμος γυρίζει και κοιτάζει, άλλοτε εκείνον, άλλοτε εκείνη.
Στο τέλος αφήνει το καλάθι της και βγαίνει έξω, έτοιμη να λιποθυμήσει.
Ο security, με βλέμμα νικητή, νομίζει ότι έκανε τη δουλειά του. Ότι προστάτεψε την επιχείρηση και τους πελάτες — από μια κοπέλα που απλώς την είχε πιάσει κρίση πανικού.
Και σε λίγο θα περάσω κι από το ΚΕΠΑ, για να «αποδείξω» σε χαρτί το ποσοστό αθροιστικής αναπηρίας μου, με όλες τις συνοδές ασθένειες — σαν να μην έφτανε η καθημερινή μάχη, θέλει και επίσημη κρίση αν αξίζω αναγνώριση. Μια αναγνώριση που για τους άλλους σημαίνει : μη λειτουργική. Ανίκανη .
Αυτή η πόλη τους αυτιστικούς- επίσημα πλέον- δεν τους προστατεύει και δεν τους καταλαβαίνει.
Τους πυροβολεί από πίσω, στο κεφάλι και δίνει και τα εύσημα στον θύτη .
Γι’ αυτό τα γράφω όλα αυτά.
Για να ξέρετε ποια είμαι και τι κάνω, από πρώτο χέρι, εγώ.
Αν με στοχοποιήσουν λέγοντάς μου Τουρκάλα, γύφτισσα, Αλβανίδα, Ρωσοποντία — σαν να είναι αυτό από μόνο του έγκλημα — ή αν με πουν εγκληματία, κλέφτρα, αν βρεθώ κι εγώ με μια σφαίρα στο κεφάλι, αν τύχει και αρχίσω να τρέχω στον ήχο του απορριμματοφόρου, ή αν με δείτε να κρατάω τον σουγιά που κουβαλάω πάντα μαζί μου, για ασφάλεια — θέλω να θυμάστε το όνομά μου. Και όχι -πιθανως- ” μια 50χρονη εγκληματίας που κινούνταν ύποπτα κρατώντας σουγιά … Όπως ίσως και εκείνος ο ” ναρκομανής ” ο ” κλέφτης ” που κρατούσε μαχαίρι και τον σκότωσαν στο ξύλο … Ο Ζακ…
Είμαι η Βασιλική Κωστοπούλου, Ελληνίδα αυτιστική, και μένω στο Άργος — την πόλη που πυροβολεί ανθρώπους σε πανικό.
Η τραγική κατάληξη της αστυνομικής καταδίωξης στο Άργος, η οποία στοίχισε τη ζωή σε έναν 20χρονο, πυροδοτεί έντονες αντιδράσεις και θέτει εκ νέου στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου το ζήτημα της επιχειρησιακής ετοιμότητας και της εκπαίδευσης των σωμάτων ασφαλείας. Με επίσημη ανακοίνωσή του, το κόμμα «Ελπίδα» της Μαρίας Καρυστιανού παρεμβαίνει στην υπόθεση, εκφράζοντας τη βαθιά θλίψη και την αγανάκτησή του για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος του νεαρού Θοδωρή, ο οποίος σύμφωνα με την οικογένειά του ανήκε στο φάσμα του αυτισμού.
Η «Ελπίδα» ασκεί δριμεία κριτική στη διαχείριση του συμβάντος, κάνοντας λόγο για συστημικές ελλείψεις στην αστυνομική εκπαίδευση, ενώ παράλληλα διατυπώνει ένα κατηγορηματικό αίτημα για πλήρη διαφύλαξη της διαφάνειας, προκειμένου να αποτραπεί οποιαδήποτε πιθανότητα συγκάλυψης των ευθυνών.
Η κριτική στην επιχειρησιακή ανταπόκριση και η έλλειψη εκπαίδευσης
Το περιστατικό στο Άργος έχει προκαλέσει ισχυρό κύμα συγκίνησης, καθώς έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά γεγονότων που εγείρουν ερωτήματα για τη χρήση βίας από την αστυνομία. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η «Ελπίδα», ο 20χρονος, ο οποίος βρισκόταν σε κατάσταση πανικού, δέχθηκε καταιγισμό πυροβολισμών ενώ επιχειρούσε να διαφύγει άοπλος, με την αστυνομική παρέμβαση να αποδεικνύεται τελικά μοιραία για ένα νέο άτομο με αναπηρία αντί να λειτουργήσει προστατευτικά για το ίδιο και την κοινωνία.
Το κόμμα εστιάζει στην ανεπαρκή προετοιμασία των αστυνομικών που καλούνται να διαχειριστούν κρίσιμες καταστάσεις στον δρόμο, επισημαίνοντας:
«Το εν λόγω περιστατικό καταδεικνύει για άλλη μια φορά το πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποδειχθεί η τραγική έλλειψη εκπαίδευσης των Ελλήνων αστυνομικών, που ρίχνονται στο πεδίο, χωρίς καν να μπορούν να διακρίνουν το πότε και υπό ποιες συνθήκες οι “βολές εκφοβισμού” μπορεί να αποδειχθούν θανατηφόρες».
Το αίτημα για διαφάνεια και η αναμονή των βαλλιστικών ελέγχων
Η διατήρηση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς και τις ερευνητικές διαδικασίες αποτελεί κρίσιμο διακύβευμα για την εξέλιξη της υπόθεσης. Η «Ελπίδα» ξεκαθαρίζει ότι προσεγγίζει το θέμα με θεσμική προσοχή, αναμένοντας τα επίσημα στοιχεία και κυρίως το πόρισμα της βαλλιστικής εξέτασης, προκειμένου να αποτυπωθεί με ακρίβεια η τροχιά των βλημάτων και οι συνθήκες των πυροβολισμών.
Ωστόσο, η ηγεσία του κόμματος διατυπώνει μια αυστηρή προειδοποίηση προς τις αρμόδιες αρχές, τονίζοντας την ανάγκη να διεξαχθεί η έρευνα χωρίς σκιές:
«Δεν θα δικάσουμε εκ των προτέρων, όμως, αναμένοντας και το πόρισμα της βαλλιστικής εξέτασης, απαιτούμε να μην αποδειχθεί και ετούτη η υπόθεση άλλη μια ιστορία συγκάλυψης».
Κρατική ευθύνη και η αναγωγή στα βαθύτερα συστημικά αίτια
Η πολιτική ανάλυση της «Ελπίδας» υπερβαίνει τα όρια της συγκεκριμένης αστυνομικής επιχείρησης στο Άργος, συνδέοντας τον θάνατο του 20χρονου με τον τρόπο που το κράτος αντιμετωπίζει τις ευθύνες των λειτουργών του. Η αναφορά στοχεύει στην κυβερνητική πρακτική της μετακύλισης των ευθυνών σε μεμονωμένα πρόσωπα, παραλληλίζοντας εμμέσως τη στάση αυτή με προηγούμενες μεγάλες κρίσεις.
Στο πλαίσιο αυτό, η ανακοίνωση καταλήγει με μια ευρύτερη πολιτική διαπίστωση για τη φύση των κρατικών παραλείψεων:
«Οι πολίτες που πέφτουν θύματα ακόμα και της αβλεψίας κρατικών λειτουργών, είναι θύματα κρατικών εγκλημάτων. Και επειδή η συνήθης τακτική της κυβέρνησης είναι να τα ρίχνει στον εκάστοτε “σταθμάρχη”, αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι τα κρατικά εγκλήματα έχουν πάντα πολύ πιο βαθιά αίτια».
Αναλυτικά η ανακόινωση του κόμματος «Ελπίδα»:
«Ο τραγικός θάνατος του 20χρονου στο Άργος, ο οποίος, σύμφωνα με τη μητέρα του ανήκει στο φάσμα του αυτισμού, έπεσε θύμα καταιγισμού πυροβολισμων, επειδή προσπαθούσε να διαφύγει άοπλος σε κατάσταση πανικού, πρώτα από όλα μας γεμίζει θλίψη, όπως και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
Αισθανόμαστε επίσης αγανάκτηση, καθώς η παρέμβαση των αστυνομικών αντί να λειτουργήσει προστατευτικά προς το ίδιο το θύμα και το κοινωνικό σύνολο, αποδείχτηκε επικίνδυνη, οδηγώντας στον θάνατο ένα νέο παιδί με αναπηρία.
Το εν λόγω περιστατικό καταδεικνύει για άλλη μια φορά το πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποδειχθεί η τραγική έλλειψη εκπαίδευσης των Ελλήνων αστυνομικών, που ρίχνονται στο πεδίο, χωρίς καν να μπορούν να διακρίνουν το πότε και υπό ποιες συνθήκες οι «βολές εκφοβισμού» μπορεί να αποδειχθούν θανατηφόρες.
Δεν θα δικάσουμε εκ των προτέρων, όμως, αναμένοντας και το πόρισμα της βαλλιστικής εξέτασης, απαιτούμε να μην αποδειχθεί και ετούτη η υπόθεση άλλη μια ιστορία συγκάλυψης.
Οι πολίτες που πέφτουν θύματα ακόμα και της αβλεψίας κρατικών λειτουργών, είναι θύματα κρατικών εγκλημάτων. Και επειδή η συνήθης τακτική της κυβέρνησης είναι να τα ρίχνει στον εκάστοτε “σταθμάρχη”, αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι τα κρατικά εγκλήματα έχουν πάντα πολύ πιο βαθιά αίτια».
Η ένταση ανάμεσα στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και τις συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου λαμβάνει νέες διαστάσεις, με φόντο πρόσφατα βίαια περιστατικά που απασχολούν την επικαιρότητα.
Σε ανακοίνωσή της, η κατάληψη Rosa Nera των Χανίων απαντά απευθείας στον υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, διαχωρίζοντας πλήρως τη θέση της από την πρόσφατη επίθεση με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη, η οποία οδήγησε στον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, καθώς και από την αναγραφή συνθημάτων στο πολιτικό γραφείο και την οικία της υφυπουργού Μετανάστευσης, Σέβης Βολουδάκη, στα Χανιά.
Η απόρριψη της ατομικής βίας και η κριτική στις «πρωτοπορίες»
Η συλλογικότητα τονίζει ότι η ένοπλη πάλη, ως επιλογή κλειστών ομάδων, στερείται κινηματικής νομιμοποίησης και λειτουργεί εις βάρος των ευρύτερων κοινωνικών αγώνων.
Αποσαφηνίζοντας τη φιλοσοφία της, η κατάληψη αναφέρει:
«Για εμάς, πράγμα που έχουμε ξεκαθαρίσει και σε παλαιότερες αναλύσεις μας, ο μόνος τρόπος για να αγωνιζόμαστε ήταν, είναι και θα είναι ο συλλογικός. Η ένοπλη πάλη αποφασίζεται και πράττεται από λίγους, πάντα και αυτονόητα σε κλειστούς κύκλους. […] Όταν οι λίγοι αποφασίζουν για το όλον – πέρα από την εξουσία που κρύβει αυτό μέσα του- εμφανίζεται η πρωτοπορία. Και η Rosa Nera με τις πρωτοπορίες δεν είναι».
Παράλληλα, η Rosa Nera απορρίπτει το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», χαρακτηρίζοντας ως παρακρατική πρακτική τη στοχοποίηση κατοικιών όπου κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές:
«Το να στοχεύεις σε σπίτια ανθρώπων, οι οποίοι σίγουρα δεν μένουν μόνοι τους και να μη σκέφτεσαι ποια μπορεί να είναι τα χειρότερα αποτελέσματα αυτού που κάνεις για εμάς ξεφεύγει από κάθε πολιτική αμετροέπεια. Το να αποφασίζουν οι λίγοι ένα στόχο είναι ένα ζήτημα που πάει πίσω οποιαδήποτε κινηματική διαδικασία, όταν όμως κινδυνεύουν και άλλοι άνθρωποι εξαιτίας αυτού, τότε το πράγμα αρχίζει να μυρίζει παρακράτος».
Η επίθεση στη Θεσσαλονίκη, οι «ασφαλίτικες διαρροές» και οι δικαστικές πλάνες
Η ανακοίνωση εστιάζει στην πρόσφατη επίθεση με γκαζάκια που σημειώθηκε στη Θεσσαλονίκη κατά σπιτιών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, η οποία είχε ως τραγικό αποτέλεσμα τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα και τον τραυματισμό άλλων πολιτών.
Η Rosa Nera καταδικάζει την ενέργεια, αλλά παράλληλα καταγγέλλει τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και την αστυνομία για προσπάθεια συλλήβδην στοχοποίησης του αντιεξουσιαστικού χώρου μέσω «ασφαλίτικων διαρροών».
Σύμφωνα με τη συλλογικότητα, ο κρατικός μηχανισμός επιχειρεί να συνδέσει αναιτιολόγητα τους νεκρούς της Marfin από το 2010 στην Αθήνα με τις πρόσφατες εξελίξεις, χρησιμοποιώντας ως μοναδικό στοιχείο «ανώνυμα e-mails». Στο πλαίσιο αυτό, η Rosa Nera υπενθυμίζει παλαιότερες δικαστικές υποθέσεις που αποδείχθηκαν αβάσιμες:
«Να θυμίσουμε πως “ανώνυμο τηλεφώνημα” στην αντιτρομοκρατική ήταν το στοιχείο με το οποίο είχε συλληφθεί και προφυλακιστεί ο Τάσος Θεοφίλου, ο οποίος έμεινε 5 χρόνια στη φυλακή μέχρι να αθωωθεί στο εφετείο. Άλλοι 3 σύντροφοι το 2010 πάλι για την υπόθεση της Μαρφίν σύρθηκαν για χρόνια στα δικαστήρια και τη φυλακή με στοιχείο “ανώνυμο σημείωμα στην αντιτρομοκρατική”, εν τέλει αθωώθηκαν».
Η στοχοποίηση στα Χανιά και η πολιτική διαφωνία με τη Σέβη Βολουδάκη
Το τοπικό σκέλος της αντιπαράθεσης αφορά την αναγραφή συνθημάτων στο πολιτικό γραφείο και την οικία της υφυπουργού Μετανάστευσης, Σέβης Βολουδάκη, στα Χανιά, ως ένδειξη υποστήριξης στην επίθεση της Θεσσαλονίκης. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, σε τηλεοπτική του εμφάνιση, υποστήριξε ότι η ομάδα πίσω από τα συνθήματα αυτά προήλθε από τη Rosa Nera.
Η κατάληψη απορρίπτει κατηγορηματικά τον ισχυρισμό αυτό, τονίζοντας ότι στα 23 χρόνια της ύπαρξής της ουδέποτε υιοθέτησε λόγο που να προκρίνει τη βιολογική εξόντωση αντιπάλων, ούτε λειτούργησε ως κλειστή ομάδα «μυημένων»:
«Στα 23 χρόνια της ύπαρξης της, η Rosa Nera δεν εξέφρασε και δε συμμερίστηκε ποτέ έναν πολιτικό λόγο που ως αιχμή του έχει τη βιολογική εξόντωση ενός πολιτικού αντιπάλου. […] [Η] πολιτική στάση της κατάληψης είναι πολύ επιφυλακτική σε ό,τι έχει να κάνει με την παραμικρή πιθανότητα του να βρεθεί ο κινηματικός χώρος της πόλης εκτεθειμένος για πολιτικές επιλογές, που ούτε έχει πάρει ποτέ, ούτε συλλογικές και ανοιχτές είναι».
Παράλληλα, η Rosa Nera δεν κρύβει την έντονη πολιτική της αντίθεση με το έργο της κ. Βολουδάκη στο Υπουργείο Μετανάστευσης, κάνοντας λόγο για άθλιες συνθήκες στα camps και περιορισμούς στα δικαιώματα των μεταναστών. Ωστόσο, ξεκαθαρίζει ότι η αντιπαράθεση αυτή πρέπει να διεξάγεται αποκλειστικά με πολιτικούς όρους:
«Ο επιτελεστικός ρόλος της Βολουδάκη όμως δε λύνεται με τα γκαζάκια, ούτε με τις απειλές. Λύνεται με τους συλλογικούς αγώνες. Οπότε, το λέμε ξανά, θεωρούμε αυτού του είδους την πολιτική αντιπαράθεση επιζήμια για το κίνημα».
Εδώ όλο το κείμενο:
Παρίσι, Μπολόνια και Μαδρίτη. Οι βόμβες είναι η χαρά του κάθε ασφαλίτη
Με το παραπάνω σύνθημα, σύντροφοι του παρελθόντος επέλεξαν να σχολιάσουν τα τυφλά κι αδέσποτα τρομοκρατικά χτυπήματα που συνέβαιναν σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Επέλεξαν να καταδείξουν έτσι, πως από τη μία ο (παρα)κρατικός μηχανισμός, ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικού αναβρασμού ή και προληπτικά από φόβο για την άνοδο των ταξικών αντιστάσεων στις κυρίαρχες πολιτικές, προχωρούσε στην τοποθέτηση βομβιστικών μηχανισμών σε πολυσύχναστα μέρη, χρεώνοντας τους μετά, στα πιο δυναμικά κομμάτια του κινήματος.
Την συνέχεια έδιναν τα ΜΜΕ που μέσω της διασποράς του φόβου και στην καλλιέργεια ενός κλίματος τρομουστερίας προσπαθούσαν να αποσπάσουν την συναίνεση του κοινού σε δύο βασικά ζητήματα. Πρώτον, στην μονοπώληση της ερμηνείας από την κυρίαρχη τάση του κρατικού μηχανισμού για τα γεγονότα. Δεύτερον, για την κοινωνική συναίνεση στην καταστολή που έπεται. Μ΄ αυτόν τον τρόπο, δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την περαιτέρω αστυνομική καταστολή και το τσάκισμα των κοινωνικών αντιστάσεων εν γένει. Αγνή προβοκάτσια δηλαδή.
Οι σύντροφοι του παρελθόντος όμως, θέλησαν να καταδείξουν επίσης και κάτι άλλο μ’ αυτό το σύνθημα. Πως ακόμα κι αν οι βόμβες προέρχονται από κόσμο που νιώθει πως είναι με τη “δικιά μας” μεριά, δεν αναιρείται η χαρά του κάθε ασφαλίτη, διότι πάλι μ’ αυτόν τον τρόπο εντείνεται η κρατική επίθεση απέναντι στο ανταγωνιστικό κίνημα. Κι αυτό γιατί, εάν η μετατόπιση της πολιτικής σύγκρουσης ξεπεράσει ένα βαθμό βίας και πέρα (όπως η ύπαρξη νεκρού), αυτή την βίαιη πολιτική σύγκρουση θα μπορεί να την υποστηρίξει ο κρατικός μηχανισμός φυσικά και το πολύ πολύ ελάχιστες ή απειροελάχιστες ένοπλες πολιτικές πρωτοπορίες, οι οποίες συνήθως δεκάρα δεν δίνουν για τους κοινούς-συλλογικούς -κινηματικούς πολιτικούς βηματισμούς.
Για εμάς, πράγμα που έχουμε ξεκαθαρίσει και σε παλαιότερες αναλύσεις μας, ο μόνος τρόπος για να αγωνιζόμαστε ήταν, είναι και θα είναι ο συλλογικός. Η ένοπλη πάλη αποφασίζεται και πράττεται από λίγους, πάντα και αυτονόητα σε κλειστούς κύκλους. Σε αυτούς επιλέγεται ο στόχος και ο τρόπος που θα δράσει κανείς απέναντί του. Έτσι, μέσα από την απόφαση των λίγων, στην πραγματικότητα παίρνεται μια απόφαση για το σύνολο. Όταν οι λίγοι αποφασίζουν για το όλον – πέρα από την εξουσία που κρύβει αυτό μέσα του- εμφανίζεται η πρωτοπορία. Και η Rosa Nera με τις πρωτοπορίες δεν είναι.
Στηρίζουμε πάντα και δουλεύουμε για τους ανοιχτούς, συλλογικούς, ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες.
Μια πολιτική δράση δεν πρέπει να διαχωρίζει τα μέσα από τον σκοπό της. Κάθε σκοπός εμπεριέχει και τα μέσα που θα τον υλοποιήσουν, εμπεριέχει το θεμιτό και το αθέμιτο. Από τη στιγμή που ένας σκοπός είτε από επιλογή είτε από ανάγκη έχει διασαφηνιστεί, τότε το μεγάλο πρόβλημα έγκειται στο να επιτευχθεί με το λιγότερο δυνατό κόστος. Η χρησιμότητά του σκοπού αλλά και των μέσων μπορούν να αξιολογηθούν από το βαθμό χρησιμότητας που προσφέρουν στην αντίθετη πλευρά. Το ρητό “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα” είναι εχθρικό προς τη Rosa Nera και το αρνούνταν τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα.
Το να στοχεύεις σε σπίτια ανθρώπων, οι οποίοι σίγουρα δεν μένουν μόνοι τους και να μη σκέφτεσαι ποια μπορεί να είναι τα χειρότερα αποτελέσματα αυτού που κάνεις για εμάς ξεφεύγει από κάθε πολιτική αμετροέπεια. Το να αποφασίζουν οι λίγοι ένα στόχο είναι ένα ζήτημα που πάει πίσω οποιαδήποτε κινηματική διαδικασία, όταν όμως κινδυνεύουν και άλλοι άνθρωποι εξαιτίας αυτού, τότε το πράγμα αρχίζει να μυρίζει παρακράτος. Η Rosa Nera σε όλους της τους αγώνες βάζει μπροστά τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Γι΄αυτό υπερασπιζόμαστε τις μετανάστριες και τους μετανάστες, γι΄αυτό υπερασπιζόμαστε την τάξη μας και όλες τις καταπιεσμένες αυτού του κόσμου. Γιατί μιλάμε και επιλέγουμε πάντα να στεκόμαστε με τη ζωή. Σε ό,τι κάνουμε σκεφτόμαστε το αποτέλεσμα και τις συνέπειες.
Θα μιλήσουμε τώρα για τις τελευταίες ενέργειες που άφησαν πίσω τους και νεκρή και τραυματίες. Συγκεκριμένα, για την τελευταία άθλια ενέργεια με τα γκαζάκια που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σε σπίτια στελεχών της ΝΔ – και όχι Ν.Δ.-. Αμέσως μετά από αυτήν την απαράδεκτη πολιτικά ενέργεια και το τραγικό αποτέλεσμά της, τη σκυτάλη πήραν- πέραν του «σύσσωμου πολιτικού κόσμου»- όπως ήταν προφανές, τα κυρίαρχα μηντιακά μέσα. Μέσω ασφαλίτικων διαρροών, στόχευσαν για μια ακόμη φορά συλλήβδην τον αντιεξουσιαστικό χώρο, προσφέροντας έτσι μια καλή ευκαιρία στο κράτος να δικαιολογήσει οποιαδήποτε επερχόμενη σκλήρυνση της καταστολής.
Αυτή τη φορά το ασφαλίτικο κράτος επιχειρεί να συνδέσει τους νεκρούς της Μαρφίν το 2010, με το θάνατο της Βάγιας Νέστορα και άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου, κάποια από τα οποία ήδη συνελήφθησαν με στοιχεία κάποια “ανώνυμα e-mails”. Να θυμίσουμε πως “ανώνυμο τηλεφώνημα” στην αντιτρομοκρατική ήταν το στοιχείο με το οποίο είχε συλληφθεί και προφυλακιστεί ο Τάσος Θεοφίλου, ο οποίος έμεινε 5 χρόνια στη φυλακή μέχρι να αθωωθεί στο εφετείο. Άλλοι 3 σύντροφοι το 2010 πάλι για την υπόθεση της Μαρφίν σύρθηκαν για χρόνια στα δικαστήρια και τη φυλακή με στοιχείο “ανώνυμο σημείωμα στην αντιτρομοκρατική”, εν τέλει αθωώθηκαν . Μα δεν χρειάζεται καν λίγη παραπάνω φαντασία στους ελεεινούς της ασφάλειας για να κάνουν λίγο πιο πιστευτά τα σενάριά τους ;
Όχι, απ’ ότι φαίνεται. Δεν ποντάρουν στην λογική ή έστω στην αληθοφάνεια. Ποντάρουν στον πανικό που δημιουργεί ο φόβος και στα συντηρητικά ανακλαστικά του ακροατηρίου τους, που θέλουν να συσπειρώσουν ξανά στη Φασιστική Πολυκατοικία.
Μια από τα ίδια και στα Χανιά. Μετά και από μια πολιτική ενέργεια εκφοβισμού μέσω αναγραφής συνθημάτων αμφιβόλου αναρχικής ποιότητας στο πολιτικό γραφείο και οικία της υφυπουργού Βολουδάκη, για τη στήριξη της ενέργειας στη Θεσσαλονίκη, τη σκυτάλη για μια ακόμη φορά πήραν οι ασφαλίτες και ο υπουργός τους. Συγκεκριμένα, ο Χρυσοχοΐδης σε τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση, αναφέρει πως η ομάδα που έγραψε τα συνθήματα ξεκίνησε από την κατάληψη Rosa Nera. Είναι γνωστή η στρατηγική του κράτους το να δημιουργεί προυποθέσεις αντιεξέγερσης, το να επιτίθεται σε όλες τις κινηματικές πτυχές, το να προσπαθεί τελικά να πετύχει «με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια».
Με αφορμή τις δηλώσεις Χρυσοχοίδη λοιπόν, έχουμε να δηλώσουμε τα εξής και προς διαφορετικές κατευθύνσεις:
Στα 23 χρόνια της ύπαρξης της, η Rosa Nera δεν εξέφρασε και δε συμμερίστηκε ποτέ έναν πολιτικό λόγο που ως αιχμή του έχει τη βιολογική εξόντωση ενός πολιτικού αντιπάλου. Στα τόσα χρόνια ύπαρξης της, η κατάληψη Rosa Nera έχει σταθεί και στέκεται κριτικά απέναντι σε κάθε είδους «πρωτοπορίες»- ένοπλες ή μη- και σε «ειδικούς» του αναρχικού αγώνα. Γενικότερα, η πολιτική στάση της κατάληψης είναι πολύ επιφυλακτική σε ό,τι έχει να κάνει με την παραμικρή πιθανότητα του να βρεθεί ο κινηματικός χώρος της πόλης εκτεθειμένος για πολιτικές επιλογές, που ούτε έχει πάρει ποτέ, ούτε συλλογικές και ανοιχτές είναι, αλλά αφορούν μια κλειστή γκρούπα «μυημένων».
Παρ΄ όλα αυτά όμως, το αποτέλεσμα τους είναι να στοχοποιηθεί -εκτός από τους συντρόφους στην Αθήνα- και η ίδια η κατάληψη. Και το τελευταίο σημείο μας φέρνει ακριβώς εκεί που αρχίσαμε. Το πώς δηλαδή κάποιες άστοχες (οι λεγόμενες «δυναμικές») ενέργειες μιας «πρωτοπορίας», χαντακώνουν επί της ουσίας έναν ευρύτερο πολιτικό κύκλο ομάδων, συλλογικοτήτων, ατόμων που δεν θέλουν κατ΄ ανάγκην να ταυτιστούν με τις ενέργειες αυτές, αλλά τελικά δέχονται και αυτοί την επίθεση από την πλευρά του κράτους. Αυτό είναι το νήμα που συνδέει τις ενέργειες της Θεσσαλονίκης, με την αναγραφή συνθημάτων στο γραφείο της Βολουδάκη.
Η κατάληψη Rosa Nera, προφανώς δε συμπαθεί ούτε συμπάθησε ποτέ τη Σέβη Βολουδάκη. Και έχει αρκετούς λόγους για αυτό. Ο ίδιος της ο ρόλος ως υφυπουργού μετανάστευσης, είναι παντελώς εχθρικός για εμάς αλλά και για χιλιάδες μετανάστες και μετανάστριες που στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες στα καμπς, που δολοφονούνται στη θάλασσα, που τους στερείται το δικαίωμα στο άσυλο και στη μετακίνηση. Που υπομένουν εξοντωτικές ποινές στα δικαστήρια, και μετά 10 χρόνια και βάλε στις φυλακές. Ο επιτελεστικός ρόλος της Βολουδάκη όμως δε λύνεται με τα γκαζάκια, ούτε με τις απειλές. Λύνεται με τους συλλογικούς αγώνες. Οπότε, το λέμε ξανά, θεωρούμε αυτού του είδους την πολιτική αντιπαράθεση επιζήμια για το κίνημα.
Στα 23 χρόνια της ύπαρξής της η Rosa Nera περήφανα υπογράφει παντού με το όνομά της. Ό,τι επιλέγουμε ως κατάληψη και ως κόσμος που την απαρτίζει το επιλέγουμε με τα πρόσωπά μας και με την υπογραφή μας. Θυμίζουμε εδώ και την πρώτη ανακατάληψη που έγινε με κινηματικούς όρους, μέρα μεσημέρι σε αντίθεση με τις εισβολές της αστυνομίας που στα κρυφά οργανώνει εκκενώσεις καταλήψεων, λες και οι αντιστάσεις μας είναι δυνατόν να εκλείψουν με στρατιωτικούς όρους. Δεν ντραπήκαμε και δεν κρυφτήκαμε ποτέ και είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τα πιστεύω και τις πράξεις μας. Για να υπερασπιστούμε τη Rosa Nera ως κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων των Χανίων.
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΚΙ ΕΞΗΝΤΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΤΙΑ
ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ
ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΘΑΨΕΤΕ ΟΜΩΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΗΜΟΥΝ ΣΠΟΡΟΣ
Η βόλτα στο γραφικό Παλιό Λιμάνι των Χανίων αποτελεί σταθερή αξία για κάθε επισκέπτη. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, μια συγκεκριμένη πρακτική φαίνεται να έχει ξεπεράσει τα όρια: η παρουσία των «κραχτών» έξω από σχεδόν κάθε κατάστημα εστίασης και αναψυχής.
Δύο τουρίστριες που επισκέφθηκαν την πόλη αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση με χιούμορ, δημιουργώντας ένα βίντεο που έγινε γρήγορα viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Στο βίντεο, οι κοπέλες κολλάνε το πρόσωπό τους στον φακό της κάμερας και λένε χαμογελαστές:
«Good morning! Hi! We are open! Free shop, free shop for you!»
Με αυτόν τον άκρως παραστατικό τρόπο, σατιρίζουν την πιεστική, σχεδόν γραφική προσέγγιση κάποιων κραχτών, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να τραβήξουν την προσοχή των περαστικών έρχονται υπερβολικά κοντά, παραβιάζοντας τα προσωπικά τους όρια και τον ζωτικό τους χώρο.
Πίσω όμως από το χιουμοριστικό βίντεο κρύβεται μια πολύ πιο σοβαρή και ανησυχητική πραγματικότητα για την τοπική αγορά. Η κατακόρυφη αύξηση των ανθρώπων που δουλεύουν ως «κράχτες» δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελεί άμεση συνέπεια της οικονομικής στενότητας
Βλέπετε, οι τουρίστες πλέον δεν διαθέτουν τα χρήματα των προηγούμενων ετών. Όλο και λιγότεροι επιλέγουν να ξοδέψουν για φαγητό ή καφέ σε εστιατόρια και καφετέριες, με αποτέλεσμα η κίνηση στα καταστήματα να έχει μειωθεί σημαντικά.
Η μείωση του τζίρου αναγκάζει τους καταστηματάρχες να επιστρατεύουν τους… κράχτες που κολλάνε τις μούρες τους στους τουρίστες…
