Του Ειρηναίου Μαράκη
Σε περιόδους οικονομικής κρίσης η εργατική τάξη καλείται να πληρώσει τα σπασμένα. Η κυβέρνηση εντείνει την επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων. Προσπαθεί να διασπάσει την ενότητα της εργατικής τάξης χωρίζοντας την σε “νόμιμους” και “παράνομους” εργάτες, σε Έλληνες και ξένους, σε δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, σε άνδρες και γυναίκες. Οι κρατικές επιθέσεις ρατσισμού και εργοδοτικής τρομοκρατίας πληθαίνουν: από την δολοφονική επίθεση στην συνδικαλίστρια και μετανάστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, μερικά χρόνια πριν, έως την σύλληψη (εντός του εργατικού χώρου) και παραπομπή σε δίκη με την κατηγορία της παράλειψης καθήκοντος και της απείθειας της Εφόρου Χανίων.

Γράφει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης

We blame you, you know, μου είπε ένας Άγγλος στο Λονδίνο. Εννοούσε πως οι Έλληνες κάνουμε ζημιά στις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρώπης. Με την κυκλοφορία της συλλογής “Local Stranger” στο εξωτερικό, θα πέφτω συχνά πάνω σε τέτοιου είδους ατάκες ξένων δημοσιογράφων.

Γράφει ο Αλέξανδρος Ρασκόλνικας

Έθεσαν οι πρωτοκλασάτοι σοσια-ληστες επί τον τύπον των ήλων, το αντίπαλο δέος, όπως αυτό αντικατοπτρίζεται δημο(σ)κοπικά στο πρόσωπο του κ. Φώτη Κουβέλη, κι εγώ ο κακοήθης θυμήθηκα τους φίλους του στα Χανιά που αναπαρήγαγαν –κακόηχα- τα λόγια του ίδιου του κ. Κουβέλη: «ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με τη λήψη κοινών μετοχών και όχι προνομιούχων, ώστε να έχει το Ελληνικό Δημόσιο δικαίωμα». (!!!)

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Ισχυρίζονται κάποιοι ότι “με το μνημόνιο δεν θίγονται μόνο η “εργατιά” και η “αγροτιά” αλλά και οι ελεύθεροι επαγγελματίες καθώς και όλοι οι μη τραπεζικοί “κλάδοι” του κεφαλαίου δηλαδή το σύνολο των οικονομικών δυνάμεων που δεν ανήκουν στο κατεστημένο το οποίο συντηρεί και συντηρείται από τις τράπεζες.”

Του Κωνσταντίνου Πουλή
Στην κηδεία του Κωστή Παλαμά κατέθεσε στεφάνι ένας Γερμανός αξιωματικός. Ο Άγγελος Σικελιανός βούτηξε λένε το στεφάνι και το πέταξε μακριά, έξω από τη μάντρα του νεκροταφείου, ενώ το πλήθος τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο. Τι ωραίο το ρίγος που σκορπίζει η φωνή ενός λαού ενωμένου ενάντια στον κατακτητή, καθώς «σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπ[ούσε] η Ελλάδα»!

Επιτέλους τέλος