Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΥΡΙΑΖΗ

Ξεκινάμε από το Μάαστριχ που επέβαλε ως ανώτατο όριο ελλείμματος το 3%. Γενικά, ορθή οικονομικά αρχή. Αλλά στις χώρες της ΕΕ με την τρομερά ανισόμερη ανάπτυξη, προπαντός στην τεχνογνωσία, βιομηχανία, παιδεία, με το ίδιο νόμισμα που δεν επέτρεπε δημοσιονομικούς χειρισμούς (π.χ., υποτίμηση του νομίσματος, εκτύπωση…) για ανταγωνιστικά προϊόντα, πώς έδρασε; Η πράξη βεβαιώνει υπέρ των αναπτυγμένων της ΕΕ και σε βάρος των υπανάπτυκτων ή με ήσσονα ανάπτυξη. Γιατί οι προηγμένες χώρες είχαν υψηλό ΑΕΠ, πλεονασματικό εμπόριο (εισαγωγές – εξαγωγές), μπορούσαν να χρηματοδοτούν εξ ιδίων πόρων περαιτέρω ανάπτυξή τους. Οι υπανάπτυκτες, είχαν αντίθετες προς αυτές προϋποθέσεις και μόνον με εξωτερικό δανεισμό μπορούσαν να επιδιώξουν εκβιομηχάνισή τους, ανάπτυξη, και μπορούσαν με τα έσοδα από αυτή την πρόοδο να εξυπηρετούν τα δάνειά τους. Εξυπακούεται, ότι τα δάνεια αυτά έπρεπε να διατίθενται για παραγωγικούς όχι καταναλωτικούς σκοπούς.

Του Παναγιώτη Ν. Κρητικού*
Timeo Danaos et dona ferentes
Η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας κορυφώνεται στο άρθρο 44 του Συντάγματος το οποίο προβλέπει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Και λέμε κορυφώνεται γιατί η έννοια αυτή, στην συγκεκριμένη διάταξη, ταυτίζεται με την έννοια της άμεσης δημοκρατίας.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Οι πολύωρες απευθείας συνδέσεις των δημόσιων και ιδιωτικών καναλιών, με την βουλή , και τις ταχύτατες ομολογουμένως πολιτικές εξελίξεις  επιτείνει στην σύγχυση των πολιτών, αντί να βοηθάει στην κατανόηση του προβλήματος.  Το μπαράζ πληροφόρησης δημιουργεί κομφούζιο στην σκέψη, και στην ουσία  μη πληροφόρηση.