Του Martin Gelin

Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον δημοκρατία. Μία από τις πιο αξιόπιστες παγκόσμιες πηγές για την υγεία των δημοκρατικών εθνών το λέει πλέον ανοιχτά. Το Ινστιτούτο Ποικιλιών Δημοκρατίας (V-Dem) στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ καταλήγει στο ανησυχητικό συμπέρασμα, στην ετήσια έκθεσή του, ότι οι ΗΠΑ οδεύουν προς την απολυταρχία με ταχύτερο ρυθμό από την Ουγγαρία και την Τουρκία.

«Τα δεδομένα μας για τις ΗΠΑ ξεκινούν από το 1789. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι το πιο σοβαρό μέγεθος δημοκρατικής οπισθοδρόμησης που έχει υπάρξει ποτέ στη χώρα», λέει ο Στάφαν Λίντμπεργκ (Staffan Lindberg), ιδρυτής του ινστιτούτου.

Από το 2012, ο Λίντμπεργκ οδήγησε τη μικρή ομάδα ερευνητών του στη Σουηδία να γίνει η κορυφαία πηγή στον κόσμο για την ανάλυση της υγείας της παγκόσμιας δημοκρατίας. Στην τελευταία τους έκθεση, που δημοσιεύθηκε την Τρίτη, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ, για πρώτη φορά σε περισσότερο από μισό αιώνα, έχασαν το μακροχρόνιο καθεστώς τους ως φιλελεύθερη δημοκρατία. Η χώρα περνά τώρα μια ταχεία διαδικασία αυτού που οι συντάκτες της έκθεσης αποκαλούν «αυταρχοποίηση».

«Για τον Όρμπαν στην Ουγγαρία χρειάστηκαν περίπου τέσσερα χρόνια, για τον Βούτσιτς στη Σερβία χρειάστηκαν οκτώ χρόνια, και για τον Ερντογάν στην Τουρκία και τον Μόντι στην Ινδία χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια για να επιτύχουν την καταστολή των δημοκρατικών θεσμών που ο Τραμπ έχει πετύχει σε μόνο ένα χρόνο», λέει ο Λίντμπεργκ.

Η δημοκρατία των ΗΠΑ βρίσκεται τώρα πίσω στο χειρότερο καταγεγραμμένο επίπεδο από το 1965, όταν οι νόμοι για τα πολιτικά δικαιώματα των ΗΠΑ εισήγαγαν για πρώτη φορά de facto καθολική ψηφοφορία. Όλη η πρόοδος που έχει σημειωθεί από τότε έχει διαγραφεί, σύμφωνα με την έκθεση.

Παγκοσμίως, η δημοκρατία έχει υποχωρήσει στα χαμηλότερα επίπεδά της από τα μέσα της δεκαετίας του ’70. «Ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί ποτέ τόσες πολλές χώρες να αυταρχοποιούνται ταυτόχρονα», λέει ο Λίντμπεργκ.

Ένα ρεκόρ της τάξης του 41% (3,4 δισεκατομμύρια) του παγκόσμιου πληθυσμού κατοικεί σήμερα σε χώρες όπου η δημοκρατία επιδεινώνεται, ισχυρίζεται η έκθεση, προσθέτοντας ότι η Ουάσιγκτον ηγείται αυτής της παγκόσμιας απομάκρυνσης από τη δημοκρατία.

Οι ερευνητές χρησιμοποιούν 48 διαφορετικές μετρήσεις για να αξιολογήσουν τη δημοκρατική υγεία, όπως η ελευθερία της έκφρασης και των μέσων ενημέρωσης, η ποιότητα των εκλογών και η τήρηση του κράτους δικαίου. Ο «δείκτης φιλελεύθερης δημοκρατίας» που προκύπτει δείχνει ότι η ταχύτητα με την οποία ξηλώνεται η αμερικανική δημοκρατία είναι πρωτοφανής στη σύγχρονη ιστορία. Ο κύριος παράγοντας είναι μια «ταχεία και επιθετική συγκέντρωση εξουσιών στην προεδρία», λέει ο Λίντμπεργκ. Το Κογκρέσο έχει περιθωριοποιηθεί, θέτοντας σε κίνδυνο τα «θεσμικά αντίβαρα» (δικαστικοί και νομοθετικοί περιορισμοί στην εκτελεστική εξουσία) που είναι τόσο κρίσιμα για τη δημοκρατία των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, τα ατομικά δικαιώματα μειώνονται ραγδαία και η ελευθερία της έκφρασης βρίσκεται πλέον στο χαμηλότερο επίπεδο από τη δεκαετία του 1940.

«Έχουμε δει μια πολύ γρήγορη συγκέντρωση εξουσίας στην εκτελεστική πτέρυγα. Η νομοθετική εξουσία έχει πρακτικά εκχωρήσει τις εξουσίες της στον πρόεδρο. Δεν λειτουργεί πλέον ως έλεγχος στην εκτελεστική εξουσία», λέει ο Λίντμπεργκ.

Στον πρώτο χρόνο του Ντόναλντ Τραμπ ως προέδρου, υπέγραψε 225 εκτελεστικά διατάγματα, ενώ το ελεγχόμενο από τους Ρεπουμπλικάνους Κογκρέσο ψήφισε μόνο 49 νέους νόμους. «Τα περισσότερα από τα εκτελεστικά διατάγματα του Τραμπ ήταν σημαντικά. Έκλεισε ολόκληρα τμήματα της κυβέρνησης, απολύοντας εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους. Τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν από το Κογκρέσο ήταν ως επί το πλείστον ασήμαντες τροποποιήσεις σε υφιστάμενους νόμους. Επομένως, δεν έχουμε πλέον έναν ουσιαστικό διαχωρισμό μεταξύ της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας», λέει ο Λίντμπεργκ.

Το Κογκρέσο έχει περιθωριοποιηθεί και η ελευθερία της έκφρασης βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδό της από τη δεκαετία του 1940.

Εν τω μεταξύ, το ανώτατο δικαστήριο έχει επίσης ως επί το πλείστον απεμπολήσει την εξουσία του, και ακόμη και όταν ακυρώνει τα εκτελεστικά διατάγματα του Τραμπ, εκείνος το παρακάμπτει, μου λέει ο Λίντμπεργκ. Επισημαίνει ότι υπάρχουν περισσότερες από 600 τρέχουσες δικαστικές διαδικασίες εναντίον της κυβέρνησης Τραμπ στα δικαστήρια.

Μια άλλη πτυχή της ραγδαία επιδεινούμενης δημοκρατίας της Αμερικής, σύμφωνα με την έκθεση, είναι η αφαίρεση των εσωτερικών δικλείδων ασφαλείας που προστατεύουν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση από την κατάχρηση εξουσίας. Όταν ρωτάω τον Λίντμπεργκ πώς πρέπει να διαβάσουμε τα ευρήματα, η απάντησή του είναι κατηγορηματική. «Ο Τραμπ έχει απολύσει γενικούς επιθεωρητές και ανώτερα στελέχη δημοσίων υπαλλήλων σε διάφορα υπουργεία, και τους έχει αντικαταστήσει με νομιμόφρονες. Αυτό ακριβώς έκαναν ο Όρμπαν και ο Ερντογάν. Αφαιρούν τους περιορισμούς στην εξουσία. Θα έπρεπε να είναι προφανές μέχρι τώρα ότι ο Τραμπ στοχεύει στη δικτατορία.»

Λοιπόν, πώς ένα μικρό ερευνητικό ινστιτούτο στο Γκέτεμποργκ έγινε μια τόσο αξιόπιστη πηγή για την παρακμή της δημοκρατίας στην Ουάσιγκτον; Όταν ο Λίντμπεργκ, ένας μειλίχιος πολιτικός επιστήμονας, ίδρυσε το Ινστιτούτο V-Dem το 2012, η παγκόσμια δημοκρατία βρισκόταν κοντά στο ιστορικό της αποκορύφωμα.

«Τότε, όλοι μας ερευνούσαμε τη διαδικασία του εκδημοκρατισμού, και ήμασταν απογοητευμένοι που οι μετρήσεις δεν ήταν αρκετά καλές, γι’ αυτό θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν αξιόπιστο παγκόσμιο δείκτη που να είναι σχετικός για ολόκληρη την κοινότητα των ερευνητών της δημοκρατίας», λέει.

Πέντε χρόνια αργότερα, όταν το ινστιτούτο δημοσίευσε το πρώτο του σύνολο δεδομένων για την παγκόσμια δημοκρατία, οι ειδικοί του συνειδητοποίησαν ότι τα πράγματα πήγαιναν γρήγορα προς τη λάθος κατεύθυνση. «Τώρα, όλοι εμείς που ερευνούσαμε τον εκδημοκρατισμό έχουμε γίνει ερευνητές της αυταρχοποίησης», λέει ο Λίντμπεργκ.

Εκείνη την εποχή, οι εκθέσεις τους επικρίθηκαν ότι «υπερβάλλουν» τους κινδύνους για την παγκόσμια δημοκρατική σταθερότητα. «Μας αποκάλεσαν κινδυνολόγους. Αλλά τώρα οι προειδοποιήσεις μας φαίνονται δικαιολογημένες», λέει ο Λίντμπεργκ.

Ο βασικός πυρήνας μιας ντουζίνας ερευνητών στο Γκέτεμποργκ συνεργάζεται με 4.200 ερευνητές σε 180 χώρες, χρησιμοποιώντας αυτό που ισχυρίζονται ότι είναι το μεγαλύτερο παγκόσμιο σύνολο δεδομένων για τη δημοκρατία, με περισσότερα από 32 εκατομμύρια σημεία δεδομένων για 202 χώρες και περιοχές, που εκτείνονται από το 1789 έως το 2025. «Έχουμε καθολικά πρότυπα, αλλά και ανθρώπους στο πεδίο για να μας πουν τι πραγματικά συμβαίνει. Οι εκθέσεις είναι 100% επιστημονικές, βασισμένες στην έρευνα, και τα δεδομένα μας είναι απαλλαγμένα από προκαταλήψεις και κρατική επιρροή, από γενικόλογες αναλύσεις και πολιτικές σκοπιμότητες».

Η έκθεση του V-Dem, με τίτλο «Ξετυλίγοντας τη Δημοκρατική Εποχή;» (Unravelling the Democratic Era?), θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό ανάγνωσμα για την Ευρώπη, όπου επτά κράτη μέλη της ΕΕ – Ουγγαρία, Ελλάδα, Κροατία, Σλοβενία, Σλοβακία, Ιταλία και Ρουμανία – «επηρεάζονται από την αυταρχοποίηση», εν μέσω ενδείξεων για κυβερνήσεις που χρησιμοποιούν λογοκρισία στα μέσα ενημέρωσης, περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης και καταστολή της κοινωνίας των πολιτών. Η Πορτογαλία και η Βουλγαρία έχουν προστεθεί στη «λίστα παρακολούθησης» του ινστιτούτου.

Η έκθεση προσδιορίζει το Ηνωμένο Βασίλειο ως έναν «νέο αυταρχοποιητή», ωθούμενο από «μια ουσιαστική πτώση» στην ελευθερία της έκφρασης και των μέσων ενημέρωσης. «Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ξεκίνησε πριν από τον Κιρ Στάρμερ, με τον Εκλογικό Νόμο του 2022, και την επέκταση της εξουσίας της κυβέρνησης στις εκλογικές επιτροπές», λέει ο Λίντμπεργκ. «Ο Νόμος περί Αστυνόμευσης του 2022 μείωσε τα πολιτικά δικαιώματα και την ελευθερία του λόγου. Ο Νόμος για την Ασφάλεια στο Διαδίκτυο του 2023 χρησιμοποιήθηκε για την ποινικοποίηση του διαδικτυακού λόγου και για μηνύσεις που φιμώνουν τους δημοσιογράφους. Ο Νόμος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (Ελευθερία του Λόγου) του 2023 αύξησε τις απαιτήσεις στα πανεπιστήμια να παρακολουθούν τις διαμαρτυρίες και να αστυνομεύουν την ελευθερία του λόγου. Αυτό που είναι ανησυχητικό είναι ότι μόλις ξεκινήσει η δημοκρατική οπισθοδρόμηση, είναι συχνά δύσκολο να σταματήσει.»

Η Δανία, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Ελβετία, η Εσθονία και η Ιρλανδία βρίσκονται στην κορυφή του παγκόσμιου δείκτη δημοκρατίας του V-Dem για το 2025. Οι προσπάθειες άλλων, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας, επισημαίνονται επειδή επιχειρούν μια «αναστροφή» μακριά από την απολυταρχία. Αλλά μόνο 18 χώρες σε όλο τον κόσμο εκδημοκρατίζονται, ένα ιστορικό χαμηλό.

Ένα μοναδικό φωτεινό σημείο στην αξιολόγηση των ΗΠΑ είναι ότι εξακολουθούν να διεξάγονται ελεύθερες και ανοιχτές εκλογές, και το εκλογικό σύστημα «παραμένει σταθερό προς το παρόν». Αλλά τα εκτελεστικά διατάγματα από τότε που ο Τραμπ ανέλαβε την εξουσία υποδεικνύουν νέους κινδύνους για το εκλογικό σύστημα.

Οι απειλές σε γραφειοκράτες και υπαλλήλους των εκλογικών κέντρων που διαχειρίζονται τις εκλογές είναι ήδη ανησυχητικές, λέει ο Λίντμπεργκ. «Έχουμε δει αναφορές στα μέσα ενημέρωσης ότι το 40% των εργαζομένων στις εκλογές έχουν παραιτηθεί από το 2020. Και ο Τραμπ ποτέ δεν αποδέχτηκε την ήττα του τότε. Γιατί να αποδεχτεί μια ήττα τώρα; Αν δούμε μια άρνηση των εκλογικών αποτελεσμάτων το 2026, τότε πρόκειται για μια πλήρη δημοκρατική κατάρρευση.»

Μια πιθανή πηγή συγκρατημένης αισιοδοξίας μπορεί να είναι ότι η αυταρχική στροφή του Τραμπ γίνεται όλο και πιο αντιδημοφιλής. Το ποσοστό αποδοχής του είναι τώρα κάτω από 40%. Μεγάλοι αριθμοί ψηφοφόρων του Τραμπ είναι βαθιά απογοητευμένοι με τον νέο πόλεμο στο Ιράν και με το σταθερά αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Πολλές από τις φιλελεύθερες πολιτείες που έχουν αποτελέσει στόχους του Τραμπ, όπως η Μινεσότα και η Καλιφόρνια, έχουν αντεπιτεθεί με επιτυχία ενάντια στις απειλές για τα πολιτικά δικαιώματα και τις τοπικές κοινότητες.

«Βλέπουμε επίσης περισσότερη κριτική εκ των έσω του κινήματος Maga», λέει ο Λίντμπεργκ.

Θα ήταν αφελές, όπως προειδοποιεί η έκθεση, να πιστεύουμε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν ανοσία στη δημοκρατική παρακμή, ό,τι κι αν συμβεί στην Ουάσιγκτον. «Είναι μια παγκόσμια τάση», λέει ο Λίντμπεργκ, «επομένως δεν είναι μόνο η Αμερική που το οδηγεί αυτό. Η έρευνα δείχνει ξεκάθαρα ότι η ακροδεξιά, μόλις αποκτήσει την εξουσία, έχει μεγάλη πιθανότητα να ξηλώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς.»

Σε πολλές χώρες σε όλη την Ευρώπη, οι ψηφοφόροι κινητοποιούνται τώρα για να εκλέξουν τις δικές τους εκδοχές του Τραμπ, παρά τις ανοιχτές απειλές της αμερικανικής κυβέρνησης προς την ήπειρο και τη συνεχή υποστήριξή της σε εξτρεμιστικά κόμματα που υπονομεύουν την ευρωπαϊκή σταθερότητα. Οι καθεστωτικοί συντηρητικοί ακολουθούν, ελπίζοντας ενάντια στη λογική ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν κάπως καλύτερα αυτή τη φορά σε σχέση με προηγούμενες εποχές αυταρχικής διακυβέρνησης. Με σκληρούς αριθμούς και κρυστάλλινη γλώσσα, η έκθεση του V-Dem υπογραμμίζει τους κινδύνους αυτού του μονοπατιού.

* Ο Martin Gelin (Μάρτιν Γκέλιν) γράφει για τη σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου “Rules of Attraction: Why Soft Power Matters in Hard Times”.

theguardian.com

Πρόσφατα έγγραφα που ήρθαν ξανά στην επιφάνεια και συνδέονται με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) αναζωπύρωσαν μια μακροχρόνια και εξαιρετικά αμφιλεγόμενη συζήτηση σχετικά με τη χειραγώγηση του καιρού, την κυβερνητική μυστικότητα και τη λεγόμενη θεωρία των «αεροψεκασμών» (chemtrails). Η ανανεωμένη προσοχή έρχεται εν μέσω δημόσιων δηλώσεων του Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ, ο οποίος έχει ζητήσει περαιτέρω έρευνα για ισχυρισμούς που κάποτε απορρίπτονταν ευρέως ως θεωρίες συνωμοσίας.

Τα εν λόγω έγγραφα, τα οποία αρχικά αποχαρακτηρίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ανάγονται στη δεκαετία του 1960 — μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από έντονο γεωπολιτικό ανταγωνισμό κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αποκαλύπτουν ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών και οι στρατιωτικές υπηρεσίες διερευνούσαν ενεργά τεχνικές τροποποίησης του καιρού, όχι μόνο για επιστημονική πρόοδο αλλά και για πιθανή στρατηγική και στρατιωτική χρήση.

Τα Δύο Έγγραφα του 1965 

Το πρώτο είναι μια 18σέλιδη έκθεση του 1965, συνδεδεμένη με τη CIA, η οποία ζητούσε ανοιχτά τεράστιες αυξήσεις χρηματοδότησης σε προγράμματα τροποποίησης του καιρού, πλαισιώνοντάς τα ως εργαλεία για την αναδιαμόρφωση του κλίματος και των τοπικών συστημάτων καταιγίδων. Προωθούσε τη χρήση πυραύλων και αεροσκαφών για την απελευθέρωση ουσιών στην ατμόσφαιρα, αλλάζοντας σκόπιμα τα πρότυπα βροχόπτωσης. Δεν κατονομάστηκαν συγκεκριμένες χημικές ουσίες τότε, αλλά η πρόθεση ήταν κρυστάλλινη: γρήγορη κλιμάκωση για στρατηγική χρήση.

Το δεύτερο έγγραφο —μια απευθείας επιστολή από τον Πρόεδρο Τζόνσον που εξυμνούσε την απόρρητη επιχείρηση— τα συνέδεε όλα μεταξύ τους. Η χρηματοδότηση είχε οριστεί να τετραπλασιαστεί μέχρι το 1967, την ακριβή χρονιά που οι ΗΠΑ ξεκίνησαν πλήρεις επιχειρήσεις πάνω από τη Νοτιοανατολική Ασία. Η υποστήριξη του Τζόνσον ήρθε τρία χρόνια μετά την ομιλία του το 1962 στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Νοτιοδυτικού Τέξας, όπου δήλωσε: «Αυτός που ελέγχει τον καιρό θα ελέγχει τον κόσμο.»

Εικόνα: CIA

Αυτά τα αρχεία παρέμεναν σε δημόσια αρχεία για χρόνια, μέχρι που η πρόσφατη κοινοποίησή τους επέβαλε την προσοχή. Αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση θεωρούσε την ατμόσφαιρα ως έναν τομέα που μπορούσε να μετατραπεί σε όπλο πολύ πριν από οποιαδήποτε δημόσια συζήτηση.

Το Βιετνάμ και το Project Popeye

Μέχρι το 1967, το πρόγραμμα μετεξελίχθηκε στο Project Popeye (Επιχείρηση Ποπάι). Αμερικανικά αεροπλάνα πέταξαν σε περισσότερες από 2.600 αποστολές, απελευθερώνοντας φωτοβολίδες ιωδιούχου αργύρου και ιωδιούχου μολύβδου για να παρατείνουν τους μουσώνες κατά μήκος του Μονοπατιού Χο Τσι Μινχ. Η βροχόπτωση αυξήθηκε κατά 30-45%, οι δρόμοι μετατράπηκαν σε λάσπη, οι κατολισθήσεις μπλόκαραν τις προμήθειες και η μετακίνηση του εχθρού κατέρρευσε. Ο ιωδιούχος μόλυβδος έφερε αποδεδειγμένη τοξικότητα —δεν υπάρχει ασφαλές επίπεδο έκθεσης— με κινδύνους νευρολογικής βλάβης, νεφρικής ανεπάρκειας και αναπτυξιακής βλάβης στα παιδιά.

Αυτή δεν ήταν αμυντική επιστήμη. Ήταν μια πολεμική επίθεση στο ίδιο το περιβάλλον, η οποία διεξήχθη μυστικά χωρίς την πλήρη γνώση του Κογκρέσου μέχρι τις διαρροές χρόνια αργότερα. Τα έγγραφα δείχνουν ότι ο Τζόνσον και αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών το προώθησαν για να νικήσουν τις σοβιετικές προσπάθειες, αντιμετωπίζοντας τον παγκόσμιο αέρα ως το ιδιωτικό τους εργαστήριο.

Η Άνοδος της Θεωρίας των «Αεροψεκασμών»

Αυτά τα ιστορικά προγράμματα έχουν γίνει ακρογωνιαίος λίθος για τους σύγχρονους υποστηρικτές της θεωρίας των «αεροψεκασμών» (chemtrails). Οι υποστηρικτές ισχυρίζονται ότι τα ορατά ίχνη που αφήνουν τα αεροσκάφη που πετούν σε μεγάλο υψόμετρο δεν είναι απλώς συμπύκνωση, αλλά χημικοί παράγοντες που απελευθερώνονται σκόπιμα στην ατμόσφαιρα.

Σύμφωνα με αυτούς τους ισχυρισμούς, τέτοια ίχνη μπορεί να περιέχουν ουσίες όπως αλουμίνιο, βάριο και στρόντιο, που ενδεχομένως χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο του κλίματος, τη διαχείριση της ηλιακής ακτινοβολίας ή άλλους μη αποκαλυφθέντες σκοπούς. Ορισμένοι θεωρητικοί προχωρούν περισσότερο, υποδηλώνοντας συνδέσεις με περιβαλλοντικές επιπτώσεις ή επιπτώσεις στην υγεία, αν και αυτοί οι ισχυρισμοί παραμένουν αναπόδεικτοι.

Η θεωρία έχει αποκτήσει έδαφος στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, όπου εικόνες από ίχνη αεροσκαφών που παραμένουν στον ουρανό αναφέρονται συχνά ως οπτικές «αποδείξεις». Ωστόσο, έχει επίσης επικριθεί ευρέως από επιστήμονες και ειδικούς ότι στερείται αξιόπιστων αποδείξεων.

Ο RFK Jr. Αναζωπυρώνει τη Συζήτηση

Το ζήτημα εισήλθε πρόσφατα ξανά στον κυρίαρχο πολιτικό λόγο μετά από σχόλια του Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ. Ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ έχει αμφισβητήσει δημόσια εάν ορισμένες ατμοσφαιρικές δραστηριότητες αξίζουν στενότερο έλεγχο, δηλώνοντας ότι σκοπεύει να διερευνήσει ισχυρισμούς που σχετίζονται με πιθανή έκθεση σε χημικά από αεροπορικές πηγές.

Τα σχόλιά του έχουν προκαλέσει τόσο υποστήριξη όσο και κριτική. Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι τα ιστορικά στοιχεία για την τροποποίηση του καιρού δικαιολογούν περαιτέρω έρευνα, ενώ οι επικριτές προειδοποιούν ότι η ενίσχυση μη επαληθευμένων θεωριών κινδυνεύει να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη του κοινού στην επιστήμη.

Επιστημονική Συναίνεση: Ίχνη Συμπύκνωσης (Contrails), Όχι Αεροψεκασμοί (Chemtrails)

Παρά την ανανεωμένη συζήτηση, η συντριπτική συναίνεση εντός της επιστημονικής κοινότητας παραμένει αμετάβλητη. Οι ειδικοί εξηγούν ότι τα ίχνη που φαίνονται πίσω από τα αεροσκάφη είναι «contrails» —συντομογραφία των ιχνών συμπύκνωσης (condensation trails)— που σχηματίζονται όταν τα θερμά καυσαέρια αναμειγνύονται με κρύο αέρα σε μεγάλα υψόμετρα, προκαλώντας το πάγωμα των υδρατμών σε κρυστάλλους πάγου.

Υπό ορισμένες ατμοσφαιρικές συνθήκες, αυτά τα ίχνη συμπύκνωσης μπορούν να παραμείνουν και να εξαπλωθούν, δημιουργώντας σχηματισμούς που μοιάζουν με σύννεφα και μπορεί να διαρκέσουν για ώρες. Μελέτες και έρευνες ατμοσφαιρικών επιστημόνων διαπιστώνουν σταθερά ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός μεγάλης κλίμακας, μυστικού προγράμματος χημικών ψεκασμών.

Σε μια ευρέως αναφερόμενη έρευνα, περισσότερο από το 98 τοις εκατό των επιστημόνων απέρριψε την υπόθεση των αεροψεκασμών, αποδίδοντας τα παρατηρούμενα φαινόμενα σε καλά κατανοητές ατμοσφαιρικές διαδικασίες.

Μεταξύ Ιστορίας και Εικασιών

Ενώ η θεωρία των αεροψεκασμών παραμένει αναπόδεικτη, το ιστορικό αρχείο επιβεβαιώνει ότι η τροποποίηση του καιρού έχει επιδιωχθεί ενεργά στο παρελθόν. Προγράμματα όπως το Project Stormfury και το Project Popeye αποδεικνύουν ότι οι κυβερνήσεις έχουν πειραματιστεί με την αλλαγή των φυσικών συστημάτων —μερικές φορές μυστικά.

Αυτή η διπλή πραγματικότητα —τεκμηριωμένη ιστορία από τη μία πλευρά και μη επαληθευμένοι ισχυρισμοί από την άλλη— συνεχίζει να τροφοδοτεί την περιέργεια και τον σκεπτικισμό του κοινού. Για ορισμένους, οι πειραματισμοί του παρελθόντος εγείρουν θεμιτά ερωτήματα σχετικά με τη διαφάνεια και την εποπτεία. Για άλλους, υπογραμμίζει τη σημασία του να βασιζόμαστε σε επιστημονικά στοιχεία αντί για εικασίες.

Η Συζήτηση Συνεχίζεται

Καθώς αποχαρακτηρισμένα αρχεία κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και πολιτικά πρόσωπα παίρνουν θέση, η συζήτηση γύρω από τον έλεγχο του καιρού και την ατμοσφαιρική παρέμβαση είναι απίθανο να ξεθωριάσει σύντομα. Είτε αντιμετωπίζεται ως μια προειδοποιητική ιστορία για τις φιλοδοξίες του Ψυχρού Πολέμου είτε ως θεμέλιο για σύγχρονες θεωρίες συνωμοσίας, το ζήτημα βρίσκεται στο σταυροδρόμι της επιστήμης, της πολιτικής και της αντίληψης του κοινού.

Προς το παρόν, οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι ουρανοί από πάνω μας εξακολουθούν να διέπονται από φυσικές διαδικασίες και όχι από κρυφές ατζέντες. Ωστόσο, η κληρονομιά των πειραμάτων του παρελθόντος διασφαλίζει ότι ερωτήματα —δίκαια ή μη— θα συνεχίσουν να τίθενται.

tfiglobalnews.com

Ο πρώην διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας αποκαλύπτει πώς ισραηλινά σημεία συζήτησης, λόμπι και μετατόπιση «κόκκινων γραμμών» οδήγησαν τις ΗΠΑ σε πόλεμο — χωρίς στοιχεία πληροφοριών, χωρίς δημόσια συζήτηση, χωρίς σχέδιο για την επόμενη μέρα

Βάσει της συνέντευξης του Joe Kent στο Tucker Carlson Show, μετά την παραίτησή του από τη θέση του Διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας (NCTC) των ΗΠΑ

Ο Τζο Κεντ δεν είναι ένας τυπικός παραιτηθείς αξιωματούχος. Είκοσι χρόνια υπηρεσίας στον αμερικανικό στρατό, ένδεκα επιχειρησιακές αποστολές σε ζώνες μάχης, πολλές από αυτές εναντίον ιρανικών δικτύων αντιπροσώπων, έξι μετάλλια Bronze Star, και ένα τίμημα που λίγοι μπορούν να κατανοήσουν: η πρώτη σύζυγός του, Shannon Kent, ανώτερη αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, σκοτώθηκε το 2019 στη Συρία πολεμώντας το ISIS. Μέχρι χθες, ο Κεντ κατείχε τη θέση του Διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας (NCTC) — τον κύριο σύμβουλο αντιτρομοκρατίας του Προέδρου των ΗΠΑ.

Η παραίτησή του, που υποβλήθηκε με ανοιχτή επιστολή, δεν αποτελεί απλώς μια γραφειοκρατική κίνηση. Αποτελεί μια δημόσια καταγγελία: ότι ο πόλεμος με το Ιράν ξεκίνησε χωρίς στοιχεία πληροφοριών που να δικαιολογούν άμεση απειλή, ότι η απόφαση υπαγορεύτηκε σε μεγάλο βαθμό από ισραηλινές προτεραιότητες και ότι ένα «οικοσύστημα» λόμπι, ΜΜΕ και αξιωματούχων μετατόπισε τεχνηέντως τις «κόκκινες γραμμές» της αμερικανικής πολιτικής προκειμένου να γίνει ο πόλεμος αναπόφευκτος. Σε εκτεταμένη συνέντευξη στο Tucker Carlson Show, ο Κεντ ανέπτυξε τις θέσεις του αναλυτικά.

Η πρόβλεψη του Ιανουαρίου 2024 — «Παίζουμε στα χέρια της Κίνας»

Τον Ιανουάριο του 2024, σχεδόν ένα χρόνο πριν αναλάβει την εκτελεστική εξουσία ο νυν πρόεδρος, ο Τζο Κεντ είχε δώσει μια συνέντευξη στην ίδια εκπομπή, στην οποία προειδοποιούσε με ακρίβεια για τους κινδύνους ενός πολέμου με το Ιράν. Το απόσπασμα αυτό αναπαράχθηκε στην αρχή της τρέχουσας συνέντευξης.

Ο Κεντ είχε τότε περιγράψει ένα σενάριο «shock and awe» που θα είχε αρχικά θετικά αποτελέσματα, αλλά θα οδηγούσε σε μακροχρόνια εμπλοκή — ακριβώς όπως συνέβη στο Ιράκ. Υπογράμμισε ότι η Περσία «υπήρξε πάντα αυτοκρατορία», παλαιότερη από κάθε άλλο παίκτη στη σύγχρονη Μέση Ανατολή, και ότι «δεν πρόκειται να πάει πουθενά». Η βαθιά εμπλοκή στο Ιράν, προειδοποίησε, θα ωφελούσε στρατηγικά την Κίνα, η οποία δεν θα ζητούσε τίποτα περισσότερο από το να δει τις ΗΠΑ να αιμορραγούν οικονομικά και στρατιωτικά σε δύο θέατρα — Ανατολική Ευρώπη και Μέση Ανατολή — αφήνοντας τον Ειρηνικό ευάλωτο στην κινεζική επιθετικότητα.

«Η Κίνα δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να δεσμεύουμε τη στρατιωτική βιομηχανική μας βάση σε πόλεμο στην Ανατολική Ευρώπη, στην Ουκρανία, και ταυτόχρονα τη συμβατική στρατιωτική μας ισχύ, το αίμα και τον πλούτο μας, πίσω στη Μέση Ανατολή. Αυτό θα κάνει τον Ειρηνικό εξαιρετικά ευάλωτο», είχε πει τον Ιανουάριο του 2024.

Η κεντρική καταγγελία — «Δεν υπήρχε άμεση απειλή»

Στο πρώτο σημείο της επιστολής παραίτησής του, ο Κεντ αναφέρει ρητά: «Δεν μπορώ με καθαρή συνείδηση να υποστηρίξω τον εν εξελίξει πόλεμο στο Ιράν. Το Ιράν δεν αποτελούσε καμία άμεση απειλή για το έθνος μας.» Ερωτηθείς πώς κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα, ο Κεντ στράφηκε σε δημόσιες δηλώσεις των ίδιων των κορυφαίων αξιωματούχων της κυβέρνησης.

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, σύμφωνα με τον Κεντ, εξήγησε δημοσίως τη λογική αλυσίδα πίσω από την επίθεση: οι ΗΠΑ γνώριζαν ότι επρόκειτο να πραγματοποιηθεί ισραηλινή επίθεση, γνώριζαν ότι αυτή θα προκαλούσε ιρανικά αντίποινα εναντίον αμερικανικών δυνάμεων, και αποφάσισαν να χτυπήσουν πρώτοι για να αποφύγουν απώλειες. Ο Κεντ επεσήμανε ότι η «άμεση απειλή» που περιέγραψε ο Ρούμπιο δεν προερχόταν από το Ιράν — αλλά από τη δράση του Ισραήλ.

«Ο υπουργός Εξωτερικών δεν είπε ότι το Ιράν σχεδίαζε να μας επιτεθεί. Είπε ότι γνωρίζαμε πως το Ισραήλ θα επιτεθεί στο Ιράν και ότι, ως αντίποινα, το Ιράν θα μπορούσε να χτυπήσει αμερικανικές δυνάμεις. Άρα η άμεση απειλή που περιέγραψε ο υπουργός δεν ήταν από το Ιράν, ήταν από το Ισραήλ», δήλωσε ο Κεντ.

Η ερώτηση που ανέδειξε ο Κεντ ήταν θεμελιώδης: ποιος ελέγχει τελικά την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή; Σύμφωνα με τον ίδιο, «οι Ισραηλινοί οδήγησαν την απόφαση» για τη λήψη αυτής της δράσης, αισθανόμενοι σίγουροι ότι «ανεξάρτητα από το τι έκαναν, ανεξάρτητα από τη θέση στην οποία μας έβαζαν, θα μπορούσαν να προχωρήσουν και εμείς απλώς θα αντιδρούσαμε».

Η «μετατόπιση της κόκκινης γραμμής» — Από τα πυρηνικά όπλα στον εμπλουτισμό

Ένα από τα πλέον αποκαλυπτικά σημεία της συνέντευξης αφορά τον μηχανισμό μέσω του οποίου, κατά τον Κεντ, μεταβλήθηκε η αμερικανική πολιτική γραμμή. Η δημόσια θέση του Προέδρου ήταν σταθερή: «Το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.» Ο Κεντ σημείωσε ότι αυτή η θέση, από μόνη της, άφηνε ευρύ περιθώριο διαπραγμάτευσης, δεδομένης της ιρανικής πολιτικής.

Σύμφωνα με τον Κεντ, οι Ιρανοί διατηρούσαν θρησκευτικό διάταγμα (φάτουα) κατά της ανάπτυξης πυρηνικού όπλου από το 2004, και δεν υπήρχαν πληροφοριακά στοιχεία ότι η φάτουα αυτή παραβιαζόταν ή επρόκειτο να αρθεί. Η ιρανική στρατηγική, εξήγησε, ήταν πραγματιστική: δεν εγκατέλειπαν πλήρως το πυρηνικό τους πρόγραμμα — βλέποντας τι συνέβη στον Μουαμάρ Καντάφι όταν αποποιήθηκε τα πυρηνικά του — αλλά ούτε κατασκεύαζαν βόμβα, γνωρίζοντας τι συνέβη στον Σαντάμ Χουσεΐν. Διατηρούσαν την ικανότητα εμπλουτισμού ως διαπραγματευτικό χαρτί.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, σύμφωνα με τον Κεντ, παρενέβη ένα «οικοσύστημα» που μετατόπισε την κόκκινη γραμμή. Η θέση «το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο» αντικαταστάθηκε de facto από τη θέση «το Ιράν δεν μπορεί να κάνει κανέναν εμπλουτισμό». Ο Κεντ ονόμασε συγκεκριμένους φορείς: τον Μαρκ Λέβιν, τον Μαρκ Ντούμπιτς, το Foundation for the Defense of Democracies, καθώς και πλήθος φιλοϊσραηλινών λομπίστες στην Ουάσιγκτον, οι οποίοι δημοσίευαν αρθρογραφία στη Wall Street Journal, εμφανίζονταν στα τηλεοπτικά δίκτυα και διαμόρφωναν το αφήγημα.

«Αν ο στόχος σου είναι να μας απομακρύνεις από οποιαδήποτε συμφωνία και ο στόχος σου είναι να μας οδηγήσεις σε σύγκρουση, πρέπει να μετατοπίσεις αυτή την κόκκινη γραμμή. Και εκεί ακριβώς μπήκε πολύ από αυτό που έγινε de facto αμερικανική πολιτική — ότι το Ιράν δεν μπορεί να κάνει κανέναν πυρηνικό εμπλουτισμό. Αυτό “ξεπλύθηκε” μέσω πολλών κεφαλών στα ΜΜΕ», δήλωσε ο Κεντ.

Ο μόνος αξιωματούχος που, σύμφωνα με τον Κεντ, είχε δημοσίως διατυπώσει τη θέση «κανένας εμπλουτισμός» στην πρώτη θητεία Τραμπ ήταν ο Μάικ Πομπέο — όχι ο ίδιος ο Πρόεδρος. Ο Πρόεδρος, τόνισε ο Κεντ, ήταν σταθερά στη θέση «κανένα πυρηνικό όπλο», η οποία επέτρεπε διαπραγμάτευση.

Η ισραηλινή «βραχυκύκλωση» της αμερικανικής πληροφόρησης

Ένα από τα πλέον ευαίσθητα σημεία της συνέντευξης αφορά τον τρόπο με τον οποίο ισραηλινές πληροφορίες φτάνουν στους Αμερικανούς λήπτες αποφάσεων. Ο Κεντ περιέγραψε ένα σύστημα στο οποίο Ισραηλινοί αξιωματούχοι — τόσο κυβερνητικοί όσο και πληροφοριακοί — απευθύνονταν απευθείας σε ανώτερους Αμερικανούς αξιωματούχους, παρακάμπτοντας τα επίσημα κανάλια πληροφοριών.

«Συνήθως είναι αρκετά έξυπνοι και λένε: “Αυτό δεν βρίσκεται ακόμη στα κανάλια πληροφοριών γιατί θα πάρει χρόνο να φτάσει εκεί. Αλλά να τι πρόκειται να γίνει.” Πολλές φορές δοκιμάζουν διαφορετικά θέματα μέχρι να βρουν τι πιάνει», περιέγραψε ο Κεντ.

Ο Κεντ αναγνώρισε ότι οι Ισραηλινοί διαθέτουν «πολύ ικανή υπηρεσία πληροφοριών» και ότι «υπάρχουν πολλά που μπορούμε να μάθουμε από αυτούς στην τέχνη της πληροφόρησης». Ωστόσο, τόνισε ότι «κάθε φορά που λαμβάνουμε πληροφορίες από μια υπηρεσία-σύνδεσμο, πρέπει να συνειδητοποιούμε ότι μπορεί να μας δίνονται για να μας επηρεάσουν, όχι μόνο για να μας ενημερώσουν».

Σημείωσε ότι η οικειότητα με τους Ισραηλινούς — πολλοί εκ των οποίων, είπε, «είναι διπλοί πολίτες, μιλούν σαν εμάς, δεν φαίνονται ξένοι» — οδηγεί σε εφησυχασμό, σε μια κατάσταση όπου η επιφύλαξη ότι «έχουν τη δική τους ατζέντα» δεν διατυπώνεται αρκετά συχνά. Περιέγραψε μια εμπειρία που χαρακτήρισε «εξοργιστική»: να βλέπει αξιωματούχους και σχολιαστές να παρουσιάζουν ισχυρισμούς ως γεγονότα, ενώ ο ίδιος, ως Διευθυντής του NCTC, γνώριζε ότι τα απόρρητα πληροφοριακά στοιχεία δεν τα επιβεβαίωναν.

Ο «12ήμερος πόλεμος», η Επιχείρηση Midnight Hammer και η επιστροφή στο μηδέν

Ο Κεντ δεν αμφισβήτησε τη χρήση στρατιωτικής βίας καθ’ εαυτήν. Υποστήριξε τη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί, του Αμπού Αμπντί αλ-Μαχαντίς, και τον 12ήμερο πόλεμο. Αυτό που αμφισβήτησε ήταν η λογική του τρέχοντος πολέμου.

Μετά την Επιχείρηση Midnight Hammer του περασμένου καλοκαιριού, η κυβέρνηση είχε δηλώσει ότι η ιρανική πυρηνική ικανότητα είχε καταστραφεί. Ο Κεντ υπενθύμισε ότι αυτή η δήλωση ήταν σαφής και ξεκάθαρη: η πυρηνική απειλή είχε εξουδετερωθεί. Ωστόσο, μόλις έξι μήνες αργότερα, η ίδια απειλή παρουσιάστηκε εκ νέου ως άμεση και επικείμενη — «πυρηνικές κεφαλές σε βαλλιστικούς πυραύλους στοχευμένους στο Μαϊάμι», όπως μετέφερε.

«Πώς γίνεται έξι μήνες μετά να δεχόμαστε και πάλι μαθήματα για την πυρηνική ικανότητά τους και την άμεση απειλή τους; Πριν από έξι μήνες μας είπαν ακριβώς το αντίθετο. Και κανείς δεν αντέδρασε», αναρωτήθηκε ο Κεντ.

Ερωτηθείς αν υπήρξε εσωτερική συζήτηση πριν ξεκινήσει η τρέχουσα επιχείρηση, ο Κεντ απάντησε ότι, ενώ πριν από τον 12ήμερο πόλεμο είχε γίνει «ισχυρός και εκτενής διάλογος», στον δεύτερο γύρο «δεν υπήρξε καμία συζήτηση — ή τουλάχιστον καμία που εγώ γνωρίζω». Η σχεδίαση, περιέγραψε, ήταν τόσο «διαμερισματοποιημένη» ώστε φάνταζε ως «προδιαγεγραμμένο συμπέρασμα».

Το δόγμα Τραμπ — Γιατί λειτουργούσε πριν και τι άλλαξε

Σημαντικό τμήμα της συνέντευξης αφιερώθηκε στη σύγκριση μεταξύ της προσέγγισης του Προέδρου κατά την πρώτη θητεία του και αυτής που ακολουθήθηκε τώρα. Ο Κεντ περιέγραψε αυτό που αποκάλεσε «δόγμα Τραμπ»: αποφασιστική στρατιωτική δράση εναντίον εκείνων που απειλούν άμεσα τις ΗΠΑ — Σολεϊμανί, Μαχαντίς, ISIS — συνδυαστικά με μέγιστη οικονομική πίεση μέσω κυρώσεων, αλλά χωρίς κλιμάκωση πέρα από το αναγκαίο.

Η λογική, εξήγησε, ήταν απλή: η δολοφονία Σολεϊμανί απέδειξε στους Ιρανούς ότι ο Τραμπ δεν ήταν ούτε Ομπάμα ούτε Μπους — αν περνούσαν μια γραμμή, θα δέχονταν πλήγμα. Αλλά μετά το πλήγμα, ο Τραμπ σταμάτησε. Δεν κλιμάκωσε. Και η οικονομική πίεση που ακολούθησε ήταν αυτή που έβγαλε τους Ιρανούς πολίτες στους δρόμους να διαμαρτύρονται εναντίον του καθεστώτος του Αγιατολάχ — κάτι που, σύμφωνα με τον Κεντ, αποτελούσε τον μόνο αποτελεσματικό δρόμο προς αλλαγή καθεστώτος.

Υπό τη δεύτερη θητεία Τραμπ, οι Ιρανοί δεν επιτέθηκαν. Σταμάτησαν τους αντιπροσώπους τους που χτυπούσαν αμερικανικούς στόχους επί Μπάιντεν. Εμπλάκηκαν σε διαπραγματεύσεις. Η αντίδρασή τους μετά τη Midnight Hammer ήταν μετρημένη: εκτόξευσαν ίσο αριθμό πυραύλων με τις αμερικανικές βόμβες, χτύπησαν τμήμα βάσης στο Κατάρ που γνώριζαν ότι ήταν κενό προσωπικού. Δεν ήθελαν κλιμάκωση.

Η ιρανική «κλίμακα κλιμάκωσης» — Πραγματισμός, όχι μαρτυρολογία

Ο Κεντ αφιέρωσε αρκετό χρόνο στην ανάλυση της ιρανικής στρατηγικής σκέψης, βασιζόμενος στην εικοσαετή εμπειρία του στην περιοχή. Οι Ιρανοί, εξήγησε, είναι «πολύ σοβαροί άνθρωποι» — «όχι υπεράνθρωποι, αλλά σοβαροί». Χρησιμοποιούν μια «σκάλα κλιμάκωσης» με υψηλή στρατηγική πειθαρχία, ιδιαίτερα κάτω από ηγεσία που θεωρούν αξιόπιστη, όπως αυτή του Τραμπ.

Αυτή η αξιολόγηση — ότι δεν υπήρχε πρόθεση αιφνιδιαστικής επίθεσης τύπου «9/11» ή «Pearl Harbor» — δεν αποτελούσε, σύμφωνα με τον Κεντ, προσωπική γνώμη. Ήταν η εκτίμηση που αντικατόπτριζαν τα πληροφοριακά στοιχεία στα οποία είχε πρόσβαση ως Διευθυντής του NCTC. «Δεν υπήρχε καμία πληροφορία ότι οι Ιρανοί σχεδίαζαν κάποια μεγάλη αιφνιδιαστική επίθεση. Δεν υπήρχε πληροφορία ότι βρίσκονταν στα πρόθυρα κατασκευής πυρηνικού όπλου. Δεν υπήρχε πληροφορία ότι προσπαθούσαν να κατασκευάσουν ένα», δήλωσε ξεκάθαρα.

Οι «φύλακες της πύλης» — Ποιος μιλούσε στον Πρόεδρο

Ερωτηθείς γιατί η πληροφόρηση που είχε στη διάθεσή του δεν μεταφέρθηκε στον Πρόεδρο, ο Κεντ ήταν προσεκτικός αλλά σαφής. Αρνήθηκε να κατονομάσει πρόσωπα, δηλώνοντας ότι δεν ήθελε η συζήτηση να γίνει «ονοματολογία», αλλά περιέγραψε μια κατάσταση στην οποία «ο κύκλος γύρω από τον Πρόεδρο ήταν πολύ στενός και πολύ μικρός» και «ήταν όλοι στο ίδιο μήκος κύματος».

Αρκετοί αξιωματούχοι-κλειδιά, κατά τον Κεντ, δεν είχαν τη δυνατότητα να εκφράσουν τη γνώμη τους απευθείας στον Πρόεδρο. Η Διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών Τούλσι Γκάμπαρντ, στην οποία αναφέρθηκε ο Κεντ, δεν φάνηκε να έχει τον ρόλο που θα έπρεπε ως «ελεγκτής λογικής» στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

«Η πληροφόρηση που στέλναμε μέσω των επίσημων καναλιών, όλοι τη διάβαζαν. Αλλά αυτό που πράγματι φτάνει στον Πρόεδρο μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό, ανάλογα με το ποιος και πώς το παραδίδει», εξήγησε ο Κεντ.

Ισραηλινοί και αμερικανικοί στόχοι — Δύο στρατηγικές, ένας πόλεμος

Ένα βασικό σκέλος της ανάλυσης του Κεντ αφορά τη ριζική απόκλιση μεταξύ αμερικανικών και ισραηλινών στρατηγικών στόχων. Οι ΗΠΑ, σημείωσε, δεν έχουν διατυπώσει καν ξεκάθαρο στόχο. Τα τακτικά αντικείμενα — κατάργηση εμπλουτισμού, αποδυνάμωση βαλλιστικού προγράμματος, αποδυνάμωση ναυτικού — δεν συνθέτουν μια στρατηγική.

Οι Ισραηλινοί, αντιθέτως, σύμφωνα με τον Κεντ, «δεν διστάζουν να μιλούν για αλλαγή καθεστώτος». Θέλουν την πτώση του Αγιατολάχ και του IRGC. Δεν φαίνεται να έχουν σχέδιο για το τι ακολουθεί — και κατά τον Κεντ, δεν τους ενδιαφέρει. Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην πιθανότητα χάους: «Οι Ισραηλινοί είναι απολύτως εντάξει με το να βυθιστεί το Ιράν στο χάος. Αυτό σημαίνει ότι ο Αγιατολάχ και το IRGC δεν μπορούν πλέον να τους απειλήσουν.»

Για τις ΗΠΑ, όμως, και για τον υπόλοιπο κόσμο, η κατάρρευση του Ιράν αποτελεί καταστροφή: αποσταθεροποίηση των στενών του Ορμούζ, κρίση στην παγκόσμια ενέργεια, μαζική μετανάστευση στην Ευρώπη, ρήξη με τους εταίρους του Κόλπου. Ο Κεντ ανέφερε και πρόσφατα γεγονότα που, κατά τη γνώμη του, επιβεβαιώνουν αυτή τη δυναμική: τη δολοφονία του Αλί Λαριτζανί — ιρανού διαπραγματευτή — από τους Ισραηλινούς, και το ισραηλινό πλήγμα σε εγκαταστάσεις φυσικού αερίου του Κατάρ, μιας από τις στενότερες συμμαχίες των ΗΠΑ στην περιοχή.

«Σκοτώνεις τον διαπραγματευτή. Χτυπάς τον στενότερο σύμμαχό μας στην περιοχή. Αυτά είναι βήματα που μας κλειδώνουν σε μόνιμο πόλεμο. Και δυστυχώς δεν υπάρχουν χαλινάρια στους Ισραηλινούς», σχολίασε ο Κεντ.

Η δολοφονία του Αγιατολάχ — «Ενισχύσαμε αυτό που θέλαμε να αποδυναμώσουμε»

Ο Κεντ αφιέρωσε ιδιαίτερη ανάλυση στις συνέπειες της δολοφονίας του Ανώτατου Ηγέτη. Υποστήριξε ότι ο Αγιατολάχ, παρόλο που ήταν αντίπαλος, λειτουργούσε ως μετριοπαθής παράγοντας σε σύγκριση με τη σκληρή γραμμή του IRGC. Ο Αγιατολάχ εμπόδιζε ενεργά την κατασκευή πυρηνικού όπλου. Η δολοφονία του, σύμφωνα με τον Κεντ, ενίσχυσε ακριβώς τις δυνάμεις που οι ΗΠΑ θα ήθελαν να αποδυναμώσουν.

Υπάρχει πάντα μια ένταση εντός Ιράν, εξήγησε, μεταξύ του IRGC — τους ανθρώπους του Σολεϊμανί, σκληρόπετσους μαχητές που «εκπαιδεύτηκαν στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, πολέμησαν εναντίον μας στο Ιράκ, δημιούργησαν τη Χεζμπολάχ» — και του κληρικού κατεστημένου. Με τη δολοφονία του Αγιατολάχ, η σκληρή πτέρυγα μπορεί πλέον να πει στον λαό: «Όλοι εσείς που νομίζατε ότι μπορούμε να διαπραγματευτούμε με τους Αμερικανούς, ήσασταν αφελείς. Πρέπει να τους πολεμήσουμε.»

Ο Κεντ χρησιμοποίησε μια αναλογία: «Δεν μου άρεσε ο Τζο Μπάιντεν. Δεν μου άρεσε ο Μπαράκ Ομπάμα. Αλλά αν μια εξωτερική δύναμη ερχόταν να τους ανατρέψει, θα συσπειρωνόμουν 100% γύρω από τη σημαία. Αυτό είναι κοινή λογική.» Η ίδια δυναμική, υποστήριξε, παίζεται τώρα στο Ιράν — με τη διαφορά ότι ο επόμενος Αγιατολάχ, βάσει στοιχείων που ο Κεντ επικαλέστηκε, ενδέχεται να είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικός.

Θα μπορούσε το Ισραήλ να κάνει αυτόν τον πόλεμο μόνο του;

Σε μια ιδιαίτερα ευθεία ερώτηση — αν το Ισραήλ θα μπορούσε να διεξάγει αυτόν τον πόλεμο χωρίς τις ΗΠΑ — ο Κεντ ήταν κατηγορηματικός. Το Ισραήλ, είπε, διαθέτει εξαιρετικές πληροφοριακές υπηρεσίες και πολύ ικανό στρατό. Μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να εκτελεί περιορισμένες επιθέσεις στα σύνορά του και να συνεχίσει τις στοχευμένες δολοφονίες. Αυτό που δεν μπορεί, σύμφωνα με τον Κεντ, είναι να ανατρέψει κυβερνήσεις — «αυτά τα μεγάλα εγχειρήματα αλλαγής καθεστώτος στα οποία η Αμερική εμπλέκεται, το Ισραήλ δεν μπορεί να τα κάνει μόνο του».

«Γι’ αυτό ακριβώς το ισραηλινό λόμπι είναι τόσο ισχυρό, τόσο δυναμικό και τόσο επιθετικό», κατέληξε ο Κεντ.