Σε μια περίοδο καταιγιστικών στρατιωτικών εξελίξεων, ο Πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, προσδιόρισε μέσω ανάρτησής του στην πλατφόρμα $X$ τις τρεις θεμελιώδεις προϋποθέσεις της Τεχεράνης για την παύση των εχθροπραξιών. Η κίνηση αυτή, η οποία έρχεται εν μέσω σφοδρών βομβαρδισμών και από τις δύο πλευρές, σκιαγραφεί μια διπλωματική οδό που, ωστόσο, εδράζεται στις παραδοσιακές «σκληρές» γραμμές του ιρανικού καθεστώτος, καθιστώντας την αποκλιμάκωση μια εξαιρετικά σύνθετη εξίσωση.

Σύμφωνα με τον Ιρανό Πρόεδρο, ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί ο πόλεμος, τον οποίο αποδίδει στις ενέργειες του «σιωνιστικού καθεστώτος» και των ΗΠΑ, είναι:

1. Η αναγνώριση των νόμιμων δικαιωμάτων του Ιράν.

2. Η καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων.

3. Η παροχή ισχυρών διεθνών εγγυήσεων κατά μελλοντικών επιθέσεων.

Πυρηνικά Δικαιώματα και Εθνική Κυριαρχία

Η απαίτηση για αναγνώριση των «νόμιμων δικαιωμάτων» του Ιράν ερμηνεύεται από τους αναλυτές ως μια σαφής αναφορά στο πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας. Όπως δήλωσε στο πλαίσιο διεθνούς ενημέρωσης ο Σαχράμ Ακμπαρζαντέ, διευθυντής του Φόρουμ Μελετών Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Deakin της Μελβούρνης, ο Πεζεσκιάν επαναλαμβάνει πάγιες θέσεις της Τεχεράνης.

«Για το Ιράν, το ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας αποτελεί θέμα εθνικής κυριαρχίας», σημείωσε ο κ. Ακμπαρζαντέ. Η Τεχεράνη, ως συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, θεωρεί ότι έχει νόμιμο δικαίωμα στην πυρηνική ισχύ και σε ένα αυτόνομο αμυντικό πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων. Η εμμονή σε αυτή τη θέση, παρά την ένταση των στρατιωτικών πληγμάτων που δέχεται η χώρα, υπογραμμίζει την απουσία οποιασδήποτε εσωτερικής υποχώρησης του καθεστώτος στα βασικά του δόγματα.

Αποζημιώσεις και Συμβολισμοί

Η δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της καταβολής αποζημιώσεων, φέρει έντονο συμβολικό βάρος. Η Τεχεράνη ζητά αποζημίωση για τις εκτεταμένες ζημιές που έχουν υποστεί οι υποδομές της —τόσο οι στρατιωτικές όσο και οι πολιτικές— κατά τη διάρκεια της σύρραξης.

Σύμφωνα με την ανάλυση του κ. Ακμπαρζαντέ, η απαίτηση αυτή λειτουργεί ως μια δήλωση περί του «ποιος είναι ο επιτιθέμενος». Με τη φράση «εσείς το σπάσατε, εσείς το πληρώνετε», το Ιράν επιχειρεί να μεταθέσει την ευθύνη της έναρξης των εχθροπραξιών στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ζητώντας την οικονομική αποκατάσταση των πληγών που άνοιξε ο πόλεμος.

Η Κρίση Εμπιστοσύνης απέναντι στην Ουάσιγκτον

Ίσως το πιο δύσβατο σημείο των ιρανικών όρων είναι η απαίτηση για «σιδηρές» διεθνείς εγγυήσεις. Το αίτημα αυτό εδράζεται σε μια βαθιά ριζωμένη δυσπιστία προς την Ουάσιγκτον, η οποία εντάθηκε από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ φέρονται να έχουν επιτεθεί στο Ιράν δύο φορές κατά το παρελθόν, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα.

Η αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ από την πυρηνική συμφωνία που είχε υπογραφεί επί προεδρίας Ομπάμα παραμένει το κεντρικό σημείο αναφοράς της Τεχεράνης. «Πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε τον Τραμπ τώρα;», είναι το ερώτημα που κυριαρχεί στους κύκλους των Ιρανών αξιωματούχων, καθιστώντας την απαίτηση για εγγυήσεις μια δήλωση απόλυτης καχυποψίας προς τη διεθνή διπλωματία.

Το Ενιαίο Μέτωπο του Καθεστώτος

Παρά τις αρχικές εκτιμήσεις για μια πιθανή στρατηγική «καλού και κακού αστυνομικού» εντός της ιρανικής ηγεσίας, η πραγματικότητα στο πεδίο δείχνει μια συμπαγή σκληροπυρηνική στάση. Αν και ο Πρόεδρος Πεζεσκιάν είχε δείξει ψήγματα μεταμέλειας πριν από λίγες ημέρες για τις επιθέσεις σε γειτονικές χώρες, φαίνεται πως «ανακλήθηκε στην τάξη» από την ανώτατη ηγεσία.

Με τον Μουτζταμπά πλέον στο ρόλο του Ανώτατου Ηγέτη, η σκληρή γραμμή της Τεχεράνης όχι μόνο διατηρείται, αλλά επαναβεβαιώνεται. Η ταυτόχρονη εκτόξευση πυραύλων από τους Φρουρούς της Επανάστασης ($IRGC$) και οι διπλωματικές αναρτήσεις του Πεζεσκιάν δεν αποτελούν αντικρουόμενες δράσεις, αλλά μέρος μιας ενιαίας στρατηγικής που δεν δείχνει σημάδια ρωγμών.

Οι όροι που έθεσε ο Μασούντ Πεζεσκιάν αντικατοπτρίζουν ένα Ιράν που αρνείται να συνθηκολογήσει, παρά την πίεση. Η επιμονή σε αποζημιώσεις και πυρηνικά δικαιώματα, σε συνδυασμό με την απαίτηση για εγγυήσεις που η Δύση δύσκολα μπορεί να παράσχει, προμηνύει μια μακρά περίοδο αβεβαιότητας, όπου ο διάλογος θα παραμένει δέσμιος των τραυμάτων του παρελθόντος και των γεωπολιτικών αδιεξόδων του παρόντος.

Ο πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν, ο οποίος ξεκίνησε με την προσδοκία μιας ταχείας στρατιωτικής επικράτησης, εξελίσσεται σε μια περίπλοκη γεωπολιτική κρίση με άμεσες παγκόσμιες οικονομικές συνέπειες.

Σύμφωνα με τον Τρίτα Πάρσι (Trita Parsi), συνιδρυτή και αντιπρόεδρο του Quincy Institute for Responsible Statecraft και έμπειρο αναλυτή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, η αμερικανική στρατηγική έχει βρεθεί σε πλήρη αποδιοργάνωση.

Ο αναλυτής προειδοποιεί ότι η συνεχιζόμενη σύγκρουση δεν απειλεί μόνο με ολοκληρωτική καταστροφή το ιρανικό κράτος, αλλά ενδέχεται να καταστήσει τελικά τις ίδιες τις ΗΠΑ τον μεγαλύτερο χαμένο της υπόθεση.

Η Ψευδαίσθηση της Γρήγορης Κατάρρευσης

Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να πίστευε αρχικά ότι μια στρατιωτική επιχείρηση μόλις τριών ή τεσσάρων ημερών θα ήταν αρκετή για να προκαλέσει την ταχεία κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος, προσδοκία που ενισχύθηκε μετά τη στοχευμένη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη της χώρας.

Ωστόσο, μετά την τέταρτη ημέρα των επιχειρήσεων, ο έλεγχος του πολέμου χάθηκε και το αμερικανικό σχέδιο άρχισε να χαρακτηρίζεται από συνεχή αυτοσχεδιασμό.

Αντί να στραφεί ο λαός εναντίον της θεοκρατίας, οι σφοδροί βομβαρδισμοί στα διυλιστήρια της Τεχεράνης, στο δίκτυο ηλεκτροδότησης και στις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης στον Περσικό Κόλπο προκάλεσαν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Οι πολίτες, εκλαμβάνοντας πλέον τις επιθέσεις ως έναν γενικευμένο πόλεμο εναντίον του ίδιου του Ιράν και όχι αποκλειστικά εναντίον του καθεστώτος, συσπειρώθηκαν μαζικά γύρω από τη σημαία τους.

Αυτή η εξέλιξη διέψευσε τις ελπίδες της Ουάσιγκτον για καθεστωτική ανατροπή, επιβεβαιώνοντας το ιστορικό αξίωμα ότι η αεροπορική ισχύς από μόνη της δεν επαρκεί για την επιβολή αλλαγής καθεστώτος.

Η Οικονομική Αντεπίθεση της Τεχεράνης

Μετά τις επιθέσεις, η Τεχεράνη βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχο των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) και διαθέτει έναν νέο Ανώτατο Ηγέτη, ο οποίος έχασε τη σύζυγο, τους γονείς και το παιδί του στα αμερικανικά πλήγματα, δείχνοντας μηδενική διάθεση για συνθηκολόγηση.

Ο πρωταρχικός στόχος του καθεστώτος είναι πλέον η καθαρή επιβίωση. Για να το επιτύχει, η ιρανική ηγεσία εφαρμόζει μια στρατηγική ασύμμετρης πίεσης: αποφεύγει την άμεση αναμέτρηση με τις αμερικανικές δυνάμεις, οι οποίες τηρούν απόσταση ασφαλείας, και επιδιώκει αντίθετα να πλήξει την παγκόσμια οικονομία.

Ο απώτερος σκοπός είναι να προκληθεί εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου και του πληθωρισμού παγκοσμίως, μεταφέροντας το άμεσο οικονομικό κόστος στα αμερικανικά νοικοκυριά.

Το καθεστώς εκτιμά ότι μόνο η εγχώρια λαϊκή δυσαρέσκεια στις ΗΠΑ θα αναγκάσει τον πρόεδρο Τραμπ να αποσυρθεί οριστικά από τη σύγκρουση.

Περιφερειακή Αποσταθεροποίηση και ο Κίνδυνος Εμφυλίου

Οι γειτονικές αραβικές χώρες του Κόλπου (GCC), όπως το Κατάρ και το Ομάν, που είχαν εργαστεί παρασκηνιακά για να αποτρέψουν τη σύγκρουση, βιώνουν ήδη τις καταστροφικές συνέπειες της κρίσης.

Παρά την παρουσία αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στα εδάφη τους, γίνονται στόχος ιρανικών επιθέσεων, γεγονός που προκαλεί την οργή τους.

Τα κράτη αυτά εκφράζουν έντονη απογοήτευση, θεωρώντας ότι οι ΗΠΑ μεριμνούν με πολύ μεγαλύτερη ζέση για την πυραυλική προστασία του Ισραήλ παρά για τη δική τους ασφάλεια έναντι των ιρανικών drones. Παράλληλα, ο ορατός κίνδυνος ενός παρατεταμένου εμφυλίου πολέμου ρίχνει βαριά τη σκιά του στην περιοχή.

Εάν το ιρανικό κράτος καταρρεύσει και η Ουάσιγκτον επιλέξει να εξοπλίσει αυτονομιστικές οργανώσεις, η χώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια νέα Συρία, προσελκύοντας ξένες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Τουρκία, και πυροδοτώντας μαζικά προσφυγικά κύματα που θα αποσταθεροποιήσουν περαιτέρω τις γειτονικές χώρες.

Το Πυρηνικό Δίλημμα και η Χαμένη Διπλωματική Ευκαιρία

Μια από τις πιο αποκαλυπτικές πτυχές της τρέχουσας σύγκρουσης αφορά μια ιστορική, χαμένη διπλωματική ευκαιρία. Με τη διαμεσολάβηση του υπουργού Εξωτερικών του Ομάν, η Τεχεράνη είχε προσφέρει στις ΗΠΑ μια εξαιρετικά ευνοϊκή συμφωνία.

Βάσει της πρότασης, το Ιράν ήταν διατεθειμένο να απομακρύνει όλο το ουράνιο που είχε εμπλουτίσει στο 60% και να τερματίσει τον περαιτέρω εμπλουτισμό για ολόκληρη τη διάρκεια της προεδρίας Τραμπ, εξαλείφοντας ουσιαστικά τον κίνδυνο κατασκευής πυρηνικής βόμβα. Αντί να αξιοποιήσει αυτή τη συμφωνία, η οποία θα του εξασφάλιζε μια ξεκάθαρη διπλωματική νίκη, ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε τον δρόμο του πολέμου.

Το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης είναι ότι σήμερα, τόσο η κοινή γνώμη όσο και η ελίτ του Ιράν, θεωρούν πλέον ιστορικό λάθος το γεγονός ότι η χώρα δεν είχε ήδη κατασκευάσει πυρηνικό οπλοστάσιο για να αποτρέψει τις επιθέσεις.

Η Επόμενη Μέρα: Μια Έκκληση για Ρεαλισμό

Οι συνεχιζόμενοι βομβαρδισμοί απειλούν να αφανίσουν μια περιοχή που φιλοξενεί έναν πανάρχαιο πολιτισμό και να δημιουργήσουν ρήγματα με απρόβλεπτες ιστορικές διαστάσεις. Η ελπίδα για μια ειρηνική, εσωτερική δημοκρατική μετάβαση του Ιράν έχει πλέον συνθλιβεί ανάμεσα στην κρατική καταστολή των παλαιότερων διαδηλώσεων και στο χάος που επιφέρει η ξένη στρατιωτική επέμβαση.

Ο Πάρσι, εν είδει έκκλησης, τονίζει ότι ένα από τα ελάχιστα ενθαρρυντικά χαρακτηριστικά του προέδρου Τραμπ είναι η πολιτική ικανότητά του να κάνει “στροφή 180 μοιρών” και να τερματίζει εμπλοκές όταν αναγνωρίζει ότι οδηγούν σε αδιέξοδο, όπως ακριβώς έπραξε στον πόλεμο εναντίον των Χούθι.

Το αν θα επιδείξει την ίδια πολιτική οξυδέρκεια για να βάλει τέλος στην καταστροφική περιπέτεια στο Ιράν, δεν θα καθορίσει μόνο το μέλλον της Μέσης Ανατολής, αλλά θα κρίνει εν πολλοίς και την ιστορική μοίρα των Ηνωμένων Πολιτειών στη διεθνή σκακιέρα

Σε μια κρίσιμη καμπή για τη διεθνή ασφάλεια, η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ιράν και Ισραήλ επαναφέρει στο προσκήνιο τον εφιάλτη μιας πυρηνικής ανάφλεξης. Ο απόστρατος συνταγματάρχης και αναλυτής στρατηγικής, Ντάγκλας Μακγκρέγκορ μιλώντας στο Tucker Carlson Show, προειδοποιεί ότι η τρέχουσα τροχιά της σύγκρουσης οδηγεί σε ένα στρατηγικό αδιέξοδο, όπου η απουσία αξιόπιστης διπλωματίας και η πιθανότητα εμπλοκής όπλων μαζικής καταστροφής συνθέτουν ένα σκηνικό «επικείμενης καταστροφής».

Σύμφωνα με τον κ. Μακγκρέγκορ, η αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών ως διαπραγματευτή έχει υποστεί ανεπανόρθωτο πλήγμα στην Τεχεράνη. Η στοχοποίηση του Ιράν εν μέσω διαπραγματεύσεων έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον απόλυτης δυσπιστίας, καθιστώντας επιτακτική την εξεύρεση ενός τρίτου, ουδέτερου μεσολαβητή.

Η πιθανή εμφάνιση ρωσικών αεροσκαφών εγκαίρου προειδοποίησης (τύπου AWACS) στον εναέριο χώρο του Ιράν θα μπορούσε να αποτελέσει το τελεσίγραφο για παύση των επιχειρήσεων, θέτοντας την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ προ ενός δυσεπίλυτου διλήμματος. Η ανάγκη για άμεση αποκλιμάκωση μέσω αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων είναι τεχνικά εφικτή, ωστόσο η πολιτική βούληση προσκρούει στις στρατηγικές επιδιώξεις του Ισραήλ.

Η πυρηνική εξίσωση και το «φαινόμενο του Πακιστάν»

Το κεντρικό διακύβευμα παραμένει η επιβίωση του ιρανικού καθεστώτος. Η ισραηλινή πλευρά εκτιμά ότι ένα ανέπαφο Ιράν θα οδηγηθεί αναπόφευκτα στην απόκτηση πυρηνικών όπλων, γεγονός που θα σήμανε τον υπαρξιακό κίνδυνο για το κράτος του Ισραήλ. Στο πλαίσιο αυτό, η χρήση όπλων μαζικής καταστροφής εξετάζεται ως η έσχατη λύση (ultima ratio).

Παράλληλα, αναδύεται η «πακιστανική παράμετρος». Αναφορές θέλουν το Ισλαμαμπάντ να έχει διαβεβαιώσει την Τεχεράνη και την Άγκυρα για την παροχή πυρηνικής τεχνολογίας ή όπλων σε περίπτωση ανάγκης. Αυτή η δυναμική, που είχε συζητηθεί ήδη από την εποχή της διακυβέρνησης Ομπάμα, υπογραμμίζει τον κίνδυνο μιας ανεξέλεγκτης πυρηνικής διασποράς στην περιοχή, με τη Σαουδική Αραβία να ακολουθεί πιθανώς την ίδια διαδρομή.

Η επιχειρησιακή αδυναμία των ΗΠΑ για χερσαία επέμβαση

Ο κ. Μακγκρέγκορ εμφανίζεται κατηγορηματικός ως προς την αδυναμία των ΗΠΑ να δεσμεύσουν χερσαίες δυνάμεις στη σύρραξη. Χαρακτηρίζει τον σημερινό αμερικανικό στρατό ως «σκιά» του παρελθόντος, σημειώνοντας ότι η ανοικοδόμηση στρατιωτικής ισχύος απαιτεί δεκαετίες και όχι μια προεδρική θητεία.

Η φύση του πολέμου έχει αλλάξει δραματικά:

• Διαρκής Επιτήρηση: Η δυνατότητα στόχευσης οπουδήποτε και ανά πάσα στιγμή καθιστά τις μεγάλες συγκεντρώσεις στρατευμάτων ευάλωτες.

• Υπερηχητικοί Πύραυλοι: Τα σύγχρονα συστήματα αεράμυνας αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις νέες γενιές βαλλιστικών πυραύλων.

• Ψυχολογική Ετοιμότητα: Η αμερικανική κοινωνία δεν έχει προετοιμαστεί για το κόστος μιας τέτοιας σύγκρουσης, ούτε υπάρχει λαϊκή στήριξη για την επαναφορά της υποχρεωτικής στράτευσης.

Ο παράγοντας Νετανιάχου και η εσωτερική πίεση στην Ουάσιγκτον

Σύμφωνα με τον κ. Μακγκρέγκορ, εάν η τρέχουσα σύρραξη οδηγηθεί σε χρήση πυρηνικών όπλων, η πρωτοβουλία θα ανήκει αποκλειστικά στην κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου και όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο αναλυτής εκτιμά ότι όσο το Ιράν αρνείται να υποχωρήσει στις πιέσεις —μια στάση που φαίνεται να παγιώνεται— τόσο αυξάνεται η απελπισία στην ισραηλινή πλευρά.

Η ειδοποιός διαφορά, όπως σημειώνει ο συνταγματάρχης, έγκειται στην αντίληψη περί πυρηνικής αποτροπής. Ενώ για τις ΗΠΑ τα πυρηνικά όπλα αποτελούν το ύστατο μέσο προστασίας της εδαφικής ακεραιότητας (αναφέροντας χαρακτηριστικά τα σύνορα με τον Καναδά ή το Μεξικό), για το Ισραήλ η κατάσταση είναι υπαρξιακή. Το αδιέξοδο στο οποίο φαίνεται να εισέρχεται η συμβατική σύγκρουση ενδέχεται να ωθήσει την ισραηλινή ηγεσία στην υιοθέτηση και εφαρμογή της πυρηνικής επιλογής ως μοναδικού τρόπου επίλυσης της απειλής.

Η στάση του Τραμπ και η στρατιωτική ηγεσία

Ο κ. Μακγκρέγκορ εμφανίστηκε καθησυχαστικός όσον αφορά την πιθανότητα εμπλοκής των ΗΠΑ σε έναν πυρηνικό σχεδιασμό. Αναφερόμενος στην προσωπική του επαφή με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, τόνισε πως δεν διακρίνει καμία ένδειξη ότι ο Αμερικανός ηγέτης θα μπορούσε να πειστεί από τον κ. Νετανιάχου να συναινέσει σε μια τέτοια κίνηση.

Παράλληλα, εκτιμά ότι ούτε η ανώτατη στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ θα παρείχε τη στήριξή της σε ένα τέτοιο σενάριο. Παρότι αναγνωρίζει ότι ορισμένοι κύκλοι στην Αεροπορία ή το Ναυτικό μπορεί να εμφανίζονται πιο διαλλακτικοί, η πλειονότητα των στρατιωτικών θα έθετε σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τον χρόνο, τον τόπο και την αιτία μιας τέτοιας κλιμάκωσης.

Παρά την απροθυμία της Ουάσιγκτον, ο Μακγκρέγκορ προειδοποιεί ότι οι ΗΠΑ παραμένουν «εγκλωβισμένες» στις εξελίξεις. Ο κ. Νετανιάχου, σύμφωνα με την ανάλυση, φαίνεται διατεθειμένος να ακολουθήσει τη δική του ατζέντα ανεξάρτητα από τις αμερικανικές παραινέσεις.

Η ανησυχία αυτή εντείνεται αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος των διακυβευμάτων:

• Ανθρώπινο κόστος: Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Αμερικανοί που ζουν και εργάζονται στην ευρύτερη περιοχή.

• Ενεργειακή ασφάλεια: Τα ζωτικά συμφέροντα στον τομέα της ενέργειας που επηρεάζουν την παγκόσμια οικονομία.

• Διεθνής ισορροπία: Αυτό που ο Μακγκρέγκορ αποκαλεί «η τύχη του κόσμου», η οποία συνυπολογίζεται σε αυτή την επικίνδυνη εξίσωση.

Ταυτόχρονα, η επιρροή των ισχυρών οικονομικών παραγόντων και του σιωνιστικού λόμπι στο Κογκρέσο περιορίζει τα περιθώρια ελιγμών του Λευκού Οίκου. Παρά τις προειδοποιήσεις ανώτατων στρατιωτικών συμβούλων ότι οι στόχοι της σύρραξης δεν είναι επιτεύξιμοι, η απουσία παραιτήσεων σε ένδειξη διαμαρτυρίας υποδηλώνει μια θεσμική αδράνεια που επιδεινώνει την κρίση.

Η ιστορία διδάσκει ότι η επιβίωση ενός καθεστώτος εξαρτάται από το αν γνωρίζει «πότε να σταματήσει». Στην τρέχουσα κρίση, η έλλειψη αυτού του ορίου απειλεί να μετατρέψει μια περιφερειακή σύγκρουση σε μια παγκόσμια καταστροφή, με την πυρηνική απειλή να μην αποτελεί πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια επικίνδυνη γεωπολιτική πραγματικότητα.