Εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, το Ισραήλ κρατά τον διευθυντή νοσοκομείου της Γάζας, Δρ. Χουσάμ Αμπού Σαφίγια (Hussam Abu Safiya), χωρίς να του έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Πριν από περίπου έναν μήνα, αφότου ο Αμπού Σαφίγια άσκησε έφεση κατά της παράτασης της κράτησής του, οι συνθήκες εγκλεισμού του επιδεινώθηκαν σημαντικά: Τοποθετήθηκε σε απομόνωση και αργότερα μεταφέρθηκε σε υπόγεια πτέρυγα μιας μονάδας υψίστης ασφαλείας.
Την Τετάρτη, η οργάνωση Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα-Ισραήλ (PHRI) δήλωσε στο Ανώτατο Δικαστήριο (High Court of Justice) ότι η απάντηση του Ισραήλ στους ισχυρισμούς που αφορούν τη φυλάκιση και την κατάσταση του Αμπού Σαφίγια «αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει τις σοβαρές ανησυχίες» για την υγεία του. Αυτό συνέβη αφότου το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε το κράτος να απαντήσει σε προσφυγή που κατέθεσε η ΜΚΟ ζητώντας την απελευθέρωση του Αμπού Σαφίγια, μαζί με ακόμη 13 Παλαιστίνιους γιατρούς τους οποίους το Ισραήλ κρατά βάσει του Νόμου περί Παράνομων Μαχητών (Unlawful Combatants Law).
Η προσφυγή, η οποία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ένορκη βεβαίωση που κατέθεσε ο δικηγόρος του Αμπού Σαφίγια μετά την επίσκεψή του την περασμένη εβδομάδα, εξέφρασε ανησυχίες ότι η ζωή του βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο – έναν ισχυρισμό που το κράτος αρνήθηκε, λέγοντας ότι ο Αμπού Σαφίγια έχει υποβληθεί σε πολυάριθμες ιατρικές εξετάσεις από τότε που μεταφέρθηκε.
Σύμφωνα με την PHRI, το κράτος δεν εξήγησε γιατί απαιτήθηκαν οι εξετάσεις, ποια ήταν τα ευρήματά τους ή πώς αυτά συμβαδίζουν με τον ισχυρισμό του ότι η ζωή του Αμπού Σαφίγια δεν βρισκόταν σε κίνδυνο.
Εξέχοντες Δημοκρατικοί νομοθέτες των ΗΠΑ, ανάμεσά τους οι γερουσιαστές Μπέρνι Σάντερς (Bernie Sanders) και Κρις Βαν Χόλεν (Chris Van Hollen), κάλεσαν επίσης το Ισραήλ να απελευθερώσει τον Αμπού Σαφίγια, προτρέποντας την κυβέρνηση Τραμπ (Trump) να διακόψει τη βοήθεια προς το Ισραήλ για όσο διάστημα δεν το πράττει.
Με μηχανική υποστήριξη κρατιέται στη ζωή ο 20χρονος που δέχθηκε 13 σφαίρες κατά τη διάρκεια καταδίωξης στο Άργος.
Σε βάρος των δύο αστυνομικών που έκαναν χρήση των όπλων τους έχει ασκηθεί δίωξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο.
Η μητέρα του 20χρονου μιλώντας στο MEGA είπε ότι το παιδί της είναι ουσιαστικά νεκρό. «Τον σκοτώσανε. Τώρα μόνο με μηχανήματαλειτουργεί το σωματάκι του και έχει 7 σφαίρες στο κεφάλι. Πολύ άγρια σκοτώθηκε. Οι γιατροί λένε ότι χρησιμοποιήθηκαν σφαίρες που απαγορεύονται για την Αστυνομία. Εκείνες οι σφαίρες ανοίγονται μέσα στο σώμα όταν περνάνε. Βγάλανε δύο σφαίρες οι γιατροί. Τρεις μένουν στο μυαλό. Έχει αιμορραγία εσωτερική και εξωτερική, και δύο τεράστιες τρύπες από μία πλευρά και την άλλη. Από πίσω δεν βλέπω. Τρεις σφαίρες κάνανε έκρηξη και γίναν κομματάκια μέσα. Και έγινε, ξέρετε τι έγινε… πουρέ μέσα. Το μυαλό του σταμάτησε νομίζω».
Η ίδια επεσήμανε ότι ο γιος της έχει αυτισμό και αναπηρία. «Δεν έχει φίλους, είναι αυτιστικός. Δεν έχει, εμείς μόλις μετακομίσαμε από Αθήνα. Μόλις. Μεταφέρουμε ακόμα τα πράγματα. Έχει αυτισμό, έχει αναπηρία 89%».
Φοβήθηκε γιατί είχε ξεχάσει το δίπλωμα οδήγησης
Ο 20χρονος σύμφωνα με τη μητέρα του έχει δίπλωμα οδήγησης αλλά το μοιραίο βράδυ δεν το είχε μαζί του. «Είχε περιστατικό με βία αστυνομικό πέρσι. Και από εδώ κρυφά βγήκε, δεν τον άφηνα ποτέ να βγει μόνος του. Και κρυφά βγήκε επειδή ζεστάθηκε στο σπίτι και ήθελε να δροσιστεί. Να δροσιστεί, πήγε για μπάνιο. Έκανε μπάνιο και άρχισαν να τον παρακολουθούν από Ασίνη. Και μετά έγινε εκεί. Και βρήκε ότι έχει ξεχάσει το δίπλωμά του στο σπίτι. Γι’ αυτό φοβήθηκε, αγχώθηκε και προσπάθησε να φύγει. Επειδή δεν εμπιστεύτηκε πια», συμπλήρωσε.
Σημείωσε ακόμα ότι τον μεγάλωσε μόνη της καθώς ο πατέρας τους εγκατέλειψε, όταν ήταν σε μικρή ηλικία. «Κινείται καλά, ανεξάρτητα, και είναι δύσκολη μόνο η επικοινωνία, επειδή δεν γράφει, δεν διαβάζει. Στα υπόλοιπα είναι άσσος. Με τα χέρια του μπορεί να κάνει τα πάντα. Οπότε οδηγούσε, είχε το αμάξι του, οδηγούσε κανονικά παρά τα προβλήματα. Είχε δίπλωμα. Έχει περάσει και στο σχολείο. Όλα άριστα. Τα αμάξια του άρεσαν από μικρή ηλικία. Και τα έφτιαχνε. Τα λάτρευε, τα έπλενε, τα μάζευε, είχε βάλει όλα τα καινούργια ανταλλακτικά».
Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τις συνθήκες της γνωριμίας του και της συμβίωσής του με τον πρώην διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρη Λιγνάδη, που κάθεται στο εδώλιο του Εφετείου κατηγορούμενος για τρεις βιασμούς ανηλίκων, περιλάμβανε η κατάθεση του ενός εκ των τριών καταγγελλόντων.
Με την κατάθεση του 29χρονου σήμερα άνδρα, άνοιξε ο κύκλος των καταθέσεων στην δίκη ενώπιον του ΜΟΕ του ηθοποιού.
Ο καταγγέλλων, ουκρανικής καταγωγής, περιέγραψε στο δικαστήριο ότι το 2015 ο κατηγορούμενος που τον είχε δει στην γειτονιά του Αγίου Παύλου, τον προσέγγισε μέσω social media.
Ο μάρτυρας περιέγραψε όσα καταγγέλλει ότι βίωσε ο ίδιος, αλλά και όσα είδε να συμβαίνουν με τον κατηγορούμενο και άλλα ανήλικα παιδιά κυρίως από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
«Αντλούσε πληροφορία για κάθε παιδί και μετά δρούσε ανάλογα με το πόσο αδύναμο ήταν, όπως έκανε με εμένα» ανέφερε ο μάρτυρας κατά τη διάρκεια της εξέτασης του.
Όπως είπε, μεταξύ άλλων, στην αρχή της κατάθεσής του:
«Τότε ήμουν 17, δεν τα είχα συμπληρώσει. Πήγαινα σχολείο… Αρχές Φεβρουαρίου ο κατηγορούμενος βρήκε τον λογαριασμό μου στο fb και μου έκανε αίτημα. Μου έστελνε μηνύματα και μου έλεγε να πάω να δω παραστάσεις του. Έκανα δεκτό το αίτημα… Το προφίλ του, όσα έκανε σε καλλιτεχνικά θέματα ήταν κάτι εντελώς καινούργιο για εμένα…».
Πρόεδρος: Τι σας έπεισε να γνωρίσετε έναν άνθρωπο τόσο μεγαλύτερο;
Μάρτυρας: Είχα πολύ δύσκολο περιβάλλον... Οι γονείς μου ήταν αλκοολικοί… Βαριές οικογενειακές συνθήκες… Στο σχολείο είχα δεχθεί σκληρό bullying… Ήθελα να δω όλο αυτό το καλλιτεχνικό κομμάτι γιατί ήθελα να ασχοληθώ με την γραφιστική. Δεν το ήξερα καθόλου… Θα έβλεπα κάτι καινούργιο, πολύ διαφορετικό από αυτό που ζούσα… Ο πατέρας μου δεν με έχει αναγνωρίσει. Το σπίτι που μέναμε κατέληξε χωρίς ρεύμα και νερό. Φαγητό δεν είχαμε κάθε μέρα…».
Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι ο κατηγορούμενος όταν του είπε τις συνθήκες που βίωνε, του πρότεινε να τον φιλοξενήσει. «Ήταν πρώτη φορά που με ρωτούσε κάποιος για τη ζωή μου. Του είπα όλα όσα ήταν η ζωή μου… Μου είπε “αν θέλεις μπορείς να έρθεις να μείνεις σε εμένα”… Μου μίλησε για τον πατέρα του…Αισθάνθηκα ότι με καταλαβαίνει…».
Στο μεταξύ, όπως είπε, είχε δει ότι ο καλλιτέχνης είχε μεγάλη οικειότητα με ένα 16χρονο αγόρι από την Αφρική, κάτι που τον έκανε να νιώσει πιο άνετα απέναντι στον κατηγορούμενο.
Όπως κατέθεσε, έμεινε στο σπίτι του Λιγνάδη από τον Φεβρουάριο έως τον Οκτώβριο του 2015.
«Μόνο και μόνο που αυτός ο άνθρωπος μου παρείχε μία στέγη και καλύτερη συνθήκη, εγώ έκανα κάποιες δουλειές, έβαζα πλυντήρια, μαγείρευα, να το ανταποδώσω», ανέφερε.
Ο μάρτυρας είπε ότι «Μία μέρα, σε συζήτηση που είχαμε, άρχισε να ρωτάει για την σεξουαλική μου ταυτότητα. Του είπα ότι δεν είμαι ενεργός σεξουαλικά».
Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, η κατάληξη εκείνης της συζήτησης ήταν να υποστεί βιασμό από τον Λιγνάδη.
«Ήμουν σαστισμένος, δεν ήξερα αν το προκάλεσα εγώ. Κοιμήθηκα στον καναπέ. Άρχισα να σκέφτομαι ότι μάλλον εγώ φταίω. Σκεφτόμουν ότι αν το συζητήσω μαζί του και γίνει παρεξήγηση, εγώ θα βρεθώ στον δρόμο… Θα με διώξει. Είχε γίνει έξωση στο σπίτι που μέναμε με την μάνα μου… Το κλείνω μέσα μου και συνεχίζω να μένω σπίτι του. Για να αποκλείσω ότι θα επαναληφθεί, του είπα ότι “μου αρέσει ο Άρης” ώστε να λάβει μήνυμα, να κατανοήσει ότι “δεν σε θέλει αυτό το παιδί”…». ».
Ο μάρτυρας κατέθεσε και για τη δεύτερη φορά που υπέστη βιασμό από τον κατηγορούμενο, παρουσία του Άρη, ο οποίος δεν αντέδρασε, ενώ αναφέρθηκε και σε «σκηνικά εξαναγκασμού μου» σε σεξουαλικές πράξεις.
Όπως είπε, δεν ήταν λίγες οι φορές που γυρνώντας από το σχολείο είχε δει στο σπίτι τον κατηγορούμενο με ανήλικα παιδιά.
«Μετά το καλοκαίρι, μία μέρα γυρνώντας σπίτι είδα τον κατηγορούμενο με ένα αφρικανάκι στημένο στα τέσσερα… και η σχολική τσάντα δίπλα στο πάτωμα…».
Όπως κατέθεσε, τον Οκτώβριο έφυγε από το σπίτι του Λιγνάδη καθώς «η μητέρα μου, ήρθε σε επικοινωνία μαζί μου και μου είπε ότι δεν πίνει πια, έχει βελτιωθεί και συγκατοικεί με τον πατέρα μου… Μετά τον Σεπτέμβριο ο κατηγορούμενος είχε ήρθε σε επαφή με έναν συμμαθητή μου, ο οποίος μου το είπε. Του είπα να μην του απαντήσει, να τον μπλοκάρει. Νιώθω ντροπή για όλα αυτά. Άρχισα να κρατάω αποστάσεις από τον κατηγορούμενο. Του είπα ότι εγώ δεν μπορώ να ζω σε αυτήν την συνθήκη. Μου έλεγε “δεν δουλεύεις, δεν κάνεις τίποτε”, για να με απαξιώνει. Δεν είχα χαρτιά, ήμουν παράνομος και το ήξερε. Ο κατηγορούμενος δεν με βοήθησε σε αυτό.
Δεν έφυγα θυμωμένος τότε… Τώρα βλέπω, ότι ήταν αποτρόπαιο αυτό που μου συνέβη…».
Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, δεν είχε επαφή με τον Λιγνάδη από το 2016. Ωστόσο, όπως είπε, το 2020 ο κατηγορούμενος ήρθε σε επικοινωνία μαζί του μέσω social media. «Το μεταφράζω ότι επειδή άρχισαν να ακούγονται διάφορα, ήθελε να δει μήπως μιλήσω».
Περιέγραψε επίσης ότι προχώρησε σε καταγγελία το 2021, αφού «άκουσα ότι “Αιγύπτιος καταγγέλλει γνωστό σκηνοθέτη”… Σκέφτηκα “Α! Ο Σ! Κατάλαβα ότι δεν συνέβη μόνο σε εμένα. Ήρθα σε επικοινωνία με τον Σ. Μου είπε ότι κινήθηκε νομικά απέναντι του… Πήγα στην δικηγόρο, που είχε τότε ο Σ και μίλησα…».
Πρόεδρος: Για τον κατηγορούμενο πώς νιώθετε; Θέλετε να τιμωρηθεί;
Καταγγέλλων:Όλο αυτό που έζησα ήταν βάρβαρο. Εύχομαι να δικαιωθώ για το δικό μου κομμάτι. Αυτό θέλω! Ήταν άδικο… Παίρνεις έναν 17χρονο που έχει όλα τα κακά του κόσμου και του κάνεις αυτό; Μου έχει στερήσει πολλά κομμάτια όλος αυτός ο φόβος. Δεν μπορώ να κάνω μια σχέση, να επικοινωνήσω… όλα αυτά παλεύω τώρα να τα λύσω με τον ψυχολόγο. Πηγαίνω από τα τέλη Μαρτίου του 2026..».
Απαντώντας σε ερώτηση της Υποστήριξης της Κατηγορίας, ο μάρτυρας είπε πως ο Λιγνάδης χρησιμοποιούσε την «αργκό» των ανήλικων μαθητών, με χρήση greeklish στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σε μια περίοδο έντονων εσωκομματικών διεργασιών και ανακατατάξεων στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ο βουλευτής και στέλεχος του κόμματος, Παύλος Πολάκης, προχώρησε σε μια δημόσια παρέμβαση ενόψει της κρίσιμης ψηφοφορίας του προσεχούς Σαββάτου.
Με φόντο τις αποχωρήσεις και τις μετακινήσεις στελεχών προς άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, ο κ. Πολάκης έθεσε ένα σαφές ηθικό και πολιτικό πλαίσιο, καλώντας όσους έχουν λάβει την απόφαση να απομακρυνθούν από την Κουμουνδούρου να απέχουν από τις εσωτερικές διαδικασίες.
Στόχος της κίνησής του είναι να διασφαλιστεί ότι το μέλλον του κόμματος θα καθοριστεί αποκλειστικά από όσους παραμένουν ενεργοί και δεσμευμένοι στις τάξεις του.
Πιο αναλυτικά, ο Παύλος Πολάκης σε ανάρτησή του αναφέρει:
Το να επιθυμεί κάποιος/κάποια να φύγει από το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για τον οποιοδήποτε λόγο προκειμένου να ενταχθεί σε κάποιο άλλο κόμμα, ακόμα και από συμφέρον, είναι αποδεκτό.
Το να είναι όμως μέλος άλλου κόμματος ή να έχει αποφασίσει να γίνει και να λαμβάνει ταυτόχρονα μέρος σε μια τόσο κρίσιμη ψηφοφορία όπως είναι αυτή του Σαββάτου, είναι βαθιά ανήθικο.
Θερμή παράκληση λοιπόν σε πρώην συντρόφους ή σε συντρόφους που έχουν αποφασίσει να φύγουν.
Για χάρη των κοινών μας αγώνων.
Μην έρθετε να ψηφίσετε το Σάββατο για κάτι που πλέον δεν σας αφορά.
Αφήστε εμάς που «το πονάμε ακόμα το μαγαζί» να αποφασίσουμε για την τύχη μας.
Παύλος Πολακης
Μελος ΠΓ και ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ (και βεβαια ΟΧΙ «ανεξάρτητος» βουλευτής)
Παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ο Σωκράτης Φάμελλος, δύο ημέρες πριν από την κρίσιμη Κεντρική Επιτροπή, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι δεν παραιτείται όμως ούτε από βουλευτής, ούτε από μέλος του κόμματος.
H νέα εξέλιξη δημιουργεί νέα δεδομένα στον χώρο της Κεντροαριστεράς αλλά και στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Σωκράτης Φάμελλος διετέλεσε πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – Π.Σ. για περίπου 1,5 χρόνο, καθώς εξελέγη στις 24 Νοεμβρίου 2024. Εκλέγεται βουλευτής από το 2015.
Ο Σ. Φάμελλος υπογράμμισε ότι βλέπει να «αναπαράγονται δυστυχώς τα ίδια λάθη και οι ίδιες προσωπικές στρατηγικές, που οδήγησαν στην απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το 2023» και διαμήνυσε προς όλες τις κατευθύνσεις: «Ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία και όλη η Αριστερά οφείλουμε να υπηρετήσουμε την ενότητα για να φύγει η Δεξιά, για το συμφέρον του λαού».
Αφήνει αιχμές κατά του Αλέξη Τσίπρα, λέγοντας πως «παρά τις μεγάλες υπερβάσεις που κάναμε, από την πλευρά της ΕΛΑΣ διατυπώνεται δημόσια η άρνηση συνεργασίας και σύγκλισης, σε αντίθεση με την προτροπή της κοινωνίας, που απαιτεί ενότητα»
Επιπλέον, όπως είπε, «αναπαράγονται απαξιωτικά σχόλια που υποτιμούν τη δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και των ανθρώπων του να συμβάλλουν θετικά στη συμπαράταξη Αριστερών και Προοδευτικών πολιτών και συλλογικοτήτων».
Την ίδια ώρα, «καρφώνει» «ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ», τα οποία, όπως λέει, «ναρκοθέτησαν από την πρώτη ημέρα την απόφασή μας, προσβάλλοντας τις δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες, αλλά και τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών του κόμματος, με μόνο στόχο τους την εκλογική μας περιχαράκωση και την αμφισβήτησή μου».
Ολόκληρη η δήλωση παραίτησης του Σ. Φάμελλου:
«Ανέλαβα την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία, στην πιο δύσκολη χρονική στιγμή του, θέτοντας δύο βασικούς στόχους:
Να γίνουμε ένα σοβαρό, συλλογικό, αριστερό κόμμα, που θα τιμά την ψήφο του λαού και θα βάζει ανάχωμα στα σχέδια του καθεστώτος Μητσοτάκη.
Και να συγκροτηθεί στις επόμενες βουλευτικές εκλογές ένα ενωτικό, προοδευτικό σχήμα με καταλύτη τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, το οποίο θα κερδίσει τη διεφθαρμένη και επικίνδυνη κυβέρνηση της Δεξιάς.
Με συλλογική δουλειά αλλάξαμε σελίδα:
Με σπουδαίο έργο στη Βουλή, με παρουσία σε όλη την Ελλάδα στο πλευρό των πολιτών και με έντονη πολιτική δράση.
Κάναμε σημαντικά βήματα για την ανάκτηση της σοβαρότητας και της αξιοπιστίας μας, που είχαμε χάσει.
Με ένα επιτυχημένο Συνέδριο, εκλογή νέων οργάνων, ανανέωση σε σημαντικές θέσεις εκπροσώπησης και επανεκκίνηση του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς».
Εξυγιάνθηκαν τα οικονομικά μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν χρωστάει ούτε ένα ευρώ σε τράπεζες, Δημόσιο και προμηθευτές.
Δρομολογήθηκε η εξυγίανση και σε Αυγή και στο Κόκκινο, παρότι παρέλαβα δυσθεώρητα χρέη, με πληρωμή όλων των οφειλόμενων στους εργαζόμενους και ρύθμιση των οφειλών στο Δημόσιο.
Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις για όλες τις ανάγκες των πολιτών και της χώρας, και πήραμε πολλές πρωτοβουλίες για τη σύγκλιση του προοδευτικού χώρου, χωρίς κανέναν κομματικό εγωισμό.
Και είμαι περήφανος για το έργο που κάναμε με τους συντρόφους μου. Και όχι μόνο τα τελευταία 2 χρόνια. Και τους ευχαριστώ και τις ευχαριστώ πολύ για αυτή την πορεία ζωής.
Πάλεψα για να ενωθεί ο προοδευτικός και αριστερός χώρος, χωρίς να έχω καμία προσωπική φιλοδοξία.
Γιατί πιστεύω στις αξίες της Αριστεράς, στη δύναμη της συλλογικότητας, της ενότητας, στο «εμείς» και όχι σε προσωπικές διαδρομές.
Αγωνίζομαι για την προοδευτική σύγκλιση και σύνθεση, διαχρονικά, σε όποιο κοινωνικό πεδίο, σε όποια θέση και αν βρέθηκα.
Η δέσμευσή μου για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων συνάντησε την άρνηση του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς, που έχουν σοβαρές ευθύνες για τον κατακερματισμό.
Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα και η δημιουργία της ΕΛΑΣ αποτέλεσε μία σημαντική αλλαγή στον προοδευτικό χώρο.
Από την πρώτη στιγμή μιλήσαμε για ανάγκη σύγκλισης και ενότητας, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο αντιπαράθεσης.
Με την απόφαση της Κεντρικής μας Επιτροπής στις 6 Ιουνίου κάναμε ένα θαρραλέο βήμα, που εκφράζει τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Να στηρίξουμε αυτή την πρωτοβουλία και να εργαστούμε για μία ευρεία προοδευτική σύγκλιση, ώστε να πέσει η Δεξιά και να βρουν συνέχεια οι ιδέες και οι αξίες της Αριστεράς.
Παρά τις μεγάλες υπερβάσεις που κάναμε, από την πλευρά της ΕΛΑΣ διατυπώνεται δημόσια η άρνηση συνεργασίας και σύγκλισης, σε αντίθεση με την προτροπή της κοινωνίας, που απαιτεί ενότητα.
Επιπλέον, αναπαράγονται απαξιωτικά σχόλια που υποτιμούν τη δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και των ανθρώπων του να συμβάλλουν θετικά στη συμπαράταξη Αριστερών και Προοδευτικών πολιτών και συλλογικοτήτων.
Έκανα μέχρι σήμερα ό,τι ήταν δυνατόν, για να αποφευχθεί αυτό το σχίσμα στον Αριστερό κόσμο, που αφαιρεί δυνάμεις από τον στόχο της προοδευτικής διεξόδου και θέτει διλήμματα στους Προοδευτικούς πολίτες.
Την ίδια ώρα, ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ναρκοθέτησαν από την πρώτη ημέρα την απόφασή μας, προσβάλλοντας τις δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες, αλλά και τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών του κόμματος, με μόνο στόχο τους την εκλογική μας περιχαράκωση και την αμφισβήτησή μου.
Αναπαράγονται δυστυχώς τα ίδια λάθη και οι ίδιες προσωπικές στρατηγικές, που οδήγησαν στην απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το 2023.
Όλα τα παραπάνω, αμφισβητούν τους βασικούς στόχους που είχα θέσει με την εκλογή μου.
Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα άλλο πολιτικό σχέδιο.
Παραιτούμαι από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία.
Δεν θέλω και δεν μπορώ να γίνω μέρος αυτού του διχασμού σε αυτή την κρίσιμη πολιτική στιγμή της πατρίδας μας.
Δεν παραιτούμαι από τη Βουλή.
Δεν παραιτούμαι από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Τιμώ τη λαϊκή εντολή, πιστεύω στην Αριστερά και στην πολιτική δράση.
Η παραίτησή μου έχει ένα και μόνο πολιτικό μήνυμα, προς όλες τις κατευθύνσεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία και όλη η Αριστερά οφείλουμε να υπηρετήσουμε την ενότητα για να φύγει η Δεξιά, για το συμφέρον του λαού.
Να μην επιτρέψουμε άλλο διχασμό.
Και εδώ, όλοι και όλες οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους».
Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η πολιτική και θεσμική αντιπαράθεση μεταξύ του Υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, και της Προέδρου του κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», Μαρίας Καρυστιανού, με αφορμή τους χειρισμούς της ελληνικής διπλωματίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και τις αμφιλεγόμενες τροποποιήσεις των Ποινικών Κωδίκων το 2019.
Με μια νέα, αναλυτική απάντησή της, η κ. Καρυστιανού ανταπαντά στα σχόλια του Υπουργού, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα που αγγίζουν τόσο τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας όσο και τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος.
Η παρέμβαση αυτή ανακινεί υποθέσεις παραγραφών μεγάλων ποινικών αδικημάτων και θέτει προ των ευθυνών τους ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς και μέλη νομοπαρασκευαστικών επιτροπών.
Η γεωπολιτική διάσταση και η δυνατότητα βέτο στη Συμμαχία
Η συζήτηση εκκινεί από το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, όπου η κ. Καρυστιανού εγκαλεί τον κ. Γεωργιάδη για άγνοια γύρω από τα διπλωματικά εργαλεία που διαθέτει η Αθήνα στο πλαίσιο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Συγκεκριμένα, η Πρόεδρος του κινήματος αναφέρεται στη δυνατότητα της Ελλάδας να ασκήσει δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο) απέναντι στην ίδρυση δύο νέων στρατηγικών κέντρων του ΝΑΤΟ στο έδαφος της γειτονικής χώρας.
Σύμφωνα με την τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού, η ελληνική πλευρά όφειλε να αντιδράσει απέναντι σε:
«[…] την ίδρυση δύο νέων Νατοϊκών στρατηγικών κέντρων στην Τουρκία, με έδρα στην Κωνσταντινούπολη και τα Άδανα, τα οποία θα ενισχύσουν κατακόρυφα την επιρροή και τον ρόλο της Τουρκίας σε περιοχές κομβικής σημασίας για την Ελλάδα».
Η αντιπαράθεση για τον Ποινικό Κώδικα και το αδίκημα της δωροδοκίας
Το δεύτερο και εκτενέστερο σκέλος της σύγκρουσης αφορά την εσωτερική θεσμική πραγματικότητα και τις αλλαγές στο ποινικό οπλοστάσιο της χώρας κατά τη μεταβατική περίοδο του 2019. Η κ. Καρυστιανού σχολιάζει τις αιτιάσεις που διατύπωσε ο κ. Γεωργιάδης κατά του πρώην Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, και του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης, Μιχάλη Καλογήρου, περί χρηματισμού για τη σύνταξη των Κωδίκων.
Όπως επισημαίνει η κ. Καρυστιανού, ο Υπουργός Υγείας περιόρισε την κριτική του στη μετατροπή του εγκλήματος της δωροδοκίας υαπαλλήλου για πράξη αντίθετη στα καθήκοντά του από κακούργημα σε πλημμέλημα.
Η διάταξη αυτή ίσχυσε για μόλις τέσσερις μήνες, από τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 2019, και, κατά τις φήμες που κυκλοφορούν, ευνόησε συγκεκριμένους κατηγορουμένους, οδηγώντας μεταξύ άλλων στην απαλλαγή πασίγνωστου μεγαλοσχήμονα επιχειρηματία λόγω παραγραφής.
Οι καταγγελίες για τις υποθέσεις ανηλίκων και τον Άρειο Πάγο
Η Πρόεδρος της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» υποστηρίζει ότι ο κ. Γεωργιάδης παρέλειψε να αναφέρει δύο ακόμη κρίσιμες τροποποιήσεις που περιλαμβάνονταν στον Ποινικό Κώδικα (νόμος 4619/2019) και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (νόμος 4620/2019) της τότε κυβέρνησης, οι οποίες προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις.
Η πρώτη αφορά τη νομοθεσία για την προστασία των ανηλίκων, με την κ. Καρυστιανού να καταγγέλλει επί λέξει:
«[…] με τον ίδιο ακριβώς Ποινικό Κώδικα της Κυβέρνησης Τσίπρα στο τέλος της θητείας του (ν. 4619/2019), καταργήθηκε η αναστολή της παραγραφής του προϊσχύσαντος ΠΚ για το πλημμέλημα της παιδεραστίας – ασέλγειας σε βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής, αλλαγή, με βάση την οποία 6 μήνες μετά, στα τέλη του 2019, ο από τα μαθητικά χρόνια επιστήθιος φίλος του Πρωθυπουργού και επί δεκαετίες σύμβουλος του, Νίκος Γεωργιάδης απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες για κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων έναντι αμοιβής για τις οποίες κατηγορούνταν, όχι βέβαια στην ουσία, αλλά ακριβώς ΛΟΓΩ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ με βάση αυτήν την τροποποίηση του ΠΚ που μείωσε την προστασία των ανηλίκων που πέφτουν θύματα τόσο αποτρόπαιων εγκληματικών πράξεων».
Η δεύτερη παράλειψη, κατά την κ. Καρυστιανού, εντοπίζεται στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, όπου προβλεπόταν ότι ο Άρειος Πάγος είχε τη δυνατότητα να κηρύξει μια υπόθεση παραγεγραμμένη, αρκεί η αίτηση αναίρεσης του καταδικασθέντος να είναι τυπικά παραδεκτή, χωρίς να απαιτείται να είναι ουσιαστικά βάσιμη.
Η συγκεκριμένη ρύθμιση, η οποία αντικαταστάθηκε επίσης μετά από τέσσερις μήνες εν μέσω αντιδράσεων του νομικού κόσμου, οδήγησε, κατά την καταγγελία, στην απαλλαγή ακόμη ενός μεγαλοσχήμονα επιχειρηματία λόγω παραγραφής.
Αίτημα για έρευνα και ο ρόλος των Νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών
Η κ. Καρυστιανού υπογραμμίζει την αναγκαιότητα να διερευνηθεί σε βάθος ποιους συγκεκριμένα εξυπηρέτησαν αυτές οι στοχευμένες νομοθετικές αλλαγές, τις οποίες χαρακτηρίζει αντίθετες προς το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Στο πλαίσιο αυτό, δηλώνει ότι αναμένει με ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις των μελών των Νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών που επεξεργάστηκαν την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.
Παράλληλα, στρέφει την προσοχή της στην ανώτατη ηγεσία της Δικαιοσύνης, καλώντας τον νυν Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Λυμπερόπουλο, να λάβει θέση επί του ζητήματος:
«[…] αναμένουμε και την άποψη του κ. Παναγιώτη Λυμπερόπουλου, νυν Πρόεδρου του Αρείου Πάγου, ο οποίος έλαβε γνώση των παραπάνω αφού ορίστηκε μέσα σε ένα μόλις μήνα, δηλαδή τον Αύγουστο του 2019, επί θητείας της ΝΔ, Μέλος της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής για την εκ νέου τροποποίηση του ΠΚ!»
Ο βανδαλισμός με γκράφιτι στο ιστορικό Ενετικό λατομείο στην Παχιά Άμμο του Σταυρού Χανίων επαναφέρει στο προσκήνιο τα οξυμένα προβλήματα προστασίας της πολιτιστικής και περιβαλλοντικής κληρονομιάς της περιοχής.
Η Πρωτοβουλία Κατοίκων Σταυρού, μέσα από επίσημη παρέμβασή της, καταγγέλλει τη διαχρονική έλλειψη προστασίας από τις αρμόδιες αρχαιολογικές υπηρεσίες, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τις επιπτώσεις από την κατασκευή αντλιοστασίου λυμάτων και τα προσκόμματα στην ασφαλή πρόσβαση των λουομένων στην παραλία. Το περιστατικό αποτυπώνει την πίεση που δέχεται η περιοχή, η οποία βρίσκεται στο μεταίχμιο των υποδομών μεγάλης κλίμακας και των ανεξέλεγκτων εκδηλώσεων του υπερτουρισμού.
Η διαχρονική ανάγκη αρχαιολογικής προστασίας και ο πρόσφατος βανδαλισμός
Το Ενετικό λατομείο στην Παχιά Άμμο, ένας χώρος που προστατεύεται συστηματικά από τις τοπικές συλλογικότητες, αποτέλεσε πρόσφατα στόχο βανδαλισμού με τη δημιουργία γκράφιτι επάνω στα ιστορικά του πετρώματα. Η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με τους κατοίκους, αποτελεί το αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης απουσίας επίσημης μέριμνας για τη σήμανση και τη θωράκιση του μνημείου.
Η Πρωτοβουλία Κατοίκων Σταυρού επισημαίνει ότι έχει στραφεί επανειλημμένα προς την Εφορεία Αρχαιοτήτων Χανίων, υποβάλλοντας σχετικά αιτήματα τόσο γραπτώς όσο και τηλεφωνικώς εδώ και πολλά χρόνια. Παρά τις διαρκείς οχλήσεις, οι απαντήσεις των αρμοδίων περιορίζονται σε υποσχέσεις για επικείμενη αυτοψία και λήψη μέτρων, χωρίς ωστόσο να έχει υπάρξει μέχρι στιγμής πρακτικό αποτέλεσμα στο πεδίο.
Περιβαλλοντικές αιχμές και η πίεση του υπερτουρισμού
Η Παχιά Άμμος αποτελεί ένα ευαίσθητο οικοσύστημα που φιλοξενεί προστατευόμενα είδη, όπως τη θαλάσσια χελώνα Caretta caretta και θαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας (Posidonia oceanica). Οι κάτοικοι συνδέουν την οπτική και πολιτισμική υποβάθμιση του λατομείου με μια γενικότερη απαξίωση της περιοχής, η οποία δοκιμάζεται από την κατασκευή δημόσιων υποδομών αλλά και από τη συμπεριφορά μερίδας επισκεπτών.
Στο κείμενο της παρέμβασής τους, τα μέλη της Πρωτοβουλίας εκφράζουν την έντονη απογοήτευσή τους για την παρούσα κατάσταση, σημειώνοντας χαρακτηριστικά:
«Είναι πραγματικά λυπηρό και απογοητευτικό μια τόσο όμορφη περιοχή, με σπάνια βιοποικιλότητα , caretta caretta, Ποσειδωνία , να βιάζεται περιβαλλοντικά τόσο από μια αρρωστημένη εμμονή κατασκευής φαραωνικου αντλιοστασίου λυμάτων και την κακη εκτέλεση του έργου όσο και από την προβληματική ψυχοπαθεια του υπέρ τουρισμού που εκδηλώνει το θυμικο του με τον πιο άσχημο τρόπο επάνω στις πολιτιστικές αξίες της Κρητικής γης .»
Το ζήτημα της πρόσβασης στην παραλία και οι διοικητικές διαφωνίες
Μια επιπλέον διάσταση που αναδεικνύει η Πρωτοβουλία αφορά το δικαίωμα της ασφαλούς πρόσβασης των πολιτών στην ακτή από την πάροδο Ηπείρου. Για το ζήτημα αυτό υπήρξε απευθείας διαβούλευση με τον αρμόδιο προϊστάμενο της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης Αποχέτευσης Χανίων (ΔΕΥΑΧ), ο οποίος ανταποκρίθηκε θετικά και άμεσα στις υποδείξεις των κατοίκων.
Στο πλαίσιο αυτό, οι υπηρεσίες της ΔΕΥΑΧ προχώρησαν στη μεταφορά της εισόδου στο εσωτερικό του αντλιοστασίου με την τοποθέτηση προστατευτικών μεταλλικών κιγκλιδωμάτων, ενώ τοποθετήθηκε ειδική γέφυρα (tender) προκειμένου να καλυφθεί η ανοιχτή τάφρος, η οποία εκτείνεται σε μήκος σχεδόν 180 μέτρων. Ωστόσο, παρά την τεχνική αυτή διευθέτηση, το πρόβλημα της διέλευσης παραμένει άλυτο.
Οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι ο Δήμος Χανίων και η ανάδοχος εταιρεία του έργου, παρά τη συνεχιζόμενη αλληλογραφία, εξακολουθούν να αγνοούν τα αιτήματά τους και αρνούνται να επιτρέψουν την ασφαλή πρόσβαση των λουομένων προς την παραλία.
Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα διεξάγεται σε μια στιγμή όπου η διεθνής αρχιτεκτονική ασφαλείας μοιάζει περισσότερο με ένα ρευστό, συναλλακτικό ανατολίτικο παζάρι παρά με μια συμμαχία αρχών. Η παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού στην τουρκική πρωτεύουσα, στο ίδιο τραπέζι με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συμπυκνώνει το απόλυτο διπλωματικό παράδοξο της εποχής μας. Σε αυτό το γεωπολιτικό τερέν, οι παραδοσιακές σταθερές έχουν αποσαθρωθεί, οι κανόνες επαναγράφονται στο γόνατο και η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει απολέσει προ πολλού την ηθική της πυξίδα, αντικαθιστώντας την με το δόγμα της άμεσης, ωμής παρέμβασης κατά το δοκούν. Αν κανείς αναζητήσει το απόλυτο σύμβολο αυτής της νέας, κυνικής πραγματικότητας, δεν χρειάζεται να ανατρέξει σε απόρρητα διπλωματικά έγγραφα, αλλά στα γήπεδα του Μουντιάλ και στην πρωτοφανή προσωπική παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου στη FIFA για την ακύρωση της κόκκινης κάρτας του Αμερικανού επιθετικού Φολαρίν Μπάλογκαν.
Το περιστατικό αυτό δεν ήταν απλώς μια αθλητική είδηση, αλλά μια τέλεια πολιτική μεταφορά. Ένας πλανητάρχης που σηκώνει το τηλέφωνο, παρεμβαίνει απευθείας στην ηγεσία της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, παρακάμπτει τους θεσμοθετημένους κανονισμούς και πετυχαίνει την αναστολή μιας ποινής επειδή έτσι εξυπηρετείται το εθνικό του συμφέρον και το τηλεοπτικό θέαμα της δικής του ομάδας. Αυτή η κίνηση αποκαλύπτει τη βαθύτερη φιλοσοφία του Τραμπ: οι κανόνες είναι εύκαμπτοι για τους ισχυρούς, οι θεσμοί χειραγωγίσιμοι και όλα είναι ζήτημα μιας προσωπικής διαπραγμάτευσης.
Όταν, όμως, η συζήτηση μεταφέρεται από το γρασίδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο γεωπολιτικό τερέν της Ανατολικής Μεσογείου, η αντίφαση γίνεται κραυγαλέα και επικίνδυνη. Για τον δικό του παίκτη, ο Τραμπ κινητοποίησε θεούς και δαίμονες για να σβήσει μια κόκκινη κάρτα. Για την Τουρκία, η οποία προχωρά εδώ και χρόνια σε διαδοχικά, αντικανονικά και βάναυσα μαρκαρίσματα εις βάρος του διεθνούς δικαίου και της περιφερειακής σταθερότητας, ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε πεισματικά ακόμη και να βγάλει την κάρτα από το τσεπάκι του.
Για δεκαετίες, η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, παρά τις προφανείς και συχνά αιματηρές αντιφάσεις της, διατηρούσε ένα διπλό αφήγημα. Από τη μία πλευρά βρίσκονταν τα σκληρά γεωπολιτικά συμφέροντα και από την άλλη υπήρχε πάντα το ιδεολογικό περιτύλιγμα της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της προώθησης της δημοκρατίας και του σεβασμού της διεθνούς νομιμότητας. Αυτό το δεύτερο σκέλος, όσο εργαλειοποιημένο ή υποκριτικό κι αν φάνταζε ενίοτε στους επικριτές της αμερικανικής ηγεμονίας, αποτελούσε εντούτοις έναν κρίσιμο μοχλό πίεσης, μια κοινή γλώσσα συνεννόησης με τους δυτικούς συμμάχους και ένα φρένο στους περιφερειακούς αναθεωρητισμούς. Με την επικράτηση του ωμού συναλλακτικού ρεαλισμού, αυτό το αφήγημα κατέρρευσε με πάταγο. Η Ουάσιγκτον αποποιήθηκε το ένδυμα του ηθικού κριτή των εθνών, αντικαθιστώντας το με τη λογική της «καλής συμφωνίας». Σε αυτό το νέο πλαίσιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι πλέον ούτε καν πρόσχημα· θεωρούνται πολυτέλεια ή, ακόμα χειρότερα, εμπόδιο στην άσκηση realpolitik.
Η Τουρκία, η οποία διολίσθησε σε μια τροχιά αυταρχικής μετάλλαξης, φυλάκισης αντιφρονούντων, φίμωσης του τύπου και καταπάτησης κάθε έννοιας κράτους δικαίου, βρήκε σε αυτή την αμερικανική μετατόπιση μια ανέλπιστη ασυλία. Η παραδοσιακή αμερικανική διπλωματία, που άλλοτε θα εξέδιδε αυστηρές ανακοινώσεις για τις συλλήψεις ή την καταπίεση των μειονοτήτων, βρέθηκε στο περιθώριο, υποσκελισμένη από μια προσωπική σχέση μεταξύ των δύο ηγετών, όπου η ηθική γυμνότητα της Άγκυρας δεν αποτελούσε πλέον πρόβλημα. Αυτή η κατάρρευση των αξιακών θεμελίων της αμερικανικής πολιτικής δεν περιορίστηκε στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά μεταφράστηκε άμεσα σε γεωπολιτική επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, οδηγώντας στην κωδικοποίηση του αναθεωρητικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Δεν επρόκειτο για σκόρπιες διεκδικήσεις, αλλά για ένα ολοκληρωμένο ναυτικό και στρατηγικό σχέδιο που αμφισβητεί ευθέως την ελληνική και κυπριακή κυριαρχία, επιχειρώντας να επαναχαράξει τον χάρτη της περιοχής μέσω της ισχύος. Παράλληλα, η μόνιμη απειλή του casus belli σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, παραμένει πάνω από το Αιγαίο σαν δαμόκλειος σπάθη.
Σήμερα, στους διαδρόμους της συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, η ελληνική διπλωματία βρίσκεται αντιμέτωπη με την ώρα της αλήθειας. Η παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού στο έδαφος του βασικού του αμφισβητία, παρουσία του ίδιου του Τραμπ, προσδίδει στις συνομιλίες μια διάσταση εξαιρετικά κρίσιμη. Το ουσιαστικό ζήτημα εντοπίζεται μακριά από τα φώτα των επίσημων φωτογραφιών και των γενικόλογων ανακοινώσεων περί νατοϊκής συνοχής: Θέτει, εν τέλει, ο Έλληνας πρωθυπουργός με τη δέουσα κατηγορηματικότητα και χωρίς διπλωματικές περιστροφές το ζήτημα του casus belli και το αναθεωρητικό αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» στον Αμερικανό πρόεδρο τώρα που βρίσκονται τετ-α-τετ; Ζητείται από την αμερικανική πλευρά να επιδείξει στην Άγκυρα έστω και ένα κλάσμα εκείνης της αποφασιστικότητας που έδειξε για τα μάτια του Μπάλογκαν, ξεκαθαρίζοντας ότι η αμφισβήτηση των συνόρων και του διεθνούς δικαίου συνιστά απαραβίαστη κόκκινη γραμμή;
Η αίσθηση αμηχανίας που πλανάται πάνω από την ελληνική εξωτερική πολιτική πηγάζει από την έλλειψη σαφών εγγυήσεων. Ο Αμερικανός πρόεδρος, εγκλωβισμένος στη δική του λογική και γοητευμένος από το μοντέλο του ισχυρού άνδρα που ενσαρκώνει ο Ερντογάν, τείνει να αντιλαμβάνεται τις ελληνοτουρκικές διαφορές όχι ως ζήτημα διεθνούς νομιμότητας, αλλά ως μια ενοχλητική περιφερειακή ενδοοικογενειακή διαμάχη που δεν πρέπει να διαταράξει τις δικές του στρατηγικές ισορροπίες.
Για τον Τραμπ, η διεθνής τάξη δεν είναι ένα σύστημα κανόνων που χρήζει προστασίας, αλλά ένα παζάρι όπου η Ελλάδα συχνά αντιμετωπίζεται ως ένας δεδομένος, «προβλέψιμος» σύμμαχος που δεν απαιτεί ιδιαίτερες ανταλλαγές για να παραμείνει στο δυτικό μαντρί. Αυτή η απροθυμία της Ουάσιγκτον να λειτουργήσει ως αντικειμενικός διαιτητής και να δείξει την «κόκκινη κάρτα» στην Άγκυρα, την ίδια ώρα που τη χρησιμοποιεί κατά το δοκούν για να διορθώνει αθλητικές ποινές, αποθράσυνε πλήρως την τουρκική ηγεσία, η οποία αντιλαμβάνεται ότι η επιθετικότητα στο εξωτερικό αντιμετωπίζεται από τον Λευκό Οίκο με χλιαρές εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση.
Η σύνοδος της Άγκυρας αναδεικνύει έτσι μια βαθύτερη κρίση στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας. Όταν η ηγέτιδα δύναμη της Συμμαχίας αποδεικνύει ότι είναι έτοιμη να παρέμβει για να σώσει έναν ποδοσφαιριστή από μια τιμωρία, αλλά αρνείται να παρέμβει ουσιαστικά για να υπερασπιστεί τις διεθνείς συνθήκες και τα κυρίαρχα δικαιώματα ενός συμμάχου της, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι καταστροφικό.
Οι αναθεωρητικές δυνάμεις σπεύδουν να γεμίσουν το κενό με ισχύ, τετελεσμένα και νέες θεωρίες δικαίου που βασίζονται στο δίκαιο του ισχυρότερου. Το γεγονός ότι η ελληνική κοινή γνώμη παραμένει στο σκοτάδι αναφορικά με το αν ο πρωθυπουργός θέτει με το απαραίτητο σθένος τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το casus belli στο κορυφαίο αυτό επίπεδο, αντανακλά μια διαχρονική παθογένεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: τον φόβο μήπως η χώρα θεωρηθεί «προβληματικός» εταίρος.
Σε μια εποχή, όμως, που ο ένοικος του Λευκού Οίκου αντιλαμβάνεται τον κόσμο αποκλειστικά με όρους ισχύος, συναλλαγής και προσωπικών παρεμβάσεων, η τήρηση των παραδοσιακών διπλωματικών προσχημάτων συχνά μεταφράζεται ως αδυναμία. Η «κόκκινη κάρτα» που ο Τραμπ έσβησε με ένα τηλεφώνημα στο Μουντιάλ θα μείνει στην ιστορία ως η απόλυτη απόδειξη ότι η αμερικανική παρέμβαση ήταν πάντα εφικτή, αρκεί ο ίδιος να το έκρινε σκόπιμο. Στην περίπτωση της Ανατολικής Μεσογείου, και ειδικά κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης συνόδου στην Τουρκία, η κάρτα κινδυνεύει να μείνει για άλλη μια φορά στην τσέπη, αφήνοντας την Ελλάδα να αναρωτιέται αν οι δικοί της ηγέτες έχουν το θάρρος να απαιτήσουν από τον διαιτητή να σφυρίξει το προφανές φάουλ.
Οι Νεοδημοκράτες επιβράβευσαν την υποψηφιότητα Σαμαρά και όχι τη δική της, όταν διεκδίκησαν την ηγεσία.
Ο Παύλος Μαρινάκης κατήγγειλε τον Αντώνη Σαμαρά: ανήμερα του Δημοψηφίσματος του 2015 «στράφηκε εναντίον της παράταξης» και όχι εναντίον του Τσίπρα.
Βασικά ο πρώην Πρωθυπουργός εναντίον του Μητσοτάκη -ως αρχηγού της ΝΔ και όχι της «παράταξης»- στράφηκε, αλλά με το συμπάθιο; Τι περίμενε ο εκπρόσωπος, όταν ο Πρωθυπουργός τον διέγραψε από το κόμμα, του οποίου υπήρξε βουλευτής, προτού καν προσχωρήσουν οι Μητσοτάκηδες;
Ευλόγως ο Σαμαράς είναι πλέον πολιτικός αντίπαλος του Μητσοτάκη. Και αν ζητήσει από τους ψηφοφόρους να τον τοποθετήσουν στην επόμενη Βουλή επικεφαλής νέου κόμματος, θα ασκεί δικαίωμά του. Τι δεν καταλαβαίνουν;
Μεταξύ μας, μια χαρά καταλαβαίνουν: το πρόβλημά τους είναι ότι στις παρυφές του Λυκαβηττού υπάρχει κάτι σαν το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στη Σταδίου – που δείχνει προς το κόμμα Σαμαρά.
Ο νεότερος Καραμανλής -μακροβιότερος πρόεδρος της ΝΔ και φορέας του ιδρυτικού ονόματος- δεν θα λυτρώσει και αυτή τη φορά τον Μητσοτάκη, συστήνοντας ψήφο στη ΝΔ.
Σε όποιον του λέει ότι «δεν πάει άλλο με το Μητσοτακέικο», η απάντηση είναι «υπάρχει και ο Αντώνης».
Συνεπώς όσοι αυτοχαρακτηρίζονται «Καραμανλικοί», δεν μπορούν να υπολογιστούν στους ψηφοφόρους της ΝΔ – όσο τελεί υπό την ηγεσία Μητσοτάκη.
Ο Πρωθυπουργός δήλωσε, δια του εκπροσώπου του, ευγνώμων που ο Καραμανλής τον έβαλε στη Βουλή το 2004. Αλλά τώρα πρέπει να πιει και το πικρό ποτήρι της εκτροπής από την τρίτη θητεία. Το περίεργο θα ήταν να τον υποστηρίξει, μετά από όσα του έχει καταλογίσει.
Άλλωστε οι «πόλεμοι των Ρόδων», ανάμεσα στις πολιτικές οικογένειες, δεν τελειώνουν όταν η μια επικρατεί, αλλά η άλλη δεν παραιτείται από το δικαίωμα στο κομματικό οικόσημο.
Προφανώς ο Μητσοτάκης αντιλαμβάνεται το ρίσκο να καταστήσει επισήμως αντίπαλό του τον πρώην Πρωθυπουργό. Και προς το παρόν επιχειρεί να διασπάσει το, άδηλο, «μέτωπο» με τον Σαμαρά.
Τον καλοπιάνει με τον πορτ παρόλ του, στέλνει πρεσβείες στο γραφείο του και η Ντόρα λέει ότι «ο Καραμανλής είναι παραταξιακός» και «δεν θα βλάψει την παράταξη ποτέ». Αφήνοντας περιθώρια για ερμηνείες ανάμεσα στον εξευμενισμό και την απειλή!
Η πρωτότοκη του Κώστα Μητσοτάκη – που προόριζε για διάδοχό του – αναλαμβάνει την αποστολή να στιγματίσει την πρωτοβουλία Σαμαρά. Καταπίνοντας ότι έχασε το δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία από τον αδελφό της. Και ότι την αδικεί ο αποκλεισμός της από τις κυβερνήσεις του, παρά το πολιτικό της εκτόπισμα.
Ως «παλιά», επιστρέφει στο 1993, για να αναδείξει ότι ο Σαμαράς ανατρέποντας τον πατέρα τους από την πρωθυπουργία, «ανέτρεπε κυβέρνηση της ΝΔ».
Σωστό. Δεν είναι υγιής εξέλιξη η ανατροπή λαοπρόβλητου Πρωθυπουργού, με αποστασία – αν και πρώτος διδάξας ήταν ο ανατραπείς.
Ωστόσο η αναφορά της Ντόρας στη βάση της ΝΔ είναι μάλλον ατυχής για την… ίδια. Οι Νεοδημοκράτες επιβράβευσαν την υποψηφιότητα Σαμαρά και όχι τη δική της, όταν διεκδίκησαν την ηγεσία.
Τον επιβράβευσε όμως και η ίδια, όταν το κόμμα που έστησε μετά τη διαγραφή της, ατύχησε και επέστρεψε στη ΝΔ του Σαμαρά – και στη Βουλή δια του ψηφοδελτίου Επικρατείας.
Ομοίως τον επιβράβευσε και ο σημερινός Πρωθυπουργός, όταν μπήκε ασμένως στη κυβέρνησή του. Και δέχθηκε τη στήριξή του για να πάρει τη ΝΔ από τους Καραμανλικούς – που τώρα, ατυχώς για τον ίδιο, κοιτάζουν προς τον Σαμαρά.
Κακό σημάδι οι πολλές ατυχίες, στην ίδια οικογένεια…
Η Μαρία Καρυστιανού είναι η πολιτική αρχηγός η οποία συγκεντρώνει τα μεγαλύτερα ποσοστά δημοφιλίας, σύμφωνα με την δημοσκόπηση της MRB.
Η πρόεδρος της Ελπίδας είναι η μόνη με ποσοστό άνω των 30%, φτάνοντας το 30,8%, αρκετά μπροστά από τον Κ. Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα που ακολουθούν με 26,8% και 25,8% αντίστοιχα.
Στην αντίπερα όχθη, ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι αυτός που συγκεντρώνει τις περισσότερες αρνητικές απόψεις, με ποσοστό 67,1%. Στη μέση, 7ος, είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης με 19,7% σε θετικές γνώμες.
Ενδιαφέρον έχουν οι αποκλίσεις που παρουσιάζουν σε σχέση με την δημοσκόπηση του περασμένου Δεκέμβρη όπου η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει χάσει 5 μονάδες σε δημοφιλία, ενώ στο -2.4% κάτω είναι ο Ανδρουλάκης.
Μεγάλη πτώση έχει και ο Σωκράτης Φάμελλος που έχει χάσει 3,7 μονάδες. Το παράδοξο είναι πως την μεγαλύτερη άνοδο την είχε ο Γ. Βαρουφακης με 1,5 μονάδα, όμως παρά το θετικό αυτό στοιχειο, παραμένει με τα μεγαλύτερα ποσοστά αρνητικής άποψης στους πολίτες.
