Ο Στράτος Σαφιολέας, σύμβουλος στρατηγικής επικοινωνίας, σε ανάρτησή του με αφορμή την ανώνυμη καταγγελία εις βάρος γνωστού φωτορεπόρτερ αναφέρει:

Δεν θα μιλήσω για την γνωστή υπόθεση της καταγγελίας. Θέλω όμως να γράψω κάτι γενικότερο: επειδή έχουμε γυναίκες στη ζωή μας, συντρόφους, φίλες, αδελφές και γνωστές, γνωρίζουμε καλά.

Γνωρίζουμε πολλές φρικτές ιστορίες από τους εργασιακούς χώρους. Δεν μιλάω για βιασμό – που θα έπρεπε να καταλήγει στην αστυνομία και στη φυλακή – αλλά στα αμέτρητα περιστατικά διαφόρων βαθμίδων σεξουαλικής κακοποίησης, που κλιμακώνονται από τη καθημερινή, ασταμάτητη παρενόχληση, από τους υπαινιγμούς που δεν είναι αστείοι, χυδαίοι και ασφικτικοί, και φτάνουν σε χέρια που απλώνονται στα γυναικεία σώματα. Στο μεταξύ, χώρο της εργασίας, όταν μια γυναίκα προσπαθεί να κρατήσει τη θέση της, το μισθό της, το μεροκάματο της, προσπαθεί να προστατεύσει την καριέρα της – ναι την θεμιτή φιλοδοξία της να ανέβει και να διακριθεί – αναγκάζεται να ανεχθεί, να σιωπήσει, και πολλές φορές “να συναινέσει.”

Γνωρίζω – και είμαι σίγουρος πως όλοι γνωρίζουμε – γνωστά πρόσωπα, που ακόμα είναι στο δημόσιο βίο, ή στις επιχειρήσεις – που άσκησαν ή ασκούν ακόμα αυτή τη σεξουαλική κακοποίηση στις γυναίκες. Θυμώνω πολύ όταν κάποιοι ρωτάνε με προσποιητή αφέλεια, “και γιατί αυτή δεν το κατήγγειλε” φορτώνοντας την ευθύνη αποκλειστικά στο θύμα που είναι παγιδευμένο καθώς η εργασία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.

Δεν είμαι ειδικός, και το θέμα δεν είναι απλό. Έχω όμως δύο σκέψεις και ένα υστερόγραφο:

Πρώτα μια σκέψη: Όσες και κυρίως όσοι άνδρες γνωρίζουν, που μάλιστα δεν κινδυνεύουν στη θέση που είναι, αντί να παρέμβουν, σιωπούν, είναι το ίδιο ένοχοι με τον θύτη.

Δεύτερον, υπάρχουν διεθνείς πρακτικές που πρέπει να υλοποιηθούν σε επίπεδο εταιριών ή οργανώσεων. Οι πρακτικές αυτές προβλέπουν ένα ασφαλές, ανεξάρτητο και εμπιστευτικό σύστημα καταγγελιών των περιστατικών, όπου ένα θύμα μπορεί να παρουσιάσει τα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης, ακόμη και αν δεν είναι έτοιμο να προχωρήσει σε επίσημη καταγγελία. Αυτό γίνεται με προστασία της ταυτότητάς του και από τυχόν αντίποινα. Στην Αμερική ας πούμε, η U.S. Equal Employment Opportunity Commission (EEOC) προτείνει πολλαπλούς μηχανισμούς αναφοράς, είτε ανώνυμες, είτε διασφαλισμένες επώνυμες, ώστε ο οργανισμός να προχωράει στη συστηματική καταγραφή και ανεξάρτητη διερεύνηση, έτσι ώστε να μπορούν να εντοπιστούν οι απαράδεκτες συμπεριφοράς.

Οι νομικοί και όσες/όσοι είναι σε HR dept. θα έχουν καλύτερη γνώση του τί γίνεται στην Ελλάδα σήμερα. Δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω όμως είναι πολλά περιστατικά ενώ δε γνωρίζω κανένα περιστατικό “δόλιας” καταγγελίας για δολοφονία χαρακτήρα – που δεν σημαίνει πως δεν θα υπάρχουν.

Και τέλος:

Καθώς ο ρατσισμός, και ο ολοκληρωτισμός έχουν σηκώσει κεφάλι, από κοντά είναι και ο μισογυνισμός και η βία στις γυναίκες. Μια έκφραση αυτής της τάσης είναι όλη αυτή η άθλια παραφιλολογία για την τάχα πάρα πολύ “woke αντζέντα”, το τάχα πάρα πολύ “meeto”, και το πώς “σκοτώσαμε το ανδρικό φλέρτ”. Ας το προσέξουμε λοιπόν αυτό, και ας μην αφήνουμε πια αυτές οι κουβέντες να περνάνε αναπάντητες. Δεν είναι κάποια επίδειξη τάχα προοδευτικότητας και “virtue signaling”. Είναι στοιχειώδης υποχρέωσή μας τελικά, στις συντρόφους μας, στις αδελφές μας, στις φίλες μας, στις γυναίκες της ζωής μας επιτέλους.