Γνωρίζω τον Αλέξη Τσίπρα κοινωνικά και, πέρα από αυτό, τον πιστεύω και τον στηρίζω πολιτικά. Ξέρω πολύ καλά ότι συνομιλώ με έναν άνθρωπο στον οποίο, τουλάχιστον, δεν χρειάζεται να εξηγήσεις δύο φορές ένα αστείο ή μια σκέψη. Προσωπικά, δυσκολεύομαι με τους ανθρώπους στους οποίους πρέπει να επαναλάβεις κάτι δύο και τρεις φορές για να το καταλάβουν· νιώθω ότι κάπου εκεί χάνεται η επικοινωνία, ότι χάνεις 30 πολύτιμα δευτερόλεπτα κάθε φορά.

Ξέρω, λοιπόν, ότι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο, οτιδήποτε του θέσω ως προβληματισμό μου, θα είναι κάτι που πραγματικά θα τον απασχολήσει και θα το επεξεργαστεί. Και σκεφτείτε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έχει να ακούσει μόνο εμένα, αλλά έχει να ασχοληθεί με τους προβληματισμούς εκατοντάδων —ίσως και πολύ περισσότερων— ανθρώπων καθημερινά.

Συνειδητοποιώ, λοιπόν, τόσο από τον τρόπο που συντάχθηκε η πρόσφατη διακήρυξη του μανιφέστου του όσο και από τον τρόπο που την παρουσίασε, ότι είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να απευθύνεται στον κόσμο. Αυτό το επικοινωνιακό χάρισμα δεν το έχουν όλοι οι πολιτικοί στην αρένα. Εκείνος όμως ξέρει να μιλάει στην ψυχή του ακροατή.

Ο Τσίπρας είναι όπως ο πίνακας της Τζοκόντας: από όποια γωνία και να τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάζει στα μάτια. Είναι έτσι ζωγραφισμένος. Αντίστοιχα, ο Τσίπρας σου μιλάει και νιώθεις ότι απευθύνεται αποκλειστικά και προσωπικά σε σένα.

Θα μου πει, βέβαια, κάποιος τώρα: «Μα, αυτό δεν είναι η επιτομή του λαϊκισμού;»

Όχι, δεν πρόκειται για λαϊκισμό. Είναι η αυθεντική, ειλικρινής προσπάθεια ενός ανθρώπου, τον οποίο πραγματικά τον νοιάζει αυτό που κάνει και το πονάει.