Μια υπόθεση που προκαλεί έντονο προβληματισμό για τη λειτουργία των δημοτικών υπηρεσιών και τον σεβασμό στη μνήμη των νεκρών έρχεται στο φως της δημοσιότητας μέσω μιας δημόσιας καταγγελίας που συγκλονίζει την τοπική κοινωνία της Κρήτης.
Ο Ιωάννης Μανουσάκης, πατέρας του πρόωρα χαμένου Αντώνη, περιγράφει μια πρωτοφανή κατάσταση στο κοιμητήριο των Μοιρών του Δήμου Φαιστού, όπου ο οικογενειακός τάφος που φιλοξενούσε τα λείψανα του γιου του και του πατέρα του φέρεται να πωλήθηκε παράνομα σε τρίτο πρόσωπο. Η καταγγελία αναδεικνύει όχι μόνο μια πιθανή διοικητική αυθαιρεσία αλλά και μια παρατεταμένη αδιαφορία των αρμόδιων αρχών να αποκαταστήσουν την ηθική και υλική βλάβη που υπέστη η οικογένεια.
Το χρονικό μιας διπλής ιεροσυλίας
Η προσωπική τραγωδία του Ιωάννη Μανουσάκη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2020, όταν έχασε τον 28χρονο γιο του, Αντώνη. Μετά την αρχική ταφή στο νέο κοιμητήριο Ηρακλείου, η οικογένεια προχώρησε το 2023 στην προγραμματισμένη εκταφή, μεταφέροντας τα λείψανα στον οικογενειακό τάφο στις Μοίρες, εκεί όπου από το 1986 αναπαυόταν και ο παππούς του εκλιπόντος. Η επιλογή αυτή αποτελούσε για την οικογένεια την εκπλήρωση ενός χρέους τιμής και μνήμης.
Ωστόσο, η 22α Φεβρουαρίου 2024, ημέρα κατά την οποία ο Αντώνης θα συμπλήρωνε το 32ο έτος της ηλικίας του, επιφύλασσε στην οικογένεια ένα ανείπωτο σοκ. Επισκεπτόμενοι το κοιμητήριο, διαπίστωσαν ότι ο οικογενειακός τάφος είχε καταληφθεί από έναν ξένο. Όπως καταγγέλλει ο κ. Μανουσάκης, ο Δήμος Φαιστού φέρεται να επικύρωσε την πώληση του μνήματος σε τρίτο πρόσωπο έναντι του ποσού των 1.500 ευρώ, βασιζόμενος σε μια απλή υπεύθυνη δήλωση και χωρίς την ύπαρξη των απαραίτητων τίτλων ιδιοκτησίας. Η πράξη αυτή, που χαρακτηρίζεται από τον καταγγέλλοντα ως «παράνομη και ανήθικη», στέρησε από την οικογένεια τον ιερό χώρο ανάπαυσης των δικών της ανθρώπων.
Η διαχείριση της κρίσης και οι κενές υποσχέσεις
Μετά τις έντονες διαμαρτυρίες της οικογένειας, η δημοτική αρχή επιχείρησε να εξομαλύνει την κατάσταση παραχωρώντας ένα νέο μνήμα στην περιοχή Καπαριανά. Παρά την αρχική αυτή κίνηση, η υπόθεση φαίνεται να έχει βαλτώσει σε μια σειρά από γραφειοκρατικές καθυστερήσεις και αθετημένες δεσμεύσεις. Σύμφωνα με τον κ. Μανουσάκη, εδώ και δύο χρόνια το νέο μνήμα παραμένει ημιτελές, «στα τσιμέντα», παρά τις διαβεβαιώσεις ότι θα διαμορφωθεί καταλλήλως με μάρμαρα και θα παραδοθεί επίσημα ο τίτλος ιδιοκτησίας.
Ο καταγγέλλων αναφέρει ότι έχει έρθει σε επικοινωνία αναρίθμητες φορές με τους Αντιδημάρχους του Δήμου Φαιστού, κ. Γεώργιο Αλεξάκη και κ. Γεώργιο Ντισπυράκη, εισπράττοντας ωστόσο μόνο υποσχέσεις που δεν έχουν υλοποιηθεί. Η συνεχιζόμενη αυτή αναμονή μετατρέπει μια ήδη επώδυνη κατάσταση σε μια διαρκή προσβολή της μνήμης του νεκρού, με την οικογένεια να αισθάνεται θύμα μιας «συνεχιζόμενης κοροϊδίας».
Διαβάστε ολόκληρη την καταγγελία:
Μια δύσκολη ανάρτηση που κανένας πατέρας δεν θα έπρεπε να κάνει.
Αμφιταλαντεύομαι αρκετό διάστημα: Πρέπει ή δεν πρέπει να δημοσιεύσω την απουσία της ελάχιστης ντροπής, και της ενσυναίσθησης ανθρώπων που βρέθηκαν να εκλέγονται, να διορίζονται και να λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς κανένα αίσθημα ευθύνης;
Γιατί; Μα γιατί μπορούν. Μα γιατί τους αφήνουμε. Μα γιατί έτσι στο κάτω κάτω
Μαθαίνουμε πως αυτά που λέμε έχουν μεγαλύτερη σημασία από αυτά που κάνουμε. Αρκεί να είσαι καλός στο να να μπαλώνεις, να παρερμηνεύεις, να μεταθέτεις τις ευθύνες, να πετάς κενές υποσχέσεις και να περιμένεις. Για πόσο; Μα για όσο χρειαστεί μέχρι να ξεχαστούν οι πράξεις, οι παραλήψεις και οι παρατυπίες. Άλλωστε στη “βραχυχρόνια μνήμη”, είμαστε πρωταθλητές.
Πάμε όμως στην ουσία της δικής μου αγανάκτησης.
Στις 18/03/2020 έχασα τον γιο μου. Τον Αντώνη μου. Ήταν μόλις 28 χρονών. Τον κηδέψαμε στο νέο κοιμητήριο Ηρακλείου, όμως η οδύνη δεν σταμάτησε εκεί. Μετά την αναγκαστική εκταφή το 2023, μεταφέραμε τα λείψανά του στον οικογενειακό τάφο στις Μοίρες (Δήμος Φαιστού), εκεί όπου αναπαυόταν και ο πατέρας μου από το 1986.
Στις 22/02/2024, την ημέρα που ο Αντώνης θα γινόταν 32 ετών, πήγαμε στο κοιμητήριο και υποστήκαμε το απόλυτο σοκ: Ο Αντώνης και ο πατέρας μου δεν ήταν πια εκεί. Στη θέση τους υπήρχε ένας ξένος.
Ανακάλυψα πως ο Δήμος Φαιστού, με μια απλή υπεύθυνη δήλωση ενός τρίτου προσώπου και χωρίς κανέναν τίτλο ιδιοκτησίας, επικύρωσε την πώληση του μνήματος έναντι 1.500€. Μια παράνομη και ανήθικη πράξη που φέρει τη σφραγίδα της επίσημης αρχής.
Μετά από έντονες διαμαρτυρίες, μου παραχωρήθηκε ένα άλλο μνήμα στα Καπαριανά. Όμως, εδώ και δύο χρόνια, το μνήμα παραμένει στα τσιμέντα. Παρά τις δεσμεύσεις ότι θα διαμορφωθεί με μάρμαρα και θα μου παραδοθεί ο τίτλος ιδιοκτησίας, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα!
Επικοινώνησα άπειρες φορές με τον Αντιδήμαρχο κ. Γεώργιο Αλεξάκη και τον Αντιδήμαρχο κ. Γεώργιο Ντισπυράκη. Εισέπραξα μόνο “θα” και υποσχέσεις που αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου.
Κύριοι, η μνήμη ενός παιδιού δεν είναι “γραφειοκρατική εκκρεμότητα”. Είναι ιερή. Η αδιαφορία σας και η συνεχιζόμενη κοροϊδία είναι η μεγαλύτερη καταισχύνη.
Δεν ζητώ χάρη. Ζητώ το αυτονόητο: Δικαιοσύνη και Σεβασμό για τον γιο μου. Σεβασμό στον ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΣ.
Όποιος θέλει ας κοινοποιήσει το παραπάνω. Ισως κάποιοι συγκινηθούν. ο Αντώνης μου δίδαξε να μιλάμε ανοιχτά και να εκθέτουμε την αδικία. Αντώνη ακολουθώ την συμβουλή σου.
Δεν μπορούν όλοι να πληρώσουν. Και το σεβόμαστε.
Αν βρίσκεσαι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, συνέχισε να μας διαβάζεις δωρεάν. Η ενημέρωση πρέπει να παραμένει προσβάσιμη για όλους.
Αν όμως μπορείς, στήριξέ μας σήμερα. Ορίστε δύο καλοί λόγοι για να το κάνεις:
- Η στήριξή σου ενισχύει άμεσα την ποιότητα και την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας μας.
- Κοστίζει λιγότερο από έναν καφέ και η διαδικασία διαρκεί λιγότερο από 1 λεπτό.
Επίλεξε σήμερα να γίνεις συνδρομητής ή δωρητής.
Γίνε συνδρομητής
Σας ευχαριστούμε θερμά.