Οι πρόσφατες αστυνομικές και δικαστικές εξελίξεις γύρω από την πολύκροτη υπόθεση του εμπρησμού του υποκαταστήματος της τράπεζας Marfin το 2010 επαναφέρουν με ένταση στο προσκήνιο τα ζητήματα της θεσμικής διαχείρισης και των μεθοδεύσεων των διωκτικών αρχών.

Με αφορμή τη σύλληψη δύο ατόμων και την αναμενόμενη έκδοση μιας τρίτης κατηγορούμενης από τη Μεγάλη Βρετανία, ο Γιώργος Π., ένας από τους τρεις πολίτες που είχαν αρχικά βρεθεί στο στόχαστρο της Ασφάλειας και εν τέλει απαλλάχθηκαν οριστικά, παρεμβαίνει δημόσια μέσω επιστολής του στην «Εφημερίδα των Συντακτών».

Δεκαπέντε χρόνια μετά τα γεγονότα, ο επιστολογράφος αναλύει το χρονικό της δικής του δίωξης, επικρίνει τη διαχρονική λειτουργία των κατασταλτικών μηχανισμών και συνδέει τις νέες δικαστικές περιπέτειες των κατηγορουμένων με την τρέχουσα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας.

Ακολουθεί το σχετικό κείμενο:

15 χρόνια μετά, οι σκευωροί αναζητούν τα νέα τους θύματα

Τον Απρίλη του 2011, ο υποφαινόμενος – 20 χρονών τότε – και άλλοι 2 σύντροφοι βρεθήκαμε κατηγορούμενοι για 3 ανθρωποκτονίες και 26 απόπειρες, κατηγορούμενοι για τον εμπρησμό της τράπεζας Μαρφίν.

Αφορμή ήταν ένα κακογραμμένο, ανορθόγραφο και ανώνυμο σημείωμα – η Ασφάλεια τοτε δεν χρησιμοποιούσε email – που μας κατονόμαζε σαν ενόχους του εμπρησμού, μετά βεβαιότητας κιόλας. Το σημείωμα παρείχε πολύ βολικά τους αριθμούς τηλεφώνου μας, τις διευθύνσεις και τα οχήματά μας.

Μετά την ασφαλίτικη βεβαιότητα ενοχής, ακολούθησε και η μιντιακή, που μέσω διαρροών μας “αναγνώριζε” σε φωτογραφίες και βίντεο, σε ρούχα και σε εξοπλισμό.

Πέρασαν 3 χρόνια για να απαλλαγώ οριστικά εγώ και ο Ν. από το Δικαστικό Συμβούλιο, 5 χρόνια μέχρι ο Θοδωρής Σ. να απαλλαγεί ομόφωνα από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο.

5 χρόνια ανήφορος για να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες, 5 χρόνια συλλογικού πολιτικού αγώνα για να νικήσουμε την σκευωρία. Και όσο για τους σκευωρούς μας, και τους πρόθυμους υποτακτικούς παπαγάλους τους, σιωπή …

15 χρόνια μετά πολλά παραμένουν ίδια

Ο ίδιος πολιτικός προϊστάμενος, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, 15 χρόνια μετά συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο της 40-ετούς παρακμιακής καριέρας του. Νόμος και τάξη για τους τηλεθεατές, ασυλία για μπάτσους πιστολέρο και βιαστές, διώξεις και φυλακίσεις για τους πολιτικούς αντιπάλους.

Οι ίδιοι αστυνομικοί συντάκτες συνεχίζουν να κάνουν πρωτοσέλιδα πουλώντας στο φιλοθεάμον κοινό τις ίδιες ξαναζεσταμένες αστυνομικές διαρροές.

Οι ίδιοι και απαράλλαχτοι διωκτικοι μηχανισμοί και οι λακεδες τους που εν έτει 2026 ακόμα φαντασιωνονται ιδιώνυμα και πιστοποιητικά φρονημάτων και θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία κατά το δοκούν αλλά πάντα…ανορθόγραφα.

15 χρόνια μετά πολλά έχουν αλλάξει

Ο μνημονιακός κύκλος που άνοιξε για την χώρα το 2010 φτάνει σήμερα στο επέκεινα της αναπόφευκτης παρακμής του.

Μία χώρα που πηγαίνει προς τις εκλογές με υπουργούς, δημοσιογράφους και αντιπολίτευση παρακολουθούμενους από την – υπό τον πρωθυπουργό – ΕΥΠ και όλους μαζί εκβιαζόμενους από τις Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες. Με το Σύνταγμα καταστρατηγημένο. Με τα παιδιά της να πεθαίνουν στα τρένα, από αστυνομικές σφαίρες ή στο μεροκάματο.

Απέναντι σε αυτή την διάχυτη παρακμή ήταν που πάλεψε το μαζικό ταξικό-κοινωνικό κίνημα του 2006-2012. Και παρότι αδικαίωτο, η δυναμική και η έντασή του, τα αδιαμεσολάβητα χαρακτηριστικά του, ακόμα στοιχειώνουν ένα κράτος που αδυνατεί να παράξει υλικές και θεσμικές συναινέσεις.

Στο πρόσωπο των 3 διωκομενων συντρόφων δικάζεται ρεβανσιστικά αυτό ακριβώς το ριζοσπαστικό, ελπιδοφόρο κίνημα.

Είναι καθήκον όλων μας, να σταθούμε στο πλευρό τους.

Να νικήσουμε την σκευωρία για άλλη μια φορά.

Πίσω ρουφιάνοι εμπρός σύντροφοι!

Γιώργος Π.

πρώην διωκόμενος για την υπόθεση Μαρφίν