Για την τραγωδία στην Ηλιούπολη, όπου ένα 17χρονο κορίτσι κατέληξε και η άλλη κοπέλα δίνει μάχη για τη ζωή της μετά από βουτιά στο κενό τοποθετήθηκε τοποθετήθηκε σε ανάρτησή της η Μαρία Καρυστιανού.
Στο μήνυμά της για την υπόθεση που έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο τονίζει ότι «το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά» στερώντας τους «όνειρα» και «στόχους» και δίνει υπόσχεση να μην σταματήσει να αγωνίζεται «μέχρι η κραυγή τους για αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή».
Ολόληρη η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού
«Δεν είναι «ατυχία». Ούτε «η κακιά η ώρα». Είναι το αποτέλεσμα μιας οργανωμένης εγκατάλειψης, ενός τοίχου που υψώνεται μπροστά στα όνειρα των παιδιών μας μέχρι να τους κόψει την ανάσα.
Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν έχει πια χώρο για το μέλλον τους, δεν θρηνούμε απλώς μια απώλεια· καταγγέλλουμε ένα έγκλημα.
Το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά μας. Άμεσα, έμμεσα, με χίλιους τρόπους και τους στερεί ό,τι πολυτιμότερο: τα όνειρα, τους στόχους.
Κοιτάμε στα πρόσωπά τους και βλέπουμε την αντανάκλαση μιας κοινωνίας που έμαθε να προσπερνά τον πόνο, να θάβει τις ευθύνες κάτω από γραφειοκρατικά χαρτιά και να βαφτίζει την απόγνωση «ατομική ευθύνη». Όμως η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Βρίσκεται σε εκείνους που έχτισαν ένα σύστημα που πνίγει, στερεί το οξυγόνο, αντί να στηρίζει και να ενισχύει.
Η σπαρακτική κραυγή των δύο κοριτσιών χθες, θα έπρεπε να βουίζει στα αυτιά όσων βυθίζουν τα παιδιά μας σε απόγνωση. Όσων, δεκαετίες τώρα, υποβάθμισαν την παιδεία και την οικονομία μετατρέποντας την χαρά της γνώσης σε καταναγκασμό και την εύρεση εργασίας σε όνειρο απατηλό.
Πόσο θρήνο ακόμα θα ζήσει αυτός ο τόπος; Πόσα άνθη πρέπει να κοπούν πριν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το χώμα που τα ποτίζει με φόβο και αδιέξοδα; Σήμερα δεν φτάνουν τα δάκρυα. Χρειάζεται η ορμή εκείνη που θα φέρει τη δικαιοσύνη—γιατί δικαιοσύνη σημαίνει να μπορεί ένα παιδί να ελπίζει, να αναπνέει, να ζει.
Μετά τη χθεσινή τραγωδία θα έπρεπε όλοι να έχουν νιώσει τις ευθύνες τους… Εμείς συγκλονιστήκαμε. Και αυτό το τρέμουλο είναι η μόνη μας υπόσχεση: ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά τα παιδιά, μέχρι η κραυγή τους για αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή», αναφέρει στο μήνυμά της η Μαρία Καρυστιανού δημοσιεύοντας τα λόγια από το σημείωμα της 17χρονης.
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
