Ο Greg Bovino, ο επικεφαλής της μισητής υπηρεσίας ICE με τις αποτρόπαιες ρατσιστικές και αντιμεταναστευτικές μεθόδους, μα και τις δολοφονίες αθώων Αμερικανών πολιτών, δεν είναι απλώς ένας ομοσπονδιακός αξιωματούχος. Είναι το ανθρώπινο πρόσωπο της πιο σκοτεινής εκδοχής του Τραμπισμού.

Υπό τη σκιά των επιχειρήσεών του, δύο πολίτες έχουν χάσει τη ζωή τους και μια ολόκληρη πολιτεία αμφισβητεί ανοιχτά τη νομιμοποίηση της ομοσπονδιακής εξουσίας. Όταν η «μεταναστευτική πολιτική» μετατρέπεται σε εσωτερικό πόλεμο, η Αμερική φλερτάρει επικίνδυνα με τη διάρρηξη του ίδιου της του κοινωνικού ιστού.

Δεν είναι «απλά» ακόμα ένας αξιωματούχος της κατασταλτικής μηχανής του Τραμπ. Ο Greg Bovino έχει αναδειχθεί σε πολιτικό πρόσωπο — σε ένα πρόσωπο που κουβαλά πάνω του ολόκληρη τη φιλοσοφία του Τραμπισμού για τη μετανάστευση: επίδειξη ισχύος, τιμωρητικός πατριωτισμός, επιχειρήσεις-σόου και μια επικοινωνιακή μηχανή που δεν διστάζει να συνθλίψει την πραγματικότητα όταν αυτή δεν βολεύει το αφήγημα.

Στη Μινεσότα, το όνομά του συνδέθηκε με την «Operation Metro Surge» — μια ομοσπονδιακή επιχείρηση που προκάλεσε κοινωνική έκρηξη, δικαστικές μάχες και, πάνω απ’ όλα, δύο νεκρούς πολίτες μέσα σε λίγες εβδομάδες. Η 37χρονη Renée Good σκοτώθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2026 από αξιωματικό του ICE, και ο 37χρονος νοσηλευτής ΜΕΘ Alex Pretti σκοτώθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2026 από πράκτορες της Border Patrol κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων που συνδέονται με το ομοσπονδιακό «σάρωμα».

Από τη «μετανάστευση» στην πολιτική: Η σκηνή όπου παίζει ο Bovino

Ο Bovino εμφανίζεται δημόσια ως Border Patrol/CBP commander που ενημερώνει για επιχειρήσεις στις οποίες συμμετέχει και το ICE — και ακριβώς αυτή η διαρκής παρουσία σε κάμερες, briefings και «στο πεδίο» τον έχει κάνει τη βιτρίνα μιας πολιτικής.

Το κρίσιμο δεν είναι μόνο η ιδιότητά του. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί: μια λογική «επιβολής» που μετατρέπει την μετανάστευση σε εσωτερικό μέτωπο. Όχι ως διοικητικό ζήτημα, αλλά ως πεδίο σύγκρουσης. Και όταν το κράτος εμφανίζεται με τακτικές που η κοινωνία αντιλαμβάνεται ως κατοχικές, η σύγκρουση γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία: περισσότερη ένταση, περισσότερη βία, περισσότερη νομιμοποίηση για ακόμη σκληρότερα μέτρα.

Το αφήγημα πάνω από τα γεγονότα

Στην υπόθεση του Alex Pretti, του 37χψρονου που σκότωσε εν ψυχρώ η ICE, το μοτίβο που καταγγέλλουν δημοσιογραφικές έρευνες και τοπικοί αξιωματούχοι είναι το εξής: πρώτα βγαίνουν οι βαριές δηλώσεις, μετά έρχονται τα βίντεο που τις διαψεύδουν — κι όμως η μηχανή συνεχίζει.

Σε αναφορές από μεγάλα μέσα, ο Bovino εμφανίζεται να προωθεί ισχυρισμούς περί «απειλής» και «μέγιστης ζημιάς», ενώ βίντεο και μαρτυρίες που δημοσιοποιήθηκαν στη συνέχεια έθεσαν σοβαρά ερωτήματα για την εκδοχή της DHS. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή διαμάχη. Είναι κάτι βαρύτερο: διάβρωση εμπιστοσύνης σε μια ήδη τραυματισμένη κοινωνία, σε μια πόλη (Μινεάπολις) με ιστορικό αστυνομικής βίας και μαζικών κινητοποιήσεων.

Δύο νεκροί, μία πολιτική: Renée Good και Alex Pretti

Η Renée Good σκοτώθηκε όταν ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι επιχείρησε να χτυπήσει πράκτορα με το όχημά της — ισχυρισμός που αμφισβητήθηκε έντονα, με ρεπορτάζ να αναδεικνύουν πως το βίντεο δεν «κουμπώνει» εύκολα με την επίσημη αφήγηση. Το Reuters σημειώνει ότι η υπόθεση θέτει κρίσιμα ζητήματα ομοσπονδιακής ασυλίας και λογοδοσίας.

Ο Alex Pretti, νοσηλευτής και πολίτης χωρίς «βαρύ» παρελθόν όπως παρουσιάστηκε αρχικά σε ορισμένες εκδοχές, σκοτώθηκε λίγες εβδομάδες μετά — και η υπόθεση εξελίχθηκε σε θεσμικό σκάνδαλο: σύμφωνα με ρεπορτάζ, οι ομοσπονδιακές αρχές δεν κινήθηκαν όπως «συνηθίζεται» σε τέτοιες έρευνες, με την Πολιτεία να πιέζει για πρόσβαση σε στοιχεία και να καταγγέλλει εμπόδια.

Αυτό είναι το σημείο όπου το θέμα παύει να είναι «μετανάστευση». Γίνεται κρίση κράτους δικαίου.

«Gestapo» ως κατηγορία — και ο Bovino ως καθρέφτης της πόλωσης

Ο ίδιος ο Bovino έχει τοποθετηθεί δημόσια απέναντι σε χαρακτηρισμούς όπως «Gestapo/ναζί», λέγοντας ότι «προσπαθούν να παρουσιάσουν» τους πράκτορες έτσι — άρα αναγνωρίζει ότι αυτό το λεξιλόγιο κυκλοφορεί μαζικά στο πολιτικό πεδίο. Όμως η ουσία δεν είναι η λέξη. Η ουσία είναι γιατί η λέξη βρίσκει ακροατήριο: γιατί μεγάλα τμήματα της κοινωνίας βλέπουν στις πρακτικές αυτές μια διολίσθηση προς αυταρχισμό.

Η διοίκηση Τραμπ απαντά με τη συνταγή που γνωρίζει: «οι άλλοι φταίνε» – οι αντίπαλοι, οι διαδηλωτές, οι «ρητορικές εντάσεις». Αλλά όταν το κράτος σκοτώνει δύο πολίτες μέσα σε λίγες εβδομάδες στο πλαίσιο μιας επιχείρησης «επιβολής», το κέντρο βάρους δεν μπορεί να είναι η επικοινωνία. Είναι η λογοδοσία.

Στα όρια της γενικευμένης εσωτερικής σύγκρουσης

Στη Μινεσότα, η υπόθεση έχει ήδη πάρει χαρακτηριστικά πολιτειακής σύγκρουσης με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση: αγωγές, ακροάσεις, πιέσεις για πάγωμα της επιχείρησης, διαδηλώσεις, κλιμάκωση. Όταν οι τοπικές κοινωνίες αισθάνονται ότι μια ομοσπονδιακή δύναμη λειτουργεί «πάνω από τον νόμο», η ατμόσφαιρα γίνεται εκρηκτική.

Αυτό είναι και το πολιτικό στοίχημα του Τραμπισμού: να μετατρέψει τη μετανάστευση σε διαρκές πεδίο εσωτερικής σύγκρουσης, να σπρώξει την κοινωνία σε μια κατάσταση «εμείς ή αυτοί», όπου η υπερβολή και η βία βαφτίζονται «αποφασιστικότητα». Και ο Bovino – είτε ως επιχειρησιακός διοικητής είτε ως πρόσωπο βιτρίνα – ενσαρκώνει αυτή τη στρατηγική: σκληρός, προκλητικός, αμετανόητος, χρήσιμος.

Το ερώτημα που μένει

Δεν είναι αν ο Bovino «είναι» κάτι ως ταυτότητα. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι κάνει η πολιτική που εκπροσωπεί — και τι κάνει στις ΗΠΑ.

Δύο νεκροί πολίτες. Μια πολιτεία που ζητά να βάλει φρένο σε μια ομοσπονδιακή επιχείρηση. Μια ομοσπονδιακή διοίκηση που σπρώχνει το αφήγημα ακόμη κι όταν τα βίντεο το γκρεμίζουν. Και ένα πρόσωπο που εμφανίζεται ξανά και ξανά, στο κέντρο του κάδρου, σαν να έχει αναλάβει όχι μόνο επιχειρήσεις αλλά και το δικαίωμα να ορίζει την πραγματικότητα.

Αν αυτή είναι η νέα «τάξη», τότε η Αμερική δεν πηγαίνει προς ασφάλεια. Πηγαίνει προς διάρρηξη.

topontiki.gr