Με τη φόρτιση μιας προσωπικής απώλειας που αντικατοπτρίζει την ευρύτερη τραγωδία των ανθρώπων του Τύπου στα μέτωπα του πολέμου, η έμπειρη πολεμική ανταποκρίτρια Μαρία Καρχιλάκη αποχαιρετά τη Βηρυτό. Η αποχώρησή της από την πρωτεύουσα του Λιβάνου σημαδεύεται από την είδηση του θανάτου της συναδέλφου της, Αμάλ Χαλίλ, η οποία έχασε τη ζωή της σε πλήγμα στον νότιο Λίβανο, λίγες μόλις ημέρες μετά την τελευταία τους συνάντηση. Η μαρτυρία της Ελληνίδας δημοσιογράφου αναδεικνύει με τον πλέον σκληρό τρόπο την επικίνδυνη καθημερινότητα των ανταποκριτών στην περιοχή, όπου η ιδιότητα του καταγράφοντος τα γεγονότα δεν προσφέρει πλέον καμία ασυλία.

Η ιστορία των δύο γυναικών διασταυρώθηκε πριν από δύο εβδομάδες στη Σιδώνα. Σε ένα κλίμα βαρύ, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στη μνήμη τριών Λιβανέζων δημοσιογράφων που είχαν σκοτωθεί από ισραηλινά πυρά, η Αμάλ Χαλίλ είχε μοιραστεί με την Καρχιλάκη μια δυσοίωνη πρόβλεψη. Όπως αναφέρει η Ελληνίδα ανταποκρίτρια, η Χαλίλ δεν απέκλειε το ενδεχόμενο να είναι το επόμενο θύμα της σύρραξης.

Αναφέρει σε ανάρτησή της η Μαρία Καρχιλάκη:

Φεύγω με βαριά καρδιά απ’ τη Βηρυτό.

Στη Σιδώνα, πριν από δυο βδομάδες, σε μια διαδήλωση στη μνήμη τριών Λιβανέζων συναδέλφων που τους σκότωσε το Ισραήλ, η Αμάλ Χαλίλ, συνάδελφος κι εκείνη, μου είχε πει ότι δεν απέκλειε να είναι η επόμενη. Είναι. Τη σκότωσαν χθες στον νότιο Λίβανο. Την είχα μπροστά μου, τώρα έχω μόνο το βίντεο.

Ίσως σε κανέναν πόλεμο, πιο πολύ απ’ ό,τι σ’ αυτόν εδώ, δεν είδα τη γραμμή ανάμεσα σ’ αυτόν που καταγράφει και σ’ αυτόν που γίνεται στόχος να έχει σχεδόν εξαφανιστεί.