Του Δημήτρη Μπαρνιά

Την ίδια περίοδο που οι εργάτες κατεδάφισης και τα ΜΑΤ έφταναν στη Γαύδο, το Υπουργείο Περιβάλλοντος κατέθετε στη Βουλή νομοσχέδιο που ανοίγει τον δρόμο για πολεοδόμηση σε περιοχές Natura. Νομιμοποιεί αυθαίρετες τουριστικές εγκαταστάσεις σε δασικές εκτάσεις ανεξαρτήτως πότε ανεγέρθηκαν και απαλλάσσει προκαταβολικά τα έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας από περιβαλλοντική ευθύνη με ‘τεκμήριο συμβατότητας’. Αυτή είναι η νομοθετική υποδομή που χτίζεται παράλληλα με τις κατεδαφίσεις.

! Δημιουργεί τον κενό χώρο και αποφασίζει ποιος θα τον γεμίσει !

Και δεν είναι σύμπτωση. Είναι η μεγάλη εικόνα που δίνει νόημα στη μικρή και στα γεγονότα που έλαβαν και λαμβάνουν ακόμα μέρος στη Γαύδο (σήμερα 26/4 οι κατεδαφίσεις συνεχίζονται).

! Με άλλα λόγια, η παραπάνω ρύθμιση νομιμοποιεί αυθαίρετα αν έχτισες για τουρισμό – κατεδαφίζει αν έζησες απλώς εκεί !

Ο νόμος δεν εφαρμόζεται αλλά επιστρατεύεται. Και η επιστράτευση αυτή στοχεύει στην συστηματική μεταφορά κοινών πόρων, γης, ακτής, τόπου, από αδύναμες κοινότητες σε ισχυρά οικονομικά κυκλώματα, με κάλυμμα νομικής τάξης, περιβάλλοντος και αναπτυξιακής αναγκαιότητας.

Η Γαύδος δεν είναι τυχαία.

Μπροστά στους καταστροφείς υπάρχει κάτι σπάνιο. Μια αυτοοργανωμένη κοινότητα που λειτουργεί όχι ως ουτοπία ή ως πείραμα, αλλά ως καθημερινότητα. Άνθρωποι που έχουν χτίσει σχέσεις, δομές αλληλοβοήθειας, τρόπους συμβίωσης με τον τόπο, χωρίς να ζητήσουν άδεια, χωρίς να περιμένουν θεσμική έγκριση, χωρίς να υπάρχει κάποιος από πάνω να τους διαχειρίζεται.

Το κράτος όμως – και τα συμφέροντα που το στηρίζουν – δεν ανέχεται ό,τι δεν μπορεί να καταγράψει, να φορολογήσει, να εντάξει σε κάποιο αναπτυξιακό πλαίσιο. Μια κοινότητα που ζει εκτός αυτής της λογικής δεν είναι απλώς ανεξέλεγκτη. Είναι απόδειξη ότι ο έλεγχος δεν είναι αναγκαίος. Και αυτό, για αυτούς, είναι πολύ πιο ανησυχητικό από ένα αυθαίρετο κτίσμα.

Κάθε χώρος που αποδεικνύει ότι άλλοι κόσμοι είναι εφικτοί γίνεται αυτόματα στόχος.

Η κοινότητα του Λαυρακά βρίσκεται αυτή τη στιγμή εκτεθειμένη. Αρκετά που είχαν χτιστεί με χρόνια προσπάθειας κατεδαφίζονται. Τα μπάζα που αφήνει πίσω η εργολαΒία – με παρακίνηση του Δήμου – είναι εκεί ως υπενθύμιση του βιασμού – περιβάλλοντος, κουλτούρας και αναμνήσεων.

Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να γίνουν άμεσα για να βοηθήσουμε.

Το πιο βασικό, είναι η φυσική μας παρουσία στο νησί.

Όποιος/α μπορεί να κατέβει στο νησί, η κοινότητα χρειάζεται την υποστήριξη μας τώρα!

Η Γαύδος είναι από τα τελευταία μέρη στην Ελλάδα, πρότυπο για ενα ελεύθερο τρόπο ζωής.

Αν αφεθεί να χαθεί, δεν χάνεται μόνο ένας τόπος. Χάνεται η απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει.