Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη πήρε τη τέταρτη θέση στον μαραθώνιο βάδην στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μπέρμιγχαμ και αποκάλυψε στο Athletiko ότι δεν ήταν μαζί της ο προπονητής της.

Η Ελληνίδα τερμάτισε στα 42 χιλιόμετρα με χρόνο 3:22:16 πετυχαίνοντας έτσι ατομικό ρεκόρ επίδοση στην πρώτη της συμμετοχή σε μαραθώνιο βάδην.

Η ίδια παραχώρησε δηλώσεις για τον αγώνα της και την κατάσταση που βρίσκεται ενώ αναφέρθηκε στους τραυματισμούς και το κάταγμα πλευρών που κλήθηκε να ξεπεράσε για να αγωνιστεί στη διοργάνωση. Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι ο προπονητής της δεν βρίσκεται μαζί της στο Μπέρμιγχαμ ενώ τον χρειαζόταν, και δήλωσε πως περιμένει απαντήσεις από τους αρμόδιους αναφορικά με τον λόγο που δεν μπόρεσε να τη συνοδεύσει ο προπονητής της.

Οι δηλώσεις της Ντρισμπιώτη

Τέταρτη στην Ευρώπη μετά από μια δύσκολη χρονιά. Πώς ήταν ο αγώνας;

«Για μένα ήταν ένας αγώνας… Αρχικά, ήταν ο πρώτος μου μαραθώνιος, οπότε μπήκα αναγνωριστικά. Βάσει των συνθηκών που υπήρχαν, οι συνθήκες ήταν φανταστικές, αλλά η διαδρομή μας, η κούρσα μας, ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Οπότε προσπάθησα χθες μόνη μου εδώ να κάνω ένα scouting λίγο των συναθλητριών μου και της κούρσας και να δω πώς μπορώ να κρατηθώ σε όλα αυτά τα χιλιόμετρα σε ένα καλό pace και να είμαι ανταγωνιστική, να βρίσκομαι μέσα στην πεντάδα τουλάχιστον. Τα κατάφερα, είμαι χαρούμενη. Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Μία τέταρτη θέση καμιά φορά δεν είναι καλή, εγώ όμως είμαι πάρα πολύ χαρούμενη».

Για μια χρονιά που αντιμετώπισε τραυματισμούς όμως και πάλι ήταν στη διοργάνωση, σε υψηλό επίπεδο.

«Ναι, και αυτό εμένα μου δίνει πάρα πολύ μεγάλο κίνητρο για πάρα πολλά πράγματα στη ζωή μου, όχι μόνο για τον αθλητισμό. Μου δίνει να σκέφτομαι ότι όποιος επιμένει νικά, ότι όποιος θέλει να ξεπεράσει κάποια πράγματα, τα ξεπερνάει. Και όχι μόνο αγωνιστικά, εκτός αγώνα, βάσει άλλων συνθηκών. Απλά δίνεις στον εαυτό σου, σαν άνθρωπος, λίγο περισσότερη προτεραιότητα και όλα τα άλλα».

Για την Ισπανίδα Γκονζάλεζ που είναι πολύ καλή φίλη της και που πήρε τη τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο.

«Ναι, είμαι πολύ χαρούμενη για αυτή. Ξέρω την προσπάθειά της. Ήτανε καλά, δεν είχε τραυματισμό, πήρε το μετάλλιο. Απλά πράγματα».

Αν δούμε μια Αντιγόνη χωρίς τραυματισμούς μπορούμε να τη δούμε και στα μετάλλια;

«Κοίταξε, είμαι με 25 ημέρες προπόνηση. Μετά από τραυματισμό, από κάταγμα στα πλευρά, ένα ακόμη, το τέταρτο στη σειρά. Με πήγε πάρα πολύ πίσω ψυχολογικά, διαλύθηκα. Ήμουν πάρα πολύ καλά αγωνιστικά. Μου ήρθε ο τραυματισμός, διαλύθηκα ψυχολογικά. Έψαχνα να το βρω με τους ανθρώπους που έχω κάθε μέρα κοντά μου, που με στηρίζουν, που είναι εκεί πάντοτε για μένα. Και είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που έχω όλο αυτό το team γύρω μου, που με φροντίζει καθημερινά, χωρίς ούτε να το σκεφτώ, αλλά ούτε να το ζητήσω».

Ήρθες χωρίς προπονητή στη διοργάνωση, θα ήθελες να κάνεις ένα σχόλιο για αυτό;

«Ήρθα χωρίς προπονητή. Θα περιμένω να μου απαντήσουν στις ερωτήσεις που έχω, γιατί ενώ έχω έρθει με όριο σε δύο αποστάσεις, με wild card, δεν ξέρω γιατί ο προπονητής μου δεν βρίσκεται εδώ. Λυπάμαι γι’ αυτό, λυπάμαι για το τι μπορεί να ακολουθήσει. Είμαι πάρα πολύ στεναχωρημένη. Με αποσυντόνισε πλήρως από τον αγώνα μου. Με θύμωσε. Περιμένω απαντήσεις από τους αρμόδιους, από αυτούς που αποφάσισαν, από τον τομέα του αγωνίσματος, να μην είναι ο προπονητής μου εδώ».

Σου δίνει κίνητρο για τη συνέχεια αυτό;

«Εγώ κίνητρα παίρνω καθημερινά από τη ζωή μου. Δεν περιμένω από αυτά να πάρω κίνητρο. Μικρά, πολύ μικρά παραδείγματα που βλέπουμε μου δίνουν αυτό το κάτι παραπάνω για να μπορώ να συνεχίσω. Και έτσι έχω μάθει. Το έχω πει χίλιες φορές. Έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου, τη μητέρα μου, που δεν πτοείται ποτέ. Δεν θα με πτοήσει κανένας».

Τα λέμε στους επόμενους αγώνες;

«Why not».