Νέο κύκλο πολιτικής αντιπαράθεσης πυροδότησαν οι δηλώσεις του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στον τηλεοπτικό σταθμό Action24, ο οποίος επανέφερε στο προσκήνιο τους ισχυρισμούς περί παράνομης οικονομικής ενίσχυσης του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα από τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο το 2012.
Χωρίς να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία, ο κ. Γεωργιάδης επικαλέστηκε δηλώσεις αξιωματούχου του Καράκας και υποστήριξε ότι η μη προσφυγή του κ. Τσίπρα στη Δικαιοσύνη επιβεβαιώνει τις καταγγελίες, ενώ επιχείρησε να ενισχύσει το επιχείρημά του συνδέοντας την υπόθεση με ανάλογες κατηγορίες που είχαν διατυπωθεί στην Ισπανία κατά του κόμματος Podemos.
Ωστόσο, τα επίσημα δεδομένα της ισπανικής έννομης τάξης καταδεικνύουν μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: όλες οι δικογραφίες για παράνομη χρηματοδότηση των Podemos τέθηκαν τελεσίδικα στο αρχείο λόγω παντελούς έλλειψης στοιχείων, ενώ δικαστικές έρευνες αποκάλυψαν παράλληλα παρακρατικούς μηχανισμούς κατασκευής ψευδών υπομνημάτων με σκοπό την πολιτική τους φθορά.
Οι τηλεοπτικοί ισχυρισμοί Γεωργιάδη και η απάντηση της πλευράς Τσίπρα
Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής του παρέμβασης, ο κ. Γεωργιάδης επανέφερε τις παλαιότερες αιτιάσεις περί ροής μετρητών από τη Βενεζουέλα προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων του 2012, δηλώνοντας ότι πιστεύει ακράδαντα τη σχετική μαρτυρία:
«Βγαίνει με τη φάτσα του ένας αξιωματούχος από τη Βενεζουέλα και λέει: “Το καλοκαίρι του 2012 πήγα στο ξενοδοχείο τάδε, στο δωμάτιο τάδε και έδωσα προσωπικά στον κ. Τσίπρα μια βαλίτσα με λεφτά από τον Μαδούρο για τον προεκλογικό του αγώνα”».
Προκειμένου να στηρίξει τη θέση του, ο υπουργός υποστήριξε ότι η στάση του πρώην πρωθυπουργού να μην καταφύγει σε νομικά μέτρα συνιστά ένδειξη ενοχής. Από την πλευρά του, ο Αλέξης Τσίπρας έχει απορρίψει κατηγορηματικά αυτές τις καταγγελίες, αποσαφηνίζοντας τη στάση του απέναντι στην ποινικοποίηση της πολιτικής αντιπαράθεσης με τη φράση: «Ποιος το λέει; Αφού το λέει ο Άδωνις δεν έχει σημασία».
Ερωτηθείς σχετικά με την ύπαρξη απτών τεκμηρίων, ο κ. Γεωργιάδης προέταξε ως συλλογισμό τον παραλληλισμό με το ισπανικό αριστερό κόμμα:
«Ξέρεις γιατί το ξέρω; Γιατί την ίδια ακριβώς χρονιά, το ’12, έχει πιάσει η ισπανική Δικαιοσύνη, ότι ο Μαδούρο είχε δώσει στους Podemos και οι Podemos ήταν αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, και εκεί κινήθηκε η δικαιοσύνη».
Η πραγματικότητα για το Ίδρυμα CEPS και το νομικό καθεστώς των Podemos
Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς Γεωργιάδη, η ισπανική Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί αμετάκλητα ότι το κόμμα Podemos ουδέποτε έλαβε παράνομη χρηματοδότηση από τη Βενεζουέλα. Περισσότερες από δέκα διαφορετικές μηνύσεις και δικογραφίες που κατατέθηκαν μεταξύ 2015 και 2022 κατέληξαν στο αρχείο τόσο από τα πρωτοβάθμια δικαστήρια όσο και από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας (Tribunal Supremo).
Η υπόθεση είχε ως πραγματική αφετηρία τις επαγγελματικές δραστηριότητες ορισμένων εκ των ιδρυτικών στελεχών των Podemos, οι οποίες όμως προηγήθηκαν κατά πολύ της ίδρυσης του πολιτικού φορέα τον Ιανουάριο του 2014. Συγκεκριμένα, πρόσωπα όπως ο Χουάν Κάρλος Μονεδέρο (Juan Carlos Monedero), ο Πάμπλο Ιγκλέσιας (Pablo Iglesias) και η Καρολίνα Μπεσκάνσα (Carolina Bescansa) εργάζονταν κατά την περίοδο 2002–2012 ως πανεπιστημιακοί ερευνητές και πολιτικοί σύμβουλοι μέσω του μη κερδοσκοπικού ερευνητικού ιδρύματος CEPS (Centro de Estudios Políticos y Sociales).
Στο πλαίσιο αυτό, παρείχαν υπηρεσίες συνταγματικής και πολιτικής συμβουλευτικής στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας υπό τον Ούγο Τσάβες, καθώς και στις κυβερνήσεις της Βολιβίας και του Ισημερινού. Για τις εν λόγω υπηρεσίες, το ίδρυμα CEPS και οι εμπλεκόμενοι ερευνητές έλαβαν νόμιμες αμοιβές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, οι οποίες δηλώθηκαν και φορολογήθηκαν κανονικά. Καθώς την περίοδο εκείνη οι Podemos δεν υφίσταντο καν ως πολιτικό κόμμα, οποιαδήποτε αναδρομική χρηματοδότηση ήταν νομικά αδύνατη.
Οι καταγγελίες Carvajal, οι έλεγχοι και η αποκάλυψη της «Πατριωτικής Αστυνομίας»
Μετά την εκλογική άνοδο των Podemos το 2014 και το 2015, δεξιές οργανώσεις, όπως το σωματείο Manos Limpias, το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (PP) και μεταγενέστερα το Vox, εξαπέλυσαν σειρά νομικών επιθέσεων. Υποστήριζαν ότι υπήρχε σχέδιο του Τσάβες από το 2008 με κονδύλι 7 εκατομμυρίων δολαρίων για τη δημιουργία «μπολιβαριανού» φορέα στην Ισπανία μέσω τριγωνικών συναλλαγών ή διπλωματικών σάκων. Το 2021, ο πρώην αρχηγός των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών της Βενεζουέλας, Ούγο Καρβαχάλ (Hugo “El Pollo” Carvajal), συλληφθείς στην Ισπανία και υπό τον φόβο έκδοσης στις ΗΠΑ, κατέθεσε ότι το καθεστώς Μαδούρο χρηματοδοτούσε αριστερά κινήματα, κατονομάζοντας και τους Podemos.
Η δικαστική διερεύνηση κατέρριψε πλήρως τους ισχυρισμούς αυτούς:
-
Απόρριψη των ισχυρισμών Carvajal: Το 2022, ο δικαστής της Audiencia Nacional, Μανουέλ Γκαρθία-Καστεγιόν, αρχειοθέτησε την υπόθεση, κρίνοντας ότι οι καταθέσεις ήταν γενικόλογες, βασισμένες σε ανεπιβεβαίωτες φήμες χωρίς κανένα τραπεζικό ή έγγραφο τεκμήριο.
-
Απορριπτικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Το Tribunal Supremo απέρριψε τις μηνύσεις της Manos Limpias, υπογραμμίζοντας ότι στηρίζονταν αποκλειστικά σε αποκόμματα εφημερίδων χωρίς δικαστική ή ελεγκτική βάση.
-
Πιστοποίηση από το Ελεγκτικό Συνέδριο (Tribunal de Cuentas): Το αρμόδιο όργανο ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων επιβεβαίωσε κατ’ επανάληψη ότι τα έσοδα των Podemos προέρχονταν αποκλειστικά από τις νόμιμες κρατικές επιχορηγήσεις, τις συνδρομές των μελών και μικροδωρεές πολιτών (crowdfunding).
Παράλληλα, οι αποκαλύψεις των ετών 2019 και 2020 γύρω από την υπόθεση Villarejo έδειξαν ότι επί διακυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος λειτουργούσε εντός του Υπουργείου Εσωτερικών ένας παρακρατικός πυρήνας, γνωστός ως «Πατριωτική Αστυνομία» (Policía Patriótica). Η ομάδα αυτή συνέτασσε πλαστά και ανυπόγραφα υπομνήματα, όπως το λεγόμενο Informe PISA (Pablo Iglesias Sociedad Anónima), τα οποία διοχετεύονταν στον Τύπο προκειμένου να κατασκευαστούν πρωτοσέλιδα περί παράνομων χρηματοδοτήσεων από το Καράκας και την Τεχεράνη πριν από τις κάλπες.
Η ανακύκλωση αστήρικτων ισχυρισμών στον εγχώριο δημόσιο διάλογο αναδεικνύει τους κινδύνους που ελλοχεύουν όταν διεθνείς υποθέσεις εργαλειοποιούνται αποσπασματικά για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ενώ η αντιπαράθεση αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του κοινοβουλευτικού βίου, η επίκληση δήθεν δικαστικών προηγουμένων που έχουν κατηγορηματικά απορριφθεί από ανεξάρτητες αρχές δοκιμάζει την αξιοπιστία του πολιτικού λόγου. Σε μία περίοδο όπου η διαφάνεια και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς αποτελούν κρίσιμο ζητούμενο, η αυστηρή προσκόλληση στα επιβεβαιωμένα γεγονότα και στις δικαστικές αποφάσεις παραμένει ο μοναδικός ασφαλής οδηγός για την ενημέρωση της κοινής γνώμης.



