Οι φωνές των οικογενειών των θυμάτων του εγκλήματος στα Τέμπη δεν σιωπούν. Αντίθετα, όσο περνά ο καιρός και η αλήθεια παραμένει θαμμένη κάτω από πολιτικές υπεκφυγές και θεσμικά ερείπια, τόσο δυναμώνουν. Και καμία εξουσία δεν μπορεί να τις οικειοποιηθεί ή να τις μεταφράσει κατά το δοκούν.

Ο Πλακιάς και κάποιοι συγγενείς υπογραμμίζουν πως η συγκάλυψη της τραγωδίας είναι αμιγώς πολιτική, και πως το περίφημο «παράνομο φορτίο» δεν είναι τίποτε άλλο από αποπροσανατολιστική κατασκευή, μακριά από τα ουσιαστικά αιτήματα για απόδοση ευθυνών.

Από την άλλη πλευρά, άλλες οικογένειες διατυπώνουν ακόμη πιο βαριές υποψίες, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο η συγκάλυψη να ξεπερνά το επίπεδο της πολιτικής ευθύνης και να φτάνει σε σκοτεινές διαδρομές, ακόμη και μαφιόζικες, καθώς όπως λένε, «τα έλαια σιλικόνης και τα παραμύθια της κυβέρνησης δεν εξηγούν τη φωτιά στην πυροσφαίρα».

Και οι δύο πλευρές, ωστόσο, συγκλίνουν σε ένα κοινό και αδιαπραγμάτευτο σημείο:
Η υπόθεση των Τεμπών είναι κρατική δολοφονία. Με ονοματεπώνυμα. Με υπόλογους. Με ευθύνες που δεν διαγράφονται.

Η προσεκτική συγκάλυψη της επόμενης ημέρας —το «επιμελές μπάζωμα» όπως εύστοχα περιγράφεται— επιβεβαιώνει τις υποψίες: η αλήθεια επιχειρείται να θαφτεί. Όμως οι οικογένειες δεν ξεχνούν και δεν συγχωρούν.

Καμία δεν λέει πως αυτό που συνέβη ήταν ατύχημα. Καμία δεν μιλά για ανθρώπινο λάθος. Όλες απαιτούν ένα και μόνο πράγμα: άπλετο φως και απόδοση ευθυνών. Όσο οι υπεύθυνοι —πολιτικοί και διοικητικοί— ντριμπλάρουν τις ποινικές και πολιτικές τους ευθύνες, το αίτημα για δικαιοσύνη θα παραμένει επίκαιρο, θα φωνάζει, θα στοιχειώνει.

Δεν υπάρχει οξυγόνο. Γιατί δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη.

Και γιατί η αλήθεια δεν θάβεται, όσο κι αν προσπαθούν να την καλύψουν με σιωπή και χώμα.