Μετά από σχεδόν δύο μήνες αποχής από δημόσιες τοποθετήσεις, ο τεχνικός σύμβουλος και πραγματογνώμονας για τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, Βασίλης Κοκοτσάκης, προχώρησε σε μια εφ’ όλης της ύλης γραπτή παρέμβαση, καταγγέλλοντας επιθέσεις και απόπειρες αποδόμησης των επιστημονικών πορισμάτων της τεχνικής του ομάδας.

Σε ανάρτησή του υπό τον τίτλο «Από τους “συμμάχους” στους πολεμίους: Η αλήθεια για τα Τέμπη δεν χειραγωγείται», ο κ. Κοκοτσάκης αντιπαραβάλλει την αρχική, ανοιχτή κριτική που είχε δεχθεί το έργο του από την κυβερνητική πλευρά και θεσμικά πρόσωπα, με το σημερινό σκηνικό ανώνυμων επιθέσεων και ανοικτών επιστολών που προέρχονται από κύκλους οι οποίοι στο παρελθόν είχαν αξιοποιήσει και αναδείξει τα εν λόγω πορίσματα.

Όπως υποστηρίζει, η αλλαγή στάσης ορισμένων πλευρών υπαγορεύεται από το γεγονός ότι τα τεχνικά συμπεράσματα δεν εξυπηρετούν πλέον τις επιμέρους αφηγήσεις τους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η «ενοχλητική τεχνική αλήθεια» αντιμετωπίζεται πλέον ως κοινός στόχος από διαφορετικά στρατόπεδα.

Η σύγκριση του «τότε» και του «τώρα»: Από την επώνυμη αμφισβήτηση στις ανώνυμες διαδικτυακές επιθέσεις

Στην τοποθέτησή του, ο Βασίλης Κοκοτσάκης περιγράφει τις δύο διαφορετικές φάσεις αντιδράσεων που προκάλεσαν οι τεχνικές εκθέσεις για τα αίτια και τις συνθήκες της σύγκρουσης στα Τέμπη. Σύμφωνα με τον ίδιο, ενώ στην πρώτη φάση οι ενστάσεις διατυπώθηκαν δημόσια και επώνυμα, πλέον η αμφισβήτηση εκδηλώνεται μέσω ανώνυμων διαύλων.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά:

«Για σχεδόν δύο μήνες επέλεξα τη σιωπή. Δεν απάντησα στις προσωπικές επιθέσεις, στις συκοφαντίες και στις ανώνυμες διαδικτυακές επιθέσεις εναντίον μου. Και δεν πρόκειται να αρχίσω τώρα να απαντώ σε ανώνυμους. Υπάρχει όμως κάτι που οφείλει να ειπωθεί δημόσια. ΤΟΤΕ, όταν δημοσιοποιήσαμε το τεχνικό και επιστημονικό μας έργο για τα Τέμπη, η κυβερνητική πλευρά και επώνυμα δημόσια πρόσωπα μας επιτέθηκαν ανοιχτά. Αμφισβήτησαν τις εκθέσεις μας. Αμφισβήτησαν τη μεθοδολογία μας. Αμφισβήτησαν τα συμπεράσματά μας. Τουλάχιστον, δεν κρύφτηκαν πίσω από την ανωνυμία».

Συνεχίζοντας, ο πραγματογνώμονας εστιάζει στη μεταστροφή της στάσης προσώπων και φορέων που είχαν προηγουμένως στηριχθεί στα συγκεκριμένα δεδομένα:

«ΤΩΡΑ, για το ίδιο ακριβώς τεχνικό έργο, τις ίδιες εκθέσεις και τα ίδια συμπεράσματα, παρατηρούμε μια άλλη μορφή επίθεσης. Από κάποιους που κάποτε αξιοποίησαν αυτή τη δουλειά, την ανέδειξαν και την χρησιμοποίησαν, εμφανίζεται σήμερα μέσω τρολ και ανωνύμων ανοικτών επιστολών, προσπάθεια απαξίωσης και αποδόμησής της. Και μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, περιλαμβάνουν τεχνικές και νομικές λεπτομέρειες που δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για την προέλευση και την καθοδήγηση αυτής της σκοπούμενης επιχειρηματολογίας που τελικά αποβαίνει σε βάρος αυτής καθ’ αυτής της υπόθεσης».

«Η αλήθεια δεν χειραγωγείται»: Το ερώτημα για τη στόχευση και η άρνηση εμπλοκής σε πόλεμο λάσπης

Αναλύοντας τα κίνητρα πίσω από τη νέα αυτή δυναμική, ο κ. Κοκοτσάκης υπογραμμίζει ότι οι μέθοδοι μπορεί να διαφέρουν, αλλά η τελική στόχευση συγκλίνει, καθώς τα πορίσματα δεν προσαρμόζονται σε σκοπιμότητες.

Στο σχετικό απόσπασμα της ανάρτησής του σημειώνει:

«ΤΟΤΕ, λοιπόν, μας πολεμούσαν επειδή το έργο μας αμφισβητούσε την επίσημη εκδοχή. ΤΩΡΑ, κάποιοι φαίνεται να μας πολεμούν επειδή το ίδιο έργο δεν εξυπηρετεί πλέον τη δική τους αφήγηση. Οι μέθοδοι μπορεί να διαφέρουν. Η στόχευση όμως αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα ίδια. Και κάπου εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Μήπως τελικά, παρά τις όποιες διαφορές τους, κάποιοι βρήκαν έναν κοινό εχθρό; Εμάς;».

Ξεκαθαρίζοντας ότι προτιμά να μην κατονομάσει συγκεκριμένα πρόσωπα και ότι αρνείται να παρασυρθεί σε προσωπικές αντιπαραθέσεις, ο τεχνικός σύμβουλος καταλήγει:

«Δεν θα κάνω προσωπικές επιθέσεις, δεν θα απαντήσω σε ανώνυμους, δεν θα μπω σε κανέναν πόλεμο λάσπης. Όσοι αισθάνονται ότι αυτές οι γραμμές τους αφορούν ή αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, ας κάνουν μόνοι τους τον παραλληλισμό. Εγώ δεν κατονόμασα κανέναν, άλλωστε, οι πράξεις είναι αυτές που αποκαλύπτουν τελικά ποιος βρίσκεται απέναντι σε ποιον. Και μερικές φορές, οι μέχρι χθες “αντίπαλοι” και οι μέχρι χθες “σύμμαχοι” αποκαλύπτεται ότι έχουν έναν πολύ σημαντικό κοινό εχθρό: Την ίδια ενοχλητική τεχνική αλήθεια και την ίδια τεχνική ομάδα απέναντί τους».