Δεν έχουν χαθεί όλα, όσο υπάρχουν άνθρωποι στο Ισραήλ όπως ο Χούτζι Καμπάλο (Chutzi Kabalo), ο οποίος έγραψε αυτή την υπέροχη ανάρτηση:

«Το “NAZA” δεν πρόκειται να προβληθεί στο Ισραήλ. Ούτε στην τηλεόραση, ούτε στους κινηματογράφους, και αμφιβάλλω αν θα είναι καν δυνατό να πραγματοποιηθεί ιδιωτική προβολή χωρίς σφοδρή αντίδραση με τη μορφή σωματικής βίας.

Υπάρχει μια αρκετά καλή πιθανότητα τα άτομα που έδωσαν συνέντευξη στην ταινία να ταυτοποιηθούν και να τιμωρηθούν, με μέσα περισσότερο ή λιγότερο επίσημα.

Και μετά, φυσικά, υπάρχουν οι θαρραλέοι Γιουβάλ και Ρέιτσελ, στους οποίους η καρδιά μου συμπαραστέκεται ολόψυχα. Η μοίρα τους δεν είναι απολύτως ξεκάθαρη. Ίσως η καταιγίδα περάσει και μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν στο Ισραήλ.

Ή ίσως, όπως έγραψα παραπάνω… “με μέσα περισσότερο ή λιγότερο επίσημα”.

Αυτή είναι η πραγματικότητα στην οποία πρόκειται να ζήσουμε στο ορατό μέλλον.

Οποιαδήποτε “συζήτηση” για την ταινία θα πρέπει, επομένως, να ξεκινήσει με μία μικρή, άβολη λεπτομέρεια:

Δεν θα υπάρξει καμία συζήτηση.

Δεν μπορεί να υπάρξει, επειδή ο πιο σημαντικός συμμετέχων σε οποιαδήποτε συζήτηση για μια ταινία θα απουσιάζει.

Η ταινία.

Στην ίδια την ταινία δεν θα επιτραπεί να μιλήσει προς υπεράσπιση του εαυτού της, να παρουσιάσει τα στοιχεία της, να αφηγηθεί την ιστορία της ή να διαπράξει το εξοργιστικό παράπτωμα του να επιτρέψει στους ανθρώπους να την παρακολουθήσουν και να διαμορφώσουν τη δική τους άποψη.

Δεν θα σας επιτραπεί να τη δείτε.

Και αν τύχει να ανήκετε στη μικροσκοπική μειονότητα που ίσως καταφέρει τελικά να την παρακολουθήσει μέσω του [αντικαθεστωτικού εντύπου] שיחה מקומית (Local Call), του εβραιόφωνου αδελφού ιστότοπου του περιοδικού +972 Magazine, τότε για τη συντριπτική πλειοψηφία γύρω σας αυτό ελάχιστη σημασία θα έχει.

Πρώτον, επειδή οι περισσότεροι από αυτούς δυστυχώς δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει το Local Call. Και δεύτερον, επειδή μέχρι τότε το επίσημο συμπέρασμα θα έχει ήδη εξυπηρετικά παρασχεθεί εκ των προτέρων:

Αντισημιτικό. Ψέματα. Προπαγάνδα. Η υπόθεση έκλεισε.

Πόσο θαυμάσια αποτελεσματικό.

Δεν το λέω αυτό από ηττοπάθεια. Το ακριβώς αντίθετο.

Ο φρενήρης πανικός που έχει κυριεύσει ολόκληρο το σύστημα μας λέει κάτι σημαντικό:

ΕΚΕΙΝΟΙ καταλαβαίνουν απόλυτα καλά πόσο επισφαλώς ισορροπεί η γιγαντιαία βιομηχανία ψεμάτων τους.

Και ΕΚΕΙΝΟΙ τρομοκρατούνται από τη συνειδητοποίηση που σιγά σιγά εμπεδώνεται: Ολόκληρος ο κόσμος “ξέρει τι κάναμε πέρυσι το καλοκαίρι”.

Και ακριβώς επειδή ο κόσμος ξέρει —και θα μάθει περισσότερα— ΕΚΕΙΝΟΙ είναι τώρα αποφασισμένοι να υπερασπιστούν το τελευταίο φρούριο που στέκεται ακόμα όρθιο:

Τον σιωνιστικό θάλαμο αντήχησης.

Για πάντα αγνό. Για πάντα αμόλυντο.

Ερμητικά σφραγισμένο απέναντι στο φως του ήλιου, τα αποδεικτικά στοιχεία και την πραγματικότητα.

Όπως το βιβλίο του Εμμανουέλ Γκολντστάιν στο 1984 του Όργουελ, του οποίου και μόνο η ύπαρξη τρομοκρατεί το Κόμμα, το NAZA θα γίνει ένα μοναδικά συναρπαστικό είδος ψεύδους: ένα ψέμα τόσο προφανώς γελοίο, κατασκευασμένο, αντισημιτικό, κακόβουλο, παρανοϊκό και ανάξιο λόγου, ώστε σε απολύτως κανέναν δεν πρέπει ποτέ να επιτραπεί να το παρακολουθήσει.

Επειδή εάν πρόκειται για τόσο αυταπόδεικτη ανοησία, φυσικά το ασφαλέστερο πράγμα είναι να διασφαλιστεί ότι κανείς δεν θα το δει.

Μην τυχόν και, ο μη γένοιτο, εκτεθεί κάποιος σε αυτό και βιώσει μια μη εξουσιοδοτημένη σκέψη.

Μια αμφιβολία.

Ένα ερώτημα.

Μια μικρή αναλαμπή αίρεσης.

Και όπως όλοι μάθαμε από τον Όργουελ:

“Η άγνοια είναι δύναμη”.

Υπάρχει μια παρηγοριά, ωστόσο (αυτό πρόκειται να είναι τραγικά ξεκαρδιστικό):

Προετοιμαστείτε για μια ατελείωτη επίθεση δημόσιου διαλόγου γύρω από την ταινία —και εννοώ πραγματικά ατελείωτη— από σοβαροφανείς σχολιαστές με συνοφρυωμένα μέτωπα, απόστρατους στρατηγούς, επαγγελματίες εκπροσώπους τύπου και διάφορους θεματοφύλακες της εθνικής αρετής, που θα συζητούν με σοβαρότητα για την ηθική εξαχρείωση, την ανακρίβεια ως προς τα γεγονότα, τον αντισημιτισμό, την προδοσία και την κινηματογραφική μοχθηρία μιας ταινίας την οποία κάθε μα κάθε συμμετέχων θα σπεύδει να διευκρινίσει —έτσι απλώς για να μην υπάρχει καμία απολύτως παρεξήγηση— ότι στην πραγματικότητα δεν έχει δει.

Φυσικά.

Ούτε σκοπεύουν να τη δουν.

Γιατί να το κάνουν άλλωστε;

ΕΚΕΙΝΟΙ είναι πάρα πολύ σοβαροί άνθρωποι για να σπαταλήσουν δύο ώρες βλέποντας άθλια προπαγάνδα που προσβάλλει τους ηρωικούς στρατιώτες μας, προτού εξηγήσουν, με εκτενείς λεπτομέρειες, τι ακριβώς δεν πάει καλά με αυτήν.

Θα είναι κάτι σαν συντηρητικοί ραβίνοι που διοργανώνουν πάνελ ειδικών για τη γυναικεία σεξουαλικότητα.

Ατελείωτα.

Με αυθεντία.

Και χωρίς το παραμικρό ίχνος ντροπής.

Κι όμως:

“Eppur si muove” — Και όμως κινείται».