Μια προσωπική αλλά ταυτόχρονα βαθιά κοινωνική παρέμβαση, που φέρνει στο προσκήνιο τις δοκιμαζόμενες αντοχές του εθνικού συστήματος υγείας, πραγματοποίησε η Κατερίνα Καλοείδα Κοντζανάκη. Η νοσηλεύτρια στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου, με πολυετή και ενεργή παρουσία στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ), ανακοίνωσε την οριστική αποχώρησή της από το ΕΣΥ, περιγράφοντας μια πραγματικότητα οξείας πίεσης και επαγγελματικής εξουθένωσης που καθιστά πλέον αδύνατη τη συνέχιση της προσφοράς της υπό το υπάρχον πλαίσιο.

Η διαδρομή από την προσφορά στην επαγγελματική εξουθένωση

Η πορεία της κ. Κοντζανάκη ξεκίνησε το 2007, διαπνεόμενη από τη διάθεση της κοινωνικής προσφοράς και την προσήλωση στο νοσηλευτικό λειτούργημα. Για δεκαεπτά συναπτά έτη, η ίδια υπηρέτησε σε ένα από τα πιο απαιτητικά περιβάλλοντα του νοσοκομείου, εκεί όπου η διαχείριση του χρόνου και της ανθρώπινης ζωής απαιτεί διαρκή εγρήγορση. Όπως επισημαίνει η ίδια στην αποχαιρετιστήρια δήλωσή της, η εργασία της διεξήχθη πάντοτε «στις επάλξεις», μακριά από προνομιακές θέσεις, τιμώντας τη νοσηλευτική ιδιότητα ως λειτούργημα.

Ωστόσο, ο κύκλος αυτός κλείνει σήμερα με μια αναγκαστική αποχώρηση, η οποία, κατά την ίδια, αποτελεί τη μοναδική διέξοδο απέναντι σε ένα σύστημα που δείχνει να αγνοεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των λειτουργών του. Η κ. Κοντζανάκη υπογραμμίζει ότι η απόφασή της εδράζεται στην ανάγκη διαφύλαξης της ψυχικής της ισορροπίας, καθώς οι συνθήκες εργασίας έχουν καταστήσει την καθημερινότητα στα νοσοκομεία επικίνδυνη.

Ακολουθεί η ανάρτησή της:

Ένας κύκλος κόβεται: Η αξιοπρέπεια πάνω από την αυτοθυσία…

Ένας κύκλος που άνοιξε το 2007 με διάθεση προσφοράς, κλείνει σήμερα με μια αναγκαστική αποχώρηση. Μετά από χρόνια στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) —εκεί που η ζωή και ο θάνατος αναμετρώνται σε δευτερόλεπτα— η πορεία μου υπήρξε σταθερή και ξεκάθαρη. Δούλεψα πάντα στις επάλξεις, μακριά από «βολέματα», τιμώντας τη στολή μου. Η νοσηλευτική είναι λειτούργημα, αλλά δεν μπορεί να ασκείται σε συνθήκες που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η απόφαση μου αυτή αποτελεί τη μοναδική διέξοδο απέναντι σε ένα σύστημα που:Αγνοεί την επαγγελματική εξουθένωση: Η χρόνια υποστελέχωση και οι εξαντλητικές βάρδιες έχουν καταστήσει την εργασιακή καθημερινότητα επικίνδυνη.

Υποτιμά το λειτούργημα: Η έλλειψη σεβασμού μετατρέπει τη νοσηλευτική από επιστήμη σε απλή διεκπεραίωση υπό πίεση.

Αδυνατεί να προστατεύσει το προσωπικό: Η στασιμότητα καθιστά αδύνατη την παροχή της ποιότητας φροντίδας που οφείλουμε στους πολίτες.

Φεύγω από το ΕΣΥ όχι γιατί έπαψα να αγαπώ τη νοσηλευτική, αλλά γιατί η αξιοπρέπεια μου και η ψυχική μου ισορροπία δεν μου επιτρέπουν πλέον να αποτελώ μέρος αυτής της κατάστασης.

Η φυγή των νοσηλευτών δεν είναι πια «φυγή», είναι λύτρωση.

Ελπίζω η παραίτησή μου να αποτελέσει άλλη μια αφορμή για να αναλογιστούν την ευθύνη τους απέναντι σε όσους παραμένουν στην «πρώτη γραμμή».

Ευχαριστώ από καρδιάς τους πραγματικούς συναδέλφους και μέντορες.

Η συνεργασία μας στις εύκολες αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές. Γίναμε μια ομάδα που δεν υποχώρησε στα εμπόδια και αυτό το κρατώ ως την πιο δυνατή ανάμνηση!

Φεύγω σοφότερη, έχοντας δει στην πράξη όχι μόνο τι σημαίνει άριστη συνεργασία, αλλά και τι σημαίνει τοξικότητα ή κακή πρακτική. Τα παραδείγματα προς αποφυγήν που συνάντησα ήταν εξίσου διδακτικά, καθώς με βοήθησαν να ορίσω τα δικά μου επαγγελματικά όρια και την ταυτότητα.

Μου έδειξαν με σαφήνεια ποιες αξίες δεν διαπραγματεύομαι και τι είδους ηγεσία και κουλτούρα θέλω να υπηρετώ στο μέλλον.

Η σκέψη μου στους συναδέλφους που δεν βρήκαν ακόμα τη δύναμη να ακολουθήσουν· ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα δίπλα σας, απλά τώρα θα τα λέμε εκτός νοσοκομείου, εκεί που θα είμαστε άνθρωποι και όχι απλά «νούμερα» σε μια βάρδια!

Κλείνω την πόρτα των ΤΕΠ με βλέμμα καθαρό… Αφήνω πίσω μου τη στολή, αλλά παίρνω μαζί μου κάθε άνθρωπο που κράτησα από το χέρι… Η προσφορά δεν τελειώνει, η ανθρωπιά δεν μπαίνει σε βάρδιες…