Του Χάρη Τσιοκα

Αναζητώντας νέο σημείο εκκίνησης

Η κινητικότητα στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης παραμένει αντιφατική. Τα κόμματα αναλώνονται στην περιχαράκωση παρά στην κοινωνικοπολιτική αλληλοτροφοδότηση

Οι συζητήσεις για σύγκλιση δεν ξεκίνησαν τώρα. Χάνονται όμως ..Και αυτό έχει συγκεκριμένη αιτία: την αδυναμία των κομματικών ηγεσιών να υπερβούν τον εαυτό τους.

Η συζήτηση για συνεργασίες δεν συνοδεύεται από κοινωνικοπολιτικές διεργασίες διαμόρφωσης προοδευτικής πλειοψηφίας  ούτε από συμβολή σε προγραμματικές συγκλήσεις

Έτσι, καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με αγωνίες περιφερόμενων ρόλων παρά με στρατηγική επιλογή πολιτικής αλλαγής για την κοινωνία με την κοινωνία

Τι δεν είναι ενότητα

Η ενότητα δεν είναι συγκόλληση σχημάτων υπό εκλογική πίεση. Δεν είναι μεταγραφολογία  περιφερόμενων . Δεν είναι άνευ όρων εξουσιοδοτισμος

Η ενότητα οφείλει να έχει σημείο αναφοράς το εναλλακτικό πρόγραμμα και στη βάση αυτή να διασφαλίζεται η συνάντηση του δυναμικού που θα το υλοποιεί με όρους κοινωνικής αλληλοτροφοδότησης και ελέγχου .

Πού βρίσκεται το πραγματικό κενό

Η αποχή και η αποστασιοποίηση δείχνουν ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δεν εκπροσωπείται. Γιατί οι σύγχρονες ανάγκες απαιτούν από τα κόμματα κοινωνική διασύνδεση

Η κρίση ταυτότητας που τα διαχέει δεν αφορά απλά διασπάσεις του χθες , αλλά κυρίως την αδυναμία τους να διδαχθούν απ αυτές και να εμπνεύσουν διεργασίες λύσεων  για το αύριο .

Χρειάζονται σύγχρονες δομές κομμάτων που δεν υφαρπάζουν εξουσιοδοτισμο αλλά διασυνδέονται με την πλειοψηφία της αλλαγής

Η διέξοδος θα προκύψει από ανθρώπους που θέλουν να συμμετέχουν ουσιαστικά. Η συνάντηση των προοδευτικών ρευμάτων του σοσιαλισμού ,της αριστεράς και της οικολογίας οφείλει και πρέπει να γίνει με στόχο την αλλαγή  των άδικων κυβερνητικών πολιτικών.

Επιβεβλημένη προϋπόθεση η καθαρή απεύθυνση σε μια κοινωνική συμμαχία που έχει λόγους να στηρίζει ένα παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο ισόρροπης ανάπτυξης με πρόσβαση στα εργαλεία ανάπτυξης και συνοχής

Η νέα πολιτική πρόταση πρέπει να χτιστεί μέσα στην κοινωνία ,σ όλους τους γεωγραφικούς χώρους —στη νεολαία, στους χώρους εργασίας, στα συλλογικά πεδία δράσης.

Όχι ως αναπαραγωγή κομματικών  μοντέλων  εξουσιοδοτισμου  , αλλά ως νέα αρχή με σύγχρονες αντιστοιχήσεις και δομές κοινωνικής  αλληλοτροφοδότησης και ελέγχου

Άλλο η ανασύνθεση άλλο η επανασυγκόλληση

Ανασύνθεση σημαίνει κάτι πιο απαιτητικό: να διασυνδεθείς , χωρίς μικροκομματικες περιχαρακώσεις με μονομετωπο αγώνα για την αλλαγή

Ο ρόλος των προσώπων

Τα πρόσωπα μετρούν, αλλά όχι με περιφερόμενους όρους. Μετρούν με βάση την συμβολή ,τη διαδρομή, τη συνέπεια και την ικανότητα να εμπνέουν εμπιστοσύνη. Η πολιτική αξιοπιστία δεν χτίζεται επικοινωνιακά. Δεν είναι το χάσμα γενεών το επίμαχο αλλά των ιδεών έλεγε  ο Ανδρέας Παπανδρέου

Το ζητούμενο είναι  να πειστούν ξανά οι άνθρωποι .

Γιατί τελικά, η πολιτική αλλάζει όταν ενεργοποιείται η κοινωνία—όχι με  περιχαρακώσεις εξουσιοδοτισμου

Το συμπέρασμα

Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή και το ζητούμενο της κοινωνίας σχετίζεται  με το αν η πολιτική θα περιοριστεί σε σκιαμαχίες εναλλαγής προσώπων για τη καλλίτερη δήθεν διαχείριση των πολιτικών που τροφοδοτούν την κρίση ή θα αντιστοιχηθεί με τις ανάγκες της

Τα σύνθετα προβλήματα της εποχής αναζητούν πλειοψηφίες ισχυρές για να εφαρμόσουν ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης .

Γίνεται φανερό πλέον ότι και στην Ελλάδα όπως και στην Ευρώπη κανένα κόμμα δεν μπορεί μόνο του .

Χρειάζεται μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικοπολιτικής ανασύνθεσης να γίνει αξιόπιστος  ο δρόμος για εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Και αυτό με τη σειρά του γεννά μια ΑΠΑΙΤΗΣΗ :

Να ενισχυθούν , με την εκλογική εντολή , δυνάμεις που δεσμεύονται ότι θα αξιοποιήσουν την εκλογική δύναμη προκειμένου να γίνουν καταλύτες την επόμενη μέρα στην διαμόρφωση προοδευτικής πλειοψηφίας .

Είναι το μόνο κίνητρο που θα ενεργοποιήσει την κοινωνία να συμμετέχει στις εκλογές που έρχονται .

Και αυτό γίνεται κριτήριο και επιλογής ψήφου των πολιτών