Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών η ηθοποιός Ελένη Προκοπίου, η οποία αγαπήθηκε ιδιαίτερα μέσα από τις εμφανίσεις της στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Από το 1960, όταν έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, έως και το 1972, συμμετείχε συνολικά σε 23 ταινίες.

Με σπουδαίο ταλέντο στο χορό, πηγαίες υποκριτικές δυνατότητες αλλά και εξωτική ομορφιά, η Ελένη Προκοπίου άφησε το στίγμα της παρότι επέλεξε σε σχετικά νεαρή ηλικία να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή. Ήταν εκείνη που τη χρυσή εποχή των μιούζικαλ έκλεψε την παράσταση (και μπήκε στα όνειρα του αντρικού πληθυσμού) μέσα από ρόλους δυναμικών και σαγηνευτικών γυναικών.

Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή με ανάρτησή της η ηθοποιός Μέλπω Κωστή.

Η αναφορά της Finos Film 
Η Finos Film, σε ανάρτησή της, αναφέρει ότι η Ελένη Προκοπίου διέθετε σημαντικό ταλέντο στον χορό, πηγαίες υποκριτικές δυνατότητες και εξωτική ομορφιά. Παρά το γεγονός ότι αποφάσισε να αποχωρήσει από την καλλιτεχνική ζωή σε σχετικά νεαρή ηλικία, άφησε το δικό της αποτύπωμα.

Η Ελένη Προκοπίου ξεκίνησε να σπουδάζει χορό από την ηλικία των έξι ετών, μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη, στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, η οποία είχε ιδρύσει τη δική της σχολή στο Ωδείο Αθηνών.

Οι δύο τους, όταν ήταν ακόμη παιδιά, συμμετείχαν σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και αποφοίτησαν προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50.

Το χορευτικό ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειληνό
Η Ελένη Προκοπίου δημιούργησε χορευτικό ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειληνό, με τον οποίο συνεργάστηκε τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Από το 1960 έως το 1965, οι δύο τους συμμετείχαν στα χορευτικά των περισσότερων επιθεωρησιακών θεάτρων της Αθήνας.

Παράλληλα, η Προκοπίου αποτέλεσε κινηματογραφικό ζευγάρι με τον Γιώργο Πάντζα, με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες.

Από τις χορευτικές εμφανίσεις στους πρωταγωνιστικούς ρόλους
Η κινηματογραφική πορεία της Ελένης Προκοπίου ξεκινά με εμφανίσεις ως χορεύτρια στις ταινίες «Το Ραντεβού της Κυριακής» (1960), «Η Αθήνα τη Νύχτα» (1962) και «Προδομένη Αγάπη» (1962). Το 1963 έρχεται η καταξίωση της και ως ηθοποιός με ένα ρόλο στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που σημείωσε διεθνή επιτυχία. Ακολουθούν τρεις κωμωδίες, οι δύο σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου: το «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» (1964) με εκείνη στον κομβικό ρόλο της ανατολίτισσας πριγκίπισσας Γκιουλινάρ, και το «Το Πρόσωπο της Ημέρας» (1965) δίπλα στον Κώστα Βουτσά και η τρίτη σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Σειληνού με τίτλο «Και οι… 14 Ήταν Υπέροχοι» (1965).

Το 1966 εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ με το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Ραντεβού στον Αέρα» που έφερε την καταξίωση, αναδεικνύοντας το υποκριτικό της ταλέντο και τα χορευτικά της προσόντα. Συνεχίζει με την ίδια ορμή και την ίδια χρονιά παίζει σε τρεις ακόμα ταινίες της Φίνος Φιλμ: «Παράνομοι Πόθοι» του Παύλου Τάσιου, «Οι Κυρίες της Αυλής» του Ντίνου Δημόπουλου και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα» του Γιώργου Κωνσταντίνου. Τα χρόνια που ακολουθούν παίζει σε ταινίες χαμηλότερου προϋπολογισμού, δίπλα όμως σε σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, και ο Νίκος Ρίζος έχοντας συχνά ως παρτενέρ τον Γιώργο Πάντζα. Πρόκειται για ταινίες όπως «Ο Γαμπρός μου ο Προικοθήρας» (1967), «Μίνι Φούστα και Καράτε» (1967), «Ο Μπούφος» (1968), «Ο Σταύρος Είναι Πονηρός» (1970), και «Ο Παραγιός μου ο Ραλίστας» (1971).

Τελευταία κινηματογραφική ταινία που συμμετείχε ήταν με τη Φίνος Φιλμ το 1972 στο «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», παραδίδοντας – κατά πολλούς – την καλύτερη ερμηνεία της. Η 24η ταινία της καριέρας της ήταν και το κύκνειο άσμα της καθώς είχε αποφασίσει να σταματήσει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα και να αφοσιωθεί στην οικογένεια της.

Οι πέντε ταινίες του 1966
Το 1966 ήταν μια ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά για την Ελένη Προκοπίου, καθώς είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πέντε ταινίες:

«Παράνομοι πόθοι» (Φίνος Φιλμ)
«Το συρτάκι της αμαρτίας»
«Πέντε χιλιάδες ψέματα» (Φίνος Φιλμ)
«Οι κυρίες της αυλής»
«Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος»
Τα επόμενα χρόνια πρωταγωνίστησε σε ταινίες μικρότερου προϋπολογισμού, στις οποίες συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Νίκος Σταυρίδης, Τάσος Γιαννόπουλος, Φραγκίσκος Μανέλλης, Τζένη Ρουσσέα, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Αλέκος Τζανετάκος, Νίκος Δαδινόπουλος, Νίκος Ρίζος και Σωτήρης Μουστάκας.

Η πορεία της στο θέατρο

Το ντεμπούτο της στο σανίδι έγινε τη θεατρική περίοδο 1955-56, όταν χόρεψε – έφηβη ακόμα – μαζί με τον εξαιρετικό χορευτή Δημήτρη Ιβανώφ, στην επιθεώρηση «Έξω οι Άγγλοι» που ανέβηκε στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς. Με το ταλέντο της ολοφάνερο, σύντομα δέχτηκε πρόταση να περάσει οντισιόν για «πρώτη χορεύτρια» στο θέατρο Ακροπόλ. Εκεί όπου υπεύθυνος για το μπαλέτο ήταν ο σπουδαίος Μανώλη Καστρινός. Εκείνος την έκανε «ζευγάρι» με τον Βαγγέλη Σειληνό με πρώτη κοινή τους εμφάνιση στην παράσταση «Σιγά και με το Μαλακό!» τη θεατρική περίοδο 1956-57.

Έχοντας πάρει και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως εξαιρετικό ταλέντο, θα ακολουθήσουν πολλές παραστάσεις με την Ελένη Προκοπίου να σχηματίζει δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό, με σπουδαιότερη την συμμετοχή τους στη μουσική επιθεώρηση «Όμορφη Πόλη», που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1962 στο θέατρο «Παρκ» της οδού Αλεξάνδρας σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, με τραγούδια σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Οι επαγγελματικοί τους δρόμοι θα χωρίσουν το 1965, όμως η Ελένη Προκοπίου θα παραμείνει ενεργή στο θέατρο και την επιθεώρηση μέχρι τη χρονιά που αποφασίζει να δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της. Τελευταία θεατρική παράσταση που συμμετείχε ήταν «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας» που ανέβηκε στο θέατρο Μετροπόλιταν το καλοκαίρι του 1971, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

Η Ελένη Προκοπίου έκανε δύο γάμους: ο πρώτος χωρίς μεγάλη διάρκεια με τον ηθοποιό Νίκο Καζή και ο δεύτερος στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο με τον οποίο έμειναν μαζί για σχεδόν 50 χρόνια έως το θάνατό του. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Ειρήνη.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2006 ο Δήμος Αθηναίων την τίμησε με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για την συνολική προσφορά της (μαζί με άλλους 90 σημαντικούς ανθρώπους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου).

naftemporiki.gr