Στο επίκεντρο έντονων διεθνών αντιδράσεων και δημόσιων τοποθετήσεων τίθεται εκ νέου το ζήτημα της εφαρμογής των αποφάσεων των ανώτατων δικαιοδοτικών οργάνων του πλανήτη σχετικά με τα παλαιστινιακά εδάφη, καθώς αξιωματούχοι και παρατηρητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν απροκάλυπτη παράκαμψη της διεθνούς νομιμότητας.

Με δημόσιες παρεμβάσεις τους, η Ειδική Εισηγήτρια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, Φραντσέσκα Αλμπανέζε (Francesca Albanese), και ο Μοχάμαντ Σάφα (Mohamad Safa) αναδεικνύουν το βαθύ ρήγμα ανάμεσα στις δεσμευτικές κρίσεις της διεθνούς δικαιοσύνης —συμπεριλαμβανομένων των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ICJ) και των ενταλμάτων σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ICC)— και στην πολιτική στάση κρατών και αξιωματούχων που αρνούνται να επιβάλουν τη συμμόρφωση απέναντι σε καταγγελίες για κατοχή, απαρτχάιντ και γενοκτονία.

Η παρέμβαση Αλμπανέζε: Η επιστροφή του 22% της ιστορικής Παλαιστίνης και η περιφρόνηση των νόμων

Στην τοποθέτησή της, η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη εστιάζει στην ιστορική και νομική διάσταση της κατοχής, υπενθυμίζοντας τις σαφείς ετυμηγορίες του ανώτατου δικαστηρίου του πλανήτη και ασκώντας δριμεία κριτική στην παθητική στάση της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής:

«Το ανώτατο δικαστήριο του κόσμου έχει ήδη ζητήσει από το Ισραήλ να επιστρέψει στους Παλαιστινίους το εναπομείναν 22% της ιστορικής Παλαιστίνης (Γάζα, Δυτική Όχθη, Ανατολική Ιερουσαλήμ) το οποίο κατέχει παράνομα από το 1967. Και τα πολιτικά πιόνια του κόσμου συμπεριφέρονται σαν το διεθνές δίκαιο να είναι κάτι που μπορούν να απορρίψουν!».

Η δήλωση της κ. Αλμπανέζε υπογραμμίζει την αντίφαση ανάμεσα στην τυπική ισχύ των διεθνών νομικών κανόνων που διέπουν τη μη αναγνώριση της παράνομης κατοχής εδαφών και στην πολιτική βούληση διεθνών παραγόντων, οι οποίοι, κατά την ίδια, αντιμετωπίζουν το διεθνές νομικό πλαίσιο ως προαιρετική συνθήκη.

Εντάλματα σύλληψης και κατηγορίες για γενοκτονία: Η καταγγελία του Μοχάμαντ Σάφα

Στο ίδιο πλαίσιο έντονης αμφισβήτησης της διεθνούς απραξίας κινείται και η παρέμβαση του Μοχάμαντ Σάφα, ο οποίος καταγράφει τη σωρεία δικαστικών και θεσμικών αποφάσεων που έχουν εκδοθεί κατά της ισραηλινής ηγεσίας, στηλιτεύοντας παράλληλα τη στάση συγκεκριμένων οργάνων του ΟΗΕ:

«Το Διεθνές Δικαστήριο μόλις διέταξε το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα παλαιστινιακά εδάφη, να σταματήσει το απαρτχάιντ και τη γενοκτονία. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό και Ισραηλινούς αξιωματούχους. Επιτροπή του ΟΗΕ δήλωσε ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία. Όποιος γνωρίζει οτιδήποτε για γενοκτονία λέει ότι πρόκειται για γενοκτονία — εκτός από τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».

Η αναφορά στα εντάλματα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου εις βάρος του Ισραηλινού πρωθυπουργού και κυβερνητικών στελεχών, σε συνδυασμό με τα πορίσματα επιτροπής του ΟΗΕ, φέρνει στην επιφάνεια τη διάσταση απόψεων ακόμη και στο εσωτερικό των δομών των Ηνωμένων Εθνών, με αιχμή τη διαφοροποίηση της θέσης του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.