Πολλές φορές μέσα από τις υποθέσεις όπως του Ντόναλντ, της Ραφαέλας, του Αλέξη αναδεικνύεται το καλύτερο που έχουμε ως κοινωνίες. Η αλληλεγγύη και η εμπάθειά μας. Όμως η επιτυχία της συγκέντρωσης των χρημάτων κρύβει μία άλλη, ακόμη πιο μεγάλη αλήθεια, την πιο μεγάλη αποτυχία: Ότι όλη αυτή η προσπάθεια χρειάστηκε επειδή το ελληνικό, το αμερικάνικο, τα κράτη όλο και παραπάνω δεν δίνουν τη δυνατότητα στους πολίτες τους να δώσουν αυτή τη μάχη.

Στην κοινωνία που ζούμε των τεράστιων αντιθέσεων δεν έχουμε όλοι εξίσου τις ίδιες δυνατότητες για να αγωνιστούμε για τη ζωή.

Κάποιοι αν αρρωστήσουν έχουν τη δυνατότητα να παλέψουν μέχρι τέλους, μέχρι να σβήσει και η τελευταία τους ελπίδα. Μπορούν να προχωρήσουν σε πειραματικές θεραπείες, και να κυνηγήσουν μέχρι τέλους κάποιο θαύμα, επειδή είναι πλούσιοι.

Οι άλλοι, η πλειοψηφία των πολιτών, δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Η εμφάνιση του medical crowdfunding, συνδέεται με αυτή την πραγματικότητα.

Απλοί πολίτες που δε μπορούν να ανταπεξέλθουν στα κόστη θεραπειών καταφεύγουν σε καμπάνιες μέσω των social media ή ειδικών πλατφόρμων crowdfunding με την ελπίδα ότι μέσω της συγκίνησης του κοινού, – μέσω μίας viral ανάρτησης – θα μπορέσουν να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα χρήματα για να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τη ζωή τους..

Ο ανθρώπινος πόνος και ο αγώνας για τη ζωή γίνεται monetize.

Καλούν τους πολίτες “ελεύθερα” να επιλέξουν να χρηματοδοτήσουν την δικιά τους όποια ελπίδα για ζωή και όχι την ελπίδα κάποιου άλλου που και αυτός μπορεί να έχει εξίσου μεγάλη ανάγκη βοήθειας.

Οι καμπάνιες αυτές πολλές φορές αφορούν τη ζωή ή το θάνατό και η απόφαση που καλούμαστε εμείς οι υπόλοιποι υγιείς να λάβουμε είναι, ποιος αξίζει να του δοθεί μια ευκαιρία για να ζήσει και ποιος θα πεθάνει.

Ποιος “αρέσει” αρκετά, ποιανού η ιστορία έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον ώστε να αξίζει την ευκαιρία της μάχης για να ζήσει;

Η πρακτική του crowfunding φυσικοποιεί την ιδέα ότι το κόστος για την αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας αφορά αποκλειστικά και μόνο το άτομο. Κι ως εκ τούτου για την όποια επιτυχία ή αποτυχία να βρεθεί χρηματοδότηση, υπεύθυνο είναι το άτομο.

Η άνθιση της συγκεκριμένης πρακτικής έρχεται μία εποχή όπου οι ανισότητες στην υγειονομική κάλυψη και προσβαση γιγαντώνονται.

Στις ΗΠΑ με βάση έρευνα που είχε γίνει, αποδεικνύεται ότι οι καμπάνιες crowdfunding κατά πλειοψηφία πραγματοποιούνται σε πολιτείες που η προσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας δεν είναι επαρκής.

O 81χρονος Ντόναλντ μετέφερε βαλίτσες επειδή το σύστημα υγείας της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη είχε αποτύχει να τον βοηθήσει.

Μεταβιβάζοντας την ευθύνη στο άτομο

Οπως σημειώνεται σχετικά – καθώς αποτυπώνεται η εντύπωση οτι αποτελεί ένα αποτελεσματικό μέσο για την αντιμετώπιση των ατομικών αναγκών σε θέματα υγείας – οι καμπάνιες crowdfunding συντελούν στην μεγέθυνση των συστημικών αδικιών μειώνοντας την πίεση για φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις στον τομέα της υγειας.

Σύμφωνα με έρευνες, το crowdfunding για ιατρικές ανάγκες είναι πιο πιθανο να αποτελέσει μια αποτελεσματική πρακτική για ανθρώπους με πλούσια κοινωνικά δίκτυα, που γνωρίζουν πως να χρησιμοποιούν αποτελεσματικά τα social media και που μπορούν να δημιουργήσουν ιστορίες που να έχουν ανθρωπινο ενδιαφέρον για τους υποψήφιους δωρητές.

Βεβαίως, για καθε ιστορία επιτυχίας (όχι αναγκαστικά νίκης επί της αρρώστιας, αλλά κατάκτησης της δυνατότητας να δώσουν αυτοί οι άνθρωποι την ύψιστη μάχη, τη μάχη για τη ζωή τους) υπάρχουν πολλαπλάσιες ιστορίες αποτυχίας… Για κάθε ιστορία όπως αυτή της Ραφαέλας Πιτσικάλη, του Ντόναλντ Τζόνσον, του Αλέξι Μίτεφ, υπάρχουν εκατοντάδες άλλες για τις οποίες ποτέ δεν μαθαίνουμε ή ποτέ δε λαμβάνουν παρόμοια δημοσιότητα.

Μόλις το 10% από αυτών που δημιουργούν καμπάνιες κατορθώνουν να συγκεντρώσουν τα χρηματα τα οποία έχουν ανάγκη. Όσο για τους υπόλοιπους; Γι’ αυτούς δεν υπάρχει καμία πρόνοια.

Στα πλαίσια μίας οικονομίας της προσοχής, άξιος να ζει ειναι αυτός του οποίου η ιστορία μπορεί να γίνει viral. Αυτός που μπορεί να κάνει viral το δράμα του. Να το κάνει εύπεπτο. Να το κάνει “monetise”, δηλαδή, να το αξιοποιήσει οικονομικά.

Ο καλύτερος influencer / content creator θα κερδίσει.

Ο καλύτερος influencer θα ζήσει

Για να είναι μια καμπανια επιτυχημένη, οι ασθενείς καλούνται να δημοσιοποιήσουν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τους – που δε θα έπρεπε ποτέ να βρίσκονται σε θέση να τα δημοσιοποιούν – ώστε να δημιουργήσουν μία συναισθηματική ιστορία την οποία οι χρήστες – υποψήφιοι δωρητές θα επιθυμούν να μοιραστούν στους δικούς τους λογαριασμούς social media ή/και θα τους ωθήσουν στο να προσφέρουν χρήματα για τον στόχο της θεραπείας του ασθενή.

Η ιδιωτικότητα καταργείται.

Η κατάργησή της γίνεται αποδεκτή ως μια αναπόφευκτη, όμως “ελεύθερη επιλογή” που πρέπει να λάβει αυτοβούλως το άτομο.

Δίχως την οικειοθελή δημοσιοποίηση των πιο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, ο στόχος της συγκέντρωσης των απαραιτητων χρημάτων γίνεται πολύ πιο δύσκολος.

Η ατομική επιβίωση εξαρτάται από την επίτευξη δημοφιλίας.

Σα ένα μακάβριο Big Brother, ο στόχος αυτών που παλεύουν για τη ζωή τους είναι να αγαπηθούν αρκετά από το κοινό για να κατακτήσουν το τρόπαιο που θα τους επιτρέψει να συνεχίζουν τον αγώνα όχι για χρήματα, αλλά στην ουσία για την ίδια τη ζωή τους.

Όλη αυτη η διαδικασία συντελεί ώστε να αποτυπωθεί στο μυαλό του κάθε πολίτη η εντύπωση ότι η σωτηρία κάποιου ανθρώπου εξαρτάται από το πόσο ενδιαφέρουσα είναι η ιστορία που μοιράζεται και ότι εμείς που επιλέγουμε να επιβραβεύσουμε με κάποια δωρεά στη βάση της ιστορίας που μοιράζεται, είμαστε μέρος της λυσης, σε αντίθεση με όλους αυτούς που επιλέγουν να μην συμμετέχουν και που γι αυτό είναι ένοχοι για αδιαφορία, ανεξαρτήτως αν οικονομικά μπορούν ή δε μπορούν να ανταπεξέλθουν με δωρεές χρημάτων ή αν θεωρούν ότι η μετατροπή σε σόου της μάχης για τη ζωή που δίνουν συνάνθρωποι μας δε μπορει να αποτελεί λύση.

Μία εξ ανάγκης λύση, όχι κατ’ επιλογή

Η μετατροπή του ανθρώπινου δράματος σε ελεύθερο εμπόρευμα στα πλαίσια μίας οικονομίας της προσοχής και οι ιστορίες “επιτυχίας” που γεννά, αποκρύπτει το ουσιώδες:

Η πλειοψηφία αυτών που καταφεύγουν σε τέτοιες μεθοδους για να βρουν λύσεις στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν, τελικά δεν καταφέρνουν να συγκεντρώσουν τα χρήματα που χρειάζονται. Δεν είναι αρκετά δημοφιλής.

Άραγε, πρέπει να πεθαίνουν γι’ αυτό;

Ποιος θα επέλεγε αυτό τον τρόπο για να αγωνιστεί για τη ζωή του αν υπήρχε ένα δημόσιο σύστημα υγείας που του/της επέτρεπε να δώσει την μεγαλύτερη μάχη για τη ζωή τους χωρίς να χρειάζεται να δημοσιοποιεί προσωπικές στιγμές της ζωής του με ένα τρόπο που θα αρέσει στο κοινό;

Ας τα σκεφτούμε όλα αυτά, όταν θα εμφανιστεί στο προσκήνιό μας η επόμενη Ραφαέλα, ο επόμενος Ντόναλντ, ο επόμενος Γιάννης. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ναι μεν χρειάζονται την στήριξή μας, όμως όσο παραπάνω το δημόσιο σύστημα υγείας δεν βοηθά όπως πρέπει δεν αποτελούν εξαίρεση, μετατρέπονται όλο και παραπάνω σε κανόνα.

Ας το θυμηθούμε όταν θα βοηθήσουμε, ότι μαζί με τη βοήθειά μας πρέπει να απαιτούμε από αυτούς που μας κυβερνάνε να δίνουν λύση, στηρίζοντας αυτούς που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη.

Αυτούς που δίνουν τη μεγαλύτερη μάχη.

Την μάχη για τη ζωή τους.