Στο επίκεντρο της πολιτικής και οικονομικής αντιπαράθεσης που παραδοσιακά κορυφώνεται στη Θεσσαλονίκη κατά τις ημέρες της Διεθνούς Εκθέσεως, η ομιλία του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, διαμόρφωσε μια σαφή, ιδεολογικά συγκροτημένη γραμμή ρήξης απέναντι στο σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος.

Απορρίπτοντας τόσο τις κυβερνητικές διακηρύξεις για την «Ελλάδα του 2030» όσο και τη στρατηγική της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, ο επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος επιχείρησε να αποδομήσει το κυρίαρχο αφήγημα περί «συλλογικού μερίσματος ανάπτυξης».

Μέσα από μια ενδελεχή παράθεση μακροοικονομικών και φορολογικών δεδομένων, η ηγεσία του Περισσού κατέθεσε μια πρόταση ριζικής αμφισβήτησης της ευρωενωσιακής αρχιτεκτονικής, καλώντας σε εργατική και λαϊκή συμπόρευση στον δρόμο της ανατροπής, με άξονα τη σοσιαλιστική προοπτική.

Το πολιτικό σκηνικό στο Βελλίδειο και η συγκυρία της 90ής ΔΕΘ

Η μαζική συγκέντρωση στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο πραγματοποιήθηκε στον απόηχο των πολυάριθμων κινητοποιήσεων που σημάδεψαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο τα εγκαίνια της ΔΕΘ. Η ατμόσφαιρα εντός της αίθουσας καθορίστηκε από τα συνθήματα των συγκεντρωμένων, όπως «Ισχυρό ΚΚΕ – Αντεπίθεση λαέ» και «Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους», ενώ οι γιγαντοοθόνες πρόβαλλαν θεματικά γραφικά συντονισμένα με τις βασικές ενότητες της παρέμβασης.

Στην εκδήλωση έδωσαν το «παρών» εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων από τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, καθώς και πανεπιστημιακοί. Μεταξύ των παρευρισκομένων καταγράφηκε η παρουσία της Θεανώς Καπέτη, μέλους του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ, πολυμελούς αντιπροσωπείας της Κεντρικής Επιτροπής, καθώς και εκλεγμένων περιφερειακών και δημοτικών συμβούλων της «Λαϊκής Συσπείρωσης».

Ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον συγκέντρωσε η παρουσία της Ασημίνας Ξηροτύρη, πολιτικού μηχανικού, πρώην βουλευτού και ειδικής συνεργάτιδας της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος, του πρώην ευρωβουλευτή Νότη Μαριά, των πανεπιστημιακών Ιφιγένειας Βαμβακίδου, Δημήτρη Ραπτάκη, Γιώργου Μητσιάκου, Σωτήρη Σωτηρόπουλου και Χρήστου Δημάκη, του δημοσιογράφου και συγγραφέα Σπύρου Κουζινόπουλου, καθώς και του αγροτοσυνδικαλιστή Κώστα Σέφη.

Η προσέλευση της νεολαίας υπήρξε διακριτή, με συγκροτημένη πορεία των μελών της ΚΝΕ υπό τα συνθήματα «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός» και «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία».

Ανοίγοντας την ομιλία του, ο κ. Κουτσούμπας συνέδεσε ευθέως το κλίμα της αίθουσας με τις ογκώδεις διαδηλώσεις των προηγούμενων ημερών:

«Το περασμένο Σάββατο, υπό τον κλοιό των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών που κατέκλυσαν τη Θεσσαλονίκη, παίρνοντας μέρος στο μεγαλύτερο συλλαλητήριο που έχει γίνει στην πόλη εδώ και δεκαετίες, ο κ. Μητσοτάκης παρουσίασε το σχέδιο του κεφαλαίου για την Ελλάδα του 2030. Παρά τον επικοινωνιακό ορυμαγδό προβολής του κ. Μητσοτάκη που προηγήθηκε, μια πιο προσεκτική ματιά στις κυβερνητικές εξαγγελίες αρκεί για να καταστήσει σαφές ότι στον “ορίζοντα” του κ. Μητσοτάκη δεν υπάρχει —ούτε ως υποψία— η κάλυψη των σύγχρονων εργατικών-λαϊκών αναγκών, ούτε καν η αποκατάσταση των μεγάλων απωλειών όλης της προηγούμενης περιόδου».

Η ανατομία των εξαγγελιών: Το «μέρισμα» των 2,2 δισ. απέναντι στα 74 δισ. φορολογικών εσόδων

Το κύριο βάρος της εισαγωγικής κριτικής του κ. Κουτσούμπα εστίασε στη σύγκριση των οικονομικών μεγεθών που ανακοίνωσε το κυβερνητικό επιτελείο με την πραγματική κατανομή των φορολογικών βαρών. Ειδικότερα, ανέλυσε την αναντιστοιχία ανάμεσα στο εξαγγελθέν «μέρισμα ανάπτυξης» και στις συνολικές εισπράξεις του κρατικού προϋπολογισμού, αμφισβητώντας τον προοδευτικό χαρακτήρα των κυβερνητικών παρεμβάσεων:

«Το περιβόητο “μέρισμα ανάπτυξης”, που φτάνει τα 2,2 δισ. —ακόμα κι αν παραβλέψουμε ότι μέσα σε αυτά υπάρχουν μέτρα που αφορούν κυρίως την ενίσχυση της κερδοφορίας του κεφαλαίου— για να υπάρξει μια πιο σαφής εικόνα, πρέπει να συγκριθεί με τα συνολικά φορολογικά έσοδα που φέτος θα ξεπεράσουν τα 74 δισ. ευρώ, το 95% των οποίων βγαίνουν από τις τσέπες των λαϊκών στρωμάτων».

Στη συνέχεια, ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ ανέδειξε το ζήτημα της φορολογικής ασυλίας συγκεκριμένων ισχυρών κλάδων της οικονομίας, καταγγέλλοντας μια διαχρονική θεσμική προστασία που διατρέχει τις εναλλαγές των κυβερνήσεων:

«Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες εξακολουθούν, με όλες τις κυβερνήσεις, να απολαμβάνουν τον αναβαλλόμενο φόρο, οι εφοπλιστές να μην πληρώνουν καθόλου φόρους και μάλιστα με συνταγματική κατοχύρωση, ενώ τώρα έρχεται να προστεθεί και μια άλλη συνταγματική φοροασυλία, αυτή των “στρατηγικών επενδυτών”».

Κατά τον κ. Κουτσούμπα, το πλαίσιο αυτό ακυρώνει εκ των προτέρων κάθε ισχυρισμό περί κοινωνικής δικαιοσύνης: «Όταν υπηρετείς όλα τα παραπάνω, είναι επόμενο να βαφτίζεις “φορολογική δικαιοσύνη” τα “μερεμέτια” στο έγκλημα των τεκμηρίων στους ελεύθερους επαγγελματίες που ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης. Να μιλάς για “αφορολόγητο” στους αγρότες που έχουν άδειες τσέπες».

Η αποτίμηση της δεκαπενταετίας: Μισθολογικές απώλειες και εργασιακή απορρύθμιση

Στρέφοντας το βλέμμα στη μακροπρόθεσμη πορεία της ελληνικής οικονομίας, η ηγεσία του ΚΚΕ επιχείρησε να αποτιμήσει το σωρευτικό κόστος των πολιτικών λιτότητας από την έναρξη της κρίσης χρέους το 2010 έως σήμερα. Ο κ. Κουτσούμπας επεσήμανε ότι οι εξαγγελίες της κυβέρνησης πρέπει να αντιπαραβληθούν με τις διαδοχικές περικοπές δικαιωμάτων και εισοδημάτων που υλοποιήθηκαν διαδοχικά από τις κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανάλυση επικεντρώθηκε στην πλήρη μεταβολή των εργασιακών σχέσεων και στην καθήλωση των αμοιβών:

• Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και ωράριο: Οι εργαζόμενοι καλούνται να απεμπολήσουν τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και το κατοχυρωμένο οκτάωρο, αποδεχόμενοι τη θεσμοθετημένη δυνατότητα 13ωρης ημερήσιας απασχόλησης.

• Μηχανισμός κατώτατου μισθού: Η κυβερνητική πολιτική εισάγει μαθηματικούς αλγορίθμους υπολογισμού των αποδοχών, οι οποίοι συναρτώνται άμεσα με την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και όχι με τις πραγματικές ανάγκες διαβίωσης.

• Δημόσιος τομέας: Ο κ. Κουτσούμπας στηλίτευσε την απώλεια του 13ου και 14ου μισθού για τους δημοσίους υπαλλήλους, υπογραμμίζοντας ότι «τους έχουν κλέψει 28 μισθούς όλα αυτά τα χρόνια», ενώ χαρακτήρισε ανεπαρκές και παραπλανητικό το προαναγγελθέν επίδομα που τοποθετείται χρονικά στο τέλος του 2027.

Ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες και συνταξιούχοι: Η κριτική στα τεκμήρια και στο περιουσιολόγιο

Στο πεδίο των μεσαίων και αγροτικών στρωμάτων, η κριτική του Περισσού στράφηκε τόσο κατά των πρόσφατων φορολογικών ρυθμίσεων της κυβέρνησης όσο και κατά των εναλλακτικών προτάσεων της σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης.

Αναφορικά με τους αυτοαπασχολούμενους, ο κ. Κουτσούμπας τόνισε ότι καλούνται «να ξεχάσουν το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ και να “πανηγυρίσουν” για τη διόρθωση στα τεκμήρια και μια μείωση-κοροϊδία στην προκαταβολή φόρου, που τους έχουν φορτώσει και τους έχουν “γονατίσει”, μαζί με την ψηφιακή γραφειοκρατία και τα χρέη σε τράπεζες και δημόσιο». Κατά την εκτίμησή του, οι κύριοι χαμένοι των ρυθμίσεων είναι τα χαμηλότερα εισοδηματικά τμήματα του κλάδου, εκείνοι που δεν απασχολούν προσωπικό και βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα του λουκέτου.

Ταυτόχρονα, άσκησε έντονη κριτική στις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τη φορολόγηση του πλούτου:

«Να αυτογελοιοποιείσαι με προτάσεις για δήθεν “πατριωτικές εισφορές”, που θα προκύψουν από “παγκόσμιες βάσεις δεδομένων”, τη στιγμή που οι πραγματικά πλούσιοι έχουν στη διάθεσή τους χίλιους-δυο τρόπους για να κάνουν τον πλούτο τους απροσπέλαστο. Το πολύ-πολύ η δημιουργία του περιουσιολογίου, για να θυμηθούμε κι αυτά που λέει το κόμμα του κ. Τσίπρα, να αποτελέσει εργαλείο για νέα φορολογικά βάρη στα λεγόμενα ενδιάμεσα εισοδήματα».

Η ανάλυση ολοκληρώθηκε με τις αναφορές στους συνταξιούχους και τον πρωτογενή τομέα. Για τους απόμαχους της εργασίας, κατήγγειλε την οριστική απώλεια της 13ης και 14ης σύνταξης και την υποκατάστασή τους από ετήσια επιδόματα των 400 ευρώ («κατά τα πρότυπα της αλήστου μνήμης πρακτικής της κυβέρνησης Τσίπρα»), την ώρα που η μέση σύνταξη δεν υπερβαίνει τα 980 ευρώ μεικτά και περιορίζεται στα 774 ευρώ για τους νέους ασφαλισμένους υπό το καθεστώς του νόμου Κατρούγκαλου. Αντίστοιχα, για τους αγρότες επεσήμανε την ασφυξία που προκαλεί το δυσβάστακτο κόστος παραγωγής και η εκμετάλλευση του μόχθου τους από τη μεταποιητική βιομηχανία, χαρακτηρίζοντας τις κυβερνητικές υποσχέσεις περί αφορολογήτου προσχηματικές.

Το παράδοξο της «μεγαλύτερης πίτας»: Ρεκόρ κερδοφορίας και καθίζηση της αγοραστικής δύναμης

Στο επίκεντρο της οικονομικής κριτικής του Δημήτρη Κουτσούμπα τέθηκε η αποδόμηση της θεωρίας της διάχυσης του πλούτου (trickle-down economics), την οποία, όπως υποστήριξε, υιοθετούν ομοιόμορφα τόσο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όσο και οι δυνάμεις της συμπολιτευόμενης σοσιαλδημοκρατίας. Ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ χαρακτήρισε «κάλπικο» το επιχείρημα ότι η μεγέθυνση της συνολικής οικονομικής παραγωγής μεταφράζεται αυτομάτως σε όφελος για τα λαϊκά στρώματα, επισημαίνοντας την ασυμβατότητα μεταξύ κεφαλαιακής συσσώρευσης και κάλυψης των κοινωνικών αναγκών:

«Ο κ. Μητσοτάκης, εδώ στη ΔΕΘ, στηρίχθηκε εξ ολοκλήρου στο γνωστό κάλπικο αφήγημα, ότι δήθεν από το μεγάλωμα της “πίτας” των καπιταλιστικών κερδών θα επωφεληθεί τελικά και η λαϊκή πλειοψηφία. Πρόκειται για ένα αφήγημα τόσο ανεδαφικό, ώστε να αναγκάζονται να το επαναλαμβάνουν μονότονα κάθε χρόνο, επειδή ακριβώς ποτέ δεν επιβεβαιώνεται. Έχει το θράσος τώρα να ζητάει και μια τρίτη τετραετία, υποσχόμενος ότι αυτή θα είναι η τετραετία στην οποία τα οφέλη της ανάπτυξης της καπιταλιστικής οικονομίας θα γίνουν επιτέλους αισθητά στη ζωή της λαϊκής πλειοψηφίας. Μα το ίδιο ακριβώς έλεγε όταν ζητούσε μια δεύτερη τετραετία, το 2023… όσες τετραετίες κι αν περάσουν, πάντα θα ζητάνε μία ακόμα. Όσο είναι πιθανό να βγει ο ήλιος από την Δύση, άλλο τόσο είναι πιθανό να συμβαδίσει η καπιταλιστική κερδοφορία με την κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων, αφού αυτοί είναι δύο στόχοι ευθέως ανταγωνιστικοί και αλληλοαποκλειόμενοι».

Προς επίρρωση της θέσης του ότι η «πίτα» έχει ήδη διογκωθεί χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα για τη μισθωτή εργασία, ο κ. Κουτσούμπας παρέθεσε αναλυτικά μακροοικονομικά δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας:

• Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν και δημόσια πλεονάσματα: Από το 2013 έως το 2025, το πραγματικό ΑΕΠ της χώρας (υπολογισμένο σε σταθερές τιμές του 2013, απαλλαγμένο από τον πληθωρισμό) αυξήθηκε κατά περίπου 30 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ από το 2022 και μετά το κράτος συγκέντρωσε σωρευτικό πρωτογενές πλεόνασμα που προσεγγίζει τα 40 δισεκατομμύρια ευρώ.

• Εταιρική κερδοφορία: Τα καθαρά κέρδη των εισηγμένων επιχειρήσεων στο Χρηματιστήριο Αθηνών εκτινάχθηκαν από τα 840 εκατομμύρια ευρώ το 2019 στο ιστορικό ρεκόρ των 12,1 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2025, σημειώνοντας άνοδο της τάξεως του 1.440%.

• Τραπεζικός τομέας: Μόνο οι τέσσερις συστημικοί τραπεζικοί όμιλοι κατέγραψαν καθαρά κέρδη ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026, ενώ αντίστοιχα ιστορικά υψηλά καταγράφονται στα διυλιστήρια, στους ενεργειακούς ομίλους, στην ποντοπόρο ναυτιλία, στις κατασκευές και στις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ.

Στον αντίποδα αυτής της κεφαλαιακής ευρωστίας, η πραγματική κατάσταση της κοινωνικής πλειοψηφίας αποτυπώνεται σε δείκτες στασιμότητας και επιδείνωσης: ο μέσος ονομαστικός μισθός παραμένει κατώτερος των επιπέδων του 2009, η σωρευτική απώλεια της αγοραστικής δύναμης λόγω πληθωρισμού έχει παγιωθεί στο 30%, η μέση σύνταξη υπολείπεται των 980 ευρώ μεικτά —κατακρημνιζόμενη στα 774 ευρώ για τους συνταξιοδοτηθέντες βάσει του νόμου Κατρούγκαλου—, ενώ οι έμμεσοι φόροι κατέγραψαν άλμα 70% μέσα σε μια δεκαετία. Κατά την εκτίμηση του ΚΚΕ, η επιλογή τομέων όπως ο τουρισμός και το real estate δεν συνιστά συγκυριακή «αστοχία», αλλά τη δομική καπιταλιστική κανονικότητα μεγιστοποίησης του άμεσου κέρδους, η οποία καθίσταται εξαιρετικά επικίνδυνη ενόψει της διαφαινόμενης επιβράδυνσης της οικονομίας και των ενδείξεων μιας νέας διεθνούς κρίσης υπερσυσσώρευσης.

Η ευρωενωσιακή σύγκλιση υπό κριτική: Δημοσιονομικές οροφές, Χρηματιστήριο Ενέργειας και funds

Η κριτική της ηγεσίας του Περισσού επεκτάθηκε στο σύνολο του ευρωπαϊκού πλαισίου, αποδομώντας το διακομματικό σύνθημα περί «σύγκλισης με την Ευρώπη». Ο κ. Κουτσούμπας υποστήριξε ότι η διεύρυνση της ψαλίδας ανάμεσα στην αύξηση της παραγωγικότητας και στη στασιμότητα των πραγματικών μισθών αποτελεί ενιαίο κανόνα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, στοχεύοντας στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου έναντι των διεθνών ανταγωνιστών του.

Απαντώντας στις επικρίσεις της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) προς την κυβέρνηση για την απόκλιση του μεριδίου των επενδύσεων από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (17% έναντι 21,5% του ΑΕΠ), επισήμανε ότι όλες οι πτέρυγες του αστικού τόξου συγκλίνουν στο δόγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» (TINA). Στη βάση αυτή, κατέγραψε τους τομείς στους οποίους η χώρα έχει ήδη πλήρως ευθυγραμμιστεί με τις ευρωπαϊκές επιταγές:

«Είμαστε και παραείμαστε “Ευρώπη” (ή για να το πούμε ακριβέστερα “Ευρωπαϊκή Ένωση”), όσον αφορά τα μνημόνια διαρκείας, τα δημοσιονομικά σύμφωνα σταθερότητας και τις “οροφές δαπανών”, που όλοι τους έχουν ψηφίσει και που δεν επιτρέπουν να κατευθύνονται στις κοινωνικές ανάγκες τα θηριώδη υπερ-πλεονάσματα, αλλά απαιτούν να πηγαίνουν στην πρόωρη αποπληρωμή του κρατικού χρέους, χωρίς να υπάρχει καμιά υποχρέωση για αυτό. “Είμαστε και παραείμαστε ΕΕ” στην ελαστικοποίηση του εργάσιμου χρόνου, στη διευθέτηση και στα 13ωρα, που στηρίζονται σε κοινοτικές οδηγίες και έχουν αποσπάσει τα εύσημα της Κομισιόν, της γερμανικής και άλλων κυβερνήσεων που προωθούν τα ίδια σήμερα».

Η ευρωπαϊκή εναρμόνιση, σύμφωνα με τον κ. Κουτσούμπα, συμπληρώνεται από:

1. Την εφαρμογή της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), η οποία οδηγεί σε βίαιο ξεκλήρισμα τους μικρομεσαίους αγρότες.

2. Τη λειτουργία του Χρηματιστηρίου Ενέργειας —το οποίο νομοθετήθηκε επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ και τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή από τη Νέα Δημοκρατία— σε συνδυασμό με την ταχεία απολιγνιτοποίηση, που εκτίναξαν το ενεργειακό κόστος.

3. Το θεσμικό πλαίσιο εκχώρησης των μη εξυπηρετούμενων δανείων στα distress funds, το οποίο διαμορφώθηκε από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, ανοίγοντας τον δρόμο για μαζικούς πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας.

4. Την προώθηση της εμπορευματοποίησης στρατηγικών δημόσιων αγαθών, όπως το νερό, η υγεία και η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα οποία νομιμοποιήθηκαν μέσω του ενωσιακού δικαίου υπερκεράζοντας τις συνταγματικές προβλέψεις του άρθρου 16.

Καταλήγοντας στην ενότητα αυτή, υπογράμμισε ότι το αίτημα για «περισσότερη Ευρώπη» συνιστά άμεση απειλή για τα συμφέροντα των εργαζομένων, προτάσσοντας ως μόνη ρεαλιστική διέξοδο την αποδέσμευση από την ΕΕ και την οικοδόμηση μιας ριζικά διαφορετικής κοινωνίας.

Η στροφή στην πολεμική οικονομία και το εξοπλιστικό πρόγραμμα «Ασπίδα του Αχιλλέα»

Ιδιαίτερη βαρύτητα αφιέρωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ στη διασύνδεση της οικονομικής πολιτικής με τις διεθνείς στρατιωτικές εξελίξεις και τις γεωπολιτικές δεσμεύσεις της χώρας. Όπως κατήγγειλε, η εξαγγελθείσα από τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) και τα κοινοβουλευτικά κόμματα «στροφή στις παραγωγικές επενδύσεις» σηματοδοτεί τη διοχέτευση δημόσιου χρήματος στην πολεμική βιομηχανία και στις υποδομές στρατιωτικής προετοιμασίας.

Ο κ. Κουτσούμπας αποκάλυψε ότι οι δημοσιονομικοί κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπουν ρητές εξαιρέσεις από τις οροφές δαπανών αποκλειστικά για τους πολεμικούς εξοπλισμούς και τα επενδυτικά σχέδια των ενεργειακών ομίλων, εντάσσοντάς τα στην ευρύτερη στρατηγική αντιπαράθεση. Αντιπαρέβαλε τη δημοσιονομική στενότητα στις κοινωνικές παροχές με τη διαθεσιμότητα πόρων για εξοπλιστικά προγράμματα, εστιάζοντας στην πρόσφατη σύμβαση ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια του ισραηλινού αντιαεροπορικού συστήματος «Ασπίδα του Αχιλλέα»:

«Γι’ αυτό και “οι αριθμοί είναι αμείλικτοι” και λένε ότι “δεν τους βγαίνουν”, όταν πρόκειται για μισθούς, συντάξεις, υγεία και παιδεία, αλλά βρίσκονται στο άψε-σβήσε 3,5 δισ. ευρώ για να αγοραστεί η “Ασπίδα του Αχιλλέα” από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, ένα πραγματικό σκάνδαλο, για τον πυρήνα του οποίου κανένα άλλο κόμμα πλην ΚΚΕ δεν άρθρωσε λέξη. Γιατί είναι τεράστιο σκάνδαλο να ξοδεύεις τους κόπους του ελληνικού λαού για να κερδίζουν οι ισραηλινές και άλλες βιομηχανίες του πολέμου και αυτό να το παρουσιάζεις και σαν “θωράκιση” της χώρας, την ώρα που στην πραγματικότητα την μπλέκεις ακόμα πιο βαθιά στους περιφερειακούς και παγκόσμιους ανταγωνισμούς και πολεμικές συγκρούσεις».

Υπενθύμισε μάλιστα τις δημόσιες δηλώσεις του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος υπογράμμισε ότι η στρατηγική συμμαχία με την Αθήνα θεμελιώθηκε πριν από μία δεκαετία επί διακυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα, καταδεικνύοντας τη διαχρονική συνέχεια της κρατικής πολιτικής.

Παράλληλα, απαρίθμησε τις συνέπειες της εμπλοκής της χώρας στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς:

• Στοχοποίηση εθνικού εδάφους: Η μετατροπή των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων σε επίσημους στόχους αντιποίνων ανάγκασε την κυβέρνηση να μετακινήσει κρίσιμα και πανάκριβα αντιαεροπορικά συστήματα από τα νησιά του Αιγαίου στην ενδοχώρα για την προστασία αυτών των εγκαταστάσεων.

• Κατάρρευση διπλωματικών δογμάτων: Η αποστολή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία αποδείχθηκε κενή περιεχομένου μετά την υπογραφή της τριμερούς αμυντικής συμφωνίας Τουρκίας – Σαουδικής Αραβίας – Πακιστάν («ισλαμικό ΝΑΤΟ»).

• Αποτυχία των «ήρεμων νερών»: Η πολιτική κατευνασμού στο Αιγαίο υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ αξιοποιήθηκε από την κυβέρνηση Ερντογάν για την κλιμάκωση και αναβάθμιση των διεκδικήσεων εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ η στρατηγική ταύτιση με το Ισραήλ έφερε τη χώρα προ των πυλών περιφερειακής ανάφλεξης κατά τις στρατιωτικές εντάσεις στη Συρία.

Το κοινοβουλευτικό μέτωπο: Οι δώδεκα απορριφθείσες προτάσεις νόμου και το πακέτο για τους αυτοαπασχολούμενους

Η στρατηγική σύγκλιση των κομμάτων της συμπολίτευσης και της συστημικής αντιπολίτευσης δεν αποτυπώνεται μόνο στις γενικές διακηρύξεις, αλλά τεκμηριώνεται, σύμφωνα με τον κ. Κουτσούμπα, από τη συμπεριφορά τους στο νομοθετικό έργο του Κοινοβουλίου. Ειδικότερα, ανέδειξε το γεγονός ότι Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ απέρριψαν διαδοχικά δώδεκα φορές τις επίσημες νομοθετικές πρωτοβουλίες του ΚΚΕ για την πλήρη επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο και των αντίστοιχων συντάξεων.

Απέναντι στις κυβερνητικές ρυθμίσεις που βαφτίζουν «δημοσιονομική σταθερότητα» τη διατήρηση των μνημονιακών περικοπών, ο επικεφαλής του ΚΚΕ παρουσίασε το πλέγμα των συγκεκριμένων προτάσεων νόμου και τροπολογιών που έχει καταθέσει επανειλημμένα η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος για την ανακούφιση των αυτοαπασχολουμένων και των μικρών επαγγελματιών:

1. Φορολογική ελάφρυνση: Άμεση και οριστική κατάργηση του συστήματος τεκμαρτής φορολόγησης, με ταυτόχρονη καθιέρωση αφορολόγητου ορίου στις 12.000 ευρώ, προσαυξημένου κατά 3.000 ευρώ για κάθε προστατευόμενο τέκνο.

2. Διαγραφή οφειλών: Οριζόντια διαγραφή όλων των συσσωρευμένων τόκων και προστίμων, καθώς και μέρους του βασικού κεφαλαίου των χρεών προς την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία (ΕΦΚΑ) και τα τραπεζικά ιδρύματα.

3. Προστασία περιουσίας: Θεσμοθέτηση απόλυτης απαγόρευσης των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και επαγγελματικής στέγης για τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.

4. Στεγαστική σταθερότητα: Επέκταση και επιβολή σταθερού καθεστώτος ενοικιοστασίου με ελάχιστη διάρκεια τη δωδεκαετία για τις επαγγελματικές μισθώσεις.

Ο κ. Κουτσούμπας κατέληξε ότι ο αποκαλούμενος «ρεαλισμός» των αστικών κομμάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά η τυφλή υποταγή στα κέρδη των λίγων και στους δημοσιονομικούς περιορισμούς, καλώντας τους εργαζόμενους να απορρίψουν τα εκβιαστικά διλήμματα και να επιβάλουν τις δικές τους ανάγκες στο προσκήνιο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η ιδεολογική διαχωριστική γραμμή: «Δύο πατρίδες» εντός των ίδιων συνόρων

Πέρα από την τεκμηρίωση των οικονομικών δεικτών και την κριτική στις τρέχουσες νομοθετικές παρεμβάσεις, η ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα επιχείρησε να μετατοπίσει τον άξονα της πολιτικής αντιπαράθεσης στο πεδίο της ιδεολογικής ουσίας. Απορρίπτοντας τη διακομματική επίκληση της «εθνικής ομοψυχίας» και της ανάγκης για έναν ικανότερο ή εντιμότερο διαχειριστή της υφιστάμενης κατάστασης, ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ εισήγαγε τη μαρξιστική αντίληψη περί της ταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας, υπογραμμίζοντας ότι εντός της ελληνικής επικράτειας συγκρούονται δύο αγεφύρωτοι κόσμοι:

«Το ΚΚΕ λέει μια αλήθεια που κανένα άλλο κόμμα δεν τολμά να πει. Ότι μέσα στα γεωγραφικά όρια της χώρας που ζούμε όλοι, υπάρχουν στην πραγματικότητα δύο πατρίδες. Η πατρίδα των εργαζομένων, όλων των ανθρώπων της βιοπάλης, που παράγουν τα πάντα και τα στερούνται και η πατρίδα των εκμεταλλευτών που τα λυμαίνονται. Δεν μπορούν να κερδίζουν ταυτόχρονα και οι μεν και οι δε, αλλά για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Και αυτό ισχύει, είτε μιλάμε για το πώς θα κερδίσει κάποιες ανάσες ανακούφισης σήμερα, αλλά ισχύει μέχρι και για το πώς θα κερδίσει οριστικά στη μάχη ώστε να οικοδομήσει μια άλλη, δίκαιη κοινωνία στην Ελλάδα. Αυτό είναι βασική διαχωριστική γραμμή και βασικό κριτήριο για να κρίνει ο καθένας τις πολιτικές δυνάμεις και την αξιοπιστία τους».

Στο πλαίσιο αυτό, κατέρριψε το επιχείρημα ότι η εργατική τάξη οφείλει να αναζητά απλώς έναν καλύτερο «πλοηγό» στο ίδιο πλοίο, προειδοποιώντας ότι τέτοιες αυταπάτες έχουν στερήσει ιστορικά πολύτιμο χρόνο. Ταυτόχρονα, επαναπροσδιόρισε την έννοια του πολιτικού ρεαλισμού με βάση τα σύγχρονα παραγωγικά δεδομένα:

«Άλλο τόσο σημαντικό είναι, όμως, να συνειδητοποιηθεί ότι υπάρχει άλλος δρόμος για την Ελλάδα του 2030, ότι υπάρχει άλλο σχέδιο υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και ότι είναι το μόνο ρεαλιστικό. Γιατί, πραγματικός ρεαλισμός, ρεαλιστική σύνδεση με την πραγματικότητα, είναι η ικανοποίηση των εργατικών-λαϊκών αναγκών με βάση τις επιστημονικές, τεχνολογικές, παραγωγικές δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα! Παράλογο και εκτός τόπου και χρόνου είναι, την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, ο εργαζόμενος άνθρωπος να ζει χειρότερα από ό,τι ζούσε η προηγούμενη γενιά. Αυτός είναι ο καθρέφτης του σημερινού συστήματος, που όλοι τους υπηρετούν και θεωρούν αιώνιο. Ο άλλος δρόμος υπάρχει και είναι ο δρόμος πάλης και εξουσίας που προτείνει το ΚΚΕ!».

Το πρόγραμμα λαϊκής διακυβέρνησης: Κοινωνικοποίηση, κεντρικός σχεδιασμός και κοινωνικά δικαιώματα

Η αντιπρόταση του Περισσού απέναντι στην «εξουσία των μονοπωλίων» εξειδικεύτηκε σε ένα συνεκτικό πρόγραμμα ριζικής αναδιοργάνωσης της οικονομίας. Στον πυρήνα του σχεδίου βρίσκεται η αποδέσμευση της χώρας από τις ευρωατλαντικές συμμαχίες (ΕΕ και ΝΑΤΟ) και η άμεση μεταβίβαση των βασικών μέσων παραγωγής και των στρατηγικών υποδομών υπό κοινωνική, δημόσια ιδιοκτησία.

Σύμφωνα με τον κ. Κουτσούμπα, ο ορυκτός πλούτος, η βιομηχανική παραγωγή, ο τομέας της ενέργειας, οι τηλεπικοινωνίες, οι συγκοινωνίες, το εμπόριο, η γη και οι μεγάλες καπιταλιστικές αγροτοκτηνοτροφικές μονάδες οφείλουν να μετατραπούν σε λαϊκή περιουσία, πλαισιωμένες από παραγωγικούς αγροτικούς συνεταιρισμούς. Μέσα από τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό, η οικονομική δραστηριότητα αποδεσμεύεται από την επιταγή του κέρδους και επαναπροσανατολίζεται στην κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, επιτρέποντας:

• Εργασιακά δικαιώματα: Την πλήρη εξάλειψη της ανεργίας και την εφαρμογή του σταθερού εβδομαδιαίου ωραρίου 7ωρου – 5ήμερου – 35ωρου, σε συνδυασμό με αυστηρά, ουσιαστικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Στόχος είναι να μπει οριστικό τέλος στα εργοδοτικά εγκλήματα και στην εικόνα «74χρονων πάνω στις σκαλωσιές, δήθεν από “δική τους επιλογή”, όπως λένε οι “εξωγήινοι” της κυβέρνησης».

• Υγεία και Πρόνοια: Την ολοκληρωτική κατάργηση κάθε μορφής επιχειρηματικής δράσης και την καθιέρωση ενός αποκλειστικά κρατικού, απολύτως δωρεάν συστήματος υγείας. Το άμεσο διεκδικητικό πλαίσιο περιλαμβάνει μαζικές προσλήψεις μόνιμου ιατρονοσηλευτικού προσωπικού πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, μονιμοποίηση των συμβασιούχων, κατάργηση κάθε οικονομικής συμμετοχής των ασθενών σε φάρμακα και εξετάσεις, καθώς και άμεσο τερματισμό των επί πληρωμή απογευματινών χειρουργείων και ιατρείων.

• Παιδεία: Τη δημιουργία ενός ενιαίου, δημόσιου και πραγματικά δωρεάν εκπαιδευτικού συστήματος χωρίς ταξικούς φραγμούς. Ο κ. Κουτσούμπας απέρριψε τη μετατροπή του σχολείου σε έναν διαρκή «εξεταστικό μαραθώνιο» μέσω μηχανισμών τύπου «Εθνικού Απολυτηρίου», απαιτώντας την άμεση κάλυψη όλων των κενών με μόνιμους διορισμούς, τη μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, τη στελέχωση των μονάδων με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, και την οριστική απαγόρευση συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολείων.

• Στεγαστική πολιτική: Τη νομική κατοχύρωση της κατοικίας ως καθολικού κοινωνικού δικαιώματος και όχι ως εμπορεύματος. Το πρόγραμμα προβλέπει την επαναλειτουργία του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ), τη θεσμική θωράκιση της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την αναβάθμιση και ανέγερση νέων φοιτητικών εστιών μέσω της αξιοποίησης της κρατικής ακίνητης περιουσίας, καθώς και την παροχή φθηνού ρεύματος.

• Αγροτική παραγωγή: Τη διασφάλιση εγγυημένων τιμών στα αγροτικά προϊόντα, την παροχή αφορολόγητου πετρελαίου, την αποζημίωση στο 100% των πραγματικών ζημιών από φυσικές καταστροφές και ζωονόσους, καθώς και την άμεση νομοθετική ρύθμιση για την παύση κάθε ποινικής δίωξης σε βάρος των αγροτών που συμμετείχαν στα μπλόκα.

• Προστασία της οικογένειας: Τη δημιουργία πλήρων δημόσιων υποδομών για τη στήριξη της μητρότητας, των παιδιών και της τρίτης ηλικίας, απορρίπτοντας τη λογική της ατομικής ευθύνης και των ιδιωτικών ασφαλιστικών προγραμμάτων («κουμπαράδες»).

Το διεκδικητικό πλαίσιο για τη Θεσσαλονίκη και την Κεντρική Μακεδονία

Απευθυνόμενος στο ακροατήριο της συμπρωτεύουσας, ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ εστίασε στα χρονίζοντα και οξυμένα προβλήματα της Θεσσαλονίκης, υποστηρίζοντας ότι η περιβόητη ανάπτυξη της περιοχής στηρίζεται στην εντατικοποίηση της εργασίας, στους χαμηλούς μισθούς και στην επικίνδυνη έκπτωση των μέτρων ασφαλείας στις συγκοινωνίες και στις υποδομές.

Οι δυνάμεις του κόμματος, όπως τόνισε, τίθενται στην πρώτη γραμμή μιας σειράς άμεσων διεκδικήσεων για την Κεντρική Μακεδονία:

1. Αντιπλημμυρική θωράκιση: Πλήρης χρηματοδότηση και αυστηρό χρονοδιάγραμμα για την υλοποίηση των απαραίτητων αντιπλημμυρικών έργων βάσει του υφιστάμενου masterplan, με προτεραιότητα στον Δενδροπόταμο, στα ανοιχτά και υπόγεια ρέματα της δυτικής Θεσσαλονίκης, στην περιφερειακή τάφρο, στη λεκάνη του Ανθεμούντα και στον Δυτικό Θερμαϊκό.

2. Πολιτική προστασία και δάση: Μαζικές προσλήψεις μόνιμων δασολόγων, δασεργατών και πυροσβεστών, με επίκεντρο την προστασία του περιαστικού δάσους του Σέιχ Σου και των ζωνών που γειτνιάζουν με βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Άμεση ενίσχυση του πυροσβεστικού σταθμού στη ΒΙΠΕ Σίνδου, δημιουργία νέου σταθμού στην Ανατολική Θεσσαλονίκη και αναβάθμιση του κλιμακίου Λαγκαδά.

3. Βιομηχανική ασφάλεια και περιβάλλον: Εκπόνηση ολοκληρωμένων σχεδίων εκπαίδευσης και προστασίας του πληθυσμού από βιομηχανικά ατυχήματα μεγάλης έκτασης (ΣΕΒΕΣΟ) στον Δήμο Δέλτα και στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Λήψη άμεσων μέτρων για την εξάλειψη της δυσοσμίας και της ρύπανσης στον Δήμο Κορδελιού-Ευόσμου και οριστική ακύρωση των σχεδίων για καύση απορριμματογενών καυσίμων (RDF/SRF) από την τοπική τσιμεντοβιομηχανία.

4. Απόδοση δημόσιων χώρων και αθλητισμός: Δημιουργία πραγματικού μητροπολιτικού πάρκου υψηλού πρασίνου στον χώρο της ΔΕΘ χωρίς ανταποδοτικότητα και εμπορευματοποίηση, παράδοση των πρώην στρατοπέδων Παύλου Μελά και Καρατάσιου στη δυτική πλευρά και του στρατοπέδου Κόδρα στην ανατολική. Ειδική μνεία έγινε στην κατάσταση των αθλητικών εγκαταστάσεων, με αίτημα την άμεση επαναλειτουργία του ιστορικού Εθνικού Κολυμβητηρίου.

5. Δημόσιες μεταφορές: Δέσμευση συγκεκριμένων κονδυλίων και χρονοδιαγραμμάτων για την επέκταση του Μετρό προς τις πολυπληθείς δυτικές συνοικίες. Παράλληλα, απαίτησε τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων οδηγών στον ΟΑΣΘ, την πύκνωση των δρομολογίων σε ολόκληρο το πολεοδομικό συγκρότημα και την αναβάθμιση της σύνδεσης με τη Βιομηχανική Περιοχή και τις εγκαταστάσεις του Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδος (ΔΙΠΑΕ).

Πολιτική αστάθεια, ανοιχτά σκάνδαλα και η στρατηγική της εργατικής αντεπίθεσης

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του στο Βελλίδειο, ο Δημήτρης Κουτσούμπας συνέδεσε την πολιτική αστάθεια του αστικού συστήματος με τη δυνατότητα ανάταξης του μαζικού εργατικού κινήματος. Στρέφοντας τα πυρά του κατά των κυβερνητικών πρακτικών, υποστήριξε ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική αποτελεί το θερμοκήπιο όπου αναπτύσσονται τα μεγάλα σκάνδαλα της περιόδου:

• Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ: Χαρακτηρίστηκε ως μηχανισμός αφαίμαξης των πόρων των βιοπαλαιστών αγροτών μέσα από τις διαβλητές διαδικασίες κατανομής των κοινοτικών επιδοτήσεων της ΚΑΠ.

• Η υπόθεση των υποκλοπών: Προβλήθηκε ως απόδειξη της στενής συνεργασίας κρατικών μηχανισμών και ιδιωτικών εταιρειών υπό το αντιδραστικό δόγμα «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων».

• Η σιδηροδρομική ασφάλεια: Τρεισήμισι χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η κυβέρνηση καταγγέλθηκε ότι εξακολουθεί να αδυνατεί να εγγυηθεί ένα ασφαλές σιδηροδρομικό δίκτυο για εργαζόμενους και επιβάτες.

Απέναντι σε αυτό το τοπίο, ο επικεφαλής του ΚΚΕ κάλεσε τον λαό να μην εγκλωβίζεται στους εκβιασμούς περί «κυβερνητικής ακυβερνησίας» και να μην αντιμετωπίζει με φόβο τους κλυδωνισμούς του πολιτικού συστήματος:

«Η ενίσχυση του ΚΚΕ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα σηματοδοτήσει ένα βήμα μπροστά για τον λαό. Θα προστεθεί στα θετικά βήματα στην αλλαγή συσχετισμών στο εργατικό – λαϊκό κίνημα, δηλαδή στον πραγματικό αντίπαλο της κυβέρνησης της ΝΔ. Οι δυσκολίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, όπως είναι η δυσκολία δημιουργίας σταθερών κυβερνήσεων ή ένας ακόμα μεγαλύτερος κλονισμός στην αντιλαϊκή λειτουργία του, δεν θα πρέπει να προκαλούν φόβο στον λαό μας. Να μην επιτρέπουν στον κ. Μητσοτάκη και σε οποιονδήποτε άλλο να τους εκβιάζει με αυτό. Αντίθετα, είναι όπλο για το εργατικό-λαϊκό κίνημα, για να αλλάζει τον συσχετισμό δύναμης προς όφελός του, για να μη νιώθει καμία κυβέρνηση σταθερή και ακλόνητη στο αντιλαϊκό της έργο, και ταυτόχρονα να διαμορφώνονται προϋποθέσεις συνολικής ανατροπής και αλλαγών».

Η παρέμβαση του Περισσού στη Θεσσαλονίκη κατέστησε σαφές ότι το κόμμα επιδιώκει να λειτουργήσει ως ο καταλύτης μιας μετωπικής σύγκρουσης με τις στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης. Διαχωρίζοντας τη θέση του από τα σχήματα που επιδιώκουν την απλή διαχειριστική εναλλαγή ή υπόσχονται μια «κάθαρση» εντός των τειχών της ΕΕ, ο κ. Κουτσούμπας υπογράμμισε ότι κάθε ιστορική κατάκτηση —από τη διάσωση λαϊκών κατοικιών έως την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων— επιβλήθηκε αποκλειστικά μέσα από την ανυποχώρητη λαϊκή κινητοποίηση.

Καταλήγοντας με τη διαβεβαίωση ότι η πολιτική δύναμη που εμπιστεύεται ο λαός στο ΚΚΕ «δεν μεταλλάσσεται ούτε παζαρεύεται», η ηγεσία του κόμματος έθεσε ως μοναδική προοπτική αξιοπρέπειας τη συγκρότηση μιας μαχητικής κοινωνικής πλειοψηφίας, ικανής να ανατρέψει το κυρίαρχο υπόδειγμα και να φέρει στο προσκήνιο την Ελλάδα της εργατικής εξουσίας και του σοσιαλισμού.