
Του Μιχάλη Γ. Κατσανεβάκη
Βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα:
«Υποχρεούνται άπαντες οι κάτοικοι του Σελίνου όπως προσέλθουν εις την υποδοχήν του Βασιλικού ζεύγους και του Διαδόχου διά τα εγκαίνια του υδροηλεκτρικού σταθμού Παλαιοχώρας».
Οι κάτοικοι των γύρω χωριών της Παλαιόχωρας άλλη επιλογή δεν είχαν, οπότε κίνησαν από την προηγούμενη το απόγευμα να κατηφορίζουν με τα γαϊδουράκια τους για την Παλαιόχωρα, ούτως ώστε να παρευρεθούν εγκαίρως την επόμενη στα εγκαίνια — δι’ ευνόητους λόγους, ειδικά οι κάτοικοι της περιοχής Πελεκάνου.
Η συγκεκριμένη περιοχή είχε «κομμουνιστικόν παρελθόν», καθόσον είχε αρκετά θύματα κατά τον Εμφύλιο, και σε μάχες και εκτελεσμένους. Η περιοχή Πελεκάνου συγκαταλεγόταν στις «κόκκινες», όπως η Ραμνή Αποκορώνου, η Δρακώνα Κεραμειών και τα Παλαιά Ρούματα. Με αφορμή όλα τα παραπάνω, η εξουσία κατέστρωσε ένα άριστο επιτελικό σχέδιο διά την ασφάλειαν των υψηλοτάτων φιλοξενουμένων.

Κατ’ αρχήν κινητοποιήθηκε όλη η δύναμη της Χωροφυλακής Χανίων και όλες οι ομάδες των ΜΑΥδων της περιοχής (οι ΜΑΥ ήταν πολίτες — Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου). Όπως είπαμε, αφού η περιοχή έσφυζε από «κομμουνιστοσυμμορίτας», ήλθε και στρατός, ακόμη και ναυτικό, μην τυχόν και γίνει επίθεση από θαλάσσης. Για να είναι πλήρης η κάλυψη της περιοχής, τοποθετήθηκαν πάνω στη Φορτέτζα (το παλαιό ενετικό φρούριο) και μερικά κανόνια. Παρ’ ότι «λαοφιλείς», οι βασιλείς φαίνεται ότι έτρεμαν — διατί να το κρύψωμεν άλλωστε.
Όλα ήταν έτοιμα. Νύχτωσε ο Θεός και την επόμενη αναμένονταν οι εκλεκτοί καλεσμένοι να φθάσουν με αντιτορπιλικό. Τα χαλιά ήταν έτοιμα, τα τραπέζια στρωμένα, τα λουλούδια, οι φρουρές στις θέσεις τους, και οι χωρικοί, όπου είχε βρει μέρος έκαστος μέσα στα λιόφυτα γύρω από την Παλαιόχωρα, είχαν κοιμηθεί.
Η ώρα περνούσε και κατά τα μεσάνυχτα, εκεί που φύλαγε σκοπός ο ΜΑΥς Περ////άκης Αν//// από το Σπανιάκο —μην επιχειρήσουν κανένα σαμποτάζ «οι συμμορίται»— ακούει έντονους θορύβους μέσα στο σκοτάδι, στα ξερά χόρτα, και κλαδιά να σπουν.
Τότε ο ΜΑΥς οπλίζει και φωνάζει με δύναμη: «Αλτ! Τις ει;» Καμία απάντηση. Ξαναφωνάζει: «Αλτ! Τις ει;» Τίποτα.

Ξαφνικά ακούστηκε κάτι παράξενο, σαν ποδοβολητό – καλπασμός… Τότε πλέον δεν υπήρχε καμία αμφιβολία: είχαμε κομμουνιστική επίθεση, ίσως και με ιππικό! Δεν διστάζει άλλο και πατάει τη σκανδάλη ξανά και ξανά. Άκουσαν και οι άλλοι ένοπλοι —στρατός, Χωροφυλακή, ΜΑΥδες κ.λπ.— τους πυροβολισμούς και άρχισαν να βάλλουν όλοι μαζί. Έγινε χαλασμός. Διά παν ενδεχόμενο έριχναν και τα κανόνια από το φρούριο. Από αυτά, τις τροχιοδεικτικές και τις φωτοβολίδες έλαμπε και τράνταζε όλο το Σέλινο. Κάποια στιγμή ο χαλασμός σταμάτησε, αλλά κανείς δεν κουνούσε από τη θέση του… Φόβος, φόβος μεγάλος. Όλοι περίμεναν να ξημερώσει.
Ήθελε ο Θεός και ξημέρωσε, και τότε πήγαν να δουν πόσους «κομμουνιστάς» είχαν «φάει». Όταν πλησίαζαν προς το μέρος των νυχτερινών θορύβων, από απόσταση έβλεπαν κάτι μαύρους όγκους μέσα στα κλαδιά και τα χόρτα. Για άνθρωποι δεν φαίνονταν· ειδικά για κομμουνιστές ήταν πολύ χοντροί και παχείς. Όταν έφτασαν αρκετά κοντά, κατάλαβαν τι είχε συμβεί τη νύχτα και από πού προέρχονταν οι θόρυβοι.
Ένας αρσενικός, βαρβάτος γάιδαρος είχε σπάσει («ήσπασε», που λένε και στο Ηράκλειο) το σχοινί και ερωτοτροπούσε όλη τη νύχτα με χαρέμι από γαϊδούρες που είχαν φέρει από τα γύρω χωριά, αναστατώνοντας το Σέλινο και τη Βασιλική φρουρά.
Δυστυχώς, με τόσους πυροβολισμούς, πολυβολιές και κανονιές, οι έρωτες του κακομοίρη του τσαμούρη γαϊδάρου τού βγήκαν ξινοί, καθόσον επήλθε το μοιραίο… Στον κάμπο πίσω από το σχολείο είχε γίνει μακελειό — γενοκτονία των γαϊδάρων του Σελίνου. Αλλά μπροστά στην ασφάλεια της Φρειδερίκης, τι είναι ο θάνατος μερικών γαϊδουριών; Άλλωστε, σ’ όλη τη χώρα τόσα και τόσα είχαν σκοτωθεί, ένθεν κακείθεν, στο πρόσφατο αιματοκύλισμα.

Την επόμενη, η Παλαιόχωρα έζησε στιγμές δόξας και μεγαλείου, τιμής και συγκίνησης… τάπητες και αψίδες… «ζήτω ο Βασιλεύς»… Βασιλείς και διάδοχοι, αυλικοί, αυλάρχες, σταβλάρχες, υπασπιστές, κυρίες επί των τιμών, υπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές, πρόσκοποι, μουσικές, παρατρεχάμενοι, αυλοκόλακες, αντιτορπιλικά, κορβέτες, ναρκαλιευτικά… εμπρός από τους «λαοφιλείς» μας Βασιλείς!
Μίλησε και ο Πρόεδρος: «…καθόσον ηξιώθημεν να έχωμεν μαζί μας τους Εθνικούς Ηγέτας…» «…ο Μαρμαρωμένος και δοξασμένος Βασιλιάς των ονείρων των βρίσκεται σήμερον ζωντανός μαζί των…» «…προσφέρω εις υμάς, τον Αρχηγόν της Ελληνικής φυλής, εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης… κρητικό μαχαίρι δοξασμένου Σελινιώτη αγωνιστή του 1879…»
Μίλησε κι ο Γενικός Διοικητής Κωνιωτάκης: «Το Έθνος είναι υπερήφανον διά την Εθνικήν του Δυναστείαν, δι’ όσας πολυτίμους υπηρεσίας παρέσχεν αύτη προς το Έθνος διά θυσιών πολλών και ατελειώτων και διά πολυτιμοτάτου έτι αίματός της…»
«Η βασίλισσα έσυρε τον χορόν επευφημηθείσα ενθουσιωδέστατα…»

Την επόμενη, πέραν των εγκαινίων της Παλαιοχώρας, έγιναν και τα εγκαίνια του αλευρόμυλου της Γαύδου — και ως εκ τούτου οι Γαυδιώτες ψήφιζαν Βασιλιά μέχρι το 1974.
Το 1978 βρέθηκε στο Καστρί Γαύδου ο φίλος μου Γιάννης Πα. και θυμάται ότι στο «ΚΑΦΕ-ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟΝ Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΙΑΝ» (το «Ν» είχε μπει για τη «βασιλικήν καθαρεύουσαν») υπήρχε στον τοίχο η εικόνα του Βασιλιά Παύλου.
Βασιλική… αναδρομή
-
Ο Γεώργιος Α΄ ήταν αγγλόφιλος.
-
Ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν γερμανόφιλος (Μικρασιατική Καταστροφή).
-
Επί Γεωργίου Β΄ η χώρα αιματοκυλίστηκε ουσιαστικά και από την επιμονή των Άγγλων να επιστρέψουν στην Ελλάδα τον τοποτηρητή των συμφερόντων τους — απόφαση στην οποία αντέδρασαν όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις, και όχι μόνο.



