Τον Δεκέμβριο του 1936, ο Όργουελ έφυγε από την Αγγλία για την Ισπανία για να πολεμήσει τον φασισμό.

Πίστευε απόλυτα στον σκοπό, πληρώνοντας για το ταξίδι ενεχυριάζοντας τα οικογενειακά ασημικά. Εντάχθηκε στο POUM, μια μικρή αντισταλινική κομμουνιστική πολιτοφυλακή, και πέρασε περίπου 100 ημέρες στο μέτωπο της Αραγονίας.

Ήταν πρόθυμος να πεθάνει για ένα σοσιαλιστικό μέλλον. Όσα είδε εκεί καθόρισαν τα πάντα όσα έγραψε για το υπόλοιπο της ζωής του.

Τον Μάιο του 1937, το Κομμουνιστικό Κόμμα κήρυξε την πολιτοφυλακή του Όργουελ φασιστική οργάνωση.

Ο Αντρέου Νιν, ο ηγέτης του POUM που ο Όργουελ θαύμαζε, συνελήφθη, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από Σοβιετικούς πράκτορες. Ο διοικητής του, Ζορζ Κοπ, συνελήφθη και κρατήθηκε για 18 μήνες. Ο φίλος του, Μπομπ Σμίλι, πέθανε υπό κράτηση.

Εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για τον Όργουελ ως «δεδηλωμένο τροτσκιστή». Αυτός και η σύζυγός του διέφυγαν από την Ισπανία τον Ιούνιο του 1937, καταδιωκόμενοι από τους συμμάχους του ίδιου του του σκοπού.

Επέστρεψε στην πατρίδα και προσπάθησε να πει την αλήθεια.

Οι αριστερές εφημερίδες στη Βρετανία παρείχαν φιλοσοβιετική κάλυψη. Ο τακτικός του εκδότης, Γκόλαντζ, αρνήθηκε να τυπώσει την εξιστόρησή του για την Ισπανία. Το New Statesman απέρριψε το δοκίμιό του για τον πόλεμο.

Έγραψε εκείνη την εποχή: «Άνθρωποι που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα έχουν δανείσει τους εαυτούς τους στην εξαπάτηση, με το σκεπτικό ότι αν πεις την αλήθεια για την Ισπανία, αυτή θα χρησιμοποιηθεί ως φασιστική προπαγάνδα».

Η τάξη των διανοουμένων είχε επιλέξει το αφήγημα αντί για τα γεγονότα. Εκείνος επέλεξε τα γεγονότα.

Ο Όργουελ έγραψε τη Φάρμα των Ζώων μεταξύ Νοεμβρίου 1943 και Φεβρουαρίου 1944, μια άμεση αλληγορία για το πώς η επανάσταση τρώει τα παιδιά της: τα γουρούνια καταλαμβάνουν την εξουσία, ξαναγράφουν την ιστορία, εξοντώνουν τους αντιπάλους και ανακοινώνουν ότι όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα.

Τέσσερις εκδότες αρνήθηκαν να το τυπώσουν. Ο τακτικός του εκδότης απέρριψε το έργο. Ο Τ. Σ. Έλιοτ στον οίκο Faber and Faber το χαρακτήρισε «τροτσκιστικό» και λάθος οπτική γωνία για εκείνη τη συγκεκριμένη πολεμική στιγμή. Ο Τζόναθαν Κέιπ αποσύρθηκε κατόπιν συμβουλής ενός αξιωματούχου του Βρετανικού Υπουργείου Πληροφοριών. Αυτός ο αξιωματούχος αποκαλύφθηκε αργότερα ως Σοβιετικός πράκτορας.

Ένα βιβλίο που απορρίφθηκε από τους θεματοφύλακες για να προστατευτεί ο Στάλιν έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα έργα του 20ού αιώνα.

Το 1949 ακολούθησε το 1984. Όταν επευφημήθηκε από την πολιτική δεξιά, ο Όργουελ εξέδωσε μια διευκρίνιση: το μυθιστόρημα «ΔΕΝ προοριζόταν ως επίθεση στον σοσιαλισμό ή στο Βρετανικό Εργατικό Κόμμα (του οποίου είμαι υποστηρικτής), αλλά ως μια αποκάλυψη των διαστρεβλώσεων στις οποίες είναι επιρρεπής μια συγκεντρωτική οικονομία».

Παρόλο που ενέμενε στην πίστη του για μια πιο ισότιμη κοινωνία, αναγνώρισε ότι η συγκέντρωση της εξουσίας ήταν ο πιο σίγουρος τρόπος για να την καταστρέψει κανείς.

Οι περισσότεροι άνθρωποι παραθέτουν τον Όργουελ για να κερδίσουν επιχειρήματα στο διαδίκτυο.

Πολύ λίγοι έχουν πραγματικά αναμετρηθεί με όσα εκείνος είδε.

Στο «Γιατί γράφω» (1946), ο Όργουελ δήλωσε: «Κάθε γραμμή σοβαρού έργου που έχω γράψει από το 1936 έχει γραφτεί, άμεσα ή έμμεσα, ενάντια στον ολοκληρωτισμό και υπέρ του δημοκρατικού σοσιαλισμού, όπως τον καταλαβαίνω εγώ».

Έγραψε τη Φάρμα των Ζώων επειδή πίστευε στον σκοπό, όχι παρά την πίστη του σε αυτόν. Πίστευε σε αυτόν αρκετά ειλικρινά ώστε να καταγράψει τι συνέβη όταν αυτός κέρδισε την εξουσία. Το 1984 ακολούθησε τρία χρόνια αργότερα, από την ίδια ειλικρίνεια.

Όταν τα γεγονότα συγκρούονται με το πλαίσιο, οι περισσότεροι άνθρωποι προστατεύουν το πλαίσιο. Ο Όργουελ προστάτευσε τα γεγονότα.

Βλέποντας τον σοσιαλισμό να καταβροχθίζει τους ίδιους του τους συμμάχους στην Ισπανία, έγραψε αυτό που είδε, όχι αυτό που η ιδεολογία του του έλεγε να δει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κάνουν ποτέ αυτό. Παραμένουν πιστοί στην ομάδα, στο αφήγημα, στην ταυτότητα. Όχι σε αυτό που πραγματικά είδαν.

Ο Όργουελ κατονόμασε τα τρία πράγματα που σκότωναν το κίνημά του: την πόλωση μεταξύ των φατριών, τον ηθικό μηδενισμό που μεταμφιέζεται σε αρχή και την αργή εξάπλωση της αυταρχικής εξουσίας.

Αυτά δεν είναι προβλήματα του 1937.

Μια νέα γενιά καλείται να βάλει το όνομά της στην ίδια δέσμευση για την αλήθεια, την ατομική αξιοπρέπεια και την περιορισμένη εξουσία που εκείνος αρνήθηκε να εγκαταλείψει.