Το τραγικό περιστατικό της θανάτωσης ενός σκύλου στη Γαστούνη έφερε στην επιφάνεια μια νέα, ανησυχητική διάσταση της ψηφιακής αυτοδικίας, καθώς μια κατασκευασμένη εικόνα μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης οδήγησε σε ένα ανεξέλεγκτο ανθρωποκυνηγητό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η διασπορά του ανύπαρκτου προσώπου ως της «δολοφόνου» του ζώου, η οποία υιοθετήθηκε άκριτα από φιλοζωικά σωματεία, εθελοντές και δημόσια πρόσωπα, αναδεικνύει τις βαθιές παθογένειες αξιοπιστίας και τη σπασμωδική λειτουργία που χαρακτηρίζουν διαχρονικά τμήμα της φιλοζωικής κοινότητας στην Ελλάδα.

Η δημόσια παρέμβαση της γνωστής φιλοζώου, Άννας Μπιτσάνη, θέτει το ζήτημα σε μια ευρύτερη βάση, συνδέοντας άμεσα την έλλειψη ψυχραιμίας και θεσμικής σοβαρότητας των ακτιβιστών με την αδυναμία ουσιαστικής προστασίας των αδέσποτων και κακοποιημένων ζώων στη χώρα.

Η Άννα Μπιτσάνη, γνωστή φιλόζωος με νέα ανάρτησή της αναφέρει τα εξής για το τροχαίο με το θάνατο σκύλου και το ανθρωποκυνηγητό που στήθηκε για να βρεθεί η δράστρια:

Κάποιος ανόητος πήρε ένα καρέ από το video με το τραγικό θάνατο του ζώου στην Γαστούνη και ζήτησε από το ΑΙ να του φτιάξει ένα πρόσωπο.

Το έφτιαξε.

Πήρε την φωτογραφία με το φανταστικό πρόσωπο και το λογότυπο του Gemini κάτω δεξιά (λεπτομέρειες) και την κυκλοφόρησε. Την πήραν άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι, έκοψαν και το λογότυπο, την μεγέθυναν και σε χρόνο dt κυκλοφόρησε παντού.

“Αυτή είναι η δολοφόνος!”, “Το καθίκι που σκότωσε το σκυλάκι! Κάντε την διάσημη!”.

Την ανέβασαν σελίδες φιλοζωικών, celebrieties εθελοντές, ακόμα και ένα από τα πιο ενεργά και “δυναμικά” σωματεία, θεωρώντας το βέβαιο πως είναι αυτή.

Διασταύρωσαν; Ρώτησαν; Έψαξαν; Όχι.

Κατασκεύασαν μια ένοχη, με ανύπαρκτο πρόσωπο, που ίσως και να μοιάζει με κάποια άλλη γυναίκα, πραγματική γυναίκα που ουδεμία σχέση έχει, και την παρέδωσαν στο εξαγριωμένο πλήθος.

Άλλοι έδιναν διεύθυνση απο το Google Maps, όπου εντόπισαν ένα παρκαρισμένο αμάξι που έμοιαζε με αυτό του video.

Τους έγραφαν από κάτω “Η φωτογραφία είναι AI”.

Καμιά σημασία δεν είχε.

Αυτοί ήθελαν να ξεσκίσουν κάποια, όποια. Και το έκαναν, μαζί και όποιον τόλμησε να πει ότι αυτό που κάνουν είναι λάθος.

Το φιλοζωικό κίνημα στην Ελλάδα, η φιλοζωική κοινότητα, οι φιλόζωοι εθελοντές, ανέκαθεν έπασχαν.

Έπασχαν από εκπροσώπηση, ανέκαθεν είχαν μια πολύ κακή εικόνα. Συχνά έβγαιναν μπροστά άνθρωποι που δεν μπορούσαν να μιλήσουν, δεν μπορούσαν να κάνουν έναν διάλογο, δεν είχαν τους τρόπους, τα εφόδια να βρεθούν σε ένα τραπέζι με σοβαρούς συνομιλητές, δεν είχαν αξιοπιστία και αντιδρούσαν πάντα σπασμωδικά, με τρόπους και μεθόδους πολύ ξεπερασμένους.

Αυτό, φυσικά, είχε άμεση επιρροή στον τρόπο με τον οποίο μας έβλεπαν όλες οι κυβερνήσεις, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο μας βλέπει η ίδια η κοινωνία.

Από την άλλη, οι εκπρόσωποι στα φιλοζωικά δεν έπεσαν από τον ουρανό. Ήταν/είναι άνθρωποι βγαλμένοι, επιλεγμένοι, μεγαλωμένοι και γεννημένοι μέσα από το ίδιο το κίνημα, μέσα από τον ίδιο τον κόσμο. Και κατά συνέπεια αποτελούσαν και αποτελούν, σε μεγάλο βαθμό, μια πολύ χαρακτηριστική εικόνα του τι ήταν και είναι, οι ίδιοι οι “φιλόζωοι”.

Η αλήθεια είναι ότι πάρα πολλοί εθελοντές που έχουν κάποια παραπάνω στάνταρ, κάποιες παραπάνω απαιτήσεις, πιο αυστηρά κριτήρια, καλύτερη αντίληψη και διαφορετική νοοτροπία, ίσως επειδή είχαν διαβάσει, δει, προβληματιστεί, ίσως γιατί είχαν φέρει εικόνες από το εξωτερικό και γνώριζαν πώς μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά η προστασία των ζώων, κυριολεκτικά ντρέπονται να πουν ότι ασχολούνται με αυτό.

Και ντρέπονται, γιατί αυτομάτως συνδέονται με τους ανισόρροπους και καταστρέφεται η εικόνα και η αξιοπιστία τους. Μόλις ακούει κάποιος ότι ασχολείσαι με αδέσποτα, το μυαλό του πάει σε έναν άνθρωπο που δεν έχει σωστή συμπεριφορά, που είναι γραφικός, που φωνάζει, που βρίζει, που ξεφεύγει και που δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν.

Αυτό έχει πολύ ισχυρό αντίκτυπο και στη βοήθεια που λάμβαναν τα σωματεία, οι εθελοντές και τελικά στη βοήθεια που λαμβάνουν τα ίδια τα ζώα. Γιατί το ένα εξαρτάται πάντα από το άλλο.

Η εντύπωση που κάνεις, καλή ή κακή, φέρνει ή διώχνει την εμπιστοσύνη.

Η εμπιστοσύνη φέρνει ή διώχνει τη βοήθεια.

Και η βοήθεια καταλήγει ή δεν καταλήγει ποτέ στα ζώα.

Κάθε γεγονός που έχει να κάνει με ζώα και φέρνει τη φιλοζωική κοινότητα στο προσκήνιο, αντιμετωπίζεται από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας με επιφύλαξη.

Με τον φόβο ότι θα έχει να κάνει με ανθρώπους που ξεφεύγουν.

Και δικαίως.

Γι’ αυτό και κάθε φορά που συμβαίνει ένα τέτοιο γεγονός, είναι ένα τεστ IQ. Κανονικό τεστ IQ. Ένα τεστ σοβαρότητας, ψυχραιμίας και ήθους.

Και κάθε φορά τα αποτελέσματα είναι τραγικά. Αποκαρδιωτικά.

Τώρα, με το ζήτημα της γυναίκας που πάτησε και σκότωσε το σκυλάκι, υποβληθήκαμε όλοι μαζί σε ένα ακόμη τέτοιο τεστ.

Κάθε δημοσίευση που αφορά το θέμα από κάτω έχει βγει ένας οχετός ανθρώπων που βρίζουν, καταριούνται και απειλούν. Τρόμος. Οργανώνουν λέει ομάδες να πάνε στην Γαστούνη, ζητούν αυτοδικία, λιντσάρισμα και να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους.

Και ενώ η αστυνομία έχει βρει την πραγματική ένοχη, που δεν είναι φυσικά το φανταστικό πρόσωπο της ΑΙ φωτογραφίας, αυτοί συνεχίζουν.

Να ξέρετε ένα πράγμα.

Η κατάσταση των ζώων στην Ελλάδα, είναι απολύτως ανάλογη της σοβαρότητας και του ήθους που δείχνουμε εμείς οι ίδιοι.

Ποτέ κανείς δεν θα ασχοληθεί σοβαρά μαζί μας, όταν φερόμαστε έτσι. Ποτέ κανείς δεν θα εμπιστευτεί έναν χώρο που παίρνει μια αδιασταύρωτη πληροφορία, τη μετατρέπει σε βεβαιότητα και παραδίδει έναν άνθρωπο σε δημόσιο λιντσάρισμα.

Και φυσικά αυτοί που θα την πληρώσουν, θα είναι τα ζώα.

Αν το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να βγάζετε τον χειρότερο εαυτό σας, αντί να σκέφτεστε ότι μιλάτε για τα πλέον απροστάτευτα πλάσματα, συνεχίστε.

Όμως, όταν μιλάμε για τα ζώα, κάθε λέξη, κά-θε-λέ-ξη, που βγαίνει από το στόμα μας πρέπει να είναι μετρημένη.

Πρέπει να μιλάμε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη ντρέπεται κανείς να μας ακούει.

Γιατί δεν μιλάτε μόνο για τον θυμό και την χολή σας, αλλά για πλάσματα που δεν έχουν δική τους φωνή και εξαρτώνται από τη δική μας.

Χτυπηθείτε τώρα, βρίστε με, βγάλτε ότι έχετε μέσα σας. Τουλάχιστον να ξέρουμε τι είναι ο καθένας.

Απλώς μετά μην παραπονιέστε ότι δεν αλλάζει τίποτα.

Έτσι δεν αξίζουμε τίποτα καλύτερο.

Υστερόγραφο:

Αν οι φιλόζωοι στην Ελλάδα ήταν όντως τόσο προσηλωμένοι και τόσο φανατικοί προς τη σωστή κατεύθυνση, όσο δείχνουν ότι είναι έτοιμοι να βάλουν τα στήθη τους μπροστά και να σκοτώσουν -κυριολεκτικά- όποιον πειράξει ζώο, τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε ένα κακοποιημένο ζώο στην Ελλάδα.

Και προσέξτε, ούτε ένα αστείρωτο, ούτε μια γέννα, ούτε ένα δεμένο, ούτε ένα νηστικό.

Γιατί η πραγματική φιλοζωία δεν φαίνεται μόνο τη στιγμή που βλέπεις ένα σοκαριστικό βίντεο, εξοργίζεσαι και ξεσπάς.

Αυτό, πολλές φορές, αφορά περισσότερο τη δική σου αναστάτωση, το δικό σου σοκ, τη δική σου ανάγκη να αντιδράσεις, παρά το ίδιο το ζώο.

Η καθημερινή κακοποίηση είναι παντού.

Η σιωπηλή κακοποίηση που είναι η ελλιπής φροντίδα, είναι η μοναξιά, είναι τα ζώα που ζουν δεμένα, είναι το ζώο του γείτονα που όλοι βλέπουν και κανείς δεν μιλά, είναι η γάτα που γεννά ξανά και ξανά στη γειτονιά και όλοι περνούν δίπλα της σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Εκεί, όμως, δεν υπάρχει πάντα η ίδια οργή, δεν υπάρχουν οι ίδιες φωνές και οι κατάρες, δεν υπάρχει η ίδια διάθεση να μπουν μπροστά.

Γιατί αν υπήρχε, αν αυτή η ένταση γινόταν σταθερή φροντίδα, πρόληψη, στειρώσεις, καταγγελίες, έλεγχος και καθημερινή ευθύνη, τότε πραγματικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε ένα αδέσποτο,

ούτε ένα κακοποιημένο,

ούτε ένα που γέρασε στους δρόμους,

και ούτε ένα λιωμένο από ρόδες αυτοκινήτου, ζώο στην Ελλάδα