Οι πτυχές του οικονομικού αποκλεισμού της Κούβας και οι άμεσες επιπτώσεις του στην καθημερινότητα και τις βασικές υποδομές των πολιτών της χώρας βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνέντευξης που παραχώρησε ο ακτιβιστής Ιάσωνας Αποστολόπουλος στον δημοσιογράφο Πάρη Καρβουνόπουλο και την ιστοσελίδα militaire.gr.

Μέσα από την καταγραφή των σοβαρών δυσκολιών που παρατηρούνται στη μεταφορά ζωτικής σημασίας εξοπλισμού για την αποκατάσταση του ενεργειακού δικτύου του νησιού, αναδείχθηκαν οι μηχανισμοί των διεθνών κυρώσεων, η στάση των μεγάλων ναυτιλιακών εταιρειών, καθώς και η ιστορική διάσταση της κουβανικής ανθρωπιστικής δράσης σε παγκόσμια κλίμακα.

Η τοποθέτηση αυτή διαμορφώνει ένα πλαίσιο προβληματισμού γύρω από τη διεθνή αλληλεγγύη, τις γεωπολιτικές ισορροπίες και τη στάση των κρατικών οργάνων απέναντι στις ανθρωπιστικές κρίσεις.

Η ενεργειακή κρίση και οι φραγμοί στην αποκατάσταση των υποδομών

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη συνέντευξη, η Κούβα βρίσκεται αυτή τη στιγμή αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή ενεργειακή κρίση, η οποία στερεί το ηλεκτρικό ρεύμα από τους κατοίκους της χώρας. Η κατάσταση αυτή επιτείνεται από τη στάση μεγάλων ναυτιλιακών εταιρειών, με τον κ. Αποστολόπουλο να αναφέρει χαρακτηριστικά το παράδειγμα της εταιρείας CMA, η οποία αρνήθηκε να μεταφέρει τον βασικό εξοπλισμό και τα απαραίτητα ανταλλακτικά που απαιτούνται για την επιδιόρθωση του μεγαλύτερου θερμοηλεκτρικού σταθμού του κράτους. Το αποτέλεσμα είναι ο αναγκαίος αυτός εξοπλισμός να παραμένει ανεκμετάλλευτος και να σαπίζει εντός των εμπορευματοκιβωτίων (κοντέινερ), παρά την ύπαρξή του.

Όπως επισημάνθηκε, ο αποκλεισμός και η πολιορκία της Κούβας δεν περιορίζονται σε μία μόνο μορφή, αλλά εκφράζονται μέσα από ένα ευρύ φάσμα πιέσεων. Αυτό περιλαμβάνει από την απειλή στρατιωτικής επέμβασης και τα άμεσα ρεσάλτα σε πλοία, μέχρι την επιβολή δασμών, τις ασφυκτικές διπλωματικές πιέσεις και τις οικονομικές κυρώσεις, οι οποίες στρέφονται τόσο εναντίον των ναυτιλιακών εταιρειών όσο και εναντίον των χωρών που επιχειρούν να προμηθεύσουν την Κούβα με τα αναγκαία εξαρτήματα.

Αντιθέσεις στις ναυτιλιακές μεταφορές και η στάση των ευρωπαϊκών κρατών

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο ακτιβιστής υπογράμμισε μια έντονη αντίφαση που καταγράφεται στις πρακτικές των διεθνών μεταφορέων, συνδέοντας τη διαχείριση της ανθρωπιστικής κρίσης με την τρέχουσα γεωπολιτική συγκυρία στη Μέση Ανατολή.

Ο κ. Αποστολόπουλος ανέφερε σχετικά:

«Είναι ιδιαίτερα εξοργιστικό να βλέπεις ότι οι ίδιες εταιρείες που αρνούνται τώρα να μεταφέρουν τον απαραίτητο εξοπλισμό στην Κούβα —ώστε να έχουν οι άνθρωποι πρόσβαση σε νερό, φαγητό και ρεύμα— είναι οι ίδιες που μεταφέρουν απρόσκοπτα όπλα στο Ισραήλ. Εκεί δεν έχουν κανένα ηθικό πρόβλημα να μεταφέρουν οπλικά συστήματα στο ισραηλινό καθεστώς για να βομβαρδίζει νοσοκομεία, σχολεία και παιδικούς σταθμούς, ή για να δολοφονούνται μωρά μέσα σε θερμοκοιτίδες.»

Παράλληλα, διευκρινίστηκε ότι ο οικονομικός αποκλεισμός της Κούβας δεν αποτελεί ένα αποκλειστικά αμερικανικό ζήτημα, καθώς στηρίζεται στη συνενοχή και τη στενή συνεργασία πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο κ. Αποστολόπουλος προσέδωσε έναν συγκεκριμένο ιδεολογικό χαρακτήρα στην αποστολή στην οποία συμμετείχε, τονίζοντας ότι σε περιβάλλοντα όπου τα κράτη επιλέγουν τη σιωπή και τη συναίνεση λόγω φόβου ή συμφέροντος, η μόνη εναλλακτική διέξοδος είναι η δραστηριοποίηση των κινημάτων «από κάτω» και η ανάληψη πρωτοβουλιών διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Διαβάστε το απόσπασμα της συνέντευξης για την Κούβα:

Ο Οικονομικός Αποκλεισμός της Κούβας και οι Ναυτιλιακές Εταιρείες

Η μια μεγάλη ναυτιλιακή εταιρεία, η CMA, αρνήθηκε να μεταφέρει τον βασικό εξοπλισμό και τα ανταλλακτικά που χρειάζεται η Κούβα για να επιδιορθώσει τον μεγαλύτερο θερμοηλεκτρικό σταθμό στη χώρα. Η Κούβα αυτή τη στιγμή μαστίζεται από μια πρωτοφανή ενεργειακή κρίση και οι άνθρωποι δεν έχουν ρεύμα. Τα ανταλλακτικά υπάρχουν, αλλά σαπίζουν μέσα στα κοντέινερ.

Βλέπουμε, δηλαδή, ότι ο αποκλεισμός και η πολιορκία αυτή εκφράζονται με διάφορους τρόπους: από την απειλή στρατιωτικής επέμβασης και τα άμεσα ρεσάλτα σε πλοία, μέχρι τους δασμούς, τις ασφυκτικές πιέσεις και τις οικονομικές κυρώσεις σε ναυτιλιακές εταιρείες και χώρες που προμηθεύουν την Κούβα με εξαρτήματα.

Είναι ιδιαίτερα εξοργιστικό να βλέπεις ότι οι ίδιες εταιρείες που αρνούνται τώρα να μεταφέρουν τον απαραίτητο εξοπλισμό στην Κούβα —ώστε να έχουν οι άνθρωποι πρόσβαση σε νερό, φαγητό και ρεύμα— είναι οι ίδιες που μεταφέρουν απρόσκοπτα όπλα στο Ισραήλ. Εκεί δεν έχουν κανένα ηθικό πρόβλημα να μεταφέρουν οπλικά συστήματα στο ισραηλινό καθεστώς για να βομβαρδίζει νοσοκομεία, σχολεία και παιδικούς σταθμούς, ή για να δολοφονούνται μωρά μέσα σε θερμοκοιτίδες.

Η Συνενοχή των Κρατών και η Διεθνιστική Αλληλεγγύη

Όλη αυτή η κατάσταση δείχνει ότι ο αποκλεισμός που δέχεσαι η Κούβα δεν είναι αποκλειστικά αμερικανικό ζήτημα. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Στηρίζεται στη συνενοχή και τη συνεργασία πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Οπότε, και η δική μας αποστολή στην Κούβα είχε αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα: θέλουμε να δείξουμε έμπρακτα ότι όπου τα κράτη σιωπούν και συναινούν —είτε λόγω φόβου είτε λόγω συμφέροντος— η μόνη λύση είναι η δράση των «από κάτω», η κινητοποίηση των κινημάτων και η ανάληψη πρωτοβουλιών διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Κούβα: Η Χώρα που Εξάγει τη Ζωή

Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η Κούβα είναι μία από τις πιο αλληλέγγυες χώρες του πλανήτη. Είναι η χώρα η οποία έχει στείλει ιατρικές αποστολές σχεδόν σε κάθε γωνιά της γης. Οι Κουβανοί γιατροί ήταν οι πρώτοι που έφτασαν στην Ευρώπη (στην Ιταλία) την περίοδο της πανδημίας του COVID-19 για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του ιού.

Οι Κουβανοί γιατροί ήταν επίσης οι πρώτοι που πήγαν στην Αφρική για να αντιμετωπίσουν την επιδημία του ιού Έμπολα. Είναι οι ίδιοι που έχουν στείλει ανθρωπιστική βοήθεια σχεδόν σε κάθε μεγάλη ανθρωπιστική και φυσική καταστροφή που έχει καταγραφεί τα τελευταία χρόνια:

• Έστειλαν βοήθεια στον καταστροφικό σεισμό της Χιλής.

• Έστειλαν βοήθεια στον σεισμό της Αϊτής.

• Προσπάθησαν να στείλουν ανθρωπιστική βοήθεια ακόμα και στις ΗΠΑ κατά τον τυφώνα Κατρίνα το 2005, αλλά τους εμπόδισε η κυβέρνηση του Μπους.

• Περιθάλψαν και φιλοξένησαν πάνω από 26.000 παιδιά που επλήγησαν μετά την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ.

Η Αντίθεση με την Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική

Στον αντίποδα, η δύναμη που τους επιτίθεται, οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μια χώρα η οποία εξάγει τη συντριπτική πλειοψηφία των όπλων παγκοσμίως. Είναι ένα κράτος που διατηρεί στρατιωτικές βάσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη, έχοντας προκαλέσει εκατοντάδες πολέμους, εισβολές, πραξικοπήματα και βίαιες ανατροπές κυβερνήσεων. Έχει προκαλέσει εκατομμύρια θανάτους αμάχων —μόνο κατά την εισβολή στο Ιράκ είχαμε ένα εκατομμύριο νεκρούς.

Όπως, λοιπόν, πολύ εύστοχα είχε διατυπώσει στο παρελθόν ο Φιντέλ Κάστρο:

«Η χώρα που εξάγει τον θάνατο θέλει να κατακτήσει τη χώρα που εξάγει τη ζωή.»