Ο Γιάννης Φρονιμάκης παραιτήθηκε από στέλεχος του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού επιβεβαιώνοντας με δηλώσεις του στο zougla.gr τις πληροφορίες περί αγοράς εκ μέρους της Μαρίας Καρυστιανού σπιτιού εργαζομένων που βγήκε σε πλειστηριασμό.

Ο πρώην υποψήφιος βουλευτής στα Χανιά με την Πλεύση Ελευθερίας χθες ανέρτησε και κείμενο που αναφέρεται στη συγκεκριμένη υπόθεση και την απογοήτευσή του:

Κήρυκες της δικαιοσύνης ή έμποροι της υποκρισίας;;;

Πολιτικός αρχηγός μπορεί να είναι κοράκι των funds;;;

Κήρυκες της δικαιοσύνης ή έμποροι της υποκρισίας;;;

Όταν τα συνθήματα για τους αδύναμους συγκρούονται με τις πράξεις εκείνων που τα εκφωνούν

Το όνειρο που όλοι θα θέλαμε να πιστέψουμε

Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία διψά τόσο πολύ για δικαιοσύνη, ώστε είναι έτοιμη να αγκαλιάσει κάθε άνθρωπο που εμφανίζεται υποσχόμενος φως μέσα στο σκοτάδι. Έναν άνθρωπο που θα σηκώσει τη σημαία της ισότητας, που θα μιλήσει για τους αδύναμους, τους κατατρεγμένους, τους εργαζόμενους, τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά να κρατήσουν όρθιο το σπίτι και την αξιοπρέπειά τους.

Ένα νέο κόμμα γεννιέται. Ένα κόμμα που διακηρύσσει ότι θα έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Ότι δεν θα κρύβει τίποτα από κανέναν. Ότι όλα θα γίνονται στο φως. Ότι θα συγκρουστεί με τη διαφθορά, με τα κατεστημένα συμφέροντα, με όσους λυμαίνονται τον κόπο των πολιτών.

Ένα κόμμα που υπόσχεται να σταθεί απέναντι στα funds που, σαν αρπακτικά, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να κατασπαράξουν τις περιουσίες ανθρώπων που λύγισαν κάτω από το βάρος της κρίσης.

Ποιος δεν θα ήθελε να πιστέψει σε ένα τέτοιο όραμα;;

Ποιος δεν θα χειροκροτούσε συνθήματα όπως «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»;;

Ποιος δεν θα συμφωνούσε ότι η πολιτική οφείλει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τα οικονομικά συμφέροντα;;

Η στιγμή που οι λέξεις συναντούν τον καθρέφτη

Όμως η πολιτική δεν κρίνεται από τα συνθήματα.

Δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις.

Δεν κρίνεται από τις ωραίες λέξεις που τυπώνονται σε προγράμματα και φυλλάδια.

Κρίνεται από το κατά πόσο εκείνος που τις εκφωνεί είναι πρόθυμος να τις εφαρμόσει πρώτα στη δική του ζωή.

Γιατί η ηθική δεν είναι θεωρία.

Η ηθική είναι πράξη.

Και τότε, σαν ένα αηδόνι που αποφάσισε να τραγουδήσει μια δυσάρεστη αλήθεια, έφτασαν πληροφορίες και έγγραφα που έριξαν βαριά σκιά πάνω στο λαμπερό αφήγημα.

Έγγραφα που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, δείχνουν ότι ο άνθρωπος που εμφανίζεται ως υπερασπιστής των αδύναμων φέρεται να έχει συμμετοχή σε εταιρικό σχήμα το οποίο απέκτησε ακίνητα προερχόμενα από πλειστηριασμούς που διαχειρίζονταν funds.

Και κάπου εκεί η πολιτική συζήτηση παύει να είναι πολιτική.

Γίνεται ηθική.

Το μεγάλο ερώτημα της αξιοπιστίας

Μπορεί κάποιος να καταγγέλλει τα «κοράκια» και ταυτόχρονα να επωφελείται από τον ίδιο μηχανισμό που καταγγέλλει;

Μπορεί να υπόσχεται προστασία της λαϊκής κατοικίας, ενώ συνδέεται με πρακτικές που ο ίδιος παρουσιάζει ως κοινωνική πληγή;

Μπορεί να εμφανίζεται ως τιμωρός ενός συστήματος, όταν υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για τη δική του σχέση με αυτό;

Η κοινωνία δεν απαιτεί αγίους.

Απαιτεί συνέπεια.

Δεν ζητά αλάθητους ανθρώπους.

Ζητά ανθρώπους που δεν θα λένε το ένα και θα πράττουν το άλλο.

Γιατί όταν η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις γίνεται χαώδης, τότε η πολιτική μετατρέπεται σε θέατρο και η αξιοπιστία σε φθηνό σκηνικό.

Μεταξύ αυτών που απάντησε ήταν η αποχωρήσαντας από το κόμμα Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού και πραγματογνώμονας στην υπόθεση των Τεμπών, Βασίλης Κοκοτσάκης.