Η Καρίνα Ρεκ (Karina Raeck) γεννήθηκε τον Απρίλη του 1938 και μεγάλωσε στο Βερολίνο, τη Βιέννη και το Ντίσελντορφ.

Μετά το γυμνάσιο, σπούδασε από το 1956 έως το 1959 υποκριτική και εκφραστικό χορό στο Ντίσελντορφ και το Αμβούργο και στη συνέχεια έλαβε συμβόλαια στις Δημοτικές Σκηνές του Λύμπεκ, του Αμβούργου και του Ντίσελντορφ.

Τη δεκαετία του 1960 η Καρίνα γνώρισε τον γλύπτη Χάνες Έσερ (Hannes Esser) και τον παντρεύτηκε. Εκπαιδευτικά ταξίδια από το 1961 έως το 1968 στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ελλάδα και στα τέλη του 1969 στο Μεξικό οδήγησαν την Καρίνα Ρεκ στους τομείς της αρχαιολογίας και της μυθολογίας.

Το θέμα του ερειπίου ως φυσικού φαινομένου συγκίνησε την Καρίνα Ρεκ και σημάδεψε έκτοτε όλα τα μελλοντικά της έργα μεταξύ του κτισμένου και του οργανικά ανεπτυγμένου. Στην Ελλάδα, η Καρίνα αγόρασε μαζί με τον Χάνες Έσερ ένα παλιό ξύλινο ιστιοφόρο, και χωρίς ο Χάνες να έχει ιδέα από τη διακυβέρνησή του, οι δυο τους περιηγήθηκαν στο Αιγαίο με σκύλο, γάτες, κότες και μια κατσίκα στο πλοίο.

Ο ιδιαίτερος συνδυασμός τοπίου, πολιτισμού και ιστορίας, συνοδευόμενος από παράδοση και ιστορία, το φως και οι άνθρωποι, οδήγησαν στο να ζει η Καρίνα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην Ελλάδα, είτε στην Αθήνα, είτε στην Κρήτη είτε στις Κυκλάδες. Από το 1970 εργάζεται ως ανεξάρτητη καλλιτέχνις. Η Καρίνα Ρεκ εργάστηκε τη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 σε κολάζ υλικών, φετίχ, μυθικά πλάσματα και σουρεαλιστικά objet trouvés, συλλέγοντας και συνθέτοντας. Εγκαταστάσεις εκθέσεων, ο «Χώρος Τοπίου / Κήπος Θανάτου» στο Άαχεν, το «Cimetière» στο Παρίσι το 1973 και ο πίνακας εγκατάστασης «Τα Άσματα του Μαλντορόρ» στη Βανς (Vence) το 1977, αντικατοπτρίζουν αυτή τη δημιουργική περίοδο.

 Στουτγάρδη Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 υλοποίησε πολυάριθμα έργα τέχνης τοπίου, κατασκεύασε ουτοπικές αρχιτεκτονικές ή φανταστικά τοπία ερειπίων που προσομοίαζαν την αρχαϊκότητα από διάφορα υλικά και ανέπτυξε νέες μορφές τέχνης.

Από το 1976 έως το 1978, η Καρίνα Ρεκ συμμετείχε στα θερινά συμπόσια «Τέχνη-Τοπίο» της γκαλερί Falazik στο Lüneburger Heide. Εδώ προσκλήθηκαν καλλιτέχνες που εργάζονται μέσα στο τοπίο και με αυτό. Αρχικά χωρίς καθορισμένη πρόθεση, προέκυψε ότι ορισμένα από τα έργα εξωτερικού χώρου, κατά προτίμηση εκείνα από πέτρα, χάλυβα ή με χώμα, διατηρήθηκαν για χρόνια.

Σε μια κοινή φωτογραφική τεκμηρίωση με τον φίλο της Γκάρι Ρίβεσλ (Gary Rieveschl, γενν. 1943), δημιουργήθηκαν ασπρόμαυρες φωτογραφίες από το 1978 έως το 1982 κατά τη διάρκεια περιπάτων στους ιστορικούς κόσμους του παλιού Δυτικού Βερολίνου. Στον χώρο του πρώην εμπορευματικού σταθμού Anhalter Güterbahnhof και σημερινού Γερμανικού Τεχνικού Μουσείου του Βερολίνου, απλωνόταν για δεκαετίες ένα «τοπίο από σωρούς γαιάνθρακα», το σιδηρούν απόθεμα του Βερολίνου. Αποκτηθέν μετά τον αποκλεισμό του Βερολίνου από τη Δύση από την Κάτω Λουσατία και ανεγερθέν με κόπο από εργάτες του Ανατολικού Βερολίνου, αυτό το μνημείο κατέρρευσε παραμελημένο και αχρησιμοποίητο· μια διαδικασία διάβρωσης σε διάλογο μεταξύ δομής και χάους

Το Τείχος του Βερολίνου περνούσε ακριβώς μέσα από την οδό Bernauer Straße. Μέχρι το 1961 η Bernauer Straße ήταν ένας αστικός δρόμος κατοικιών, αλλά αφού τα παράθυρα χτίστηκαν βιαστικά για να εμποδίσουν τους ανθρώπους να διαφύγουν από τη ΛΔΓ, τα σύνορα περνούσαν από τη μέση του δρόμου: τα σπίτια στην ανατολική πλευρά, το πεζοδρόμιο ήδη δυτική περιοχή. Η Καρίνα Ρεκ και ο Γκάρι Ρίβεσλ φέρνουν τον θεατή αντιμέτωπο με απομεινάρια μιας κατακερματισμένης μητρόπολης και δείχνουν την περιοχή του κέντρου της πόλης που κόπηκε στα δύο από το συνοριακό τείχος σε μια περίοδο στασιμότητας εκείνων των ετών — μια αρχαιολογία του πρόσφατου παρελθόντος. Περαιτέρω αστικές αρχαιολογικές ανιχνεύσεις ιχνών του πρόσφατου παρελθόντος στο Δυτικό Βερολίνο ακολούθησαν τα χρόνια έως το 1986.

Από τα τούβλα κατεδάφισης της μεταπολεμικής Δύσης δημιουργήθηκε το 1979 ο «Βυθισμένος Τόπος Λατρείας» στον Κήπο των Γλυπτών στον Funkturm, Βερολίνο-Σαρλότενμπουργκ

Το 1983, η Γερμανική Ένωση Καλλιτεχνών (Deutscher Künstlerbund) διοργάνωσε μια μεγάλη έκθεση με ταυτόχρονη χρήση της Εθνικής Πινακοθήκης και του Martin-Gropius-Bau. Στη βόρεια ροτόντα του Martin-Gropius-Bau η Καρίνα Ρεκ έστησε το «Καταναλωτικό Κενοτάφιο».

Το 1985 η Καρίνα σχεδίασε στον κήπο Britzer Garten, με την ευκαιρία της BUGA, τον απολιθωμένο «Θρόνο των Λιβελούλων», ένα μνημείο από ασβεστολιθικό τόφο.

Μέχρι σήμερα δεν συμπεριφέρονται όλοι οι επισκέπτες με προσοχή στον κήπο Britzer Garten. Προς το παρόν, ο απολιθωμένος «Θρόνος των Λιβελούλων» της Καρίνα Ρεκ προφανώς χρησιμοποιείται ως λατομείο.

Από το 1986 έως το 1988, η Καρίνα Ρεκ περιηγήθηκε πεζοπορώντας στα ορεινά χωριά της Κρήτης και ανέπτυξε την ιδέα για ένα γλυπτό τοπίου, ένα μνημείο για την ειρήνη, το οποίο θα ήταν αφιερωμένο στον αντιστασιακό αγώνα των Κρητικών ενάντια στη γερμανική κατοχή κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έλαβε υποτροφία εργασίας από τον Γερουσιαστή Πολιτιστικών Υποθέσεων στο Βερολίνο και κονδύλια μέσω μιας ιδιωτικής εκστρατείας δωρεών, με πρωτοβουλία της καθηγήτριας Στέφανι Έντλιχ (Stefanie Endlich) και του Ράινερ Χόινκ (Rainer Höynck).

Από το 1989 έως το 1991, η καλλιτέχνις τοπίου δημιούργησε, σε συνεργασία με τους κατοίκους του χωριού Ανώγεια και ιδιαίτερα με τους βοσκούς του κρητικού οροπεδίου της Νίδας, τον «Αντάρτη». Στα δύο αυτά χρόνια συγκεντρώθηκαν περίπου 5.000 φυσικές πέτρες για το μήκους 32 μέτρων και πλάτους 9 μέτρων έργο τέχνης, τον «Παρτιζάνο της Ειρήνης», την απεικόνιση ενός φτερωτού αντάρτη.

Πολλοί από τους βράχους που χρησιμοποιήθηκαν είχαν διασκορπιστεί στο οροπέδιο της Νίδας κατά τη διάρκεια του πολέμου για να αποτραπεί η προσγείωση γερμανικών αεροπλάνων.

Το 1990 γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ για τον «Αντάρτη» από τον Κλάους Ζάλγκε (Klaus Salge, Βερολίνο) και τον Σάκη Μανιάτη (Αθήνα), κατά παραγγελία του SFB. Στις 23 Ιουνίου 1991 εγκαινιάστηκε ο «Αντάρτης» στο οροπέδιο της Νίδας, στη βόρεια πλευρά του Ψηλορείτη.

Για τη Διεθνή Έκθεση Κηπουρικής του 1993 (IGA ’93) στο τοπίο πάρκου του Grünes U στον χώρο του Wartberg στη Στουτγάρδη, η Καρίνα Ρεκ δημιούργησε τον Σταθμό Τέχνης «Bei der Buche».

Η κόμη μιας επιβλητικής κόκκινης οξιάς ιχνογραφείται στο έδαφος μέσα από έναν κύκλο πέτρινων θρόνων και θραυσμάτων θρόνων. «Αυτοί οι “απολιθωμένοι φύλακες”, παρατηρητήρια πάνω από ένα ιστορικό τοπίο […] έχουν σκοπό να αναβιώσουν τον χαμένο διάλογο της εποχής μας μεταξύ του κτισμένου και του οργανικά ανεπτυγμένου» (Karina Raeck, 1993).

Με το «Erd-Mal» η Καρίνα Ρεκ διέταξε ομόκεντρα γύρω από τρεις φράξους χωμάτινα αναχώματα ύψους περίπου 80 εκ. και μια πυραμίδα ύψους περίπου 2 μέτρων, με μπάζα ασβεστολιθικής μάργας και φτωχό σε θρεπτικά συστατικά χώμα. Το οικολογικό-καλλιτεχνικό τοπιακό έργο πραγματοποιήθηκε από το 1994 έως το 1995 στην Ούνα (Unna).

Συνολικά, το «Erd-Mal» εκτείνεται σε μια επιφάνεια περίπου 35 επί 40 μέτρων και είναι καλυμμένο με άγρια χόρτα.

Από το 1998 η Καρίνα Ρεκ υλοποίησε συμμετοχικά έργα σε ανταλλαγή με σχολεία της Αθήνας και του Βερολίνου: το 1999 «Στον Λαβύρινθο της Χελώνας» στο Γενικό Σχολείο Finsterwalde στην Κάτω Λουσατία, σε συνεργασία με το γραφείο σχεδιασμού τοπίου E.F.E.U. Βερολίνου.

Από το 2002 «Στον Λαβύρινθο του Μινώταυρου» στο Γενικό Σχολείο Templiner Straße, Βερολίνο-Πρεντσλάουερ Μπεργκ, «Βαβυλώνα», ένα αρχιτεκτονικό γλυπτό στο Γενικό Σχολείο Schönhauser Allee, Βερολίνο, «Πέτρινο Θέατρο», Δημοτικό Σχολείο Zepernick, σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα τοπίου Χάρτμουτ Ζόλμσντορφ (Hartmut Solmsdorf).

Και το 2006 έως 2007 το αρχιτεκτονικό μνημείο «Όραμα Ίλιον – Τρωικός Πέτρινος Δακτύλιος» σε συνεργασία με την E.F.E.U. και τον οργανισμό LIFE Αθήνας στον προαύλιο χώρο του Heinrich-Schliemann-Gymnasium στο Βερολίνο, καθώς και τον σχεδιασμό και την καλλιτεχνική επίβλεψη κατασκευής για μια «Υδάτινη Διαδρομή» μέσα από τις αμφιθεατρικές ασβεστολιθικές βαθμίδες της αυλής του Δημοτικού Σχολείου Όμηρος στο Βερολίνο.

 «Η Μνήμη του Δένδρου – Das Gedächtnis des Baumes» είναι ο τίτλος του έργου της Καρίνα Ρεκ σχετικά με την καταστροφή από τη φωτιά το 1998 στις λοφοσειρές της Αττικής. Στο πλαίσιο του EC–Art Festival, κατέγραψε το 2008 την αναζήτησή της για ίχνη ζωής στα καμένα βουνά της Πεντέλης και του Υμηττού.

Την ίδια χρονιά, η Καρίνα Ρεκ έλαβε το Γερμανικό Βραβείο Κριτικών στον τομέα των «Εικαστικών Τεχνών».

Το 2010 έλαβε υποτροφία για διαμονή καλλιτεχνών στη «Villa Fontaine» στην Αντίμπ (Antibes), στη Νότια Γαλλία, και κατά τη διάρκεια της παραμονής της δημιούργησε τη φωτογραφική τεκμηρίωση «Vision Antipolis – Αρχαιολογία μιας φανταστικής πόλης». Τα ταξίδια την οδηγούσαν ξανά και ξανά στην Ελλάδα και τη Νότια Γαλλία. Μετά από μακρά παραμονή στο Βερολίνο, η Καρίνα Ρεκ ζει και εργάζεται σήμερα ξανά στην Κρήτη.