Η επικείμενη διεξαγωγή του συνεδρίου του Economist στα Χανιά με αντικείμενο τη «Μεταμόρφωση της Κρήτης» προκαλεί έντονες κοινωνικές διεργασίες και αντιδράσεις στο νησί, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές προσεγγίσεις γύρω από το αναπτυξιακό μοντέλο της περιφέρειας. Σε αυτό το πλαίσιο, η Οργάνωση Πολιτών Χανίων για τη στήριξη της Μαρίας Καρυστιανού ανακοίνωσε την πλήρη σύμπλευσή της με τα κινήματα και τους φορείς της μεγαλονήσου, απευθύνοντας κάλεσμα για μαζική συμμετοχή στην παγκρήτια κινητοποίηση της προσεχούς Παρασκευής.
Σε σχετικό κείμενο αναφέρει:
Η οργάνωση πολιτών Χανίων για τη στήριξη της Μαρίας Καρυστιανού τάσσεται με όλες της τις δυνάμεις στο πλευρό των φορέων πολιτών και των κινημάτων όλης της Κρήτης ενάντια στο Συνέδριο του Economist για τη Μεταμόρφωση της Κρήτης που θα γίνει κεκλεισμένων των θυρών στα Χανιά και καλεί τους Χανιώτες σε συμμετοχή στην παγκρήτια κινητοποίηση που θα γίνει την Παρασκευή 29 του Μάη στις 9.00 στη Σπλάντζια.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως εννοούν την “μεταμόρφωση της Κρήτης”, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η παρέα της που φέρνουν στην Κρήτη τους επενδυτικούς ομίλους για να σχεδιάσουν το μέλλον της Κρήτης προαπαοφασίζοντας για τις ζωές μας, χωρίς εμάς, χωρίς καμμία κοινωνική συναίνεση και νομιμοποίηση. Την εννοούν ως πειρατικό ρεσάλτο στην ομορφιά και τους φυσικούς πόρους του νησιού μας, που θα μοιράσουν μεταξύ τους χωρίς κανένα ώφελος για τον κρητικό λαό, που θα βλέπει τη ζωή του να υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο.
Η κινητοποίηση της 29ης του Μάη είναι κρίσιμη για το μέλλον της Κρήτης.
Καλούμε τον Κρητικό λαό να συμμετάσχει για να ενημερωθεί για τα σχέδιά τους και να ακούσει τις προτάσεις των φορέων της κοινωνίας απέναντι στη λεηλασία των “επενδυτών”.
Γιατί πιστεύουμε πως μαζί με μας, εδώ, τελειώνει η “εποχή της διαμαρτυρίας”.
Και ξεκινάει μια εποχή Προτάσεων και Λύσεων, απο την κοινωνία ΓΙΑ την κοινωνία.
Σε μια δραματική κλιμάκωση της διπλωματικής στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δημοσιοποίησε έναν συγκεκριμένο κατάλογο κρατών, η ένταξη των οποίων στις Συμφωνίες του Αβραάμ αποτελεί τον απόλυτο όρο και το «τίμημα» για την επίτευξη οποιασδήποτε ειρηνευτικής συμφωνίας με το Ιράν.
Η αμερικανική πλευρά ξεκαθαρίζει ότι η απαίτηση αυτή δεν συνιστά απλή εισήγηση ή παράκληση, αλλά μια αυστηρά υποχρεωτική και ταυτόχρονη διαδικασία, η οποία εξετάζει ονομαστικά και χώρα προς χώρα το μέλλον της περιφερειακής ασφάλειας.
Η κίνηση αυτή συνδέει άμεσα τη διπλωματική εξομάλυνση με το Ισραήλ με τη βιωσιμότητα της συμφωνίας με την Τεχεράνη, θέτοντας τη διεθνή διπλωματία ενώπιον μιας άνευ προηγουμένου πρόκλησης.
Η γεωπολιτική χαρτογράφηση των εννέα εθνών και οι όροι του τελεσιγράφου
Ο κατάλογος που έδωσε στη δημοσιότητα ο Αμερικανός πρόεδρος περιλαμβάνει εννέα συγκεκριμένα έθνη, για καθένα από τα οποία ορίζεται ένα σαφές στρατηγικό πλαίσιο απαιτήσεων, χωρίς περιθώρια παρερμηνειών.
Στο επίκεντρο του σχεδίου βρίσκεται η Σαουδική Αραβία, η οποία καλείται να υπογράψει τις Συμφωνίες του Αβραάμ και να προχωρήσει στην ομαλοποίηση των σχέσεών της με το Ισραήλ, καθώς σε αντίθετη περίπτωση η ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν θα καταρρεύσει οριστικά.
Αντίστοιχη πίεση ασκείται και στο Κατάρ, μια χώρα με ιδιαίτερη βαρύτητα για την αμερικανική παρουσία στην περιοχή, δεδομένου ότι φιλοξενεί το αρχηγείο της Κεντρικής Διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών (US Central Command).
Η διπλωματική αυτή απαίτηση επεκτείνεται και πέρα από τον αραβικό κόσμο, αγγίζοντας το Πακιστάν, μια πυρηνική δύναμη με πληθυσμό 240 εκατομμυρίων Μουσουλμάνων, αλλά και την Τουρκία. Η συμπερίληψη της Άνκυρας κρίνεται ιδιαίτερα σημειολογική, καθώς πρόκειται για έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ, του οποίου ο πρόεδρος έχει χαρακτηρίσει στο παρελθόν το Ισραήλ «κράτος-τρομοκράτης».
Παράλληλα, στον κατάλογο περιλαμβάνεται η Αίγυπτος, με πληθυσμό 100 εκατομμυρίων ανθρώπων που συνιστά την πνευματική πρωτεύουσα του αραβικού κόσμου, καθώς και η Ιορδανία. Για το Αμάν, η Ουάσιγκτον απαιτεί πλέον μια δημόσια εξομάλυνση των σχέσεων υπό το καθεστώς των Συμφωνιών, παρά το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει ήδη ενεργή διευθέτηση ειρήνης με το Ισραήλ.
Όσον αφορά τα κράτη που έχουν ήδη προσχωρήσει στο πλαίσιο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υποχρεούνται να λειτουργήσουν ως η κεντρική άγκυρα που θα συγκρατήσει τον νέο διευρυμένο συνασπισμό, ενώ το Μπαχρέιν καλείται να σταθεί στο πλευρό κάθε νέου υπογράφοντος κράτους. Στην ίδια την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν προσφέρεται η «τιμή» να ενταχθεί στην ευρύτερη αυτή συμμαχία, με τη σαφή επεξήγηση ότι η Τεχεράνη οφείλει να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ ή, σε αντίθετη περίπτωση, να παραμείνει σε κατάσταση πολέμου.
Το δόγμα της ταυτόχρονης υπογραφής και το βάρος της ιστορικής άρνησης
Το θεμέλιο της πολιτικής αυτής πρωτοβουλίας βασίζεται στην αρχή της συλλογικής και αδιαπραγμάτευτης αποδοχής. Η αμερικανική ηγεσία θέτει έναν και μοναδικό όρο: όλα τα ονομαζόμενα έθνη οφείλουν να υπογράψουν τις Συμφωνίες του Αβραάμ ταυτόχρονα.
Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της Ουάσιγκτον, δεν υφίσταται καμία απολύτως εξαίρεση και η διαδικασία χαρακτηρίζεται ως αυστηρά «υποχρεωτική» (mandatory). Εάν έστω και ένα από τα καθορισμένα κράτη αρνηθεί να προσχωρήσει, η ευρύτερη συμφωνία για το ιρανικό ζήτημα πεθαίνει ακαριαία.
Η πολυπλοκότητα της απαίτησης αυτής γίνεται αντιληπτή αν αναλογιστεί κανείς το ιστορικό υπόβαθρο της περιοχής. Κάθε έθνος που περιλαμβάνεται στον συγκεκριμένο κατάλογο διατηρεί επίσημη κρατική πολιτική που απορρίπτει την αναγνώριση του Ισραήλ. Για ορισμένες από τις χώρες αυτές, η στάση αυτή παραμένει αμετακίνητη επί δεκαετίες, ενώ για άλλες αποτελεί θεμελιώδη διπλωματική γραμμή από το 1948.
Η απαίτηση για μια συντονισμένη και ταυτόχρονη ανατροπή αυτών των ιστορικών θέσεων αποτελεί το εργαλείο με το οποίο η αμερικανική κυβέρνηση επιχειρεί να αναδιαμορφώσει τον γεωπολιτικό χάρτη.
Δεν αντέχει την ελευθερία του λόγου η Τραμπική κυβέρνηση…
Η δικαστική διαμάχη γύρω από τις αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της Ειδικής Εισηγήτριας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, Φραντσέσκα Αλμπανέζε (Francesca Albanese), έλαβε νέα τροπή μετά την απόφαση τριμελούς επιτροπής του Εφετείου της Περιφέρειας της Κολούμπια (D.C. Circuit Court) στην Ουάσιγκτον.
Το δικαστήριο εξέδωσε διοικητική αναστολή (administrative stay), ανατρέποντας προηγούμενη απόφαση πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και επιτρέποντας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να ενεργοποιήσει εκ νέου τα περιοριστικά μέτρα κατά της αξιωματούχου, ενόσω η υπόθεση τελεί υπό εξέταση. Η εξέλιξη αυτή ακυρώνει, έπειτα από λίγες μόλις ημέρες, την προσωρινή δικαστική προστασία που είχε εξασφαλίσει η πλευρά της Αλμπανέζε, μεταφέροντας το βάρος της νομικής αντιπαράθεσης στις επόμενες προγραμματισμένες καταθέσεις των διαδίκων.
Το ιστορικό των κυρώσεων και η προσφυγή της οικογένειας
Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε, η οποία ηγείται των διεθνών ερευνών σχετικά με το καθεστώς απαρτχάιντ και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, είχε τεθεί στο στόχαστρο των αμερικανικών κυρώσεων από τη διοίκηση Τραμπ το καλοκαίρι του 2025. Η επιβολή των μέτρων αυτών ακολούθησε τη δημοσιοποίηση της έκθεσής της αναφορικά με τις οικονομικές πραγματικότητες που συμβάλλουν ή υποστηρίζουν την κατοχή και τις πολεμικές ενέργειες τις οποίες διεξάγει το Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη.
Αντιδρώντας στην απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης, η οικογένεια της Ειδικής Εισηγήτριας κατέθεσε αγώνα δικαστικής διεκδίκησης κατά της διοίκησης των ΗΠΑ. Στις 13 Μαΐου, ο ομοσπονδιακός δικαστής του Περιφερειακού Δικαστηρίου της Πρωτεύουσας, Ρίτσαρντ Λέον (Richard Leon), εξέδωσε διαταγή για την άμεση αναστολή των κυρώσεων.
Ο δικαστής Λέον είχε αναγνωρίσει ότι τα δικαιώματα της κυρίας Αλμπανέζε βάσει της Πρώτης Τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος (First Amendment) τυγχάνουν προστασίας, καθώς η ίδια κατέχει περιουσία στο έδαφος των ΗΠΑ και η κόρη της είναι Αμερικανίδα πολίτης. Σε συμμόρφωση με την πρωτοβάθμια αυτή απόφαση, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ είχε προχωρήσει στην επίσημη αφαίρεση της Ερευνήτριας από τη λίστα των κυρώσεων.
Η παρέμβαση του Εφετείου και η σύγκρουση για τα συνταγματικά δικαιώματα
Η άρση των περιορισμών διήρκεσε ωστόσο ελάχιστα εικοσιτετράωρα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ προσέφυγε στο Εφετείο της Ουάσιγκτον, το οποίο ζήτησε από το περιφερειακό δικαστήριο να επανεξετάσει την απόφασή του εν όλω ή εν μέρει, προχωρώντας παράλληλα στην άρση της δικαστικής προστασίας. Με τη συγκεκριμένη απόφαση, η αμερικανική διοίκηση αποκτά εκ νέου το δικαίωμα να επιβάλλει τιμωρητικά μέτρα κατά της αξιωματούχου του ΟΗΕ κατά τη διάρκεια της εξέλιξης της δίκης.
Η νομική επιχειρηματολογία του Υπουργείου Δικαιοσύνης εστιάζεται στη θέση ότι οι αλλοδαποί υπήκοοι που βρίσκονται στο εξωτερικό δεν διαθέτουν συνταγματικά δικαιώματα βάσει του αμερικανικού δικαίου. Στον αντίποδα, η πλευρά της Ειδικής Εισηγήτριας και νομικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η αποδοχή αυτού του επιχειρήματος κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα επικίνδυνο δικαστικό προηγούμενο που θα μπορούσε να πλήξει καίρια τις προστασίες της ελευθερίας του λόγου σε παγκόσμιο επίπεδο. Παράλληλα, εγείρονται ανησυχίες ότι η στάση αυτή συνιστά μια προσπάθεια λογοκρισίας και εκφοβισμού των διεθνών ερευνητών, καθιστώντας τις ΗΠΑ συνένοχες στις ενέργειες που καταγγέλλονται.
Το χρονοδιάγραμμα των επόμενων δικαστικών ενεργειών
Η απόφαση του Εφετείου μεταθέτει πλέον την οριστική κρίση για την ουσία της υπόθεσης στις επόμενες εβδομάδες, με το δικαστήριο να έχει ήδη προσδιορίσει τις καταληκτικές ημερομηνίες για την υποβολή των εγγράφων τεκμηρίωσης από τους διαδίκους. Σύμφωνα με το επίσημο χρονοδιάγραμμα, οι επόμενες κρίσιμες καταθέσεις έχουν οριστεί για τις 28 Μαΐου και τις 2 Ιουνίου 2026. Η έκβαση αυτής της δικαστικής αναμέτρησης θεωρείται μείζονος σημασίας, καθώς αναμένεται να καθορίσει αν η αμερικανική δικαιοσύνη θα επιβεβαιώσει τις συνταγματικές εγγυήσεις της ελευθερίας του λόγου για διεθνείς λειτουργούς ή αν θα επιτρέψει τη χρήση οικονομικών και διοικητικών κυρώσεων ως μέσο πολιτικής πίεσης σε ζητήματα διεθνούς ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος.
Σε μια σιωπηρή διαμαρτυρία στο Κοινοβούλιο της Κανμπέρα, ακτιβιστές γονάτισαν σε στάσεις καταπόνησης για να αντικατοπτρίσουν την κακοποίηση που υπέστησαν οι ακτιβιστές του στολίσκου στις ισραηλινές φυλακές
Δεκάδες διαδηλωτές απομακρύνθηκαν συνοδεία από το Κοινοβούλιο στην Κανμπέρα, εν μέσω διαμαρτυρίας για τη μεταχείριση από το Ισραήλ των ακτιβιστών που συνελήφθησαν ενώ κατευθύνονταν προς τη Γάζα.
Περίπου 400 ακτιβιστές κρατήθηκαν από τις ισραηλινές αρχές την περασμένη εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων 11 Αυστραλών, μετά από απόπειρα να σπάσουν τον ναυτικό αποκλεισμό του μεσογειακού θύλακα από το Ισραήλ.
Ωστόσο, η μεταχείριση των κρατουμένων έγινε πρωτοσέλιδο αφότου ο υπουργός εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, έδωσε στη δημοσιότητα βίντεο με τον ίδιο να χλευάζει ακτιβιστές που ήταν γονατισμένοι με το κεφάλι στο πάτωμα.
Οι ενέργειες του κ. Μπεν-Γκβιρ, ακροδεξιού μέλους της κυβέρνησης του Ισραήλ, καταδικάστηκαν ευρέως από τις ισραηλινές αρχές, την Αυστραλία και διεθνείς εταίρους, συμπεριλαμβανομένης της Νέας Ζηλανδίας και του Καναδά.
Ορισμένοι ακτιβιστές έχουν επίσης προβεί σε καταγγελίες για σεξουαλική και σωματική κακοποίηση –καταγγελίες τις οποίες το Ισραήλ αρνείται.
Την Τρίτη, δεκάδες ακτιβιστές πήραν την ίδια γονατιστή στάση στη Μεγάλη Αίθουσα του Κοινοβουλίου στην Κανμπέρα λίγο πριν από το μεσημέρι.
Εικόνες της ομάδας τους δείχνουν περικυκλωμένους από τις προστατευτικές υπηρεσίες της Αυστραλιανής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας, οι οποίες απομάκρυναν αρκετούς από αυτούς από την αίθουσα, την κύρια είσοδο του κτιρίου του κοινοβουλίου.
Η ομάδα περιλάμβανε τρεις από τους ακτιβιστές που συμμετείχαν στον στολίσκο της Γάζας, μεταξύ των οποίων οι Ζακ Σκόφιλντ (Zack Schofield), Ήθαν Φλόιντ (Ethan Floyd) και Σούρια ΜακΈουεν (Surya McEwen) της οργάνωσης Rising Tide.
Η γερουσιαστής των Πρασίνων, Μεχρίν Φαρούκι (Mehreen Faruqi), δήλωσε ότι η ομάδα έφερε στο κοινοβούλιο «μόνο ένα μέρος της αλήθειας για τη βαναυσότητα που επέβαλε το Ισραήλ στους συμμετέχοντες του Παγκόσμιου Στολίσκου Sumud, ενώ ήταν παράνομα φυλακισμένοι στο Ισραήλ».
Περικυκλώθηκαν από τις προστατευτικές υπηρεσίες της Αυστραλιανής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας.
«Μετά τη σημερινή τους δράση, αυτοί οι σιωπηλοί, ειρηνικοί διαδηλωτές πετάχτηκαν έξω από το κοινοβούλιο με αποκλεισμό εισόδου 12 μηνών», ανέφερε σε δήλωσή της.
«Λέει πολλά το γεγονός ότι στους διαδηλωτές αυτούς επιβλήθηκε 12μηνος αποκλεισμός από το κοινοβούλιο επειδή διατάραξαν την “ευπρέπεια”, ενώ η κυβέρνηση των Εργατικών δεν έχει λάβει κανένα πραγματικό μέτρο για να τερματίσει τη γενοκτονία ή να ζητήσει από το Ισραήλ να λογοδοτήσει για την απεχθή κακομεταχείριση Αυστραλών πολιτών σε μια ειρηνική αποστολή παράδοσης βοήθειας στη Γάζα.
Οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να διαμαρτύρονται ειρηνικά στο σπίτι του λαού χωρίς να πετάγονται έξω ή να τιμωρούνται.
Ο Πρωθυπουργός πρέπει να αντιμετωπίσει την αλήθεια της εξαχρείωσης του Ισραήλ, να συναντήσει τους ακτιβιστές του στολίσκου, να ακούσει τη δοκιμασία τους και στη συνέχεια να αναλάβει δράση, εγκαλώντας το Ισραήλ».
Δύο από τους 11 Αυστραλούς που κρατήθηκαν, ο Ζακ Σκόφιλντ και ο Σούρια ΜακΈουεν, ήταν επίσης μέρος της σημερινής διαμαρτυρίας.
Σε δήλωσή τους, οι δυο τους ανέφεραν ότι ήθελαν να δείξουν στον Πρωθυπουργό Άντονι Αλμπανίζι (Anthony Albanese) την έκταση των τραυμάτων τους και της μεταχείρισης που υπέστησαν, καθώς η ομάδα ζήτησε περισσότερη κυβερνητική δράση.
«Ο Πρωθυπουργός είπε ότι δεν μπορεί να απαντήσει χωρίς να γνωρίζει τις συνθήκες μας. Βγήκα από την ισραηλινή φυλακή με κάταγμα στο ζυγωματικό, κάταγμα στο πλευρό, θλάση στον πνεύμονα και διάσειση, αφού με κλότσησαν και με γρονθοκόπησαν τόσες φορές που έχασα το μέτρημα», δήλωσε ο ΜακΈουεν.
«Μέχρι ο Αλμπανίζι να τερματίσει τις διπλωματικές σχέσεις με αυτό το κράτος που κατηγορείται για γενοκτονία, κανείς μας δεν μπορεί να είναι περήφανος που είναι Αυστραλός», δήλωσε ο Σκόφιλντ.
Η εξέλιξη της διαμαρτυρίας και οι αντιδράσεις
Τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή προτού η ασφάλεια και η αστυνομία αρχίσουν να απομακρύνουν την ομάδα.
Οι διαδηλωτές ακούγονταν να φωνάζουν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και «Κυρώσεις στο Ισραήλ» καθώς οδηγούνταν στο υπόγειο.
Τους απαγορεύτηκε η είσοδος στο Κοινοβούλιο για 12 μήνες.
Η αναταραχή οδήγησε στο κλείσιμο της κεντρικής εισόδου του Κοινοβουλίου. Οι υπόλοιπες είσοδοι παρέμειναν ανοιχτές.
Σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας των Εργατικών σήμερα το πρωί, ένα μέλος ρώτησε την κυβέρνηση πότε θα αυξήσει τις κυρώσεις κατά του Ισραήλ και αναφέρθηκε στη μεταχείριση των 430 ακτιβιστών του στολίσκου από το Ισραήλ.
Η κυβέρνηση επαναβεβαίωσε ότι θα ακολουθήσει μια προσέγγιση βασισμένη σε αρχές και ότι κάθε λέξη και ενέργεια θα εξεταστεί προσεκτικά.
Ο Μπεν-Γκβιρ επικρίθηκε από τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, τα Ηνωμένα Έθνη και τους Αυστραλούς, αφού κοινοποίησε ένα βίντεο που έδειχνε αστυνομικούς να αρπάζουν και να πετούν μια γυναίκα στο πάτωμα αφού εκείνη φώναξε «Λευτεριά, λευτεριά στην Παλαιστίνη», καθώς και κρατούμενους με χειροπέδες να εξαναγκάζονται να γονατίσουν στο έδαφος.
Ο Μπεν-Γκβιρ φώναξε στα εβραϊκά: «Καλώς ήρθατε στο Ισραήλ, εμείς είμαστε οι ιδιοκτήτες σας!», ενώ κουνούσε μια ισραηλινή σημαία.
Η Υπουργός Εξωτερικών Πένι Γουόνγκ (Penny Wong) χαρακτήρισε τις ενέργειές του εντελώς απαράδεκτες.
«Οι εικόνες που είδαμε είναι σοκαριστικές και απαράδεκτες», ανέφερε σε δήλωσή της την περασμένη εβδομάδα.
«Καταδικάζουμε τις ενέργειες του Ισραηλινού Υπουργού Μπεν-Γκβιρ –στον οποίο η Αυστραλία έχει επιβάλει κυρώσεις– και τις εξευτελιστικές ενέργειες των ισραηλινών αρχών προς τους κρατούμενους».
Τι λέει το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ
Σε ανάρτησή του το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ αναφέρει:
Οι αναρχικοί του στολίσκου σπέρνουν το χάος όπου κι αν πάνε. Τώρα στην Αυστραλία.
Πριν από αυτό στην Ισπανία, την Αυστρία και την Ελλάδα.
Ένα ύποπτο μεταλλικό αντικείμενο, το οποίο όπως διαπιστώθηκε ήταν μία νάρκη, εντόπισαν πολίτες που πήγαν για ψάρεμα, σε βραχώδη ζώνη στον Άγιο Αντώνιο, στη Δημοτική Ενότητα Νεάπολης, ανάμεσα στη Μίλατο και την Ελούντα.
Αμέσως ειδοποιήθηκαν οι αρμόδιες αρχές και στο σημείο έσπευσαν δυνάμεις του Λιμενικού, ενώ ενεργοποιήθηκαν τα πρωτόκολλα ασφαλείας για πιθανό επικίνδυνο πολεμικό υλικό. Οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ναυτική νάρκη, με αναφορές από το Λιμενικό προς τους πολίτες που τη βρήκαν, ότι πρόκειται για ουκρανική νάρκη.
Το βασικό ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι η προέλευση και η διαδρομή του αντικειμένου. Αν πρόκειται για παλαιό πολεμικό απόθεμα που ξεβράστηκε ή εντοπίστηκε τυχαία, ή αν συνδέεται με πιο πρόσφατες μετακινήσεις στρατιωτικού υλικού στη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου όπως έγινε με το drone στην Λευκάδα.
Να σημειωθεί ότι πριν από έναν χρόνο, ίδια νάρκη είχε εντοπιστεί σε παραλία της Ρόδου.
(Η νάρκη που είχε εντοπιστεί σε παραλία της Ρόδου πριν από έναν χρόνο)
Πολίτες από όλη την Κρήτη θα συμμετάσχουν σε κινητοποίηση την Παρασκευή 29 Μάη έξω από το Μεγάλο Αρσενάλι όπου στις 4 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί το Διεθνές Συνέδριο του Economist. Σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν εκπρόσωποι περιβαλλοντικών και κοινωνικών συλλογικοτήτων, ανακοινώθηκε η διοργάνωση παγκρήτιας διαμαρτυρίας, με τους διοργανωτές να εκφράζουν τη ριζική τους αντίθεση στο προωθούμενο οικονομικό και χωροταξικό μοντέλο για το νησί.
Ο Γιάννης Βασιλάκης, μέλος του Συντονιστικού Ρεθύμνου για τις Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΒΑΠΕ) και εκπρόσωπος του παγκρήτιου συντονισμού, περιέγραψε με λεπτομέρεια τις επιπτώσεις των σχεδιαζόμενων μέγα-επενδύσεων στην ενέργεια, τις υποδομές και τον τουρισμό.
Η παρέμβασή του ανέδειξε μια βαθιά θεσμική και κοινωνική κρίση, υποστηρίζοντας ότι η επιδίωξη μιας ανάπτυξης «άνευ όρων και ορίων» μετατρέπει τα παραδοσιακά περιβαλλοντικά ζητήματα σε οξέα κοινωνικά προβλήματα, απειλώντας άμεσα τη φυσιογνωμία, την πολιτισμική ταυτότητα και τη διατροφική ασφάλεια της μεγαλονήσου.
Η υποβάθμιση των δημόσιων υποδομών και το θεσμικό πλαίσιο
Η κριτική του παγκρήτιου συντονισμού εστιάζεται στην παραδοχή ότι η συστηματική προώθηση και «αγιοποίηση» των μέγα-επενδύσεων έχει ως απαραίτητο προαπαιτούμενο τη σταδιακή απαξίωση των κοινωνικά χρήσιμων δομών. Το υφιστάμενο οικονομικό μοντέλο κατηγορείται ότι προωθεί επενδυτικές επελάσεις αποικιακού τύπου, οι οποίες αδυνατούν να προσφέρουν κοινωνική δικαιοσύνη και οικονομική ασφάλεια για την κάλυψη των βασικών αναγκών του πληθυσμού.
Σύμφωνα με τον κ. Βασιλάκη, η πραγματικότητα αυτή αποτυπώνεται στα διαλυμένα νοσοκομεία και το υγειονομικό προσωπικό που βρίσκεται στα όρια της εξάντλησης, στην έλλειψη παιδικών σταθμών, στην απουσία αναγκαίων αντιπλημμυρικών και αντιπυρικών έργων, στην υποβάθμιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, στο κλείσιμο ταχυδρομικών καταστημάτων σε κωμοπόλεις και στην ερήμωση της υπαίθρου.
Αναλύοντας τις δομικές αιτίες αυτής της κατάστασης, ο εκπρόσωπος των φορέων επεσήμανε ότι η χώρα λειτουργεί επί σειρά ετών ως ένα ενιαίο «χαρτοφυλάκιο» λόγω των μνημονιακών δεσμεύσεων. Η πραγματικότητα αυτή διευκολύνει τη ραγδαία και βίαιη ιδιωτικοποίηση κάθε κοινωνικού και δημόσιου χώρου στην ενέργεια και την παιδεία, καθώς και τη χρηματιστηριοποίηση των κοινωνικών αγαθών. Παράλληλα, καταγγέλθηκε η ύπαρξη συνεχών νομοθετικών μεταρρυθμίσεων που διευκολύνουν τις δραστηριότητες των επενδυτών, ενώ αντίθετα δυσχεραίνουν το έργο των πολιτών που επιδιώκουν να προβάλουν αντιστάσεις, ευνοώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο διαφθοράς στη βάση της κοινωνίας για τον εγκλωβισμό της εκλογικής πελατείας και τη δημιουργία υπερκερδών.
Η κλίμακα των έργων: Ενεργειακός κόμβος και υπερτουρισμός
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε κατά τη συνέντευξη τύπου στην κλίμακα των σχεδιαζόμενων υποδομών, με τους φορείς να αναλύουν τις δύο βασικές πτυχές του λεγόμενου «ενεργειακού κόμβου». Το πρώτο σκέλος αφορά τα «πράσινα» ενεργειακά έργα, τα οποία περιλαμβάνουν την εγκατάσταση περισσότερων από 1.000 ανεμογεννητριών στα ορεινά συγκροτήματα της Κρήτης, χωρίς σαφή περιορισμό. Ο σχεδιασμός προβλέπει την παραγωγή άνω των $2,2\text{ GW}$ ενέργειας, τη στιγμή που η Κρήτη σε περιόδους αιχμής χρειάζεται $900\text{ MW}$. Η παραγόμενη ισχύς δηλαδή αναμένεται να υπερβεί κατά 3,5 φορές τις πραγματικές ανάγκες του νησιού. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται τα πλωτά αιολικά πάρκα σε κοντινές αποστάσεις από τις ακτές, χιλιάδες στρέμματα φωτοβολταϊκών σε παραγωγική γη, η ενεργειακή χρήση του νερού στα φράγματα —όπως το υβριδικό έργο Αμαρίου— καθώς και εκτεταμένα δίκτυα νέων οδικών αξόνων σε ανέγγιχτες περιοχές και νέες γραμμές μεταφοράς με πυλώνες υψηλής τάσης.
Το δεύτερο σκέλος αφορά τα «μαύρα» ενεργειακά έργα, με τον κ. Βασιλάκη να επισημαίνει το παράδοξο της ταυτόχρονης επιδίωξης της πράσινης και της συμβατικής ανάπτυξης. Η δραστηριότητα αυτή περιλαμβάνει τα σχέδια για εξορύξεις υδρογονανθράκων στα νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης μέσω συμβάσεων αποικιακού τύπου, καθώς και τις διεθνείς ηλεκτρικές διασυνδέσεις που μετατρέπουν το νησί σε «μπαταρία» της Ευρώπης. Παράλληλα, καταγράφεται μια ραγδαία ανάπτυξη μιας υπερτουριστικής μονοκαλλιέργειας, η οποία εκφράζεται μέσα από την ανέγερση εκατοντάδων νέων μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, χιλιάδων καταλυμάτων και τη δέσμευση κατοικιών μέσω πλατφορμών βραχυχρόνιας μίσθωσης τύπου Airbnb, προκαλώντας οξέα προβλήματα στέγασης και μεταβάλλοντας ριζικά το παραγωγικό μοντέλο. Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Βασιλάκης υπενθύμισε το παράδειγμα της Τενερίφης, όπου η εφαρμογή ενός αντίστοιχου μοντέλου υπερτουριστικής ανάπτυξης οδήγησε στην πλήρη απώλεια της τοπικής ιδιοκτησίας προς όφελος ξένων συμφερόντων.
Χωροταξικές συγκρούσεις και η κριτική στις Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων
Η συνέντευξη τύπου ανέδειξε συγκεκριμένα παραδείγματα έργων που, κατά τους διοργανωτές της κινητοποίησης, αποτυπώνουν την έλλειψη ορθολογικού χωροταξικού σχεδιασμού. Μεταξύ αυτών αναφέρθηκε η κατασκευή του νέου αεροδρομίου Καστελίου στην πιο παραγωγική πεδιάδα της Κρήτης με στόχο τη φιλοξενία 30 εκατομμυρίων τουριστών αντί για 5 εκατομμύρια, η άναρχη δόμηση χωρίς περιορισμούς στη χρήση του νερού, καθώς και η σχεδιαζόμενη επένδυση 6.500 κλινών στο Νότιο Ρέθυμνο, σε έναν Δήμο (Αγίου Βασιλείου) που αριθμεί μόλις 7.500 μόνιμους κατοίκους. Ακόμη και ο Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης (ΒΟΑΚ), αν και αναγνωρίστηκε ως χρήσιμο κοινωνικό έργο, επικρίθηκε για τον τρόπο σχεδιασμού του, ο οποίος τεμαχίζει παραγωγική γη και τοπικές κοινότητες χωρίς να εξεταστούν εναλλακτικές λύσεις.
Στο ίδιο πλαίσιο, καταγγέλθηκε η πρακτική της αποσπασματικής αδειοδότησης των έργων μέσω των Μελετών Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), καθώς λείπει εντελώς η συμπληρωματικότητα και η σωρευτική αποτίμηση της επιβάρυνσης που δέχεται ο τόπος. Ως πρόσφατο παράδειγμα αυτής της μεθοδολογίας αναφέρθηκε ο σχεδιασμός για τη γραμμή μεταφοράς υψηλής τάσης Χανιά – Δαμάστα. Όπως επισημάνθηκε, η τεχνική παρέμβαση του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) κατά την προηγούμενη εβδομάδα επιβεβαίωσε τις ανησυχίες των κατοίκων, υποδεικνύοντας ότι δεν εξετάστηκαν εναλλακτικές λύσεις και ότι το επιλεχθέν σχέδιο είναι καταστροφικό για το περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες.
Αποδομώντας το κυβερνητικό αφήγημα περί γεωπολιτικής ασφάλειας μέσω των μεγάλων υποδομών, ο εκπρόσωπος του συντονιστικού δήλωσε ξεκάθαρα:
«Υπάρχει μια μεγάλη αφήγηση που λέει ότι οι εξορύξεις, ας πούμε, και γενικά οι μεγάλες υποδομές σε αυτή τη γεωπολιτική περιοχή μάς παρέχουν ασφάλεια. Σε αυτό είμαστε ξεκάθαροι: δεν ισχύει. Σε περιοχές που γίνονται εξορύξεις, αυτό σημαίνει πόλεμος. Σε περιοχές στις οποίες υπάρχουν βάσεις του ΝΑΤΟ, αυτό σημαίνει πόλεμος. Σε καμία περίπτωση όλα αυτά δεν μπορούν να μας παρέχουν ασφάλεια».
Οι φορείς εξέφρασαν την έντονη δυσαρέσκειά τους για την απουσία ουσιαστικού κοινωνικού διαλόγου, υποστηρίζοντας ότι οι τοπικές κοινωνίες βρίσκονται εγκλωβισμένες προ τετελεσμένων γεγονότων, ενώ ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης (της Περιφέρειας Κρήτης και των Δήμων) έχει υποβαθμιστεί σε καθαρά γνωμοδοτικό χαρακτήρα, με τις κεντρικές αποφάσεις να αγνοούν τις τοποθετήσεις των δημοτικών συμβουλίων.
Οι συλλογικότητες προειδοποιούν ότι το νησί βρίσκεται αντιμέτωπο με τη βίαιη εκμηχάνιση του τοπίου, την απώλεια της παραγωγικής βάσης στην αγροτιά και την κτηνοτροφική δραστηριότητα, τη διατροφική ανασφάλεια, την ενεργειακή φτώχεια, την ακραία αστικοποίηση και την πλήρη εξάρτηση των κομβικών υποδομών μεταφορών και ενέργειας από πολυεθνικά κέρδη, οδηγώντας σε απώλεια ταυτότητας και ανεπανόρθωτη βλάβη στο κρητικό τοπίο.
Πιο αναλυτικά, ο Γιάννης Βασιλάκης, μέλος του Συντονιστικού Ρεθύμνου για τα ΒΑΠΕ, είπε τα εξής σχετική με τους λόγους για την παγκρήτια κινητοποίηση στο συνέδριο του Economist την Παρασκευή 29 Μαΐου στα Χανιά:
«Ουσιαστικά πρόκειται για ένα συνέδριο μετάλλαξης του νησιού, καθώς η λέξη μετασχηματισμός έχει μία πολύ θετική χροιά. Αυτή τη στιγμή η Κρήτη —και όπου λέμε Κρήτη θα μπορούσαμε να προσθέσουμε κάθε σημείο της Ελλάδας— αποτελεί ένα επενδυτικό πάρκο. Άμα παραλλάσσαμε τον στίχο, θα λέγαμε ότι είναι ένα real estate που κείτεται στη θάλασσα.
Έχουμε μία πραγματικά τεράστια οικοδομική και επενδυτική απληστία στο κυνήγι μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης, άνευ όρων και ορίων, χωρίς κανέναν σεβασμό στην κλίμακα, τη φυσιογνωμία, την πολιτισμική ταυτότητα και τις πραγματικές ανάγκες του τόπου και του ιδιαίτερου κρητικού τοπίου. Πλέον η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή, με ανεπανόρθωτες αλλαγές στο σώμα και την ψυχή —θα λέγαμε— του τόπου, καθώς βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι όπου τα κλασικά περιβαλλοντικά προβλήματα που υπήρχαν πάντα, έρχονται και μετατρέπονται σε πραγματικά κοινωνικά προβλήματα. Και αυτό φαίνεται και από το εύρος των υπογραφών στις οποίες συμμετέχουν οι φορείς που οργανώνουν αυτή τη δράση.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η αγιοποίηση και η προώθηση των μέγα-υποδομών και επενδύσεων έχει ως προαπαιτούμενο την υποβάθμιση των κοινωνικά χρήσιμων δομών και υποδομών. Το οικονομικό μοντέλο που προωθεί αποικιακού τύπου επενδυτικές επελάσεις δεν θέλει και δεν μπορεί να προσφέρει κοινωνική δικαιοσύνη και οικονομική ασφάλεια στην κάλυψη των βασικών αναγκών.
Γι’ αυτό έχουμε διαλυμένα νοσοκομεία και προσωπικό στα όρια της εξάντλησης, έλλειψη παιδικών σταθμών, έλλειψη αντιπλημμυρικών και αντιπυρικών έργων, υποβάθμιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, κλείσιμο ταχυδρομείων σε κωμοπόλεις, ερήμωση της υπαίθρου· μια λίστα που δεν τελειώνει μπροστά στην παρακμή την οποία βιώνουμε κοινωνικά. Γύρω από όλα αυτά υπάρχει μια πλούσια βιβλιογραφία και τεράστια εμπειρία διεθνώς για το πώς, στους τόπους οι οποίοι μετατρέπονται ουσιαστικά σε οικοδομικούς διαδρόμους και επενδυτικά πάρκα, υποβαθμίζεται η ζωή της τοπικής κοινωνίας και το περιβάλλον.
Θα ήθελα να θίξω μερικά σημεία:
Πρώτον, το πλαίσιο: Βρισκόμαστε σε μία εποχή στην οποία, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, η χώρα λειτουργεί ουσιαστικά ολόκληρη ως ένα χαρτοφυλάκιο. Λόγω μνημονιακών δεσμεύσεων και άλλων παραγόντων, έχουμε μία ραγδαία και βίαιη ιδιωτικοποίηση κάθε κοινωνικού και δημόσιου χώρου στην ενέργεια και στην παιδεία, χρηματιστηριοποίηση πολλών κοινωνικών αγαθών, και όλα αυτά βαίνουν εις βάρος της κοινωνίας. Έχουμε συνεχόμενες και επαναλαμβανόμενες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες απλά διευκολύνουν τους επενδυτές, τους στρώνουν το χαλί και, αντίστροφα, έρχονται να δυσκολέψουν το έργο όσων θέλουν να προβάλουν κάποια μορφή αντίστασης. Έχουμε μία μαφιοζοποίηση της πολιτικής με ένα εκτεταμένο δίκτυο διαφθοράς στη βάση της κοινωνίας, ώστε να εγκλωβιστεί η εκλογική πελατεία από τη μία, και από την άλλη έχουμε, θα λέγαμε, μια βασιλική αυλή στην οποία κάποιοι λαμβάνουν τεράστια υπερκέρδη.
Δεύτερον, το κομμάτι των υποδομών και της κοινωνίας: Οι υποδομές γενικότερα δεν αποτελούν απλά ουδέτερες τεχνικές κατασκευές με ένα θετικό πρόσημο, όπως συχνά προπαγανδίζεται. Αντίθετα, εμπεριέχουν μέσα τους σχέσεις εξουσίας, πολιτικά φετίχ, φαντασιακά και αλλαγές πολιτισμικών παραδειγμάτων. Γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά από έρευνες και τη διεθνή εμπειρία ότι η επιδίωξη για μέγα-ανάπτυξη υποδομών επισκιάζει τις υποδομές κοινωνικής χρησιμότητας, αυξάνει την αβεβαιότητα και δημιουργεί νέες συνθήκες ανισοτήτων. Έχουμε έναν οικοδομικό, δηλαδή, συνωστισμό που προκαλεί έντονες κοινωνικοχωρικές συγκρούσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κοινωνικό επίπεδο για τις τοπικές κοινωνίες. Από την άλλη, όπως είπαμε και πριν, έχουμε ζωτικές υποδομές που σταθερά υποβαθμίζονται, όπως τα νοσοκομεία και οι παιδικοί σταθμοί, με σχέδιο και μεγάλη ταχύτητα τα τελευταία χρόνια.
Η Κλίμακα των Έργων: Ενεργειακός Κόμβος και Υπερτουρισμός
Τρίτον και σημαντικό, ο ενεργειακός κόμβος: Για να καταλάβουμε την κλίμακα των υποδομών και επενδύσεων, υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι που ονομάζουν «ενεργειακό κόμβο». Έχει δύο σκέλη.
Το ένα είναι αυτό που λέμε «πράσινα» ενεργειακά έργα. Για να καταλάβουμε για τι συζητάμε, μιλάμε για πάνω από 1.000 ανεμογεννήτριες σε όλα τα βουνά της Κρήτης, και αυτό δεν έχει όριο· λένε ότι μπορεί να αυξηθεί. Μιλάνε για πάνω από 2,2 GW ενέργειας παραγόμενης, τη στιγμή που η Κρήτη σε περίοδο αιχμής χρειάζεται 900 MW. Δηλαδή, πάνω από 3,5 φορές την ενέργεια που χρειάζεται το νησί. Μιλάμε για πλωτά αιολικά σε σχετικά κοντινές αποστάσεις από τις ακτές. Μιλάμε για χιλιάδες στρέμματα φωτοβολταϊκών πάρκων σε παραγωγική γη. Μιλάμε για ενεργειακή χρήση του νερού στα φράγματα, όπως είναι, ας πούμε, το υβριδικό Αμαρίου. Όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από εκτεταμένα δίκτυα νέων δρόμων, πολλές φορές σε ανέγγιχτες περιοχές, με νέες γραμμές και πυλώνες υψηλής τάσης, πολλά χιλιόμετρα ηλεκτρικών δικτύων και ένα σωρό άλλες συνοδευτικές υποδομές. Μιλάμε, δηλαδή, για ένα απέραντο εργοτάξιο στο κρητικό τοπίο.
Το άλλο σκέλος είναι τα «μαύρα» ενεργειακά έργα. Έχουμε και αυτό το παράδοξο: εκτός από το ότι κυνηγάμε την πράσινη ανάπτυξη, κυνηγάμε και τη μαύρη. Έχουμε όλα τα σχέδια για εξορύξεις υδρογονανθράκων νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης με αποικιακού τύπου συμβάσεις, και έχουμε τις διασυνδέσεις οι οποίες έρχονται και φεύγουν από το νησί, καθιστώντας το, όντως, έναν ενεργειακό κόμβο και την «μπαταρία» της Ευρώπης.
Παράλληλα, βλέπουμε την ανάπτυξη μιας υπερτουριστικής μονοκαλλιέργειας. Υπάρχει μία τάση γιγάντωσης του τουριστικού προϊόντος με εκατοντάδες νέα τεράστια ξενοδοχεία, χιλιάδες τουριστικά καταλύματα, βίλες, τουριστικοποίηση ολόκληρων χωριών και δέσμευση χιλιάδων κατοικιών στην τουριστική βιομηχανία μέσω πλατφορμών τύπου Airbnb σε πόλεις και χωριά, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στη στέγαση και στην κοινωνική ζωή. Γίνεται ουσιαστικά μία γιγάντια αλλαγή χρήσεων γης και κατοικίας, αλλά και του παραγωγικού μοντέλου· τέτοια μορφή και μέγεθος δεν έχουμε ξαναδεί, ίσως εκτός από περιπτώσεις που η Κρήτη βρισκόταν υπό κατοχή.
Χαρακτηριστικά θυμάμαι μια φίλη, πολλά χρόνια πίσω, που ήταν από την Τενερίφη και μας έλεγε ότι πλέον εκεί, που εφαρμόστηκε ένα μοντέλο υπερτουριστικής ανάπτυξης, δεν ανήκει τίποτα σε Τενεριφιανό· όλα ανήκουν σε ξένα συμφέροντα.
Παραδείγματα Άναρχης Ανάπτυξης και Γεωπολιτικής Απάτης
Έχουμε το νέο αεροδρόμιο Καστελίου, το οποίο έγινε στην πιο παραγωγική πεδιάδα της Κρήτης, στη βάση αυτού ακριβώς του μοντέλου: να μην έρχονται 5 εκατομμύρια τουρίστες, αλλά να έρχονται 30 εκατομμύρια. Έχουμε μία άναρχη δόμηση χωρίς κανέναν χωροταξικό σχεδιασμό, χωρίς κανέναν περιορισμό στη χρήση του νερού, στο πόσες πισίνες ή τι γκαζόν ο καθένας μπορεί να φυτεύει, κάνοντας ό,τι θέλει εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: στο Νότιο Ρέθυμνο ετοιμάζεται τώρα μία επένδυση 6.500 κλινών, τη στιγμή που όλος ο Δήμος Αγίου Βασιλείου έχει 7.500 μόνιμους κατοίκους. Στην ίδια κλίμακα και με τον ίδιο τρόπο, ακόμα και ο ΒΟΑΚ, που είναι ένα χρήσιμο κοινωνικό έργο, γίνεται με έναν τελείως αντιδημοκρατικό τρόπο, μη εξετάζοντας διαφορετικές λύσεις και τεμαχίζοντας πάλι κοινωνίες, παραδόσεις, ταυτότητες και παραγωγική γη.
Υπάρχει μια μεγάλη αφήγηση που λέει ότι οι εξορύξεις, ας πούμε, και γενικά οι μεγάλες υποδομές σε αυτή τη γεωπολιτική περιοχή μάς παρέχουν ασφάλεια. Σε αυτό είμαστε ξεκάθαροι: δεν ισχύει. Σε περιοχές που γίνονται εξορύξεις, αυτό σημαίνει πόλεμος. Σε περιοχές στις οποίες υπάρχουν βάσεις του ΝΑΤΟ, αυτό σημαίνει πόλεμος. Σε καμία περίπτωση όλα αυτά δεν μπορούν να μας παρέχουν ασφάλεια. Και έχουμε και πάρα πολλά άλλα πράγματα, όπως την καύση σκουπιδιών που ετοιμάζουν και ένα σωρό μικρότερα έργα.
Συμπληρωματικότητα, Αυτοδιοίκηση και τα Αποτελέσματα της Λεηλασίας
Τέταρτο σημείο, η συμπληρωματικότητα: Συνηθίζουν, μέσα από τις Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), να παίρνουν άδειες αποσπασματικά· ότι εδώ πέρα θα μπει ένα αιολικό πάρκο (παίρνουν μια περιβαλλοντική αδειοδότηση), δίπλα ένα ξενοδοχείο (παίρνει άλλη αδειοδότηση), παραπέρα οι εξορύξεις, παραδίπλα η καύση σκουπιδιών. Το θέμα είναι ότι λείπει εντελώς η συμπληρωματικότητα όλων αυτών. Λείπει, δηλαδή, ένας κεντρικός σχεδιασμός για το τι μπορεί αυτό το νησί να σηκώσει και πώς όλα αυτά σωρευτικά επιβαρύνουν τις τοπικές κοινωνίες.
Πέμπτο σημείο, ο τρόπος: Σε όλες τις περιπτώσεις βρίσκουμε κοινά σημεία που σκιαγραφούν μια συγκεκριμένη αντίληψη για το πώς παίζεται το παιχνίδι. Ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας κοινωνικός διάλογος. Απλά οι κοινωνίες βρίσκονται εγκλωβισμένες με το πιστόλι στον κρόταφο. Ενημερώνονται την τελευταία στιγμή και κατηγορούνται κιόλας ότι είμαστε αδαείς, παραπληροφορημένοι, μειοψηφίες ή ιδεολήπτες — και προφανώς εφαρμόζεται και η χρήση βίας άμα χρειαστεί. Ο ρόλος των ΟΤΑ (της Περιφέρειας Κρήτης και των Δήμων) είναι καθαρά γνωμοδοτικός. Δηλαδή, ρωτάνε τυπικά ένα δημοτικό συμβούλιο, και είτε πει ναι είτε πει όχι, δεν τους νοιάζει. Παρόλα αυτά, ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης παραμένει πάρα πολύ σημαντικός και καλό είναι να τον έχουμε σοβαρά υπόψη μας.
Το βασικότερο είναι ότι δεν απαντάμε με έναν ορθολογικό τρόπο στο ποιες είναι οι ανάγκες μας και πώς θα σχεδιάσουμε ένα μέλλον όπου θα τις καλύπτουμε με το μικρότερο κοινωνικό, περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος. Γίνεται το ακριβώς ανάποδο.
Μεγάλο και πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί ο σχεδιασμός για τους πυλώνες υψηλής τάσης Χανιά – Δαμάστα, για τον οποίο την προηγούμενη εβδομάδα βγήκε το Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ουσιαστικά είπε: «Δεν εξετάσατε καμία άλλη λύση. Η λύση αυτή που επιλέγεται είναι τραγική για το κρητικό τοπίο και για τις τοπικές κοινωνίες, και αυτό το σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί». Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα, γιατί το ίδιο συμβαίνει σε όλα.
Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης:
Μιλάμε για μία γιγάντια αλλαγή των χρήσεων γης.
Μιλάμε για μία βίαιη εκμηχάνιση του κρητικού τοπίου.
Μιλάμε με όρους ενεργειακής φτώχειας.
Μιλάμε για ραγδαία αύξηση των ταξικών ανισοτήτων και έλλειψη στέγης.
Βλέπουμε την απώλεια της παραγωγικής βάσης στην αγροτιά και στην κτηνοτροφία, και την απώλεια της διατροφικής ασφάλειας του νησιού.
Αντιμετωπίζουμε ακραία, βίαιη αστικοποίηση και υποβάθμιση της υπαίθρου.
Μιλάμε για πλήρη εξάρτηση κομβικών υποδομών (όπως οι μεταφορές και η ενέργεια) από κερδοφόρες πολυεθνικές που έχουν ως μόνο γνώμονα το κέρδος.
Οπότε, έχουμε μια απώλεια ταυτότητας και μια ανεπανόρθωτη βλάβη στο φημισμένο κρητικό τοπίο. Έχουμε μια πλήρη αποτυχία βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου μακροπρόθεσμα, παρά τα όποια βραχύβια οικονομικά οφέλη. Και, εντέλει, έχουμε την προώθηση ενός υπερκαταναλωτικού, ατομικιστικού μοντέλου και μια προσπάθεια εξάχνωσης κάθε έννοιας της κοινότητας, της γειτονιάς και της πολιτικής.
Το ζήτημα είναι: αξίζει όλο αυτό; Μπορεί το νησί και η χώρα να το σηκώσουν, και για ποιο λόγο;
Υποστηρίζουμε ότι δεν μένει κάτι άλλο από αυτό που ιστορικά γνωρίζει να κάνει καλά ο κάτοικος αυτού του νησιού: Αντίσταση. Αντίσταση για να μη ζούμε ανάμεσα σε βιομηχανοποιημένες ενεργειακές ζώνες. Το στοίχημα είναι πώς όλες αυτές οι αρνήσεις —«όχι» στα αιολικά, «όχι» στις εξορύξεις, «όχι» στους πυλώνες, «όχι» στην κατάληψη των δημόσιων χώρων— θα δημιουργήσουν μία κοινωνική συμμαχία.
Μια συμμαχία που, από τη μία, θα προστατεύει με νύχια και με δόντια τον τόπο μας και, από την άλλη, θα σκιαγραφεί έναν διαφορετικό τρόπο συνύπαρξης και προόδου. Με την Κρήτη να αποτελεί γέφυρα λαών και πολιτισμών, με πολιτικές βασισμένες στο μέτρο του τόπου και των ανθρώπων, με εξασφάλιση καθαρής ενέργειας και διατροφικής ασφάλειας, ζωντάνεμα των κοινοτήτων και των γειτονιών, ορθή διαχείριση των απορριμμάτων και ισορροπημένη τουριστική ανάπτυξη.
Πρέπει να σπάσουμε τη μοιρολατρία ότι όλα αυτά είναι δεδομένα και θα γίνουν. Έχουμε ήδη πάρα πολλές νίκες στο παρελθόν, σίγουρα έχουμε μεγάλους αγώνες μπροστά μας και καλούμε όλο τον κρητικό λαό να τα στοχαστεί όλα αυτά, να τα πάρει πάρα πολύ σοβαρά και να βρεθεί μαζί μας στους δρόμους.
Οπότε, ραντεβού στις 29 Μάη στις πλατείες, να εναντιωθούμε στο συνέδριο που ουσιαστικά προωθεί την παράδοση του τόπου μας».
Για «εξαιρετικά δυσάρεστες εικόνες» έκανε λόγο ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ για το θερμό επεισόδιο μεταξύ του Βαγγέλη Μαρινάκη και του Γρηγόρη Δημητριάδη, λίγo πριν ξεκινήσει ο τελικός του Final 4 της Euroleague.
Όπως εξήγησε ο υπουργός: «Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως και έγινε η αστυνομία σχηματίζει δικογραφία, αμέσως, αυτεπάγγελτα, γιατί ό,τι συμβαίνει στους αθλητικούς χώρους διώκεται αυτεπάγγελτα».
«Οι διατάξεις που κάναμε πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, όταν ο πρωθυπουργός μας ζήτησε να μπει ένα τέλος σε όλα αυτά, είναι πάρα πολύ αυστηρές», σημείωσε ο κ. Φλωρίδης.
Όπως τόνισε για το επεισόδιο: «Πρόκειται για βία σε αθλητικό χώρο. Ο εισαγγελέας ζήτησε την πλήρη επεξεργασία των βίντεο και αναλόγως με τον χαρακτηρισμό που θα γίνει, προβλέπονται και ανάλογες ποινές. Πάντως, οι ποινές αυτές δεν μετατρέπονται, ούτε η έφεση έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα. Εάν κάποιος καταδικαστεί, θα πάει στη φυλακή. Ο κανόνας είναι αυτός».
Εάν πρόκειται για αθλητικούς παράγοντες, «επιβάλλονται και οι ανάλογες κυρώσεις που προβλέπει ο νόμος. Και είναι αυστηρές. Μπορεί να είναι αποκλεισμός για μεγάλο διάστημα από τους αθλητικούς χώρους, μπορεί να είναι πρόστιμα, μπορεί να είναι διάφορα», συνέχισε ο κ. Φλωρίδης.
Ο κ. Φλωρίδης τόνισε πως μετά τη δολοφονία του Γιώργου Λυγγερίδη άλλαξαν ριζικά τα μέτρα προστασίας στα γήπεδα. Αναλυτικά ανέφερε: «Όταν είχαμε τη δολοφονία του αστυνομικού Λυγγερίδη και τότε μας κάλεσε ο πρωθυπουργός, μας είπε δύο πράγματα συμβαίνουν εδώ. Ή όσα έχουμε κάνει μέχρι εδώ δεν επαρκούν, ή αυτά που έχουμε κάνει δεν εφαρμόζονται, ή και τα δύο. Τελικά και όντως ήταν ανεπαρκή τα μέτρα και τα μη επαρκή μέτρα δεν εφαρμόζονταν όπως θα έπρεπε. Τότε είπε πως πρέπει να φτιάξουμε ένα συνολικό σχέδιο ώστε να τελειώνουμε με το φαινόμενο αυτό. Το γεγονός πως φτιάξαμε μια νομοθεσία πάρα πολύ σκληρή, μπήκανε κάμερες στα γήπεδα, είναι τα εισιτήρια ονομαστικά, ξέρουμε πού κάθεται ο καθένας. Συν ότι η διαρκής επιτροπή για την αθλητική βία επιβάλλει ποινές όπου χρειάζεται, η πολιτεία δεν παίζει. Εδώ και σχεδόν 2 χρόνια τα πράγματα στα γήπεδα δεν έχουν καμία σχέση με το παρελθόν».
Για τους λόγους αποφυλάκισης του αρχηγού της 17 Νοέμβρη Αλέξανδρου Γιωτόπουλου και την παρέμβαση του Αρείου Πάγου ο υπουργός Δικαιοσύνης ανέφερε πως «ακόμα και στους ισοβίτες, από ένα χρονικό διάστημα και μετά μπορεί να κριθεί πως μπορούν να βγουν με όρους έξω. Άρα και πριν εκτίσουν τα 20-25 χρόνια. Εδώ όντως δεν έχουν συμπληρωθεί τα 25 χρόνια. Εγώ κατανοώ τις αντιδράσεις των συγγενών των θυμάτων και της ελληνικής κοινωνίας. Εγώ σαν υπουργός Δικαιοσύνης λυπάμαι που δεν μπορώ να μιλήσω».
Για τα ισόβια που δεν είναι ισόβια, ο κ. Φλωρίδης σχολίασε πως «υπάρχει η ευρωπαϊκή σύμβαση των δικαιωμάτων των ανθρώπων που καθορίζει ότι δεν πρέπει τα ισόβια να είναι ισόβια εφ’ όρου ζωής. Από κει και πέρα οι χώρες καθορίζουν τον χρόνο. Εγώ τα βρήκα 20 χρόνια (τα ισόβια) και τα πήγα στα 25. Η πολιτεία μπορεί ενδεχομένως να σκεφτεί να το πάει στα 30. Αλλά πρέπει να ξέρουμε πως το ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαιωμάτων του ανθρώπου σου λέει πως από κει και πέρα δεν επιτρέπεται».
Τέλος, για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ο κ. Φλωρίδης σχολίασε πως «όλοι συμφωνούν ότι η κάθοδος του κ. Τσίπρα ή η επάνοδός του θα δημιουργήσει ένα ζήτημα για το ποιος θα είναι δεύτερος».
Όσα εκτυλίχθηκαν χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ, στον τελικό της Ευρωλίγκας, ανάμεσα στον εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη και τον ανιψιό του Πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη, ήταν η κορύφωση μίας μεγάλης σύγκρουσης που ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2022.
Μέχρι τότε, η πλευρά Μαρινάκη και τα media της ήταν… «συμπολιτευόμενα», ακόμη και σε ό,τι είχε να κάνει με το σκάνδαλο των υποκλοπών, το οποίο είχε λάβει διαστάσεις ήδη από τον Αύγουστο του 2022, όταν αποκαλύφθηκε η παρακολούθηση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ.
Μία αποκάλυψη που είχε οδηγήσει στην απομάκρυνση του τότε Διοικητή της ΕΥΠ, Παναγιώτη Κοντολέοντα, αλλά και του Γρηγόρη Δημητριάδη, από τη θέση του Γενικού Γραμματέα στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, επιφορτισμένο με την εποπτεία της ΕΥΠ.
Βέβαια, σε ό,τι αφορά τα γεγονότα εκείνου του Αυγούστου, υπάρχει και ένα άλλο αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο οι παρακολουθήσεις μέσω Predator “έπιασαν” συγγενικό πρόσωπο πολιτικού προσώπου να διατηρεί σχέσεις με ισχυρό επιχειρηματία της χώρας.
Και ότι το περιεχόμενο των παρακολουθήσεων υπέπεσε στην αντίληψη και των δύο, γεγονός που λίγο έλειψε να ανοίξει τις… Πύλες της Κολάσεως στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ωστόσο, παρά τα γεγονότα εκείνα του Αυγούστου, Μαρινάκης και Κυβέρνηση εξακολουθούσαν να διατηρούν άριστες σχέσεις. Χαρακτηριστικό το πρωτοσέλιδο των Νέων στις 30 Σεπτεμβρίου 2022, που είχε τον τίτλο «Υποκλοπές Τέλος», θέλοντας να περάσουν το μήνυμα ότι οι παράνομες παρακολουθήσεις δεν απασχολούν τους πολίτες.
Η 6η Νοεμβρίου 2022
Όλα, όμως, έμελλε να αλλάξουν την 6η Νοεμβρίου του 2022. Την ημέρα εκείνη, που ήταν Κυριακή, η εφημερίδα Documento, αποκάλυψε 33 πρόσωπα που είχαν στοχοποιηθεί μέσω του παράνομου λογισμικού παρακολούθησης, Predator. Πληροφορίες λένε ότι η λίστα μπορεί να μην ήταν πλήρης.
Μέσα σε εκείνα ήταν του στενού του φίλου και εκδότη, Γιάννη Κουρτάκη, αλλά και του Προέδρου του Άρη, Θόδωρου Καρυπίδη, που μέχρι τότε διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Πρόεδρο του Ολυμπιακού.
Ως γνωστόν, το Predator είχε τη δυνατότητα να καταγράφει ήχο και εικόνα από τα κινητά τηλέφωνα που είχαν μολυνθεί. Κάτι που πρακτικά σήμαινε ότι εάν ο κάτοχος του κινητού μιλούσε για ένα τρίτο πρόσωπο σε φίλους ή συνεργάτες του, τα πάντα καταγράφονταν.
Εκείνη την ημέρα, μπορεί και λίγο νωρίτερα, ο εφοπλιστής συνειδητοποίησε ότι έχει πέσει θύμα παρακολούθησης, άμεσα ή έμμεσα, και ο ίδιος.
Κάτι το οποίο, για εκείνον, ήταν ασυγχώρητο –όπως αποδείχθηκε και στη συνέχεια- να συμβαίνει επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, καθώς οι σχέσεις των οικογενειών Μητσοτάκη και Μαρινάκη είχαν βαθιές ρίζες στο χρόνο.
Ο εφοπλιστής Μιλτιάδης Μαρινάκης, ο οποίος κατείχε μάλιστα και πακέτο μετοχών του Ολυμπιακού από το 1979, διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και είχε εκλεγεί βουλευτής δύο φορές με τη Νέα Δημοκρατία, τη δεκαετία του ’80.
Επίσης, το 1998 ο Βαγγέλης Μαρινάκης ήταν κουμπάρος στο γάμο της Ντόρας Μπακογιάννη με τον Ισίδωρο Κούβελο, ενώ η Μπακογιάννη έχει βαφτίσει τον γιο του Βαγγέλη Μαρινάκη.
«Άπλετο φως τώρα»
Την Κυριακή εκείνη, 6 Νοεμβρίου του 2022, τύχαινε να έχει και ντέρμπι ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Με αφορμή ένα αμφισβητούμενο πέναλτι, ο στενός συνεργάτης του Βαγγέλη Μαρινάκη, Γιάννης Βρέντζος, με δηλώσεις του στο Mega, έριξε τα πρώτα… «πυρά» κατά του Μεγάρου Μαξίμου και του Γρηγόρη Δημητριάδη, κάνοντας λόγο για «καθεστώς παρανομίας στην κυβέρνηση, στο Μέγαρο Μαξίμου με επικεφαλής τον Γρηγόρη Δημητριάδη και άλλα λαθραία και παράνομα στοιχεία».
Την επόμενη ημέρα, 7 Νοεμβρίου του 2022, τα Νέα κυκλοφόρησαν με τίτλο «Υπόθεση υποκλοπών: Άπλετο φως τώρα».
Έκτοτε, τα media του Ομίλου Μαρινάκη, παρακολουθούν στενά τις δικαστικές και πολιτικές εξελίξεις σχετικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Από την άλλη πλευρά, ο Δημητριάδης προσφεύγει σε δικαστήρια κατά μέσων που εμπλέκουν το όνομά του στην υπόθεση των υποκλοπών, ανάμεσά του και Μέσα της Alter Ego, αλλά και στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, «πατώντας» κυρίως στη διάταξη του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αχιλλέα Ζήση, που δεν… κατόρθωσε να εντοπίσει το κοινό κέντρο ΕΥΠ – Predator.
Να θυμίσουμε, βέβαια, όπως έγραψε πρόσφατα το zougla.gr, ότι στο πλαίσιο της κατάθεσής του στον Ζήση, ο Δημητριάδης είχε πει ότι όλα τα έγγραφα που παραλάμβανε από την ΕΥΠ τα προωθούσε άμεσα στον ίδιο τον Πρωθυπουργό… `
Κοινοβουλευτική παρέμβαση για την άμεση ολοκλήρωση της διαδικασίας παραχώρησης οριστικών τίτλων ιδιοκτησίας στους δικαιούχους των εργατικών κατοικιών Τσεσμέ, Καστελλάκια και Πέραμα Ρεθύμνου κατέθεσε στη Βουλή των Ελλήνων ο βουλευτής Ρεθύμνης του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Μανόλης Χνάρης, αναλαμβάνοντας δράση μετά από σχετικό υπόμνημα της συντονιστικής επιτροπής των δικαιούχων κατοίκων.
Ο Μανόλης Χνάρης απευθύνθηκε στην Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Νίκη Κεραμέως, αναδεικνύοντας την έντονη διαμαρτυρία των κατοίκων που επί δεκαετίες περιμένουν την οριστικοποίηση της παραχώρησης των κατοικιών τους. Όπως επισήμανε ο βουλευτής, η κλήρωση από τον ΟΕΚ πραγματοποιήθηκε το 1989, ενώ οι 88 κατοικίες παραδόθηκαν στους δικαιούχους σε τρεις διαφορετικές χρονολογίες: στις 25 Ιουλίου 1990 στα Καστελλάκια, στις 15 Μαΐου 1992 στον Τσεσμέ και στις 22 Δεκεμβρίου 2012 στο Πέραμα.
Παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με το 2ο άρθρο του προσωρινού παραχωρητηρίου, το ελληνικό κράτος και ειδικότερα ο ΟΕΚ δεσμεύονταν να προχωρήσουν μονομερώς στην οριστικοποίηση της παραχώρησης, η μεταβίβαση της κυριότητας παραμένει ανολοκλήρωτη έως σήμερα. Για τις περιπτώσεις του Τσεσμέ και των Καστελλακίων έχουν παρέλθει 35 χρόνια από την παράδοση των κατοικιών, ενώ για το Πέραμα έχουν παρέλθει 15 χρόνια.
Η συντονιστική επιτροπή των κατοίκων επισημαίνει συγκεκριμένα προβλήματα που έχουν προκύψει κατά τη μακρά αυτή περίοδο. Τον Απρίλιο του 2018 ελήφθη εγκριτική απόφαση εφαρμογής της υπουργικής απόφασης υπ’ αριθμόν 13097/661/17 (ΦΕΚ 1403Β/25-4-2017) για τον οικισμό του Τσεσμέ, χωρίς όμως να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Αντίστοιχα, το 2000 ζητήθηκαν εκ νέου δικαιολογητικά για την έκδοση των παραχωρητηρίων στα Καστελλάκια, χωρίς να υπάρξει ποτέ οριστική κατάληξη.
Η πολυετής καθυστέρηση έχει δημιουργήσει σοβαρές δυσκολίες για τους δικαιούχους και ιδιαίτερα για τους κληρονόμους όσων απεβίωσαν κατά το διάστημα αυτό, οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα με μεταβιβάσεις και κληρονομικές υποθέσεις. Παράλληλα, οι κάτοικοι δεν μπορούν να προχωρήσουν σε αναγκαίες παρεμβάσεις συντήρησης των κτηρίων, όπου η φθορά των χρόνων είναι πλέον εμφανής, ούτε να ενταχθούν σε προγράμματα ενεργειακής αναβάθμισης, όπως το «εξοικονομώ».
Με βάση τα ανωτέρω, οι δικαιούχοι των εργατικών κατοικιών ζητούν δύο συγκεκριμένα μέτρα: την άμεση χορήγηση των τίτλων ιδιοκτησίας και την κατάργηση της δεκαετίας υποχρεωτικής ιδιοκατοίκησης, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για τη νομιμοποίηση μεταβιβάσεων και ενοικιάσεων.
Ο Μανόλης Χνάρης χαρακτήρισε τα αιτήματα των κατοίκων εύλογα και δίκαια, ζητώντας από την υπουργό Εργασίας την άμεση δρομολόγηση όλων των αναγκαίων ενεργειών για την επίλυση του ζητήματος, καθώς και την ενημέρωση της Βουλής για τις ενέργειες στις οποίες θα προβεί το αρμόδιο υπουργείο.
Συνεδρίαση του Τοπικού Επιχειρησιακού Συντονιστικού Οργάνου Πολιτικής Προστασίας (ΤΕΣΟΠΠ) πραγματοποιήθηκε σήμερα, Δευτέρα 25 Μαΐου και ώρα 11:00, στο Δημοτικό Κατάστημα Καντάνου, με κεντρικό θέμα τον σχεδιασμό και τις δράσεις Πολιτικής Προστασίας για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών εξαιτίας δασικών πυρκαγιών, σεισμών ή άλλων ακραίων φαινομένων.
Από πλευράς του Δήμου Καντάνου-Σελίνου παρέστησαν ο Δήμαρχος Αντώνιος Κων. Περράκης, ο Αντιδήμαρχος και Υπεύθυνος Πολιτικής Προστασίας Νικόλαος Δρακάκης, ο Αντιδήμαρχος Αντώνιος Καστρινάκης καθώς και οι Πρόεδροι των Δημοτικών Κοινοτήτων.
Στη συνεδρίαση συμμετείχαν επίσης εκπρόσωποι των αρμόδιων αρχών της Περιφέρειας Κρήτης, των σωμάτων ασφαλείας και των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας. Συγκεκριμένα παρέστησαν ο Αντιπεριφερειάρχης Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Κρήτης Γεώργιος Τσαπάκος, ο Προϊστάμενος του Τμήματος Πολιτικής Προστασίας της Π.Ε. Χανίων Ιωάννης Βερυκοκίδης, ο Αναπληρωτής Διοικητής του 1ου Πυροσβεστικού Σταθμού Χανίων Ιωάννης Μανουσάκης και ο Διοικητής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Κισσάμου Γεώργιος Νικολουδάκης.
Από την πυροσβεστική δύναμη της περιοχής παρέστησαν ακόμη ο Προϊστάμενος του Πυροσβεστικού Κλιμακίου Καντάνου Ευτύχιος Βαρδουλάκης, ο Αρχιπυροσβέστης Εμμανουήλ Καρφάκης από το Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Καμπανού, καθώς και ο Διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος Καντάνου Κωνσταντίνος Ανδρεόπουλος.
Την εκπροσώπηση του Λιμεναρχείου Παλαιόχωρας ανέλαβε ο Ανδρέας Γαλανάκης, ενώ από τη ΔΕΔΔΗΕ Κισσάμου συμμετείχε ο εκπρόσωπος Γεώργιος Σπερελάκης.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης συζητήθηκαν θέματα που αφορούν την επιχειρησιακή ετοιμότητα όλων των εμπλεκόμενων φορέων για την αντιμετώπιση των κινδύνων από δασικές πυρκαγιές, σεισμούς και άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα. Βασικός στόχος των δράσεων που σχεδιάστηκαν είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής, της περιουσίας των πολιτών και του φυσικού περιβάλλοντος.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον συντονισμό των υπηρεσιών, τα σχέδια δράσης καθώς και στην πρόληψη και ετοιμότητα ενόψει της αντιπυρικής περιόδου που ξεκινά επίσημα την 1η Μαΐου.
Ο Δήμος Καντάνου-Σελίνου διαβεβαιώνει ότι παραμένει σε διαρκή συνεργασία με όλους τους αρμόδιους φορείς, με στόχο την αποτελεσματική διαχείριση κάθε έκτακτης ανάγκης και την ενίσχυση της ασφάλειας των δημοτών και των επισκεπτών της περιοχής.
