Menu
Αναζήτηση
18.2 C
Chania
Τετάρτη, 6 Μαΐου, 2026
ΓΙΝΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΣ

Για την εμπλοκή της χώρας στο πόλεμο

Αγώνας της Κρήτης
-
0
Για την εμπλοκή της χώρας στο πόλεμο

Του Νίκου Χαρτζουλάκη *

Η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει το μαύρο ως άσπρο ,λέγοντας ότι η χώρα δεν συμμετέχει στο πόλεμο. Λογαριάζει ότι μια καθαρή δήλωση συμμετοχής σε αυτή τη φάση θα προκαλέσει αντιδράσεις τόσο έξω,όσο και μέσα στη χώρα.

Αναβάθμιση της εμπλοκής

Άπαντες όμως αντιλαμβάνονται ότι η εμπλοκή είναι αναβαθμισμένη ,ιδιαίτερα στο στρατιωτικό τομέα. Εδώ δεν έχουμε μια συμμετοχή μετά την ‘’επίσημη λήξη’’ της επέμβασης ,σε ρόλο υποστηρικτικό όπως είχε γίνει σε προηγούμενες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ -ΝΑΤΟ σε Βαλκάνια,Αφγανιστάν ,κτλ. Έχουμε ανάθεση ρόλου σε ενεργά μέτωπα .Και φυσικά τη κρίσιμη λειτουργία του σύνολου της επικράτειας ως προγεφύρωμα για τα αμερικάνικα στρατεύματα .Αρκεί μια καταγραφή για να φανούν τα παραπάνω.

Η πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία,που προκλητικά τη δράση της διαφήμισε ο Δένδιας ,συμμετέχει στο πόλεμο καλύπτοντας τα μετόπισθεν των επιτιθέμενων .Το ίδιο πράττουν τα πολεμικά πλοία και αεροσκάφη που έχουν πάρει θέση μάχης στην Ανατολική Μεσόγειο με πρόσχημα εσωτερικής κατανάλωσης την άμυνα της Κύπρου. Οι Patriot που μετακινήθηκαν εσπευσμένα στη Κάρπαθο και στη Βόρεια Ελλάδα λειτουργούν ως γραμμή κάλυψης για τις αμερικάνικες βάσεις στην περιοχή.

Επίσης είναι γνωστό ότι η βάση της Σούδας είναι σημαντικό γρανάζι για τη πολεμική μηχανή των ΗΠΑ. Τα αεροπλανοφόρα ,τα αεροσκάφη και τα πολεμικά πλοία που εφορμούν από Ακρωτήρι και Μαράθι αυτές τις μέρες δεν αφήνουν αμφιβολία .Η βάση του θανάτου είναι στις υπηρεσίες της επιδρομής των αμερικάνικων ιμπεριαλιστών για ακόμη  μια φορά. Συνολικά αυτό ισχύει για  όλο το πλέγμα των νατοϊκών εγκαταστάσεων στη χώρα. Αλλά και κάθε δρόμος,αεροδρόμιο ή λιμάνι,πολιτικό ή στρατιωτικό είναι στη διάθεση των φονιάδων των λαών. Με βάση μάλιστα τη συμφωνία MDCA που υπογράφτηκε προσφάτως δεν χρειάζεται και πολλές ‘’γραφειοκρατίες’’ για να χρησιμοποιούσουν οι ΗΠΑ οποιαδήποτε υποδομή. Από τις πρώτες μέρες του πολέμου αναφέρθηκε η χρήση του αεροδρομίου της Ρόδου.

Συνοψίζοντας και επί της ουσίας ,η Ελλάδα εμπλέκεται στο πόλεμο και σαν ορμητήριο και  με ενεργούς ρόλους .Οι φρεγάτες ,τα Patriot ,τα f-16 συμμετέχουν στη πολεμική διάταξη των επιτιθέμενων ,εκτελώντας τις αποστολές που τους έχει αναθέσει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. Επίσης στα πλαίσια ενίσχυσης  των επιδρομέων στείλαμε  πολεμικό υλικό στη πρώτη γραμμή του μετώπου. (βλήματα patriot στο Κατάρ).

Η κυβέρνηση σέρνει το λαό και τη χώρα όλο και πιο βαθιά στο πόλεμο πάντα σε συνάρτηση με τις υπερατλαντικές επιταγές. Όλοι πλέον μπορούν να συμπεράνουν  για ποιο λόγο κάλεσε εκτάκτως ο Ρούμπιο τον Γεραπετρίτη στην Ουάσινγκτον  δύο μέρες πριν ξεκινήσει η επίθεση και αυτός ο λόγος λίγη σχέση έχει με τα ενεργειακά. Η επιδρομή  εναντίον του Ιράν γίνεται το εφαλτήριο για να ανέβουμε σκαλοπάτι στη κλίμακα πρόσδεσης στο ιμπεριαλιστικό άρμα των ΗΠΑ με ακόμα πιο πειθήνιους και επικίνδυνους  όρους από ότι στο πρόσφατο παρελθόν.

Για τις αιτίες

Φυσικά η κυβέρνηση δεν υποτάσσεται στις απαιτήσεις των Αμερικάνων εν κενώ. Λειτουργεί ,όπως όλες οι  κυβερνήσεις σε αυτό το τόπο, σε απόλυτη αναφορά με τα συμφέροντα της εξαρτημένης  αστικής τάξης. Η ντόπια κεφαλαιοκρατία,ξενόδουλη στην ιδεολογία,με μια οικονομία παραρτημοποιημένη στα μεγάλα δυτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα,δεν έχει  στρατηγική παρά  μόνο να στηριχτεί στις επιλογές των προστατών της. Άλλωστε έτσι έχει μάθει να κατοχυρώνει και να αναπαράγει την εξουσία της πάνω στο ταξικό της αντίπαλο,την εργατική τάξη και το  λαό. Έτσι μπορεί να ελπίζει ότι θα κερδίσει πόντους εύνοιας απέναντι στον μεγάλο της αντίπαλο,την ανταγωνίστρια αστική τάξη στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.

Αυτή τη στάση έχει φανεί ότι την διατηρεί ακόμα και όταν πλήττονται τα άμεσα οικονομικά συμφέροντα της. Παραδείγματος χάριν,όταν έχει στήσει ένα σημαντικό μέρος της οικονομίας της γύρω από τον τουρισμό και πάραυτα μπαίνει με τα μπούνια σε ένα πόλεμο που έχει βάλει φωτιά σε όλη τη περιοχή. Σίγουρα ζημιά γίνεται για τα κέρδη του real estate όταν βρέχει κάθε μέρα πυραύλους και βόμβες δίπλα στα τουριστικά τους θέρετρα ,αλλά η κυβέρνηση στοιχίζει τη χώρα στους πλέον πρόθυμους σε όλη την Ευρώπη.

Αυτή τη στάση έχει φανεί ότι κρατιέται ακόμα και αν σταθερά οι μωροφιλοδοξίες της άρχουσας τάξης για ρόλους στη περιοχή διαψεύδονται η μία μετά την άλλη. Αλήθεια πόσες μεγαλεπήβολες ανοησίες είχαν γραφτεί για το αγωγό east med,η λειτουργία του οποίου με την ευλογία των Αμερικάνων βεβαίως,θα έκανε τη χώρα ενεργειακό κόμβο στη περιοχή;Αρκούσε ένα μέιλ από το Στέιτ Ντιπαρτμεντ ,για γίνουν όλοι οι διθύραμβοι χαρτοπόλεμος. Αλήθεια πόσα δεν γράφτηκαν για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης,που ξώμεινε στη Κύπρο;Για τη  συνεργασία με τους σιωνιστές γενοκτόνους που μπαίνει στο μάτι της Τουρκίας;Για τους πολεμικούς εξοπλισμούς που χρυσοπληρώνει ο λαός  που τάχα είναι για την άμυνα της χώρας και τώρα αξιοποιούνται για την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν;

Αυτές οι διαψεύσεις παρότι παράγουν γκρίνια στο αστικό πολιτικό σκηνικό,δεν ανατρέπουν τη πορεία βαθέματος της εξάρτησης. Ίσα-ίσα αυτό που διακρίνεται ,είναι ότι η άρχουσα τάξη προσαρμόζεται τάχιστα και από το ένα αφήγημα πάει στο επόμενο αφήγημα ,γυροφέρνει σαν το σκυλί γύρω από τον αφέντη περιμένοντας που θα πετάξει το κόκκαλο για να το γλύψει. Το πολιτικό προσωπικό γίνεται πιο αδίστακτο και πιο κυνικό,και γαντζώνεται σε αυτά που γαλουχήθηκε,σε αυτό που ΕΙΝΑΙ:στη δύση με κάθε κόστος,έτοιμο για κάθε τυχοδιωκτισμό,για κάθε βρομοδουλειά.

Αξίζει να αναφερθεί ότι στο παρελθόν έχουν κάνει και χειρότερα. Να θυμίσουμε ότι ελληνική κυβέρνηση έχει στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία για να συνδράμει στην κατάπνιξη της Οκτωβριανής Επανάστασης(1919) και έχει διεξάγει τη Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) κάτω από τις επιταγές του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Επίσης ελληνική κυβέρνηση έχει στείλει  τάγμα με 2000 άντρες στο πόλεμο της Κορέας(1950) όπου έμεινε 5 χρόνια για να πολεμήσει… τους κομμουνιστές .Αυτά δείχνουν το τι είναι ιστορικά ικανή να κάνει η άρχουσα τάξη και πρέπει να μας προειδοποιούν ότι η σημερινή εμπλοκή δεν είναι το ταβάνι.

Στις μέρες μας η κυβέρνηση βαφτίζει εθνικό συμφέρον τις αμερικάνικες απαιτήσεις και μετατρέπει με τη πολιτική της το τόπο που ζει ο λαός σε στόχο αντιποίνων. Δηλώνουν ότι ‘’στέκονται στη σωστή πλευρά της ιστορίας ‘’ γεμίζουν τη χώρα βάσεις,συνδράμουν στο σφαγείο της Ουκρανίας,δηλώνουν εθελοντές στη κατοχή της  Γάζας ,και τρέχουν να μπουν σε ρυθμούς πολεμικής προετοιμασίας .Από τους εξοπλισμούς,μέχρι την εθελοντική στράτευση των γυναικών,την εισαγωγή της κουλτούρας πολέμου. Πρόκειται για μια προδιαγεγραμμένη πορεία που σήμερα έχει καταλήξει στην ενεργό εμπλοκή στο Ιράν,αύριο άραγε που;

Η εργατική τάξη, οι νέοι ευρύτερα ο   κόσμος της δουλειάς έχουν συμφέροντα αντιδιαμετρικά αντίθετα με τη πορεία που οδηγεί τη χώρα η άρχουσα τάξη. Το δικαίωμα να ζούμε ειρηνικά,η απαίτηση να μπορούμε να ζούμε από τη δουλειά μας ,το δικαίωμα στις σπουδές,η πρόσβαση στη περίθαλψη ,στη στέγη κτλ βρίσκονται σε μόνιμη σύγκρουση με τη κυρίαρχη πολιτική. Αυτό εκφράζεται ιδιαίτερα οξυμένα στο ζήτημα του πολέμου,που είναι σε πρώτο πλάνο στη σημερινή συγκυρία.

Για αυτό το λόγο,είναι αναγκαίο να συμβάλλουμε για να συγκροτηθεί  κίνημα που θα αντισταθεί στην εμπλοκή στο μακελειό των ιμπεριαλιστών. Που σε μια πορεία θα διαμορφώσει όρους για πάλης σε μια πορεία για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου,να σπάσουν οι αλυσίδες της εξάρτησης. Οι δυσκολίες σε αυτή τη κατεύθυνση δεν είναι λίγες,αλλά οφείλουμε να αναμετρηθούμε με αυτές.

*μέλος ΚΚΕ(μ-λ)

 

 

 

Νέα Αριστερά: Για την επόμενη εβδομάδα η παραίτηση Χαρίτση – Σύμπνοια με Σακελλαρίδη – Στο επίκεντρο η κοινοβουλευτική ομάδα

Αγώνας της Κρήτης
-
0
Νέα Αριστερά: Για την επόμενη εβδομάδα η παραίτηση Χαρίτση – Σύμπνοια με Σακελλαρίδη – Στο επίκεντρο η κοινοβουλευτική ομάδα

Όπως έχει γράψει ήδη το in εδώ και δυο ημέρες η παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από πρόεδρος στη Νέα Αριστερά ήταν θέμα χρόνου. Μετά τη σημερινή συνάντηση μεταξύ Χαρίτση και Σακελλαρίδη με τη συμμετοχή και κορυφαίων στελεχών που εκφράζουν τις δυο τάσεις εντός του κόμματος συμφώνησαν όλα να αποφασιστούν συντεταγμένα στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου την ερχόμενη Τρίτη.

Εκεί και σε ένα συμφωνημένο – όσο γίνεται – και συντεταγμένο πλαίσιο ο κ. Χαρίτσης θα υποβάλλει την παραίτησή του δίνοντας τέλος σε μια μακρά περίοδο που η Νέα Αριστερά βρίσκεται διχασμένη σε δυο διαφορετικά σχέδια, αυτό της κομματικής πλειοψηφίας της οποίας ηγείται ο γραμματέας του κόμματος και θέλει πολιτική αυτονομία και σε αυτό της πλειοψηφίας της κοινοβουλευτικής ομάδας των 12 βουλευτών που επιμένει σε κάτι ευρύτερο στον προοδευτικό χώρο.

Η παραίτηση του κ. Χαρίτση από πρόεδρος του κόμματος αυτομάτως αυτό θα σημάνει και την παραίτησή του από πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Νέα Αριστερά: Η επόμενη μέρα

Χρέη προέδρου θα αναλάβει ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης ενώ θα πρέπει να εκλεγεί νέος επικεφαλής του κόμματος στη Βουλή.

Χαρίτσης και Σακελλαρίδης δεν επιθυμούν σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες να διαταράξουν τις σχέσεις τους οι οποίες είναι στενές και αδιατάρακτες παρά τη μεγάλη πολιτική διαφορά.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες ο γραμματέας του κόμματος Γαβριήλ Σακελλαρίδης φαίνεται να αναγνωρίζει στον Αλέξη Χαρίτση το γεγονός ότι χάριν της ενότητας παρέμεινε επί μακρό διάστημα πρόεδρος ενός κόμματος του οποίου δεν είχε την εσωτερική πλειοψηφία και πλέον το ζήτημα της παραμονής του στη θέση του έχει αποκτήσει ιδιαίτερο και πολιτικό και προσωπικό βάρος.

Η ηγεσία πρέπει να αντιστοιχηθεί με τα όργανα φέρεται να δηλώνει στους εσωκομματικούς του αντιπάλους που σηκώνουν τους τόνους απέναντί του βάζοντας τον παράγοντα Αλέξη Τσίπρα στην εξίσωση, ωστόσο ο εν αναμονή πρόεδρος του κόμματος και επικεφαλής της πλειοψηφίας Γαβριήλ Σακελλαρίδης δεν είναι διατεθειμένος να κάψει την κοινοβουλευτική παρουσία του κόμματος ιδίως σε μια συγκυρία πολλαπλών κρίσεων για τη χώρα εσωτερικών και εξωτερικών και ενόσω ο κ. Τσίπρας δεν έχει καν ανακοινώσει κόμμα.

in.gr

67% επιθυμεί αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία – Στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ το 57,2% θέλει κυβέρνηση με κόμματα της αριστεράς, το 13,2% αυτοδύναμη ΝΔ

Αγώνας της Κρήτης
-
0
67% επιθυμεί αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία – Στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ το 57,2% θέλει κυβέρνηση με κόμματα της αριστεράς, το 13,2% αυτοδύναμη ΝΔ

Πολιτική αλλαγή ζητά η πλειοψηφία των συμμετεχόντων στη δημοσκόπηση της MRB, το δεύτερο μέρος της οποίας παρουσιάστηκε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Open. Oι πολίτες απαντούν και για τα υπό ίδρυση κόμματα των Σαμαρά, Τσίπρα, Καρυστιανού, ενώ τοποθετούνται και για τις εσωκομματικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ ενόψει και του συνεδρίου του.

Πάνω από το 67% των ερωτηθέντων μάλιστα επιθυμεί αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία.

Στο ερώτημα αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ αξίζουν και τρίτη κυβερνητική θητεία το 27,2% λέει ναι ενώ το 67,9% λέει πως πρέπει να υπάρξει κυβερνητική αλλαγή.

Σε ερώτηση τι είδους κυβέρνηση θα ήθελαν οι πολίτες μετά τις επόμενες εκλογές, το 22,1% προτιμά «οικουμενική κυβέρνηση όλων των κομμάτων», το 20,1% «κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με κόμματα Αριστεράς», το 17,9% «αυτοδύναμη κυβέρνηση ΝΔ», το 11% «κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-Βελόπουλου και άλλων κομμάτων από τη Δεξιά», το 8,5% «κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ».

Στους ψηφοφόρους της ΝΔ τα ποσοστά όπως είναι φυσικό είναι υπέρ της αυτοδύναμης Νέας Δημοκρατίας με 58,3%, οικουμενική με 12,7%, κυβέρνηση ΝΣ-ΠΑΣΟΚ με 11,1% και κυβέρνηση με Βελόπουλο και δεξιά κόμματα θέλει το 9,1%.

Στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ το 57,2% θέλει κυβέρνηση με τα κόμματα της αριστεράς, το 13,2% αυτοδύναμη ΝΔ,το 11,1% οικουμενική,το 9% με ΝΔ, και το 3,4% κυβέρνηση ΝΔ-Βελόπουλου με άλλα δεξιά κόμματα.

Στο ερώτημα για το πόσο πιθανό είναι να ψηφίσετε ένα κόμμα με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα το 76,6% λέει πως δεν θα τον ψήφιζε ή μάλλον δεν θα τον ψήφιζε ενώ το 20,9% πως σίγουρα ή μάλλον θα τον ψήφιζε.

Στο ίδιο ερώτημα για την Μαρία Καρυστιανού το 62,5% λέει πως δεν θα την ψήφιζε και το 30,6% θα την ψήφιζε.

Για τον Αντώνη Σαμαρά το 82,4% δεν θα ψήφιζε ένα νέο κόμμα από τον πρώην πρωθυπουργό και το 14,3% θα το ψήφιζε.

Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ η κριτική στις επιλογές της ηγεσίας κάνει κακό στην εικόνα του λέει το 53,1% και πως κάνει καλό το 42,7%.

Στο ερώτημα προς τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ για την αξιολόγηση της πορείας του κόμματος το 60% λέει προς τη σωστή και το 38,4% προς τη λάθος.

Στο πόσο πιθανό είναι το ΠΑΣΟΚ να βγει πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές το 68,6% των ψηφοφόρων του λέει πως δεν είναι πιθανό ενώ το 28,6% λέει πως είναι πολύ ή αρκετά πιθανό.

topontiki.gr

Όταν ο Άδωνις κατέγραφε τον Πολάκη ήταν καλά και oταν τον κατέγραφε το Predator, δεν υπήρχε πρόβλημα… η Ζωή τον μάρανε…

Αγώνας της Κρήτης
-
0
Όταν ο Άδωνις κατέγραφε τον Πολάκη ήταν καλά και oταν τον κατέγραφε το Predator, δεν υπήρχε πρόβλημα… η Ζωή τον μάρανε…

Έχει και η υποκρισία τα όριά της…

Στο ρευστό περιβάλλον της πολιτικής αντιπαράθεσης, η συνέπεια μεταξύ στάσεων και λεγομένων αποτελεί συχνά το δυσκολότερο στοίχημα για τα δημόσια πρόσωπα. Σίγουρα αποτελεί ένα δύσκολο στοίχημα για τον γνωστό και μη εξαιρετέο Άδωνι Γεωργιάδη…

Στις 31 Ιανουαρίου 2022, ο υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης είχε επιλέξει να χρησιμοποιήσει το κινητό του τηλέφωνο εντός της αίθουσας της Ολομέλειας για να βιντεοσκοπήσει τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Παύλο Πολάκη. Η ενέργεια εκείνη, αν και είχε προκαλέσει συζητήσεις, για τον κ. Γεωργιάδη ήταν μία πράξη θεμιτή..

Τέσσερα χρόνια μετά, το σκηνικό επαναλαμβάνεται αλλά με τους ρόλους αντεστραμμένους, προκαλώντας μια εντελώς διαφορετική αντίδραση. Κατά τη διάρκεια πρόσφατης συνεδρίασης, η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, επιχείρησε να βιντεοσκοπήσει τον κ. Γεωργιάδη με το κινητό της τηλέφωνο. Η αντίδραση του υπουργού υπήρξε ακαριαία και σφοδρή, οδηγώντας στη διακοπή της διαδικασίας.

Ο κ. Γεωργιάδης είπε ότι με την πράξη της αυτή η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας δε σεβάστηκε τα προσωπικά του δεδομένα ξεχνώντας προφανώς ότι ακριβώς την ίδια πράξη είχε κάνει ο ίδιος πριν μερικά χρόνια.

Η αντίφαση όμως με την περίπτωση Άδωνι προσλαμβάνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις αν συνυπολογιστεί η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του κ. Γεωργιάδη σχετικά με το μείζον ζήτημα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων.

Μόλις λίγες ώρες πριν από τη σθεναρή υπεράσπιση της ιδιωτικότητάς του στη Βουλή που ένιωσε ότι θίγεται βάναυσα επειδή τον κατέγραψε δημόσια με το κινητό της η Ζωή Κωνσταντοπούλο, ο υπουργός δήλωνε με χαρακτηριστική άνεση πως του είναι «αδιάφορο» αν παρακολουθούν το κινητό του τηλέφωνο και καταγράφουν τις συνομιλίες του μέσω του Predator!

Η ταυτόχρονη ύπαρξη αυτών των δύο τοποθετήσεων δημιουργεί ένα οξύμωρο σχήμα. Από τη μία πλευρά, η απόλυτη αδιαφορία για τη μυστική παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών, και από την άλλη, η ζέση για την προστασία των προσωπικών δεδομένων μπροστά σε μια φανερή βιντεοσκόπηση εντός ενός δημόσιου χώρου, όπως είναι η Βουλή.

Η διαφορά μεταξύ της «αόρατης» παρακολούθησης και της «ορατής» κάμερας φαίνεται να καθορίζει το όριο της πολιτικής ευαισθησίας.

Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της υποκρισίας, τότε τι είναι;

Γιατί σπεύδουν στο «Gerald R. Ford» στη Σούδα 8 αμερικανοί ντετέκτιβ;

Αγώνας της Κρήτης
-
0
Γιατί σπεύδουν στο «Gerald R. Ford» στη Σούδα 8 αμερικανοί ντετέκτιβ;

Το ακραίο ενδεχόμενο η καταστροφική πυρκαγιά στο αεροπλανοφόρο «Gerald R. Ford», που μείωσε τη δύναμη πυρός των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν, να οφείλεται σε… σκόπιμη ενέργεια μελών του πληρώματός του, θα ερευνήσουν – όπως αποκαλύπτουν «ΤΑ ΝΕΑ» – οκτώ ντετέκτιβ του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, οι οποίοι καταφθάνουν τη Δευτέρα στη βάση της Σούδας, όπου θα ελλιμενιστεί για έλεγχο μέχρι την Πέμπτη 2 Απριλίου.

Οι ερευνητές θα επιβιβαστούν στο πλοίο όπου θα αρχίσουν να λαμβάνουν καταθέσεις από υπευθύνους αξιωματικούς και από μέλη του πληρώματος που μπορεί να σχετίζονται με το συμβάν.

Ηδη από τις προκαταρκτικές ενέργειες αμερικανών ειδικών, εκτός βεβαίως από το ενδεχόμενο τεχνικής βλάβης, εξετάζεται ο ρόλος 20 μελών του πληρώματος που είχαν πρόσβαση στο σημείο όπου εκδηλώθηκε η φωτιά, με ερευνώμενο κίνητρο του τυχόν εμπρησμού τη δυσαρέσκεια που φέρεται να είχε εκφραστεί από πολλούς από τους 6.000 ναυτικούς που υπηρετούν στο «Gerald R. Ford» λόγω της πολύμηνης διαρκούς απασχόλησης – χωρίς τα προβλεπόμενα «ρεπό» – μέσα στο αεροπλανοφόρο.

Οπως έγινε γνωστό, η έρευνα εστιάζεται στα συγκεκριμένα 20 μέλη τα οποία είναι υπεύθυνα για τη λειτουργία των πλυντηρίων και έχουν πρόσβαση σε αυτά, αφού οι υπόλοιποι ναύτες δίνουν σε αυτούς τα ρούχα και τον ιματισμό τους.

Από τη Βενεζουέλα στον Περσικό Κόλπο

Το αεροπλανοφόρο είχε μετακινηθεί αρχικά στην Καραϊβική για την υποστήριξη της επιχείρησης απαγωγής του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και ακολούθως κινήθηκε απευθείας προς τον Περσικό Κόλπο, με μόνο μία τριήμερη παραμονή (23-26 Φεβρουαρίου) στη βάση της Σούδας, όπου και πάλι είχαν συμμετάσχει σε διαδικασία φόρτωσης πυραύλων και άλλων οπλικών συστημάτων. Στις 5 Μαρτίου το αεροπλανοφόρο, συνοδευόμενο από το αντιτορπιλικό «Bainbridge», διέσχισε – για πρώτη φορά – τη Διώρυγα του Σουέζ, κατευθυνόμενο προς την Ερυθρά Θάλασσα, όπου ήδη επιχειρούσαν αμερικανικά πολεμικά με επικεφαλής το «Abraham Lincoln», το θεωρούμενο ως το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο στον κόσμο, ικανό να μεταφέρει πάνω από 65 αεροσκάφη και 97.000 τόνους εξοπλισμού.

Η φωτιά ξεκίνησε από τα πλυντήρια

Η πυρκαγιά στο «Gerald R. Ford» ξέσπασε στις 12 Μαρτίου και το σημείο εκδήλωσης ήταν ο κύριος χώρος πλυντηρίων (main laundry area) του πλοίου. Ο χώρος περιλαμβάνει βιομηχανικά πλυντήρια, στεγνωτήρια υψηλής τάσης, συστήματα ατμού, αγωγούς εξαερισμού καθώς και αποθήκη ιματισμού.

Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, τέθηκε υπό έλεγχο σχετικά γρήγορα, αλλά σε κάποιες αναφορές σημειώνεται ότι «χρειάστηκαν ώρες για πλήρη κατάσβεση». Από τη φωτιά, δύο ναύτες τραυματίστηκαν, από τους οποίους ο ένας μεταφέρθηκε εκτός του αεροπλανοφόρου για νοσηλεία. Ακόμη 200 άτομα παρουσίασαν προβλήματα από τον καπνό.

Ζητούμενο για τους ερευνητές της υπόθεσης θα είναι το πώς ξεκίνησε η φωτιά στον συγκεκριμένο χώρο και ήδη ερευνάται ως ένα εκ των κρίσιμων σεναρίων να προκλήθηκε εσκεμμένα ή με την τοποθέτηση ποσότητας ρούχων μεγαλύτερης του κανονικού στα στεγνωτήρια. Κάτι που οδήγησε σε υπερθέρμανση και στην καταστροφική ανάφλεξη.

Μετά την πυρκαγιά, περίπου 600 μέλη του πληρώματος δεν είχαν πρόσβαση στις κανονικές κουκέτες τους και έπρεπε να χρησιμοποιήσουν προσωρινούς χώρους διαβίωσης. Το πλυντήριο ήταν εκτός λειτουργίας και υπήρχαν μόνο περιορισμένες εγκαταστάσεις υγιεινής διαθέσιμες για το πλήρωμα, καθώς από τη φωτιά διοχετεύθηκε καπνός στα συστήματα εξαερισμού, ενώ ανέκυψαν και άλλες δυσλειτουργίες.

Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του Πενταγώνου, «δεν υπήρξε ζημιά στο σύστημα πρόωσης του αεροπλανοφόρου, το οποίο παρέμεινε επιχειρησιακό μετά τη φωτιά». Ομως τα τεχνικά ζητήματα που είχαν δημιουργηθεί αλλά και η ανάγκη διερεύνησης του περιστατικού που θεωρείται «εξαιρετικής σοβαρότητας» οδήγησαν στην απόφαση για επιστροφή του στη Σούδα, όπου θα γίνει ο περαιτέρω έλεγχος.

tanea.gr

Γιάσερ Αραφάτ: Ο άνθρωπος – σύμβολο που έβαλε τα θεμέλια για τον παλαιστινιακό αγώνα — και η κληρονομιά που τον στοιχειώνει ακόμα

Αγώνας της Κρήτης
-
0
Γιάσερ Αραφάτ: Ο άνθρωπος – σύμβολο που έβαλε τα θεμέλια για τον παλαιστινιακό αγώνα — και η κληρονομιά που τον στοιχειώνει ακόμα

Από τη Νάκμπα στον ΟΗΕ, από το Νόμπελ Ειρήνης στο Όσλο, από τον ένοπλο αγώνα στην πολιορκία της Ραμάλα — Πενήντα χρόνια παλαιστινιακής ιστορίας μέσα από τη ζωή, τα επιτεύγματα και τα λάθη ενός ανθρώπου που ενσάρκωσε έναν ολόκληρο λαό

Ο Γιάσερ Αραφάτ είναι ο πλέον εμβληματικός Παλαιστίνιος στην ιστορία — αλλά και ο πλέον αμφιλεγόμενος. Για κάποιους ήταν ηγέτης και επαναστάτης. Για άλλους τρομοκράτης. Και για ορισμένους, ακόμα και προδότης. Από τις απόπειρες δολοφονίας στην ομιλία στα Ηνωμένα Έθνη, από τον Φιντέλ Κάστρο στον Μπιλ Κλίντον, από την ετικέτα του τρομοκράτη στο Νόμπελ Ειρήνης — αυτός ο άνθρωπος από τη Γάζα έζησε μια ζωή που ενσαρκώνει την ιστορία της Παλαιστίνης, γιατί ο ίδιος συνέγραψε μεγάλο μέρος της. Δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει τον παλαιστινιακό αγώνα που ξεδιπλώνεται γύρω μας χωρίς να κατανοήσει τον άνθρωπο που τον οικοδόμησε για μισό αιώνα.

Η ανάλυση του Salem Barahmeh — ο ίδιος Παλαιστίνιος, γεννημένος κατά τη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα, που μεγάλωσε στην Ιεριχώ και βίωσε από πρώτο χέρι τόσο την κατοχή όσο και την άφιξη του Αραφάτ — αποτελεί μια σπάνια αφήγηση: προσωπική, ιστορική και αμείλικτα ειλικρινής. Αυτό το κείμενο βασίζεται εξ ολοκλήρου στη δική του αφήγηση.

Α΄ Μέρος: Κάιρο, Ιερουσαλήμ, Νάκμπα — Η γέννηση ενός επαναστάτη

Η ιστορία ξεκινά στο Κάιρο της δεκαετίας του 1920. Ένας Παλαιστίνιος από τη Γάζα είχε μετακομίσει εκεί για δουλειά και το 1929 απέκτησε έναν γιο: τον Μοχάμεντ Αμπντάλ αλ-Χουσεΐνι — τον κόσμο τον γνώρισε ως Γιάσερ Αραφάτ. Η μητέρα του καταγόταν από τη διακεκριμένη οικογένεια Αμπούλ Σουντ της Ιερουσαλήμ. Μετά τον θάνατό της στη δεκαετία του 1930, ο νεαρός Γιάσερ και ο αδελφός του πέρασαν χρόνια κοντά στην οικογένεια της μητέρας στην Ιερουσαλήμ, πριν επιστρέψουν στο Κάιρο.

Εκεί γνώρισε τον αρχηγό της οικογένειας, τον Σεΐχη Χασάν Αμπούλ Σουντ — εθνικιστή κατά τη Βρετανική Εντολή και σύμβουλο του Παλαιστίνιου ηγέτη Χατζ Αμίν Χουσεΐνι. Η σχέση αυτή υπήρξε καθοριστική. Το 1947, ο Σεΐχης Χασάν στρατολόγησε τον 17χρονο Γιάσερ για τη μεταφορά όπλων από την Αίγυπτο και τη Λιβύη. Το 1948, ο Αραφάτ μπήκε κρυφά στην Παλαιστίνη και πολέμησε εναντίον σιωνιστικών πολιτοφυλακών κατά τη διάρκεια αυτού που έγινε γνωστό ως η Νάκμπα — η Παλαιστινιακή Καταστροφή.

Η Νάκμπα ήταν ένα γεγονός σεισμικού τραύματος. Μετά το 1948, η πλειονότητα των Παλαιστινίων εκδιώχθηκε από την πατρίδα τους μετά από φρικτές σφαγές — 750.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες βρέθηκαν σε αυτοσχέδιες σκηνές στο Σινά, στην Ιορδανία, στη Συρία και στον Λίβανο. Η ήττα των αραβικών στρατών και η υποστήριξη του νεοσύστατου ισραηλινού κράτους από τις παγκόσμιες υπερδυνάμεις τους άφησε μόνους — όχι μόνο άστεγους, αλλά και ανιθαγενείς.

Αυτό που ο Αραφάτ βίωσε εκείνη την περίοδο δημιούργησε, σύμφωνα με τον Barahmeh, «το πολιτικό DNA και την ιδεολογία του για τις δεκαετίες που ακολούθησαν». Υιοθέτησε την κυρίαρχη πεποίθηση πολλών Παλαιστινίων: ότι η ήττα ήταν αποτέλεσμα αραβικής προδοσίας, ότι «οι Παλαιστίνιοι δεν είχαν κανέναν παρά τον εαυτό τους», και ότι «όσο αυτά τα διεφθαρμένα καθεστώτα ήταν στην εξουσία, οι Άραβες δεν επρόκειτο να απελευθερώσουν την Παλαιστίνη».

Β΄ Μέρος: Η ίδρυση της Φατάχ και η πλοήγηση στη «ζούγκλα» της αραβικής πολιτικής

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η περιοχή άλλαζε. Στην Αίγυπτο, ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ ανέβηκε στην εξουσία — μια «ανάσα φρέσκου αέρα» σε σύγκριση με τα παλιά διεφθαρμένα καθεστώτα. Πολλοί Παλαιστίνιοι τον είδαν ως σωτήρα. Αλλά ο Νάσερ, παρά τη δημόσια υποστήριξη στο παλαιστινιακό ζήτημα, δεν ήθελε άμεση στρατιωτική σύγκρουση με το Ισραήλ.

Ο Αραφάτ και οι σύντροφοί του είχαν διαφορετικές ιδέες. Πίστευαν ότι ο ένοπλος αγώνας υπό παλαιστινιακή ηγεσία ήταν αναγκαίος — όχι τόσο για να νικήσει το Ισραήλ σε αυτό το στάδιο, αλλά κυρίως «για να βγάλει τους Παλαιστινίους από την κατάσταση ψυχολογικής ηττοπάθειας». Ο Αραφάτ αναχώρησε για το Κουβέιτ, και το 1959, μαζί με τον Χαλίντ Χασάν και τον Μαχμούντ Αμπάς, ίδρυσε το κίνημα Φατάχ.

Η Φατάχ επεδίωκε την απελευθέρωση της Παλαιστίνης από Παλαιστίνιους. Για να το πετύχει, έπρεπε να πλοηγηθεί σε αυτό που ο Barahmeh αποκαλεί «εχθρική ζούγκλα της αραβικής πολιτικής» — αποφεύγοντας να πέσει υπό την επιρροή κανενός καθεστώτος, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούσε τα εδάφη και την υποστήριξή τους. «Ήταν σαν να προσπαθείς να τετραγωνίσεις τον κύκλο», σημειώνει.

Οι εσωτερικές συζητήσεις στη Φατάχ ήταν σφοδρές. Μια φράξια, υπό τον αλ-Ουαζίρ, ήθελε άμεση στρατιωτική δράση. Μια άλλη, υπό τον Χαλίντ Χασάν, προειδοποιούσε κατά της βιασύνης. Εκείνη την περίοδο αναδύθηκαν χαρακτηριστικά του Αραφάτ που θα τον ακολουθούσαν σε ολόκληρη τη ζωή του: η ικανότητα να πείθει σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις — «ένας προς έναν, οι άνθρωποι τον βρίσκαν πολύ αγαπητό» — αλλά και η φημισμένη οξυθυμία του, τα συναισθηματικά ξεσπάσματα, και μια τάση να «ισοπεδώνει» τους συνομιλητές του.

Η κριτική που εμφανίστηκε τότε από τους συντρόφους του — και θα τον ακολουθούσε μέχρι το τέλος — ήταν ότι ο Αραφάτ ήταν τακτικός αλλά όχι στρατηγικός: η ικανότητά του να αδράξει μια ευκαιρία και να την εκμεταλλευτεί ήταν ασύγκριτη, αλλά «η εκτίμηση των μακροπρόθεσμων στρατηγικών επιπτώσεων ήταν ελλιπής».

Γ΄ Μέρος: Από αντάρτης ήρωας — Ο πόλεμος του 1967 και η άνοδος στην ηγεσία

Το 1964, ο Νάσερ συγκάλεσε την πρώτη Αραβική Σύνοδο Κορυφής. Οι Άραβες ηγέτες ίδρυσαν τον Οργανισμό Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (ΟΑΠ/PLO) — αλλά σύμφωνα με τον Barahmeh, αυτή ήταν «μόνο μία από τις πολλές αραβικές πρωτοβουλίες για να συνενώσουν, ελέγξουν ή σαμποτάρουν οποιαδήποτε μορφή ανεξάρτητου παλαιστινιακού κινήματος απελευθέρωσης». Πιεσμένη, η Φατάχ ξεκίνησε διασυνοριακές επιθέσεις εναντίον ισραηλινών στόχων από τον Λίβανο, την Ιορδανία και τη Γάζα.

Η αλλαγή ήρθε το 1967, όταν το Ισραήλ νίκησε την Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία στον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Η αραβική αποτυχία «μεταστάθηκε». Αλλά το 1968, μαχητές της Φατάχ και τμήματα του ιορδανικού στρατού κατάφεραν να ανακόψουν και να αναγκάσουν σε υποχώρηση τους Ισραηλινούς σε μια μάχη στην κοιλάδα του Ιορδάνη. Αυτό χαιρετίστηκε ως νίκη — «σε αντιπαράθεση με την αραβική αποτυχία του προηγούμενου χρόνου, έγιναν ήρωες». Η Φατάχ εντάχθηκε στο PLO, έγινε το κυρίαρχο κόμμα, και μέχρι το 1969 ο Αραφάτ ανέλαβε πρόεδρος.

Σε 20 χρόνια μετά τη Νάκμπα, ο Αραφάτ και οι σύντροφοί του πέτυχαν κάτι θεμελιώδες: μετέτρεψαν τους Παλαιστίνιους, σύμφωνα με τον Barahmeh, «από την εικόνα του ανιθαγενούς πρόσφυγα στους επαναστάτες που πολεμούσαν για την απελευθέρωση της πατρίδας τους». Αυτό ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα του Αραφάτ.

Δ΄ Μέρος: Η καφίγια, η ομιλία στον ΟΗΕ και η «διεθνοποίηση» του αγώνα

Το δεύτερο μεγάλο επίτευγμα ήρθε στη σφαίρα της διπλωματίας και της εικόνας. Η στρατιωτική στολή, η πιστολοθήκη, η κουφίγια τοποθετημένη με τρόπο μοναδικό — αυτή η ενδυμασία έγινε συνώνυμη με τον Αραφάτ. Η καφίγια, το παραδοσιακό αραβικό μαντήλι, σε ασπρόμαυρη εκδοχή, ήταν αυτή που φορούσαν οι Παλαιστίνιοι αγρότες — σύμβολο της σύνδεσης του κοινού ανθρώπου με τη γη. Αλλά είχε και δεύτερη σημασία: κατά τη Μεγάλη Εξέγερση του 1936-1939, η κουφίγια φοριόταν από αντιστασιακούς που πολέμησαν εναντίον Βρετανών και Σιωνιστών. Ο Αραφάτ θεωρούσε τον εαυτό του συνέχεια αυτής της αντιστασιακής γραμμής.

Μεταξύ 1969 και 1974, ο PLO πέτυχε πρωτοφανή διπλωματικά κατορθώματα, αναγνωρισμένος ως ο μοναδικός νόμιμος εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού. Ο Αραφάτ ανέβηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο, ισάξιο — σύμφωνα με τον Barahmeh — «του Τσε Γκεβάρα, του Νέλσον Μαντέλα, του Φιντέλ Κάστρο, του Χο Τσι Μινχ».

Το αποκορύφωμα ήρθε το 1974, όταν ο Αραφάτ — ένας άνθρωπος που η Δύση θεωρούσε τρομοκράτη — κλήθηκε να ομιλήσει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Η ομιλία κατέληξε στην περίφημη φράση: «Μην αφήσετε τον κλάδο ελιάς να πέσει από το χέρι μου.» Η φράση, σύμφωνα με τον Barahmeh, είχε βαθύτερη σημασία: σηματοδοτούσε μια στροφή στη σκέψη του PLO — «από την απελευθέρωση στην ειρήνη». Ήταν η πρώτη αποδοχή της διχοτόμησης της Παλαιστίνης, κάτι «σεισμικό» για τους Παλαιστίνιους, που περάστηκε «με τον χαρακτηριστικό ισοπεδωτικό ηγετικό στυλ του Αραφάτ», προκαλώντας ρήξεις στη Φατάχ και τον PLO.

Ε΄ Μέρος: Μαύρος Σεπτέμβριος, Λίβανος, εξορία — Οι ήττες που ακολούθησαν

Παράλληλα με τις διπλωματικές νίκες, το παλαιστινιακό κίνημα δεχόταν βαριά πλήγματα. Ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας εκδίωξε βίαια το παλαιστινιακό κίνημα αντίστασης σε γεγονότα γνωστά ως «Μαύρος Σεπτέμβριος». Ο PLO μετέφερε τη βάση του στον Λίβανο. Η Αίγυπτος και η Συρία ξεκίνησαν ολομέτωπο πόλεμο εναντίον του Ισραήλ. Η Αίγυπτος υπέγραψε ειρήνη. Ακολούθησε η ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο το 1982, που ανάγκασε τον PLO να αποχωρήσει από τη Βηρυτό. Η νέα έδρα: η Τυνησία — 1.500 μίλια μακριά από το Ισραήλ.

Αυτό σήμαινε ότι για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, ο Αραφάτ και ο PLO δεν είχαν πλέον βάση σε γειτονική χώρα για να συνεχίσουν τον ένοπλο αγώνα. Ήταν μακριά από τον λαό που ισχυρίζονταν ότι εκπροσωπούσαν. Ο Αραφάτ βρισκόταν «μεταφορικά στην έρημο, στα πρόθυρα της αδιαφορίας», σημειώνει ο Barahmeh.

ΣΤ΄ Μέρος: Η πρώτη Ιντιφάντα και η αδράξιμη της ευκαιρίας

Αλλά δεν υπήρχε κανείς σαν τον Αραφάτ στο να βλέπει μια ευκαιρία και να την αρπάζει. Τον Δεκέμβριο του 1987, νέοι Παλαιστίνιοι στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και την Ιερουσαλήμ ξεσηκώθηκαν εναντίον της ισραηλινής στρατιωτικής κατοχής — οπλισμένοι με πέτρες. Η εικόνα «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ» συγκίνησε τον κόσμο και επανέφερε το παλαιστινιακό ζήτημα στη διεθνή σκηνή. Ο «γέρος στην Τύνιδα» τοποθετήθηκε αμέσως στο κέντρο, «συνενώνοντας τον λαϊκό αγώνα» με τον εαυτό του. Ο Αραφάτ διάβασε τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας.

Ζ΄ Μέρος: Το Όσλο — Η μεγάλη αμφιλεγόμενη στροφή

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, δύο σειρές ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων βρίσκονταν σε εξέλιξη: η μία επίσημη, υπό αμερικανική και σοβιετική μεσολάβηση στη Μαδρίτη, και η άλλη μυστική, σε εντολή του Αραφάτ, στο Όσλο. Η δεύτερη ήταν αυτή που σημείωσε πρόοδο και οδήγησε στις Συμφωνίες του Όσλο.

Ο Αραφάτ, «ενεργώντας μόνος του, χωρίς κανέναν έλεγχο από την παλαιστινιακή ηγεσία», σύμφωνα με τον Barahmeh, εξουσιοδότησε μαζικές υποχωρήσεις προς τους Ισραηλινούς σε αντάλλαγμα περιορισμένης αυτοδιοίκησης σε ορισμένες περιοχές της Δυτικής Όχθης, της Γάζας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Ο PLO θα αναγνώριζε το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, θα αποκηρύσσε τον ένοπλο αγώνα και θα αναλάμβανε τη διασφάλιση της ισραηλινής ασφάλειας.

Η τελετή υπογραφής το 1993, με τη χειραψία μεταξύ Αραφάτ, Ιτζάκ Ράμπιν και Μπιλ Κλίντον στον Λευκό Οίκο, αντιμετωπίστηκε με σφοδρή αντίδραση από Παλαιστίνιους σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Barahmeh επικαλέστηκε τη διαπίστωση του Edward Said: «Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, υπήρξε ένας μετασχηματισμός του παλαιστινιακού κινήματος, έγιναν λάθη, και υπήρξε αυτό που αποκαλώ εκούσια υποτέλεια. Ο PLO θα γινόταν ο εκτελεστής της κατοχής.»

Ένα χρόνο αργότερα, ο Αραφάτ κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης. Ήταν πλέον όχι μόνο πρόεδρος του PLO αλλά και πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής. Σύμφωνα με τον Barahmeh, «οι άνθρωποι στη Δυτική Όχθη ήταν εξίσου ενθουσιασμένοι και ανασφαλείς για το τι να περιμένουν από το Όσλο. Η προοπτική ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους γέμισε τους πάντες με ελπίδα. Αλλά η ελπίδα πέθανε γρήγορα.»

Η΄ Μέρος: Η κατάρρευση — Ράμπιν, Νετανιάχου, Καμπ Ντέιβιντ

Ο Ιτζάκ Ράμπιν δολοφονήθηκε από την ισραηλινή ακροδεξιά. Το Ισραήλ κατασκεύασε πρωτοφανή αριθμό εποικισμών, αποικίζοντας τη γη που θα αποτελούσε το μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος. Ο Νετανιάχου ανέβηκε στην εξουσία. Η Χαμάς εμφανίστηκε, χρησιμοποιώντας βία για να υπονομεύσει τις συνομιλίες. Ως πρόεδρος, ο Αραφάτ «επέδειξε πολύ μικρό ενδιαφέρον για τη διακυβέρνηση, προτιμώντας να είναι ο συμβολικός αρχηγός» — ακριβώς όπως στην Ιορδανία και τον Λίβανο. Ενδυνάμωσε ανθρώπους γύρω του, κάτι που οδήγησε σε «ανεξέλεγκτη διαφθορά».

Το 2000, μια τελευταία απόπειρα ειρήνης έγινε στο Καμπ Ντέιβιντ, μεταξύ Κλίντον, Μπαράκ και Αραφάτ. Ισχυρίστηκαν ότι ο Αραφάτ αποχώρησε από μια ιστορική συμφωνία. Λίγο μετά, ξέσπασε η δεύτερη Ιντιφάντα, πιο βίαιη και αιματηρή από την πρώτη. Τον Μάρτιο του 2002, ο ισραηλινός στρατός πολιόρκησε τον Αραφάτ στο αρχηγείο του στη Ραμάλα. «Ο κόσμος παρακολουθούσε αυτόν τον κάποτε μεγάλο άνθρωπο, του οποίου τα γεράματα προδίδονταν από ένα χείλος που τρεμόπαιζε, να γίνεται φυλακισμένος στο χρυσό κλουβί που είχε χτίσει ο ίδιος», περιγράφει ο Barahmeh.

Θ΄ Μέρος: Ο θάνατος και η αμφιλεγόμενη κληρονομιά

Το φθινόπωρο του 2004, ο Αραφάτ ασθένησε μυστηριωδώς. Μερικές εβδομάδες αργότερα πέθανε σε νοσοκομείο στο Παρίσι. Αν και δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ, η επικρατέστερη θεωρία ήταν ότι δηλητηριάστηκε με πολώνιο — «δολοφονήθηκε από συνεργάτες του που επιδίωκαν εξουσία και ενεργούσαν εκ μέρους των Ισραηλινών», σημειώνει ο Barahmeh. Η Παλαιστίνη και ο κόσμος θρήνησαν. Ο πατέρας του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος ήταν νεκρός — και μαζί του τελείωνε μια εποχή μισού αιώνα.

Γιατί ο Αραφάτ αποδέχτηκε το Όσλο αλλά όχι την τελική συμφωνία που θα παρέδιδε οριστικά τα παλαιστινιακά δικαιώματα; Η απάντηση, σύμφωνα με τον Barahmeh, βρίσκεται στο μοτίβο που εμφανίστηκε ξανά και ξανά: «Ήταν τακτικός αλλά όχι στρατηγικός. Υπέγραψε το Όσλο από θέση προσωπικής επιβίωσης και επιθυμίας να παραμείνει σχετικός. Όταν αντιμετώπισε τον κίνδυνο να παραγκωνιστεί στο περιθώριο της ιστορίας, αναζήτησε μια ευκαιρία, όπως είχε κάνει αμέτρητες φορές στις δεκαετίες του ’50, ’60 και ’70.»

Επίλογος: Μια κληρονομιά που δεν κλείνει σε μια λέξη

Η κληρονομιά του Γιάσερ Αραφάτ, όπως αναγνωρίζει ο Barahmeh, είναι «σύνθετη». Ήταν «πατρική φιγούρα, ήρωας, επαναστάτης — αλλά και ένας άνθρωπος με ελαττώματα, που κατέληξε να διαπράξει μια αμαρτία που κόστισε ακριβά στον παλαιστινιακό σκοπό». Αλλά, προσθέτει: «Είναι δίκαιο να τον κρίνουμε μόνο για το Όσλο; Δεν νομίζω.»

Αυτό που ο Αραφάτ και η γενιά του κατάφεραν στις δεκαετίες μετά τη Νάκμπα ήταν, κατά τον Barahmeh, «εξαιρετικό»: μεγάλο μέρος της διεθνούς αναγνώρισης και αλληλεγγύης που βλέπουμε σήμερα «χτίστηκε στους ώμους τους». Και το σημαντικότερο: «Όταν η παλαιστινιακή ψυχή μαστιζόταν από ηττοπάθεια, αμφισβήτησαν περιφερειακές και παγκόσμιες υπερδυνάμεις για να αποκαταστήσουν την παλαιστινιακή αυτενέργεια και αυτοπεποίθηση — από πρόσφυγες σε επαναστάτες.»

Η τελική θέση του Barahmeh δεν αφήνει περιθώρια αμφισημίας: «Πρέπει να αναιρέσουμε αυτό που έκανε ο Αραφάτ. Η διχοτόμηση της Παλαιστίνης και η λύση δύο κρατών επιβλήθηκαν πάντα στους Παλαιστίνιους από τη Δύση. Είναι καιρός να επανατοποθετήσουμε το παλαιστινιακό όραμα. Η απελευθέρωση σημαίνει όλη τη γη — όχι ένα μέρος της.» Είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, η ιστορία του Αραφάτ παραμένει αδύνατη να κλείσει σε μια λέξη. Ακριβώς όπως η ιστορία της Παλαιστίνης.

Βάσει της ανάλυσης του Salem Barahmeh για το κανάλι Uncivilised

 

Ο πόλεμος στο Ιράν μπορεί να μας σκοτώσει όλους – Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τον έλεγχο των γεγονότων

Αγώνας της Κρήτης
-
0
Ο πόλεμος στο Ιράν μπορεί να μας σκοτώσει όλους – Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τον έλεγχο των γεγονότων

Ιρανικά drones έπληξαν το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου του Κουβέιτ για δεύτερη μέρα. Πολλαπλές πυρκαγιές ξέσπασαν στο διυλιστήριο Μίνα αλ-Αχμάντι (Mina al-Ahmadi), το οποίο επεξεργάζεται περίπου 730.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα, νωρίς σήμερα το πρωί.

Οι παρατηρητές του πολέμου δι’ αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία θα σημειώσουν πώς τα drones έχουν αλλάξει θεμελιωδώς τη φύση του σύγχρονου πολέμου, πηγαίνοντας ακριβώς το είδος του ασύμμετρου πολέμου στον οποίο εμπλέκεται το Ιράν σε ένα νέο επίπεδο. Οι μέρες των τεράστιων αεροπλανοφόρων και των φαλαγγών αρμάτων μάχης που έλεγχαν το πεδίο της μάχης έχουν περάσει, τα drones καθιστούν βασικούς στόχους ευάλωτους με τρόπους που ποτέ προηγουμένως δεν είχαν προβλεφθεί.

Είναι το πλέγμα των ουκρανικών drones επιτήρησης και επίθεσης που έχει επιβραδύνει σε μεγάλο βαθμό τη ρωσική προέλαση στην Ουκρανία, όλα τα θαυματουργά όπλα του ΝΑΤΟ από άρματα μάχης, πυραύλους και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού έχουν αποτύχει και όλα για τον ίδιο λόγο – τα ρωσικά drones τα βρήκαν και στη συνέχεια το ρωσικό πυροβολικό τα κατέστρεψε. Ιρανικά drones έχουν καταστρέψει αμερικανικές εγκαταστάσεις ραντάρ στον Κόλπο, μερικά drones των 50.000 δολαρίων για να αφαιρέσουν ένα ζωτικό στρατηγικό πλεονέκτημα που κόστισε στις ΗΠΑ δισεκατομμύρια δολάρια για να κατασκευαστεί. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα αντικατασταθούν ποτέ, κυρίως επειδή η ίδια τους η καταστροφή παρέχει άφθονες αποδείξεις για την αναποτελεσματικότητά τους απέναντι στην ίδια την απειλή από την οποία υποτίθεται ότι θα προστάτευαν.

Δεν είμαι ο μόνος παρατηρητής των γραμμών του μετώπου στην Ουκρανία που παρατηρεί μια σχετική έλλειψη ρωσικών drones τις τελευταίες 4-6 εβδομάδες, αυτό είναι περίεργο επειδή η Ρωσία κατασκευάζει περισσότερα από την Ουκρανία. Πού έχουν πάει όλα τα drones ή τα ανταλλακτικά για drones; Ίσως ήδη γνωρίζουμε και το Ιράν έχει εφοδιαστεί με αρκετά drones και ανταλλακτικά για να συνεχίσει τις επιθέσεις με drones για πολύ καιρό.

Ακόμη κι αν οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) έχαναν τον έλεγχο της Τεχεράνης (πράγμα που τώρα φαίνεται απίθανο), το Ιράν είναι ένα τόσο τεράστιο γεωγραφικά έθνος που μονάδες με drones θα μπορούσαν να επιχειρούν για χρόνια, κρατώντας κλειστά τα Στενά του Ορμούζ, υποβαθμίζοντας αργά την ενεργειακή υποδομή των κρατών του κόλπου και μάλιστα επιτιθέμενες στις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης που κρατούν ζωντανά κράτη του κόλπου όπως η Σαουδική Αραβία.

Ανά πάσα στιγμή το Ιράν θα μπορούσε να καταστρέψει τις πάνω από 400 εγκαταστάσεις αφαλάτωσης που βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο, καθιστώντας έτσι μεγάλα τμήματα της περιοχής ακατοίκητα και πυροδοτώντας μια ανθρωπιστική καταστροφή που θα έβλεπε περισσότερα από εκατό εκατομμύρια πρόσφυγες να μετακινούνται. Το να βυθιστεί ολόκληρος ο Περσικός Κόλπος σε πολιτισμική κατάρρευση θα βόλευε μια χαρά το Ισραήλ και θα θεωρούνταν ως εκπλήρωση των σιωνιστικών ερμηνειών της θεολογίας των εσχάτων καιρών τόσο στο Ισραήλ όσο και στις ΗΠΑ. Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο η ανίερη συμμαχία μεταξύ του εβραϊκού Σιωνισμού, του αμερικανικού χριστιανικού Σιωνισμού και της Νέας Αποστολικής Μεταρρύθμισης είναι τόσο απίστευτα επικίνδυνη.

Το Ισραήλ επιτέθηκε στο κοίτασμα φυσικού αερίου Σάουθ Παρς του Ιράν, ακριβώς επειδή θέλει να προκαλέσει μια αποκαλυπτική απάντηση από το Ιράν, μια απάντηση που είτε θα παρέδιδε μια ρημαγμένη Μέση Ανατολή στα χέρια τους και θα παρείχε τη «δικαιολογία» για την εκτόξευση ισραηλινών πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν. Σοκάρεστε από αυτό; Πιστεύετε ότι είναι υπερβολικό ή κινδυνολογικό; Ποτέ μην στοιχηματίζετε ενάντια στον κυνισμό και τον σαδισμό του Ισραήλ – θα έχουν αναλύσει αυτό το σενάριο σε ασκήσεις προσομοίωσης πολέμου (war gamed) πολλές φορές.

Η συγκεχυμένη αντίδραση του Λευκού Οίκου τους είδε να αρνούνται με εντελώς μη πειστικό τρόπο ότι γνώριζαν ή ενέκριναν την επίθεση του Ισραήλ στις υποδομές φυσικού αερίου του Ιράν. Αυτό ρίχνει φως στον συνεχιζόμενο πόλεμο εντός της κυβέρνησης του Τραμπ μεταξύ πραγματιστών, φαντασιόπληκτων των στρατιωτικών βιντεοπαιχνιδιών και θρησκευτικών φανατικών. Ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος για την κλίκα των γελωτοποιών και των παράφρονων του Τραμπ; Φαίνεται, στην καλύτερη περίπτωση, ασαφές.

Ενώ ο Τραμπ και στοιχεία της κυβέρνησής του ξεκάθαρα θέλουν απεγνωσμένα να βγουν από τον πόλεμο που ξεκίνησαν, έχουν χάσει τον έλεγχο των γεγονότων και η ρίψη περισσότερων βομβών στην κατάσταση δεν λύνει τίποτα. Είναι άραγε σαφές ότι οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) μπορούν να διατηρήσουν τη διοίκηση και τον έλεγχο των δυνάμεών τους, ενώ κάθε μέρα το Ισραήλ δολοφονεί τους διοικητές τους;

Ο ίδιος ο Τραμπ είναι ξεκάθαρα διανοητικά διαταραγμένος, ο Λευκός Οίκος βρίσκεται σε απόλυτο χάος και είναι γεμάτος με ανθρώπους που αναζητούν ενεργά τον Αρμαγεδδώνα. Στο Ιράν, μια στρατιωτικοποιημένη κυβέρνηση, σκόπιμα αποκεντρωμένη ώστε να αντιστέκεται ακριβώς στο είδος της επίθεσης που αντιμετωπίζει τώρα, διατηρεί αρκετή συμβατική δύναμη πυρός για να καταστρέψει τις ενεργειακές υποδομές και τα αποθέματα νερού ολόκληρου του Περσικού Κόλπου. Το Ισραήλ διοικείται από αυτουργούς γενοκτονίας χωρίς κανέναν σεβασμό για την ηθική, τον νόμο ή πράγματι την ανθρώπινη ζωή. Όλες οι πλευρές διατηρούν τρομακτικές καταστροφικές ικανότητες, αλλά ποιος διατηρεί τον έλεγχο ή την αυτοσυγκράτηση; Κάποιος;

«Κράξτε όλεθρο και αμολήστε τα σκυλιά του πολέμου!»

Πρόκειται να τελειώσει ο όλεθρος (όπως πιστεύουν ξεκάθαρα οι αγορές πετρελαίου) ή πλησιάζουν σύντομα οι έσχατοι καιροί; Είτε έτσι είτε αλλιώς, η κατάσταση στο Ιράν είναι εξίσου επικίνδυνη με την κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962, και οι άνθρωποι που γκρινιάζουν για το κόστος της βενζίνης στις αντλίες θα ήταν προτιμότερο να προσπαθήσουν να συνετίσουν τις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους.

Εάν πρόκειται να υπάρξει ένα τέλος στο σπιράλ της κλιμάκωσης και των συνεπειών στη Μέση Ανατολή, τότε θα είναι οι ΗΠΑ και ο Τραμπ που θα πρέπει να παραδεχτούν την ήττα τους («cry uncle») και να αποχωρήσουν – όχι το Ιράν.

Έχουν απομείνει αρκετοί άνθρωποι στην Ουάσιγκτον ικανοί να δουν και να αποτρέψουν αυτή την επερχόμενη αποκάλυψη; Ειλικρινά αμφιβάλλω, αλλά προσεύχομαι να κάνω λάθος.

sodiumhaze.substack.com

«Λαλώ σου τα: Εγίναμεν πρόσφυγες!»: Η προφορική μνήμη της Αμμοχώστου σε μια νέα εκδοτική καταγραφή

Αγώνας της Κρήτης
-
0
«Λαλώ σου τα: Εγίναμεν πρόσφυγες!»: Η προφορική μνήμη της Αμμοχώστου σε μια νέα εκδοτική καταγραφή

Η μνήμη της Αμμοχώστου και η τραυματική εμπειρία του εκτοπισμού επανέρχονται στο προσκήνιο μέσα από τη νέα εκδοτική προσπάθεια της Πολιτιστικής Εταιρείας Κρήτης. Το βιβλίο με τίτλο «Λαλώ σου τα: Εγίναμεν πρόσφυγες!», που κυκλοφορεί το 2026, αποτελεί μια βαθιά κατάδυση στις μαρτυρίες 14 ανθρώπων που είδαν τη ζωή τους να ανατρέπεται βίαια, προσφέροντας μια αδιαμεσολάβητη ματιά στην ιστορία μέσα από την προφορική παράδοση των πρωταγωνιστών της.

Η έκδοση αποτελεί προϊόν συστηματικής έρευνας και συνεντεύξεων του Ματθαίου Φραντζεσκάκη, με την επιμέλεια των καταγραφών να ανήκει στον Κώστα Κοσμαδάκη. Στις 324 σελίδες του, το έργο αποτυπώνει τις προσωπικές διαδρομές 14 προσώπων που, μέσα σε μία μόνο νύχτα, υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, τα σχέδια και τα όνειρά τους.

Πρόκειται για ανθρώπους που σπάνια βρίσκουν βήμα στον δημόσιο διάλογο, καθώς ο λόγος τους δεν υπακούει στον κυρίαρχο πολιτικό ορθολογισμό, αλλά πηγάζει από το συναίσθημα και το προσωπικό βίωμα. Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, από νοικοκύρηδες στα σπίτια τους στην Αμμόχωστο, μετατράπηκαν σε πρόσφυγες της εισβολής, κουβαλώντας έκτοτε τα σημάδια αυτής της μετάβασης για μια ολόκληρη ζωή.

Διατηρώντας την αυθεντικότητα του λόγου

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της έκδοσης είναι η προσπάθεια διατήρησης της προφορικότητας. Η επιλογή αυτή έγινε συνειδητά, ώστε να υπάρξει η ελάχιστη δυνατή παρέμβαση τόσο στο περιεχόμενο των όσων εμπιστεύτηκαν οι μάρτυρες στους ερευνητές, όσο και στον ιδιαίτερο τρόπο αφήγησής τους.

«Λαλώ Σου Τα – μου είπαν- από καρδιάς και έτσι κατεγράφησαν και παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο», σημειώνουν οι συντελεστές, υπογραμμίζοντας το αίσθημα ευγνωμοσύνης προς τους ανθρώπους που μοιράστηκαν τις μνήμες τους.

Το βιβλίο, διαστάσεων 17×24, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης – Πυξίδα της Πόλης (Isbn 978-618-5888-24-4) με τιμή λιανικής τα 26,50 ευρώ. Η διάθεσή του γίνεται μέσω βιβλιοπωλείων αλλά και της ψηφιακής πλατφόρμας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων.

Η κυκλοφορία του «Λαλώ σου τα: Εγίναμεν πρόσφυγες!» εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ανάδειξης της προφορικής ιστορίας, όπου η αφήγηση του «μικρού» ανθρώπου καθίσταται το θεμέλιο για την κατανόηση των μεγάλων ιστορικών γεγονότων.

Η φράση «Λαλώ σας τα! γιατί Ιστορία μας είναι η Ιστορία του Τόπου Μας» συνοψίζει τη φιλοσοφία του έργου: η ιστορία δεν είναι μόνο οι αριθμοί και οι ημερομηνίες των αρχόντων, αλλά οι ζωές εκείνων που τις βίωσαν.

Η συγκεκριμένη έκδοση προσφέρει ένα πολύτιμο αρχείο μνήμης, διασφαλίζοντας ότι οι φωνές της Αμμοχώστου θα συνεχίσουν να ακούγονται, αναλλοίωτες και αυθεντικές, αποτελώντας μέρος της συλλογικής μας εθνικής μνήμης.

Η πρόεδρος του Μεξικού επιδιώκει να ξεκινήσει ξανά τις αποστολές πετρελαίου στην Κούβα αδιαφορώντας για το εμπάργκο των ΗΠΑ

Αγώνας της Κρήτης
-
0
Η πρόεδρος του Μεξικού επιδιώκει να ξεκινήσει ξανά τις αποστολές πετρελαίου στην Κούβα αδιαφορώντας για το εμπάργκο των ΗΠΑ

Η πρόεδρος του Μεξικού Κλαούντια Σέινμπαουμ (Claudia Sheinbaum) δήλωσε αυτή την Πέμπτη ότι η κυβέρνησή της θα στείλει σύντομα βοήθεια στην Κούβα με τη μορφή προμηθειών πετρελαίου· αξιωματούχοι αναλύουν επί του παρόντος διάφορες μεθόδους για να το υλοποιήσουν, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα της αυστηροποίησης του αποκλεισμού που έχουν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες.

«Εξετάζουμε διαφορετικές προσεγγίσεις. Θα παρέχουμε μια ενημέρωση σύντομα. Διερευνούμε διάφορες πιθανότητες», δήλωσε η Πρόεδρος κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ενώ τόνισε ότι «η Δεξιά γίνεται—γίνεται έξω φρενών—κάθε φορά που το λέμε αυτό: είμαστε ένα κυρίαρχο έθνος, ελεύθερο να συνάπτει εμπορικές συμφωνίες με οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο».

Πρόσθεσε επίσης ότι, όσον αφορά την «ανθρωπιστική βοήθεια αυτή τη στιγμή που ο λαός της Κούβας υποφέρει τόσο πολύ, αναζητούμε επομένως μηχανισμούς για να συνεχίσουμε να βοηθάμε τον κουβανικό λαό».

Η πρόεδρος του Μεξικού επανέλαβε ότι «υποστηρίζει την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας» απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πλαίσιο των μαζικών διακοπών ρεύματος που βιώνει αυτή τη στιγμή ο κουβανικός λαός.

Η μεξικανική κυβέρνηση, υπό την ηγεσία της Σέινμπαουμ, έχει αποστείλει σε τρεις περιπτώσεις πλοία του Πολεμικού Ναυτικού που μετέφεραν τρόφιμα και άλλα αγαθά στο έθνος της Καραϊβικής, και έχει επιβεβαιώσει ότι αυτή η υποστήριξη θα συνεχιστεί.

Εν τω μεταξύ, το περασμένο Σάββατο, ο πρώην πρόεδρος Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ (Andrés Manuel López Obrador) κάλεσε τους Μεξικανούς να καταθέσουν χρήματα σε έναν λογαριασμό που δημιουργήθηκε από ιδιώτες —συμπεριλαμβανομένων συγγραφέων και δημοσιογράφων— με σκοπό την αγορά τροφίμων, φαρμάκων, πετρελαίου και βενζίνης για να σταλούν στον λαό της Κούβας.

Στις 29 Ιανουαρίου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα που εξουσιοδοτεί την Ουάσιγκτον να επιβάλει δασμούς σε αγαθά που προέρχονται από χώρες οι οποίες προμηθεύουν πετρέλαιο στην Κούβα. Αυτή η ενέργεια από τον ένοικο του Λευκού Οίκου διέκοψε τις προμήθειες καυσίμων στο μεγαλύτερο νησί των Αντιλλών, πυροδοτώντας μια άνευ προηγουμένου ενεργειακή κρίση στο νησί.

ΠΙΣΤΩΣΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Πρόσθεσε επίσης ότι, όσον αφορά την «ανθρωπιστική βοήθεια αυτή τη στιγμή που ο λαός της Κούβας υποφέρει τόσο πολύ, αναζητούμε επομένως μηχανισμούς για να συνεχίσουμε να βοηθάμε τον κουβανικό λαό». Φωτογραφία: Κυβέρνηση του Μεξικού

teleSUR

Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων επιτίθεται σε Κωνσταντοπούλου-Καρυστιανού: «Τραμπουκισμοί και κατάληψη δημόσιων χώρων»

Αγώνας της Κρήτης
-
0
Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων επιτίθεται σε Κωνσταντοπούλου-Καρυστιανού: «Τραμπουκισμοί και κατάληψη δημόσιων χώρων»

Με ανακοίνωσή τους οι Εισαγγελείς και οι δικαστές, εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Μαρίας Καρυστιανού, με αφορμή την παρουσία τους το βράδυ στο δικαστικό μέγαρο της Λάρισας.

Η Ένωση κάνει λόγο για «τραμπουκισμούς, κατάληψη δημόσιου χώρου και εκδίωξη δικαστικών λειτουργών», κατακρίνοντας το μεταμεσονύχτιο βίντεο που ανάρτησε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας.

Η ανακοίνωση

«Τα όσα πρωτοφανή διαδραματίζονται στο Δικαστήριο της Λάρισας με το δίδυμο Κωνσταντοπούλου- Καρυστιανού και την τέλεση σοβαρών αυτόφωρων κακουργημάτων και πλημμελημάτων, θυμίζουν σκηνές άγριας Δύσης.

Τραμπουκισμοί, κατάληψη δημοσίων χώρων, εκδίωξη δικαστικών λειτουργών που βρίσκονται στα όρια των ανθρωπίνων αντοχών, παράνομες βιντεοσκοπήσεις διακινούνται στο διαδίκτυο ως κατόρθωμα και επιβεβαίωση ενός ψεύτικου αντισυστημισμού που κρύβει φασιστική νοοτροπία.

Είναι δηλωμένη πρόθεση τους πλέον να δυναμιτίσουν την κατάσταση και με κάθε τρόπο να μην διεξαχθεί η δίκη για το δυστύχημα των Τεμπών. Έχουν πέσει οι μάσκες και αποκαλύφθηκε το ψεύτικο ενδιαφέρον τους για απόδοση Δικαιοσύνης. Έχουν βάλει απέναντι τους συγγενείς των θυμάτων που περιμένουν 3 χρόνια την έναρξη της διαδικασίας, τους δικηγόρους που έχουν ετοιμαστεί για να ασκήσουν τα υπερασπιστικά τους καθήκοντα, την κοινωνία ολόκληρη που ζητά Δικαιοσύνη.

Μοναδικός στόχος τους είναι η πολιτική εκμετάλλευση μιας ποινικής διαδικασίας αξιοποιώντας κενά της νομοθεσίας και κάλυψη από την βουλευτική ασυλία,  ρωγμές ενός συστήματος που επιτρέπει τέτοιους ακροβατισμούς. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ενθάρρυνση οι εισαγγελείς για να κινηθούν οι ποινικές διώξεις αυτεπάγγελτων αδικημάτων, ούτε οι δικηγορικοί σύλλογοι για σοβαρά πειθαρχικά αδικήματα μελών τους, ούτε η Κυβέρνηση για να λάβει τα απαραίτητα νομοθετικά μέτρα που προτείναμε εδώ και καιρό ώστε να ξεκινήσει ομαλά η διαδικασία στο ακροατήριο την Δευτέρα.

topontiki.gr
1...178179180...15.435Σελίδα 179 από 15.435

Σχετικά με εμάς

O “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες.

Χρήσιμες Σελίδες

- Ποιοι είμαστε
- Στείλτε το άρθρο σας
- Κάντε μια δωρεά

Μέλος του IFJ

Ο "Αγώνας της Κρήτης" συμμετέχει στην πρωτοβουλία Journalism Trust Initiative

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΓΙΝΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΣ

Copyright © 1981-2023 | ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΡΗΤΗΣ ΙΚΕ | ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ 51, ΧΑΝΙΑ, 73134, ΚΡΗΤΗ | ΤΗΛ.: 28210-74544 | ΕΜΑΙL: news@agonaskritis.gr | Created by Websitepro