Ενόψει των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών, μια συστηματική ανατομία του νομικού και θεσμικού πλαισίου που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από το 2010 έρχεται στο προσκήνιο μέσα από δημόσια παρέμβαση του Υποναυάρχου Λ.Σ. (ε.α.) και νομικού, Αντώνη Παπαντωνίου. Βασιζόμενος στην πολυσυζητημένη νομική τεκμηρίωση του αείμνηστου Ομότιμου Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, Γιώργου Κασιμάτη, καθώς και σε επίσημα πορίσματα διεθνών οργανισμών, ο κ. Παπαντωνίου επαναφέρει τη συζήτηση γύρω από τις συνταγματικές, διεθνείς και οικονομικές προεκτάσεις των δανειακών συμβάσεων. Η παρέμβαση αυτή, η οποία αποσκοπεί στον απεγκλωβισμό του εκλογικού σώματος από τη συμβατική αποδοχή της υφιστάμενης κατάστασης, επιχειρεί να αναδείξει τις μακροχρόνιες δεσμεύσεις της χώρας, καλώντας τους πολίτες σε συνειδητή λήψη αποφάσεων μακριά από προσωποκεντρικές θεωρήσεις.
Ακολουθεί το κείμενο που έχει τίτλο “Αυταπάτες”:
Με τη ματιά στο μέλλον και ως συνειδητός πολίτης, θεωρώ καθήκον μου, εν όψει των έντονων διεργασιών για τις εκλογές που έρχονται, να συμβάλω σε μια προσπάθεια να γίνει κατανοητή η απόλυτη σήψη την οποία βιώνουμε κυρίως από το 2010. Μακριά από θεοποιήσεις προσώπων και δοξαστικά προθέσεων, στόχος είναι να γίνει δυνατός ο απεγκλωβισμός του λαού από την υποταγή και τον συμβιβασμό με την εξουσία.
Σκοπός μου δεν είναι καμία αντιπαράθεση με κανέναν, παρά μόνον η υπεύθυνη ενημέρωση του λαού με βάση την αλήθεια — αυτή τη σπάνια έννοια, που αποτελεί και τον μεγαλύτερο εχθρό της παράνομης εξουσίας.
Θα καταγράψω, λοιπόν, με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια και πάντα, όπως άλλωστε συνηθίζω, με παραπομπή σε πηγές, το καθεστώς που επιβλήθηκε το 2010, χωρίς καθόλου προσωπικές κριτικές. Ο αναγνώστης καλείται να κάνει τις δικές του εκτιμήσεις για το κατά πόσο είναι δυνατόν να επανέλθει η ζωή μας, έστω, στο σημείο που βρισκόταν λίγο πριν. Το μόνο που θα σας παρακαλέσω είναι να κάνετε υπομονή, γιατί το κείμενο, αν και πολύ περιεκτικό, είναι αρκετά μεγάλο. Νομίζω, όμως, ότι αξίζει τον κόπο, προκειμένου να πάρετε αποφάσεις συνειδητά, γιατί αυτές θα είναι αποφάσεις ζωής.
Νομικό Καθεστώς
Οι Κύριοι Άξονες της Νομικής Τεκμηρίωσης του Γιώργου Κασιμάτη
Η νομική τεκμηρίωση του Γιώργου Κασιμάτη, Ομότιμου Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, για την πρώτη δανειακή σύμβαση της Ελλάδας (Μάιος 2010) και τα μνημόνια, καταλήγει στο ότι τα κείμενα αυτά είναι αυτοδύναμα άκυρα και ανυπόστατα, καθώς παραβιάζουν θεμελιώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου, του Συντάγματος και της εθνικής κυριαρχίας:
Παραίτηση από την ασυλία: Η Ελλάδα παραιτήθηκε ρητά, αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας για όλα τα περιουσιακά της στοιχεία. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο καθηγητής: «Αυτό δεν το υπογράφεις ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο».
Υπαγωγή στο Αγγλικό Δίκαιο: Η ερμηνεία και η εκτέλεση της σύμβασης μεταφέρθηκαν εκτός ελληνικής δικαιοδοσίας, καθιστώντας αρμόδια τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου και το αγγλικό δίκαιο.
Δέσμευση δημόσιας περιουσίας: Τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των φυσικών πόρων και της δημόσιας γης, τέθηκαν στη διάθεση των δανειστών ως εγγύηση για την αποπληρωμή του χρέους.
Μονομερή δικαιώματα δανειστών: Οι δανειστές απέκτησαν το δικαίωμα να καταγγείλουν τη σύμβαση και να απαιτήσουν άμεση αποπληρωμή του χρέους, χωρίς η Ελλάδα να έχει αντίστοιχα όπλα άμυνας.
Λόγοι Ακυρότητας κατά το Διεθνές Δίκαιο
Σύμφωνα με την εισήγησή του, μεταξύ άλλων και ενώπιον της «Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους της Βουλής», οι συμβάσεις πάσχουν από νομική ανυπαρξία (είναι ανυπόστατες) λόγω των εξής παραγόντων:
Κατάσταση Ανάγκης (State of Necessity): Το διεθνές δίκαιο απαγορεύει τη λήψη μέτρων που καταστρέφουν τις βασικές δομές διαβίωσης του λαού (Υγεία, Παιδεία, Εργασία) για την εξυπηρέτηση ενός χρέους.
Προϊόν Καταναγκασμού: Η υπογραφή των συμβάσεων έγινε υπό καθεστώς εκβιασμού και οικονομικής ασφυξίας, γεγονός που ακυρώνει τη νόμιμη βούληση του συμβαλλομένου κράτους.
Παραβίαση Αναγκαστικού Δικαίου (Jus Cogens): Οι όροι των συμβάσεων παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών, τα οποία υπερέχουν έναντι οποιασδήποτε οικονομικής συμφωνίας.
Συνταγματική Εκτροπή
Η κατάλυση του Συντάγματος συντελέστηκε καθώς:
Η μεταβίβαση κυριαρχικών αρμοδιοτήτων σε αλλοδαπούς φορείς απαιτούσε την αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών, βάσει του Άρθρου 28 του Συντάγματος, η οποία σκοπίμως παρακάμφθηκε.
Οι νόμοι των μνημονίων στερούσαν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο τη νομοθετική του αυτονομία, αφού οι αποφάσεις επιβάλλονταν προδιαγεγραμμένα από την Τρόικα.
Δήλωση του Γιώργου Κασιμάτη για τις Εκλογές
Ο καθηγητής είχε επανειλημμένα δηλώσει ότι: «Εκλογές υπό καθεστώς δανειακής και μνημονιακής κατοχής αποτελούν συμμετοχή σε ένα τελούμενο έγκλημα κατά της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας». Συνέδεε τη θέση αυτή με τη θεμελιώδη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, υποστηρίζοντας ότι:
Όταν μια χώρα τελεί υπό ξένο οικονομικό και θεσμικό έλεγχο, η βούληση του εκλογικού σώματος είναι προκατασκευασμένη και εγκλωβισμένη.
Οι πολιτικές δυνάμεις που συναινούν στις απαιτήσεις των πιστωτών παραβιάζουν το Σύνταγμα.
Οποιαδήποτε θεσμική διαδικασία, όπως οι εκλογές ή η συνταγματική αναθεώρηση υπό αυτές τις συνθήκες, στερείται δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Η Κοινή Δήλωση των Πέντε Καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου
Η ψήφιση του μνημονίου συνιστά εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα. Ακολουθεί η κοινή δήλωση των καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου: Γιώργου Κασιμάτη (Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών), Ανδρέα Δημητρόπουλου (Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών), Γιώργου Κατρούγκαλου (Καθηγητή Πανεπιστημίου Θράκης), Ηλία Νικολόπουλου (Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου) και Κώστα Χρυσόγονου (Καθηγητή Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης):
«Αισθανόμαστε την υποχρέωση να επισημάνουμε προς τη Βουλή και τον Ελληνικό Λαό ότι το κείμενο που καλείται σήμερα να ψηφίσει η Λαϊκή Αντιπροσώπευση, παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, καθώς και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου, για τους λόγους που ακολουθούν:
Η παρούσα Βουλή εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 κάτω από εντελώς διαφορετικές πολιτικές προϋποθέσεις και η λαϊκή εντολή προς αυτήν, κατά την έννοια του Άρθρου 41 του Συντάγματος, ήταν διαμετρικά αντίθετη από όσα προβλέπει τώρα το κατατεθειμένο κείμενο. Λείπει, συνεπώς, η δημοκρατική νομιμοποίηση για την ψήφισή του.
Το περιεχόμενο που καλείται να ψηφίσει η Βουλή είναι προϊόν οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969 για το Δίκαιο των Συνθηκών (Άρθρο 52).
Το κείμενο που κατατέθηκε προς ψήφιση δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα ούτε σχέδιο νόμου (δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις νομοθετικού περιεχομένου) ούτε σχέδιο νόμου κυρωτικού διεθνούς σύμβασης (δεδομένου ότι δεν περιέχει το υπογεγραμμένο κείμενο της διεθνούς σύμβασης). Πρόκειται για ένα κείμενο προγράμματος που επιχειρεί να δεσμεύσει ανεπίτρεπτα επί δεκαετίες το μέλλον της χώρας. Παρουσιαζόμενο, συνεπώς, ως δεσμευτικό κείμενο νόμου, παραβιάζει την αντιπροσωπευτική αρχή και την κατά το Σύνταγμα άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας (Άρθρο 26 του Συντάγματος).
Το κείμενο επιχειρείται να υπερψηφιστεί κατά παράβαση του Άρθρου 29 του Συντάγματος, στο βαθμό που επιβάλλεται κομματική πειθαρχία χωρίς προηγούμενη εσωτερική ψηφοφορία και απόφαση των συλλογικών κομματικών οργάνων.
Η πρόβλεψη ότι οι νέες δανειακές συμβάσεις θα ισχύουν από την υπογραφή τους, χωρίς προηγούμενη κύρωση από τη Βουλή, παραβιάζει το Άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς επίσης και το διεθνές δίκαιο (Διεθνή Σύμβαση της Βιέννης του 1969 για το Δίκαιο των Συνθηκών).
Οι συνταγματικές και διεθνούς δικαίου εγγυήσεις σεβασμού και προστασίας της εθνικής κυριαρχίας προσβάλλονται επιπλέον:
α) με την επανάληψη —όπως και στη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 10ης Μαΐου 2010— της ρήτρας παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας,
β) με τον υπερδανεισμό της χώρας και την άμεση στέρηση της δυνατότητας ικανοποίησης των βασικών αναγκών του ελληνικού λαού και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των Ελλήνων πολιτών,
γ) με τη σώρευση επαχθούς δανεισμού, και
δ) με την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και όχι του δημόσιου διεθνούς δικαίου που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις των κρατών.
Συνεπώς, το κείμενο που καλείται η Βουλή να ψηφίσει παραβιάζει στον πυρήνα του τις συνταγματικές εγγυήσεις της εθνικής κυριαρχίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής αρχής (Άρθρο 1 του Συντάγματος).
Τα μέτρα που προβλέπει το προς ψήφιση κείμενο ότι θα επιβληθούν στον ελληνικό λαό, παραβιάζουν τις αρχές της ισότητας των βαρών και του κοινωνικού κράτους δικαίου (Άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος). Παραβιάζουν, επίσης, θεμελιώδεις εγγυήσεις της Συνθήκης της Λισαβόνας, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε., καθώς και τις εγγυήσεις του Διεθνούς Εργατικού Δικαίου. Η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά, συνεπώς, εκτροπή από τη συνταγματική, ευρωπαϊκή και διεθνή έννομη τάξη».
Εκθέσεις Διεθνών Οργανισμών
Μεταξύ των ετών 2010 έως 2015, λόγω των αλλεπάλληλων μεγάλων διαδηλώσεων σε όλες τις πόλεις με επίκεντρο την Αθήνα, της σφοδρής καταστολής από τις δυνάμεις ασφαλείας, αλλά και των χιλιάδων αυτοκτονιών και της μαζικής, αναγκαστικής μετανάστευσης επιστημόνων και πολιτών για εξεύρεση εργασίας (brain drain), έφτασαν στην Ελλάδα απεσταλμένοι από διεθνείς οργανισμούς για να ερευνήσουν την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ακολουθεί η καταγραφή και τα συμπεράσματα των εκθέσεών τους:
Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 13ης Μαρτίου 2014: Με τη σύμφωνη γνώμη της Επιτροπής Συνταγματικών και Οικονομικών Υποθέσεων σχετικά με το Πρόγραμμα Προσαρμογής της Ελλάδας (2013/2277-INI):
Παρ. 80: Εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι τα προγράμματα δεν δεσμεύονται από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, επειδή τα προγράμματα αυτά δεν βασίζονται στο πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης.
Παρ. 81: Τονίζει ότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα πρέπει να τηρούν υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρ. 82: Τονίζει ότι η επιδίωξη οικονομικής και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στα κράτη-μέλη και στην Ένωση στο σύνολό της δεν πρέπει να υπονομεύει την κοινωνική σταθερότητα, το ευρωπαϊκό κοινωνικό πρότυπο και τα κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών. Ζητά την αναγκαία συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων στον σχεδιασμό και την εφαρμογή των προγραμμάτων.
Εκθέσεις του Ο.Η.Ε. & FIDH:
α) Έκθεση Cephas Lumina (14-3-2014): Ο πρώτος ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. διαπίστωσε ότι «παραβιάστηκαν στην Ελλάδα τα ανθρώπινα δικαιώματα» και κάλεσε την κυβέρνηση να τα αποκαταστήσει.
β) Έκθεση Juan Pablo Bohoslavsky (Δεκέμβριος 2016): Δεύτερη επιτόπια έρευνα από τον επόμενο εμπειρογνώμονα του Ο.Η.Ε., με συμπεράσματα ταυτόσημα με την προηγούμενη έκθεση.
γ) Διεθνής Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (FIDH – Μάρτιος 2014): Καταγραφή της συστηματικής παραβίασης των κοινωνικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την ελληνική κυβέρνηση.
Παρατήρηση επί των Εκθέσεων
Από τις παραπάνω εκθέσεις, αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα σε αυτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία αναδεικνύει την εξαπάτηση όλων των λαών της Ευρώπης —και όχι μόνο του ελληνικού— που πιστεύουν ότι ψηφίζουν και αποφασίζουν μέσω των εκπροσώπων τους.
Ενώ η έκθεση κατατέθηκε τον Μάρτιο του 2014, το 2015 ψηφίστηκε ο Ν. 4336/14-8-2015 (ΦΕΚ 94Α), ο οποίος στο Παράρτημα Γ (σελ. 1014) ορίζει πλέον την επίσημη, νομική κατοχή της χώρας (de jure). Θυμίζουμε ότι το 2015 επιβλήθηκε από την Ε.Κ.Τ. (Μάριο Ντράγκι) το κλείσιμο των τραπεζών για να ασκηθεί εκβιασμός εν όψει του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, όπου ο λαός αντιστάθηκε δυναμικά, βγάζοντας το «ΟΧΙ» με το συγκλονιστικό 62+%. Λίγο μετά, το 2016, επιβλήθηκε η δημιουργία της ΑΑΔΕ, η οποία έκτοτε έχει τον πλήρη έλεγχο της ελληνικής οικονομίας.
Δήλωση Κλάους Ρέγκλινγκ (Διευθύνων Σύμβουλος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας – ESM και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας – EFSF):
«Δεν έχει σημασία ποια θα είναι η επόμενη ελληνική κυβέρνηση, αφού ψηφίστηκαν τα μνημόνια».
Η Οικονομική Φυλακή και η Κοινωνική Βαρβαρότητα
Α. Η Οικονομική Φυλακή της Ελλάδας
Με βάση το Άρθρο 2(3) του 1ου Μνημονίου, σε συνδυασμό με το Άρθρο 13 της Δανειακής Σύμβασης, οι δανειστές (ένας ή περισσότεροι, ή και όλοι μαζί) μπορούν να μεταβιβάζουν με οποιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις τους από τις συμφωνίες δανεισμού σε τρίτους, χωρίς η Ελλάδα να μπορεί να αρνηθεί αυτή τη μεταβίβαση. Αντίθετα, για την Ελλάδα δεν διασφαλίζεται κανένα αντίστοιχο δικαίωμα.
Σύμφωνα με τις διατάξεις του Άρθρου 4 παρ. 2 της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης» (8-5-2010) μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας, των 16 χωρών της Ευρωζώνης και του Δ.Ν.Τ., ολόκληρη η κινητή και ακίνητη περιυοσία του Ελληνικού Δημοσίου είναι δεσμευμένη για την εξυπηρέτηση του δανείου για όσο αυτό υφίσταται. Οι όροι απαγορεύουν στην Ελλάδα να διασφαλίσει άλλον δανειστή με ενέχυρο, υποθήκη ή άλλη εγγύηση, ώστε να αποκτήσει εκείνος προτεραιότητα έναντι των τωρινών δανειστών.
Κάθε μορφή αξιοποίησης της κρατικής περιουσίας (ακίνητα, ακτές, πηγές εθνικού ορυκτού πλούτου, αρχαιολογικοί χώροι, μετοχές, ομόλογα) γίνεται πλέον προς όφελος των δανειστών και ελέγχεται πλήρως από την Τρόικα (νυν Θεσμούς). Η μορφή αξιοποίησης (πώληση, μακροχρόνια παραχώρηση, μίσθωση κ.λπ.) εξαρτάται από την τυπική ή άτυπη υπόδειξη των δανειστών. Η ελληνική κυβέρνηση στερείται τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την περιουσία της για το δημόσιο συμφέρον και την εγχώρια ανάπτυξη.
Το πρότυπο της δέσμευσης και ιδιωτικοποίησης της κρατικής περιουσίας υπήρχε έτοιμο και δοκιμασμένο από τη συνένωση των δύο Γερμανιών· πρόκειται για το μοντέλο της Treuhand, που ιδιωτικοποίησε τα πάντα στην Ανατολική Γερμανία και καταγγέλθηκε διεθνώς. Με βάση αυτό το πρότυπο, ψηφίστηκε ο Ν. 3986/1-7-2011, με τον οποίο ιδρύθηκε το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ Α.Ε.).
Β. Η Οικονομική Βαρβαρότητα κατά των Δικαιωμάτων των Πολιτών
Η εγγύηση της ιδιοκτησίας αποτελεί το θεσμικό θεμέλιο του αστικού κράτους δικαίου. Στην έννοια της ιδιοκτησίας, εκτός από τα ακίνητα, περιλαμβάνεται μια σειρά δικαιωμάτων, σύμφωνα με το Άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και το Άρθρο 17 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε.
Σε αυτά συγκαταλέγονται τα δικαιώματα των εργαζομένων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, εφόσον προσδιορίζονται κατά είδος και ποσό στον νόμο, σε συλλογικές συμβάσεις ή διοικητικές πράξεις (μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, δώρα Χριστουγέννων/Πάσχα, 13ος και 14ος μισθός, επίδομα αδείας, καθώς και εφάπαξ παροχές κύριας και επικουρικής ασφάλισης). Στα δικαιώματα αυτά ανήκουν ακόμα και οι μελλοντικές, νομοθετημένες αυξήσεις αποδοχών ή οι αποζημιώσεις λόγω απόλυσης και ατυχήματος. Όλα αυτά τα κεκτημένα δικαιώματα υπέστησαν βίαιη και μονομερή καθίζηση.
Επίλογος
Κλείνοντας αυτό το σύντομο, περιεκτικό κείμενο, πιστεύω ότι αναδύεται σε όλο του το μέγεθος το εύρος του εγκλήματος που συντελέστηκε σε βάρος της Ελλάδας και των πολιτών της.
Αυτό το έγκλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την ένωση όλων των πολιτών για την απελευθέρωση από τα δεινά που επιβλήθηκαν και συντηρούνται από τους άπατριδες πολιτικούς και τους συνεργάτες τους. Η λύση βρίσκεται στο «γκρέμισμα και την ανοικοδόμηση αυτού του κράτους», όπως ακριβώς είχε απαντήσει κάποτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στα παράπονα κορυφαίου στρατηγού του Στρατιωτικού Συνδέσμου.
ΠΗΓΕΣ:
Οι αναφερόμενες αναλυτικά μέσα στο κείμενο (Συνθήκες Βιέννης, Ψηφίσματα Ε.Κ., Εκθέσεις Ο.Η.Ε.).
«Το απάνθρωπο καθεστώς δανεισμού της Ελλάδας» – Γιώργος Κασιμάτης.
«Οι παράνομες συμβάσεις δανεισμού της Ελλάδας» – Γιώργος Κασιμάτης.
24 Μαΐου 2026 Αντώνης Παπαντωνίου Υποναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.) – Νομικός
