Σταύρος Αρναουτάκης: «Η Κρήτη αναδεικνύεται σε απόλυτο παγκόσμιο προορισμό εμπειριών και πολιτισμού» — με αυτή τη φράση ο Περιφερειάρχης Κρήτης συνόψισε τον οραματικό μετασχηματισμό του νησιού, κατά τον χαιρετισμό του σε εκδήλωση του Travel.gr και της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» στο πλαίσιο των Greece Talks, που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Amirandes στη Χερσόνησο Ηρακλείου.
Παρουσιάζοντας τη δυναμική του τουριστικού κλάδου, ο Σταύρος Αρναουτάκης υπογράμμισε ότι οι αφίξεις το 2025 ξεπέρασαν τα 6,2 εκατομμύρια, καταγράφοντας αύξηση 5,8% σε σχέση με το 2024. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, τονίζοντας πως ο Νοέμβριος του 2025 έκλεισε με αύξηση κατά 39,8%. Ο κλάδος της φιλοξενίας κινείται σταθερά κοντά στο 50% ως προς την επίδρασή του στο τοπικό ΑΕΠ. Παράλληλα, επεσήμανε την ανάγκη θωράκισης απέναντι σε έκτακτες κρίσεις, εκφράζοντας την ανησυχία του για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Ειδική μνεία έγινε στις διεθνείς πολιτισμικές και γαστρονομικές διακρίσεις του νησιού. Ο Περιφερειάρχης αναφέρθηκε στην ένταξη των έξι Μινωικών ανακτορικών κέντρων στον Κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, γεγονός που αναδεικνύει παγκόσμιες αξίες. Επίσης, εξέφρασε την περηφάνια του για την ανακήρυξη της Κρήτης ως Ευρωπαϊκή Περιφέρεια Γαστρονομίας για το 2026, καθώς και για την αναγνώριση του κρητικού ελαιολάδου ως Προϊόν Γεωγραφικής Ένδειξης.
Χαρακτηρίζοντας τις υποδομές ως κυρίαρχο ιμάντα για την αναβάθμιση του τουρισμού, ο Σταύρος Αρναουτάκης έθεσε τους στρατηγικούς στόχους της Περιφέρειας Κρήτης. Η λειτουργία του νέου Διεθνούς Αεροδρομίου στο Καστέλλι το 2028 θα προσφέρει ισχυρό πλεονέκτημα στον τομέα των αερομεταφορών. Με την ολοκλήρωση του Βόρειου Οδικού Άξονα το νησί εντάσσεται στα πιο σύγχρονα διευρωπαϊκά δίκτυα. Η ολοκλήρωση των δύο ηλεκτρικών διασυνδέσεων καθιστά την Κρήτη ενεργειακό κόμβο.
Παράλληλα, επιδιώκεται η διασύνδεση του βόρειου μετώπου και του νέου Αεροδρομίου με το νότο της Κρήτης. Σχεδιάζεται η ολιστική αξιοποίηση των εκτάσεων που θα αποδεσμευτούν στο σημερινό αεροδρόμιο Νίκος Καζαντζάκης. Στόχος είναι η προσέλκυση φοιτητών και ερευνητών μέσω της κατασκευής πέντε χιλιάδων κλινών στις φοιτητικές κατοικίες. Προωθείται η ενίσχυση της διασύνδεσης του τουρισμού με τον πρωτογενή τομέα, ενώ διεκδικείται η ολιστική αντιμετώπιση του προβλήματος της λειψυδρίας.
Κλείνοντας την ομιλία του, ο Περιφερειάρχης καλωσόρισε τους Υπουργούς και τους προσκεκλημένους στο Ηράκλειο. Απευθυνόμενος ειδικά στον Υπουργό Οικονομικών, εξέφρασε τα θερμά του συγχαρητήρια για την ανάληψη των καθηκόντων του ως Προέδρου του Eurogroup, σημειώνοντας πως η εξέλιξη αυτή συνιστά πιστοποιητικό αξιοπιστίας για τη χώρα.
«Με ρεαλιστική γνώση των δυνατοτήτων και ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές, η Περιφέρεια Κρήτης προχωρά μπροστά, εμπλουτίζοντας την ταυτότητα του νησιού με νέες εμπειρίες και ποιοτικές υπηρεσίες, με απώτερο σκοπό να αναδειχθεί η Κρήτη στον απόλυτο παγκόσμιο προορισμό εμπειριών, πολιτισμού και διασύνδεσης», κατέληξε ο Σταύρος Αρναουτάκης.
Η σύγχυση σχετικά με το αν το Ιράν χρειαζόταν πραγματικά μόνο «δύο έως τέσσερις εβδομάδες» για να κατασκευάσει ένα πυρηνικό όπλο, όπως άφησε να εννοηθεί ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ τη Δευτέρα, πλανάται πάνω από τον εξελισσόμενο πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του έθνους του Περσικού Κόλπου. Οι πυρηνικοί εμπειρογνώμονες χαρακτηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό απίθανο — αλλά η σύγχυση μπορεί να πηγάζει από ορισμένες βασικές αρχές της ατομικής χημείας.
«Δεν υπήρχαν ενδείξεις ότι το Ιράν βρισκόταν κοντά σε πυρηνικό όπλο», λέει ο Jeffrey Lewis από το Κέντρο Μελετών για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων James Martin του Ινστιτούτου Διεθνών Σπουδών Middlebury. Το σχόλιό του απηχεί εκείνα άλλων ειδικών μετά την έναρξη του πολέμου, καθώς και δηλώσεις του επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA) Rafael Grossi εκείνη την εποχή, το 2025, αλλά και την περσινή έκθεση «αξιολόγησης απειλών» των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.
Σύμφωνα με εκτίμηση της IAEA, έως τον Ιούνιο του 2025, το Ιράν κατείχε 441 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου κατά 60%, όπου το ποσοστό αναφέρεται στο μερίδιο του ισοτόπου ουρανίου 235 (U 235) που βρέθηκε στο υλικό. Αυτό θα ήταν αρκετό για 10 πυρηνικά όπλα εάν το υλικό μπορούσε να εμπλουτιστεί περαιτέρω σε πλήρεις συγκεντρώσεις οπλικού επιπέδου 90%, σύμφωνα με την IAEA. Αυτός ο περαιτέρω εμπλουτισμός θα απαιτούσε μερικές εβδομάδες σε ένα πλήρως λειτουργικό ιρανικό πυρηνικό συγκρότημα, εξηγώντας ίσως το χρονοδιάγραμμα στη δήλωση του Τραμπ.
Ωστόσο, αυτό το βήμα από μόνο του δεν ισούται με βόμβα. Και οι κύριες δυνατότητες εμπλουτισμού του Ιράν είχαν «εξαλειφθεί πλήρως και ολοκληρωτικά», σύμφωνα με τον ίδιο τον Τραμπ τον Ιούνιο, αφού οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τρεις υπόγειες ιρανικές εγκαταστάσεις. Ο ειδικός απεσταλμένος της κυβέρνησης στη Μέση Ανατολή, Steve Witkoff, ισχυρίστηκε παρόλα αυτά στις 3 Μαρτίου, μετά την έναρξη του τρέχοντος πολέμου, ότι το Ιράν είχε τη δυνατότητα να κατασκευάσει 11 πυρηνικές βόμβες.
Στελέχη της κυβέρνησης Τραμπ φέρεται να απέτυχαν να συμπεριλάβουν πυρηνικούς τεχνικούς εμπειρογνώμονες στις διαπραγματευτικές τους ομάδες με το Ιράν πριν από τον πόλεμο, επιτείνοντας την αβεβαιότητα. Εάν το Ιράν είχε όντως ανοικοδομήσει αυτές τις εγκαταστάσεις, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει —μέσα σε μήνες και όχι εβδομάδες— στην επανέναρξη του εμπλουτισμού ουρανίου από το έθνος, λέει ο Lewis. «Αλλά όλα αυτά είναι “αν”, “ίσως” και “αργότερα”», προσθέτει.
Εμπλουτισμός
Καταρχάς, ο εμπλουτισμός ουρανίου δεν είναι απλή υπόθεση, λέει η πρώην χημικός του Εθνικού Εργαστηρίου Los Alamos, Cheryl Rofer. Ξεκινά με την εξόρυξη μεταλλεύματος ουρανίου, το οποίο στη συνέχεια φιλτράρεται και στεγνώνει για να παρασκευαστεί το συμπύκνωμα οξειδίου του ουρανίου «yellowcake». Το yellowcake περιέχει μόνο περίπου 0,7% U 235, ενώ μια τυπική ατομική βόμβα απαιτεί συνήθως μέταλλο ουρανίου εμπλουτισμένο κατά 90%.
Για να φτάσουν εκεί, οι τεχνικοί πρέπει να μετατρέψουν χημικά το yellowcake σε αέριο εξαφθοριούχου ουρανίου (ένα μόριο που περιέχει ένα άτομο ουρανίου και έξι φθόρια) και να το διοχετεύσουν σε φυγοκεντρητές. Περιστρεφόμενα με 50.000 έως 100.000 στροφές ανά λεπτό, τα μόρια που περιέχουν το ελαφρώς ελαφρύτερο U 235 διαχωρίζονται από εκείνα με το βαρύτερο, και πολύ πιο κοινό, ισότοπο ουρανίου U 238. Στη συνέχεια, η ροή του U 235 ταξιδεύει μέσα από συστοιχίες (cascades) περισσότερων φυγοκεντρητών που στροβιλίζονται για να συμπυκνώσουν περαιτέρω τη ροή, πρώτα σε εμπλουτισμό 20% (το λεγόμενο υψηλά εμπλουτισμένο ουράνιο) και στη συνέχεια σε συγκέντρωση 60%. «Απαιτούνται πολλά στάδια για τον διαχωρισμό των δύο ισοτόπων», λέει η Rofer.
Από τότε που η πρώτη κυβέρνηση Τραμπ αποσύρθηκε από τη διεθνή συμφωνία με το Ιράν για τη διακοπή του εμπλουτισμού το 2018, το Ιράν είχε σταματήσει στο ενδιάμεσο στάδιο του εμπλουτισμού 60% στην παραγωγή ουρανίου του και δεν είχε προχωρήσει στο 90% που απαιτείται για τις βόμβες. «Η απόφαση του Ιράν είχε σκοπό να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα: “Φτάσαμε όσο πιο μακριά μπορούσαμε ως απάντηση στις προκλήσεις, χωρίς να παράγουμε ουράνιο οπλικού επιπέδου”», σημείωσε ο Robert E. Kelley του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης το 2021. Το Ιράν είχε θάψει τις εισόδους σε σήραγγες στο πυρηνικό του συγκρότημα στο Ισφαχάν τον Φεβρουάριο, οδηγώντας τους παρατηρητές στο συμπέρασμα ότι το ουράνιο παραμένει αποθηκευμένο εκεί, πιθανότατα σε δοχεία αερίου εξαφθοριούχου ουρανίου, ή σε κατάσταση αταξίας μετά τον βομβαρδισμό της τοποθεσίας τον Ιούνιο του 2025.
Για να βρίσκεται τόσο κοντά όσο ισχυρίστηκε ο Τραμπ στην απόκτηση ενός συμβατικού πυρηνικού όπλου, το Ιράν θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει και εμπλουτίσει αυτό το αέριο στο 90% σε φυγοκεντρητές, να το εξάγει και να το διαχωρίσει χημικά ξανά σε στερεό ουράνιο, να του δώσει σχήμα σφαιρών μεταλλικού ουρανίου (μια εργασία που «δεν είναι απλή», λέει η Rofer) και στη συνέχεια να κατασκευάσει εκρηκτικούς μηχανισμούς γύρω τους. Μια χούφτα μικρότερων βομβών θα μπορούσε να κατασκευαστεί από το υλικό στην παρούσα συγκέντρωση 60%, σύμφωνα με τον φυσικό Edwin Lyman της Ένωσης Ανήσυχων Επιστημόνων (Union of Concerned Scientists).
«Δεν είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι το Ιράν είχε ελιχθεί σε μια κατάσταση “breakout” (ταχείας απόκτησης όπλου)», που να ταιριάζει με τους ισχυρισμούς του Τραμπ για ένα επικείμενο όπλο, λέει ο ιστορικός πυρηνικών Alex Wellerstein του Ινστιτούτου Τεχνολογίας Stevens. «Αλλά είναι επίσης πολύ πιθανό να μην το έχουν πράξει. Οι μεγάλοι ισχυρισμοί απαιτούν μεγάλες αποδείξεις, ειδικά όταν διακυβεύονται ζωές».
Ανάκτηση
Νομοθέτες όπως ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Chris Coons του Ντέλαγουερ, καθώς και ειδησεογραφικές αναφορές, έχουν εγείρει την πιθανότητα οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ να ανακτήσουν με κάποιο τρόπο τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν μέσω μιας επιχείρησης κομάντο. Ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο φέρεται να συζήτησε την επιλογή σε κλειστή ενημέρωση του Κογκρέσου την Τρίτη, σύμφωνα με το Axios. «Δεν το κυνηγήσαμε. Δεν θα το κάναμε τώρα. Ίσως το κάνουμε αργότερα», δήλωσε ο Τραμπ την περασμένη εβδομάδα.
Η ασφαλής ανάκτηση αυτών των δοχείων ουρανίου —τα οποία πιθανώς έχουν τη μορφή δεκάδων εμπορευματοκιβωτίων 25 έως 50 λιρών γεμάτων με αέριο εξαφθοριούχου ουρανίου υπό πίεση— θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη υπό συνθήκες πολέμου. Αρχικά, θα χρειαζόταν στρατιωτικός έλεγχος για την εισαγωγή μπουλντοζών, επίγεια και εναέρια μέσα μεταφοράς για τα δοχεία, καθώς και την ικανότητα διαχείρισης τυχόν προκλήσεων στον εντοπισμό και τη μεταφορά του υλικού από το εσωτερικό τοποθεσιών όπως το βουνό στο Ισφαχάν προς τα έξω, λέει ο ειδικός στον πυρηνικό πολλαπλασιασμό Miles Pomper του James Martin Center for Nonproliferation Studies. Μια άλλη δυσκολία θα ήταν ο προσδιορισμός του αν η ομάδα ανέκτησε πράγματι όλο το ουράνιο, λέει ο ίδιος, δεδομένου ότι η έλλειψη διασφαλίσεων τους τελευταίους μήνες σημαίνει ότι η «αλυσίδα φύλαξης» (chain of custody) έχει ουσιαστικά διαρραγεί.
Πέρα από τις στρατιωτικές προκλήσεις, μια ομάδα κομάντο θα έπρεπε επίσης να ανησυχεί για κατεστραμμένα δοχεία που εκτοξεύουν διαβρωτικό, ραδιενεργό αέριο και για την ακατάλληλη αποθήκευσή τους που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πυρηνικό «κρίσιμο συμβάν» (criticality event) — μια ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση πυρηνικής σχάσης, λέει η Rofer. Αυτό δεν θα οδηγούσε σε έκρηξη «αλλά σε μια μπλε λάμψη και σε μεγάλη έκλυση νετρονίων», θανατηφόρα για οποιονδήποτε βρίσκεται κοντά, προσθέτει. «Δεν μπορείς απλώς να στείλεις μερικούς τύπους με ένα φορτηγό για να πετάξουν τα πράγματα στην καρότσα και να φύγουν».
Το 1994 οι αμερικανικές δυνάμεις απομάκρυναν 600 κιλά υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου από το Καζακστάν που είχαν απομείνει από τη Σοβιετική Ένωση στην «Επιχείρηση Ζαφείρι» (Project Sapphire). Με τη συνεργασία του Καζακστάν, το υλικό ταξίδεψε με τρία μεταγωγικά αεροσκάφη C-5, μια προσπάθεια που απαίτησε από μια ομάδα ειδικών σχεδόν έναν μήνα εργασίας 12 ωρών ημερησίως, από τον Οκτώβριο έως τον Νοέμβριο του 1994, για να ολοκληρωθεί. «Οι Σοβιετικοί δεν κρατούσαν καλά αρχεία και το υλικό βρισκόταν παντού», λέει η Rofer.
Το καλύτερο αποτέλεσμα τώρα θα ήταν η επανέναρξη της ειρηνικής παρακολούθησης της IAEA στις δυνατότητες εμπλουτισμού του Ιράν, λέει ο Pomper. Εάν ο πόλεμος στο Ιράν οδηγήσει σε ανησυχία ότι το ουράνιο θα πέσει σε «επικίνδυνα χέρια», ωστόσο, η πιθανότητα μιας αποστολής ανάκτησης θα μπορούσε να γίνει πιο επείγουσα, λέει ο ίδιος. Ισραηλινές ειδησεογραφικές αναφορές ισχυρίζονται ότι η υπηρεσία πληροφοριών Μοσάντ έχει κάποια γνώση για την ασφάλεια του ουρανίου, γεγονός που θα μπορούσε να διασφαλίσει την έγκαιρη προειδοποίηση σε περίπτωση μετακίνησής του.
Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν μια επιδρομή ανάκτησης στο Ιράν ως «μάλλον εξωπραγματική», λέει ο Wellerstein. «Σίγουρα, θα απαιτούσε περισσότερη προνοητικότητα και σχεδιασμό από όση έχει επιδείξει ο ιρανικός πόλεμος μέχρι στιγμής».
Στην τελική ευθεία για τη διεξαγωγή των εσωκομματικών εκλογών εισέρχεται η Νομαρχιακή Οργάνωση του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής στα Χανιά, ενόψει του επικείμενου 4ου Συνεδρίου του κόμματος. Η Νομαρχιακή Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου (ΝΟΕΣ) ανακοίνωσε επίσημα το σώμα των υποψηφίων ανά δημοτική κοινότητα, θέτοντας σε πλήρη λειτουργία τον οργανωτικό μηχανισμό για την αναμέτρηση της Κυριακής, 15 Μαρτίου 2026.
Η διαδικασία θεωρείται κομβικής σημασίας για την αποτύπωση των τοπικών ισορροπιών και την εκπροσώπηση της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στο ανώτατο καθοδηγητικό όργανο της παράταξης.
Το οργανωτικό πλαίσιο και οι κάλπες στην Περιφερειακή Ενότητα
Η εκλογική διαδικασία θα εκτυλιχθεί σε ένα δωδεκάωρο χρονικό πλαίσιο, με τις κάλπες να ανοίγουν στις 7 το πρωί και να παραμένουν προσβάσιμες έως τις 7 το απόγευμα. Η ΝΟΕΣ Χανίων έχει ήδη ορίσει τα εκλογικά τμήματα που θα λειτουργήσουν σε ολόκληρο τον νομό, διασφαλίζοντας την αποκεντρωμένη συμμετοχή των μελών σε κάθε δήμο και κοινότητα.
Η ανακοίνωση των υποψηφίων ανά δημοτική κοινότητα σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιόδου κινητοποίησης για τη βάση του κινήματος στα Χανιά. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ενημερώνονται για το ακριβές σημείο της ψηφοφορίας τους, καθώς και για το πλήρες σώμα των υποψηφίων που διεκδικούν το χρίσμα του συνέδρου, μέσω των επίσημων ανακοινώσεων της Νομαρχιακής Επιτροπής.
Προϋποθέσεις συμμετοχής και η διεύρυνση της βάσης
Δικαίωμα του «εκλέγειν» έχουν όλα τα υφιστάμενα μέλη του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, ωστόσο η διαδικασία παραμένει ανοιχτή και για νέες εγγραφές. Συγκεκριμένα, η εγκύκλιος προβλέπει ότι δικαίωμα ψήφου διαθέτουν και όσοι επιλέξουν να εγγραφούν ως μέλη ακόμη και την ίδια την ημέρα της διεξαγωγής των εκλογών, την Κυριακή 15 Μαρτίου.
Για την εγκυρότητα της συμμετοχής, οι ψηφοφόροι καλούνται να καταβάλουν το αντίτιμο των δύο (2) ευρώ, ενώ η ανάδειξη των συνέδρων θα γίνει με το σύστημα της μονοσταυρίας, περιορίζοντας την επιλογή σε έναν και μόνο υποψήφιο ανά ψηφοδέλτιο.
Η ένταξη της νέας γενιάς και η ταυτοποίηση αλλοδαπών
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συμμετοχή της νέας γενιάς, καθώς δικαίωμα ψήφου έχουν νέοι από 16 ετών (γεννηθέντες το 2010) και 17 ετών (γεννηθέντες το 2009). Για την κατηγορία αυτή, καθώς και για τους αλλοδαπούς που δεν περιλαμβάνονται στους εθνικούς εκλογικούς καταλόγους, η ταυτοποίηση θα πραγματοποιηθεί με ειδικές πρόνοιες:
Για τους Έλληνες πολίτες: Απαιτείται η επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου και η προσκόμιση του ΑΜΚΑ.
Για τους αλλοδαπούς: Απαιτείται η άδεια παραμονής σε ισχύ και ο αριθμός ΑΜΚΑ.
Η πρόβλεψη αυτή αποσκοπεί στην ενίσχυση του συμπεριληπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας, επιτρέποντας σε ένα ευρύ φάσμα της τοπικής κοινωνίας των Χανίων να συμμετάσχει στη διαμόρφωση της μελλοντικής στρατηγικής του κόμματος.
Η ολοκλήρωση της ανάδειξης των συνέδρων στα Χανιά θα αποτελέσει το τελευταίο βήμα πριν από τη μετάβαση στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής. Σε μια περίοδο πολιτικής ανασύνταξης, η μαζικότητα της συμμετοχής και η ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας στην Κρήτη αναμένεται να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα για την οργανωτική ετοιμότητα και τη δυναμική της παράταξης στην περιοχή.
Τα εκλογικά τμήματα, ανά Δήμο είναι:
Δήμος Χανίων: Α) ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΧΑΝΙΩΝ-ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
Β) ΓΡΑΦΕΙΑ ΔΕΥΑΧ
Δήμος Αποκορώνου: Α) ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ-ΒΡΥΣΣΕΣ
Β) ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΛΥΒΩΝ
Δήμος Κισσάμου: Α) ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΚΙΣΣΑΜΟΥ
Β) ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΙΝΑΧΩΡΙΟΥ-ΕΛΟΣ
Δήμος Πλατανιά: Α) ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΛΕΜΕ
Β) ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΜΟΥΣΟΥΡΩΝ- ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΛΙΚΙΑΝΟΥ
Δήμος Σφακίων: ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΣΦΑΚΙΩΝ
Δήμος Καντάνου- Σελίνου: ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΚΑΝΔΑΝΟΥ-ΣΕΛΙΝΟΥ – ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΑ
Η ραγδαία επέκταση των δικτύων οπτικών ινών, ενώ αποτελεί κρίσιμο βήμα για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της χώρας, εξελίσσεται σε μείζονα «πονοκέφαλο» για τις δημοτικές αρχές και τους πολίτες. Οι εκτεταμένες τομές στο οδόστρωμα, οι οποίες συχνά ακολουθούνται από πρόχειρες αποκαταστάσεις, έχουν οδηγήσει την κατάσταση στα άκρα, με τη σύγκρουση μεταξύ τηλεπικοινωνιακών παρόχων και Δήμων να μεταφέρεται πλέον στις αίθουσες του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ).
Μια πόλη υπό «πολιορκία»: Το τίμημα της ψηφιακής αναβάθμισης
Η εικόνα είναι γνώριμη σε σχεδόν κάθε ελληνική πόλη, από τα Χανιά έως την Αθήνα: μηχανήματα που «οργώνουν» την άσφαλτο, συνεργεία που κόβουν κατά λάθος σωλήνες υδροδότησης και πεζοδρόμια που μετατρέπονται σε παγίδες για τους πεζούς. Δρόμοι που ασφαλτοστρώθηκαν πρόσφατα εμφανίζουν πλέον τομές που θυμίζουν «μπακλαβά», ενώ με την πρώτη βροχή η κακή συμπίεση των σκαμμάτων προκαλεί καθιζήσεις, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο οδηγούς και πεζούς.
Αυτή η καθημερινή πραγματικότητα έχει προκαλέσει την οργή των δημοτών, οι οποίοι βλέπουν την ποιότητα ζωής και την ασφάλειά τους να υποβαθμίζονται. Οι Δήμοι, από την πλευρά τους, καλούνται συχνά να καλύψουν το κόστος μιας ουσιαστικής αποκατάστασης, την ώρα που οι πάροχοι τηλεπικοινωνιών επιταχύνουν τα έργα τους για να προλάβουν τα χρονοδιαγράμματα της αγοράς.
Το τελεσίγραφο της Λότζια: «Κίτρινη κάρτα» και εγγυητικές 1 εκατ. ευρώ
Στο Ηράκλειο Κρήτης, η δημοτική αρχή αποφάσισε να κλιμακώσει τη στάση της. Με μια κίνηση που χαρακτηρίζεται ως «κίτρινη κάρτα», ο Δήμος απέστειλε επιστολή στις εταιρείες που εκτέλεσαν έργα τους τελευταίους 18 μήνες, απαιτώντας την πλήρη αποκατάσταση των φθορών εντός 15 ημερών.
Η κίνηση αυτή δεν είναι μόνο συμβολική αλλά και οικονομικά επώδυνη. Σε περίπτωση που οι εταιρείες δεν συμμορφωθούν με την κανονιστική πράξη του Δήμου, η δημοτική αρχή προειδοποιεί με:
Ανάκληση των αδειών εργασιών.
Ολική κατάπτωση των εγγυητικών επιστολών, το ύψος των οποίων υπερβαίνει το 1.000.000 ευρώ, βάσει των μέτρων που έχουν εκσκαφεί.
Στη Λότζια ελπίζουν ότι η απειλή αυτή θα κινητοποιήσει τους παρόχους, καθώς το ποσό των εγγυητικών είναι διόλου ευκαταφρόνητο και η διαδικασία κατάπτωσης μπορεί να ξεκινήσει αμέσως μετά την παρέλευση του 15ημέρου.
Η νομική μάχη στο Συμβούλιο της Επικρατείας
Ωστόσο, η σύγκρουση έχει λάβει και δικαστικές διαστάσεις. Η Cosmote έχει προσφυγεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας, προσβάλλοντας την ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Ηρακλείου που καθορίζει τις προδιαγραφές αποκατάστασης των τομών.
Η απόφαση του ΣτΕ αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς θα ξεκαθαρίσει το τοπίο των αρμοδιοτήτων. Θα κριθεί, ουσιαστικά, αν οι Δήμοι έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν αυστηρούς κανόνες αποκατάστασης και κυρώσεις ή αν οι εθνικές προτεραιότητες για την ανάπτυξη των οπτικών ινών υπερτερούν των τοπικών κανονιστικών πράξεων. Η δημοτική αρχή Ηρακλείου, πάντως, ξεκαθάρισε ότι δεν προτίθεται να περιμένει τη δικαστική απόφαση, καθώς η πίεση από τους πολίτες και η κατάσταση του οδικού δικτύου έχουν φτάσει στο απροχώρητο.
Η επόμενη ημέρα
Η εξέλιξη της υπόθεσης στο Ηράκλειο αποτελεί πιλότο για ολόκληρη την επικράτεια. Το διακύβευμα δεν αφορά πλέον μόνο την αισθητική των πόλεων, αλλά τη δομική ασφάλεια των υποδομών. Η ψηφιακή πρόοδος είναι αδιαμφισβήτητη ανάγκη, όμως η υλοποίησή της δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος της σωματικής ακεραιότητας των χρηστών του οδικού δικτύου.
Η ισορροπία ανάμεσα στην ταχύτητα εγκατάστασης των νέων δικτύων και την ορθή αποκατάσταση του δημόσιου χώρου παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Η απόφαση του ΣτΕ και η έκβαση του τελεσιγράφου στο Ηράκλειο θα καθορίσουν αν το «ράβε-ξήλωνε» θα συνεχιστεί ανεξέλεγκτα ή αν θα τεθούν επιτέλους σαφείς κανόνες λογοδοσίας για τις εταιρείες υποδομών.
Ο βουλευτής Χανίων Αλέξανδρος Μαρκογιαννάκης σχολίασε από το βήμα της Βουλής τις πρόσφατες εξελίξεις με την αποστολή ελληνικών φρεγατών και μαχητικών στην Κύπρο, κατά την τοποθέτησή του για την κύρωση των συμβάσεων με τη Chevron.
Ο Χανιώτης βουλευτής επισήμανε ότι η παρουσία της Ελλάδας στο πλευρό της Κύπρου, μαζί με κοινή ευρωπαϊκή ναυτική δύναμη, αποτελεί αποτέλεσμα των πρωτοβουλιών της κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια. Διπλωματικών κινήσεων που έφεραν τη συμμαχία με τη Γαλλία αλλά και προϊόν του ταχύτατου επανεξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σε ό,τι αφορούσε στις συμβάσεις με τη Chevron, ο κ. Μαρκογιαννάκης τόνισε πρώτα από όλα τα οφέλη για την οικονομία. Όπως ανέφερε, εφόσον οι έρευνες αποδειχθούν επιτυχείς και εντοπιστούν εμπορικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα, το ελληνικό δημόσιο θα λάβει ένα ποσοστό κοντά στο 40% επί των κερδών. Αναλυτικά, το 20% θα προέρχεται ως φόρος εισοδήματος, το 5% ως περιφερειακός φόρος, καθώς και royalties – δικαιώματα που ξεκινούν από 4% και μπορεί να φτάσουν και στο 15%.
Ταυτόχρονα, όπως υπογράμμισε ο βουλευτής, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, ειδικά σε περιοχές όπως η Κρήτη, και συνολικά ανοίγεται ένα μεγάλο κεφάλαιο ανάπτυξης για την εθνική οικονομία.
Σε ό,τι έχει να κάνει με τη διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων, ο κ. Μαρκογιαννάκης υποστήριξε ότι αυτό που συμβαίνει στην πράξη με την κύρωση των συμβάσεων είναι ότι ακυρώνεται το παράνομο και ανυπόστατο «τουρκολιβυκό μνημόνιο». «Η απόπειρα της Τουρκίας να διαστρεβλώσει τεχνηέντως τα ισχύοντα στην περιοχή πέφτει στο κενό» δήλωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «η Ελλάδα είναι αξιόπιστος εταίρος και καθίσταται σημαντικός παίκτης στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου».
Μουσικοποιητική βραδιά διοργανώνεται την Τετάρτη 18 Μαρτίου στο Μουσείο Θύραθεν στα Χανιά, με έναρξη στις 20:30, φιλοξενώντας τρεις καταξιωμένους καλλιτέχνες της κρητικής μουσικής παράδοσης.
Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν οι Στέλιος Βασιλάκης στη λύρα και το τραγούδι, ο Αλέξης Αλεβιζάκης στο λαούτο και το τραγούδι, καθώς και ο Χαρίδημος Σιγανός στην απαγγελία και το τραγούδι. Η συνύπαρξη των τριών μουσικών υπόσχεται μια βραδιά γεμάτη αυθεντικούς ήχους και στίχους από την πλούσια παράδοση της Κρήτης.
Το Μουσείο Θύραθεν, χώρος πολιτισμού με έδρα τα Χανιά, φιλοξενεί τακτικά εκδηλώσεις που αναδεικνύουν την τοπική πολιτιστική κληρονομιά. Η προσεχής βραδιά εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο, δίνοντας βήμα σε καλλιτέχνες που διατηρούν ζωντανή την παράδοση της κρητικής μουσικής.
Η λύρα και το λαούτο αποτελούν τα κεντρικά όργανα της κρητικής μουσικής, με ιστορία που ξεπερνά τους αιώνες. Η συνδυασμένη παρουσία τους σε μια ενιαία εκδήλωση, μαζί με την απαγγελία ποιητικών κειμένων, δημιουργεί ένα πολυσύνθετο καλλιτεχνικό πρόγραμμα.
Οι ενδιαφερόμενοι για την παρακολούθηση της εκδήλωσης μπορούν να προμηθεύονται τα εισιτήριά τους μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας more.com.
Σε μια περίοδο όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες δοκιμάζονται στα όρια της παγκόσμιας αντοχής, οι αναλύσεις του καθηγητή Xueqin Jiang, ειδικού στην παιγνιοθεωρία και την προβλεπτική ιστορία, αποκτούν βαρύτητα που υπερβαίνει τον ακαδημαϊκό χώρο. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εκπομπή «Uncensored» του Πιρς Μόργκαν, ο καθηγητής Jiang, ο οποίος είχε προβλέψει με ακρίβεια την επάνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και την πολεμική εμπλοκή με το Ιράν, σκιαγραφεί ένα ζοφερό μέλλον για την αμερικανική στρατηγική στη Μέση Ανατολή, προειδοποιώντας για μια συστημική οικονομική κατάρρευση.
Πόλεμος φθοράς και το δίλημμα των χερσαίων δυνάμεων
Η παρούσα σύγκρουση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν εξελίσσεται, σύμφωνα με τον καθηγητή Jiang, σε έναν κλασικό πόλεμο φθοράς. Ενώ η Ουάσιγκτον επιδιώκει την υποβάθμιση της στρατιωτικής ικανότητας της Τεχεράνης, η ιρανική ηγεσία απαντά με μια στρατηγική οικονομικής ασφυξίας, ασκώντας ασφυκτική πίεση στα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC).
Ο καθηγητής εκτιμά ότι οι ΗΠΑ θα βρεθούν τελικά προ του διλήμματος της αποστολής χερσαίων δυνάμεων, μια κίνηση που χαρακτηρίζει ως «σημείο χωρίς επιστροφή». Επικαλούμενος τη θεωρία του «βυθισμένου κόστους» (sun cost fallacy), προειδοποιεί ότι μια τέτοια εμπλοκή θα μετατραπεί σε ένα νέο Βιετνάμ. «Το Ιράν είναι ένα ορεινό οχυρό και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διαθέτουν επί του παρόντος το ανθρώπινο δυναμικό, τη βιομηχανική ικανότητα και την πολιτική βούληση για έναν μακροχρόνιο πόλεμο εδάφους», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Το Στενό του Ορμούζ ως εργαλείο παγκόσμιας ασφυξίας
Το κεντρικό όπλο της Τεχεράνης σε αυτή την αντιπαράθεση παραμένει ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ. Με το 20% της παγκόσμιας ροής πετρελαίου να διέρχεται από το σημείο, η πρόσφατη δήλωση του διαδόχου του Αγιατολάχ Χαμενεΐ για επ’ αόριστον κλείσιμο των Στενών προκαλεί τριγμούς στις αγορές.
Οι συνέπειες δεν περιορίζονται στο κόστος των καυσίμων, αλλά επεκτείνονται στην παγκόσμια παραγωγή τροφίμων και τεχνολογίας. Ο Jiang τονίζει ότι η διακοπή επηρεάζει την παραγωγή λιπασμάτων και θειικού οξέος, τα οποία είναι απαραίτητα για την παραγωγή ημιαγωγών και την τεχνητή νοημοσύνη. Με την τιμή του πετρελαίου να έχει ήδη ξεπεράσει τα 100 δολάρια το βαρέλι και το Ιράν να στοχεύει στα 200, ο καθηγητής υποστηρίζει ότι η παγκόσμια οικονομία έχει φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής.
Η μετατόπιση του «κέντρου βάρους» από το πετροδολάριο
Μια ενδεχόμενη αμερικανική υποχώρηση από τη Μέση Ανατολή θα σήμαινε, κατά τον Jiang, τη ριζική αναδιάταξη του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι μοναρχίες του Κόλπου, οι οποίες εισάγουν το 80-90% των τροφίμων τους, θα αναγκάζονταν να στραφούν προς το Ιράν και το σύστημα των BRICS ή τον χρυσό.
Ο καθηγητής περιγράφει την αμερικανική οικονομία ως ένα σύστημα εξαρτώμενο από τις επενδύσεις του GCC στην τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη. Μια παύση αυτής της χρηματοδότησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατάρρευση της οικονομίας των ΗΠΑ και σε εσωτερικές κοινωνικές αναταραχές. Η μετατόπιση του «κέντρου βάρους» μακριά από το πετροδολάριο αποτελεί, στην ανάλυσή του, την υπαρξιακή απειλή που ο Πρόεδρος Τραμπ καλείται να διαχειριστεί, παρά τις δεσμεύσεις του για αποφυγή νέων πολέμων.
Προς ένα νέο μοντέλο «αποβιομηχάνισης»
Η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μια εποχή όπου οι οικονομίες θα αναγκαστούν να υιοθετήσουν μοντέλα «αποβιομηχάνισης» και μερκαντιλισμού για να επιβιώσουν από μελλοντικά σοκ. Ήδη στη Νοτιοανατολική Ασία, χώρες όπως το Βιετνάμ και η Ταϊλάνδη επιβάλλουν την τηλεργασία για την εξοικονόμηση καυσίμων, μια ένδειξη της νέας κανονικότητας που διαμορφώνεται.
Σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, η ικανότητα των εθνών να εξασφαλίσουν βασικούς πόρους και να μειώσουν την εξάρτησή τους από τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες θα καθορίσει την επιβίωσή τους. Ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δεν είναι πλέον μια τοπική σύρραξη, αλλά ο καταλύτης για μια ριζική αναθεώρηση του παγκόσμιου οικονομικού γίγνεσθαι.
O Jiang περιγράφει μια «γυάλινη» αρχιτεκτονική ασφαλείας, η οποία, υπό την πίεση της Τεχεράνης, κινδυνεύει με οριστική κατάρρευση, συμπαρασύροντας το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.
Η «γυάλινη» αρχιτεκτονική των μοναρχιών του Κόλπου
Η ανάλυση του καθηγητή Jiang ξεκινά από μια θεμελιώδη παραδοχή: τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) είναι δομικά ασυνήθιστα και εξαιρετικά ευάλωτα. Χτισμένα στην καρδιά της ερήμου, στερούνται φυσικών πηγών νερού και επισιτιστικής ασφάλειας, με το 80% έως 90% των αναγκών τους να καλύπτεται από εισαγωγές. Η επιβίωσή τους βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις μονάδες αφαλάτωσης και στην αμερικανική στρατιωτική προστασία.
Αυτή η εξάρτηση από την τεχνολογία και την εξωτερική ασφάλεια δημιουργεί ένα περιβάλλον χωρίς φυσική άμυνα. Το επίπεδο, εκτεθειμένο ανάγλυφο της περιοχής και η έλλειψη δημογραφικής συνοχής —με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Ντουμπάι, όπου το 90% του πληθυσμού αποτελείται από ξένους υπηκόους— συνθέτουν μια εικόνα στρατηγικής τρωτότητας. Η στρατηγική του Ιράν να στοχεύει μονάδες αφαλάτωσης, αεροδρόμια και ξενοδοχεία πλήττει απευθείας την καρδιά του οικονομικού μοντέλου αυτών των κρατών, το οποίο ποντάρει στον τουρισμό, τον αθλητισμό και την ψυχαγωγία για το μέλλον του.
Το τέλος της αμερικανικής προστασίας και ο κίνδυνος για το Ντουμπάι
Το Ντουμπάι, η πλέον λαμπερή πόλη της περιοχής, αναδεικνύεται ως ο πιο αδύναμος κρίκος σε αυτή τη σύγκρουση. Επί σειρά ετών, η πόλη καλλιέργησε την εικόνα ενός «νέου Λονδίνου» ή ενός «νέου Χονγκ Κονγκ» της Μέσης Ανατολής, προσελκύοντας χιλιάδες εκατομμυριούχους λόγω του πολυτελούς τρόπου ζωής και του αφορολόγητου καθεστώτος. Ωστόσο, ο Jiang υπογραμμίζει ότι όλη αυτή η ευημερία βασιζόταν στην προϋπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης και της αποκαλούμενης Pax Americana.
Η ικανότητα των ΗΠΑ να προβάλλουν ισχύ σε όλο τον κόσμο και να παρέχουν εγγυήσεις ασφαλείας λειτούργησε ως μια «αύρα» αήττητου, η οποία όμως τώρα φαίνεται να έχει θρυμματιστεί. Σύμφωνα με τον καθηγητή, μόλις μια τέτοια ψευδαίσθηση διαλυθεί, δεν υπάρχει τρόπος επιστροφής. Αυτή η εξέλιξη δεν απειλεί μόνο το Ισραήλ ή τις μοναρχίες του Κόλπου, αλλά στρέφεται κατά της ίδιας της αμερικανικής αυτοκρατορίας, αμφισβητώντας την ικανότητά της να διατηρήσει την περιφερειακή και παγκόσμια τάξη.
Μια σύγκρουση με εσχατολογικό πρόσημο
Η ανάλυση του Jiang αποκτά μια βαθύτερη, σχεδόν μεταφυσική διάσταση όταν αναφέρεται στα κίνητρα της Τεχεράνης. Υποστηρίζει ότι το Ιράν αντιλαμβάνεται τη συγκεκριμένη σύγκρουση όχι μόνο με πολιτικούς όρους, αλλά και με εσχατολογικούς. Για την ιρανική ηγεσία, υπάρχει ένα «ηθικό καθήκον» και μια θεϊκή επιταγή για την καταστροφή αυτού που αποκαλούν «Μεγάλο Σατανά», δηλαδή της αμερικανικής αυτοκρατορίας.
Το κέντρο βάρους αυτής της επίθεσης δεν είναι άλλο από την παγκόσμια οικονομία. Στοχεύοντας στη βάση της οικονομικής ισχύος των ΗΠΑ, το Ιράν επιδιώκει να προκαλέσει μια συστημική κατάρρευση. Καθώς η συζήτηση στρέφεται στον ρόλο του Προέδρου των ΗΠΑ ως κεφαλής αυτής της οικονομίας, ο Jiang αφήνει να εννοηθεί ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον υπερβαίνουν τα πρόσωπα και αγγίζουν τα θεμέλια της παγκόσμιας κυριαρχίας της.
Η συνέχεια της σύρραξης στη Μέση Ανατολή φαίνεται να οδηγεί σε έναν επαναπροσδιορισμό των διεθνών σχέσεων, όπου η ασφάλεια δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη μέσω παραδοσιακών συμμαχιών.
O Jiang ανέπτυξε τη θεωρία του για τα πραγματικά κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, τα οποία, όπως ισχυρίζεται, διέπονται από μια βαθιά θρησκευτική και εσχατολογική ατζέντα.
Πέρα από την Προεδρική Ισχύ: Τα Αθέατα Κέντρα Εξουσίας
Σύμφωνα με τον καθηγητή Jiang, η αντίληψη ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών αποτελεί το απόλυτο κέντρο ισχύος είναι εσφαλμένη. Στην ανάλυσή του, ο Jiang υποστηρίζει ότι η πραγματική βάση εξουσίας αποτελείται από μια συλλογή οργανώσεων και θυλάκων με μακρά ιστορία και εσχατολογική κοσμοθεωρία. Μεταξύ αυτών, κατονόμασε ομάδες όπως τους Τέκτονες (Ροδόσταυρους), τους Ναΐτες Ιππότες, τους Ιησουίτες, καθώς και θρησκευτικά κινήματα όπως οι Σαμπαταϊστές-Φρανκιστές, οι οποίοι είναι ενσωματωμένοι σε ευρύτερα ρεύματα.
Αυτές οι ομάδες, παρά τις εσωτερικές τους διαφορές, συγκλίνουν στην πεποίθηση ότι μια γενικευμένη σύρραξη στη Μέση Ανατολή είναι απαραίτητη για την πυροδότηση διαδικασιών που θα οδηγήσουν στη «συντέλεια του κόσμου», την έλευση του Μεσσία και τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Ο Jiang υπογραμμίζει ότι τα χρονοδιαγράμματα αυτών των οργανώσεων φαίνεται να ευθυγραμμίζονται με τις τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις, προσδίδοντας στη σύγκρουση έναν χαρακτήρα που υπερβαίνει τη συμβατική διπλωματία.
Το Σχέδιο του «Μεγάλης Ισραήλ» και η Pax Judea
Στην καρδιά της θεωρίας του Jiang βρίσκεται η εκτίμηση ότι η πολεμική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην ήττα της «Αμερικανικής Αυτοκρατορίας». Η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με τον καθηγητή, θα αποτελέσει το προοίμιο για την υλοποίηση του σχεδίου της «Μεγάλης Ισραήλ», όπου το κράτος του Ισραήλ θα ελέγχει την περιοχή από τον Νείλο έως τον Ευφράτη.
Μετά την εδραίωση αυτής της νέας τάξης πραγμάτων, ο Jiang προβλέπει τη μετάβαση σε αυτό που ονομάζει «Pax Judea». Πρόκειται για ένα κράτος επιτήρησης βασισμένο στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI surveillance state), το οποίο θα συνοδεύεται από τη θρησκευτική ολοκλήρωση συμβολικών πράξεων, όπως η καταστροφή του τεμένους Αλ-Άκσα και η ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού στην Ιερουσαλήμ. Ο καθηγητής ισχυρίζεται ότι τα παγκόσμια γεγονότα συμμορφώνονται με αυτό το «σενάριο», παρά τον φαντασιακό χαρακτήρα που μπορεί να του αποδίδουν πολλοί επικριτές.
Προγνωστικά Μοντέλα και Στρατηγική Ανάλυση
Απαντώντας στις αιτιάσεις του Πιρς Μόργκαν περί «φανταστικών θεωριών» και «αντισημιτικών στερεοτύπων», ο Jiang υπεραμύνθηκε της μεθοδολογίας του, κάνοντας λόγο για «προβλεπτική μοντελοποίηση» (predictive modeling). Υποστήριξε ότι η ανάλυσή του δεν είναι ιστορική αλλά κερδοσκοπική-θεωρητική, βασισμένη στην εξαγωγή συμπερασμάτων από την επιβεβαίωση προηγούμενων προβλέψεών του.
«Πριν από πέντε χρόνια θα έλεγα το ίδιο πράγμα», παραδέχθηκε ο Jiang, σημειώνοντας ότι η πραγματικότητα του πολέμου με το Ιράν τον αναγκάζει να αποδεχθεί την εγκυρότητα των θεωριών του. Για τον ίδιο, η επιβεβαίωση των προβλέψεων στο πεδίο των μαχών αποτελεί το μοναδικό κριτήριο νομιμοποίησης των θεωριών του για τα κέντρα εξουσίας.
Η Επιρροή του Χριστιανικού Σιωνισμού στο Πεντάγωνο
Μια ιδιαίτερα κρίσιμη πτυχή της ανάλυσης Jiang αφορά τον ρόλο του Χριστιανικού Σιωνισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αναφέρθηκε στην οργάνωση «Christians United for Israel» του πάστορα Τζον Χέιγκι, η οποία αριθμεί περίπου 7 εκατομμύρια μέλη και διαθέτει βαθιά ερείσματα στον μηχανισμό εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τον Jiang, η επιρροή αυτή φτάνει μέχρι το εσωτερικό του Πενταγώνου. Επικαλέστηκε αναφορές σύμφωνα με τις οποίες Αμερικανοί διοικητές φέρονται να μεταφέρουν στα στρατεύματά τους την ιδέα ότι αυτή η σύγκρουση έχει ως απώτερο σκοπό την «επιστροφή του Ιησού», προτρέποντάς τους να μην αισθάνονται φόβο. Η ενσωμάτωση τέτοιων εσχατολογικών αντιλήψεων στο στρατιωτικό δόγμα των ΗΠΑ αποτελεί, κατά τον καθηγητή, την ισχυρότερη ένδειξη ότι η στρατηγική της Ουάσιγκτον κινείται πλέον πέρα από τον παραδοσιακό ρεαλισμό.
Κριτική στις συμβάσεις της κυβέρνησης με την Chevron για την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου άσκησε ο Τομεάρχης Οικονομικών & Ανάπτυξης της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Βουλευτής Ηρακλείου Χάρης Μαμουλάκης, κατά την τοποθέτησή του στην Ολομέλεια της Βουλής επί του σχετικού σχεδίου νόμου.
Ο κ. Μαμουλάκης αναφέρθηκε στις συνθήκες αβεβαιότητας που επικρατούν σήμερα εξαιτίας του πολέμου στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην αντικατάσταση του Διεθνούς Δικαίου με το νόμο του ισχυρού, γεγονός που αποτελεί απειλή για την ίδια την ιδέα της συνύπαρξης των λαών. Τόνισε ότι η Ελλάδα οφείλει να έχει καθαρή στάση υπέρ της ειρήνης, της διπλωματίας και της αποκλιμάκωσης, χωρίς να εμπλακεί σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Αναφορικά με το σχέδιο νόμου, ο Βουλευτής Ηρακλείου επισήμανε ότι αποκαλύπτει μια σοβαρή αντίφαση σε σχέση με τις κυβερνητικές δηλώσεις περί πράσινης μετάβασης, ενώ παρατηρείται ο διαρκής εγκλωβισμός της χώρας σε ένα περιβάλλον ενεργειακής ανασφάλειας. «Η ενεργειακή πολιτική δεν είναι τεχνική συζήτηση. Είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι ζήτημα εθνικής στρατηγικής», δήλωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «σήμερα η Ελλάδα μένει πίσω στην αποθήκευση ενέργειας, μένει πίσω στα δίκτυα, στις υποδομές, στις ενεργειακές κοινότητες, στην πραγματική αξιοποίηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Και παρουσιάζεται ως μεγάλη επιτυχία οι συμβάσεις εξορύξεων που αν ποτέ αποδώσουν, να πούμε ότι 15% είναι οι πιθανότητες εύρεσης κοιτάσματος, θα αποδώσουν μετά από μια 10ετία και αν…».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κ. Μαμουλάκης στη ρήτρα του άρθρου 30, παράγραφος 3 της συμφωνίας, η οποία προβλέπει ότι αν στο μέλλον αλλάξει η οριοθέτηση ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας με άλλο κράτος, τότε μπορούν να αλλάξουν και τα όρια της παραχώρησης. «Με απλά λόγια, αν αλλάξουν τα σύνορα στη θάλασσα, αλλάζουν και τα οικόπεδα. Και αυτό σημαίνει ότι περιοχές όπου σήμερα η Ελλάδα ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα μπορεί αύριο να βρεθούν εκτός σύμβασης», εξήγησε.
Ο Βουλευτής Ηρακλείου έθεσε επανειλημμένα το ερώτημα: «Ποιος έβαλε αυτή τη ρήτρα; Ποιος αποφάσισε ότι σε μια ενεργειακή σύμβαση θα μπει μέσα το ενδεχόμενο αλλαγής ελληνικών θαλάσσιων ζωνών;». Όπως τόνισε, «αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι βαθιά πολιτική επιλογή», καταλήγοντας: «Η Ελλάδα δεν θωρακίζεται όταν γράφει σε συμβάσεις ότι τα όριά της μπορεί να αλλάξουν. Η Ελλάδα θωρακίζεται όταν τα υπερασπίζεται».
Το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης έρχεται στο Πολύκεντρο Βουκολιών του Δήμου Πλατανιά με την παράσταση «4 λεπτά & 12 δευτερόλεπτα» του Τζέιμς Φριτς, την Τετάρτη 18 Μαρτίου στις 19:30, σε μια συνεργασία που ενισχύει την πολιτιστική δραστηριότητα στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων.
Το έργο αποτελεί μια από τις σημαντικότερες θεατρικές επιτυχίες του Λονδίνου, έχοντας αποσπάσει το 2ο βραβείο «Verity Bargate» στο διαγωνισμό για το καλύτερο νέο αγγλικό έργο. Ο συγγραφέας James Fritz εστιάζει σε ένα προκλητικό και επίκαιρο θέμα, ρίχνοντας φως στις ύπουλες ευκαιρίες που προσφέρει η νέα τεχνολογία σε έναν κόσμο όπου οι κάμερες και τα smartphones είναι πανταχού παρόντα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, τίποτα δεν πεθαίνει σε απευθείας σύνδεση, εκτός από την αξιοπρέπεια.
Τέσσερις ηθοποιοί δημιουργούν μπροστά στους θεατές μία παράσταση με γρήγορους ρυθμούς, αγωνία, χιούμορ και πολλές ανατροπές. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από την Νταϊάνα και τον Ντέβιντ, δύο γονείς που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους για να δώσουν στον έφηβο γιο τους, Τζακ, την ευκαιρία που εκείνοι δεν είχαν ποτέ: να λάβει τους απαραίτητους βαθμούς για να σπουδάσει Νομική στο Πανεπιστήμιο.
Ένα αναπάντεχο γεγονός ακριβώς έξω από το σχολείο απειλεί να καταστρέψει τα πάντα, όταν ο γιος τους βρίσκεται χτυπημένος από τον αδερφό της κοπέλας του. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, οι γονείς αρχίζουν να αμφιβάλλουν για τους κολλητούς φίλους του Τζακ, για τον ίδιο τον γιο τους και τελικά για τους ίδιους τους εαυτούς τους. Η κατάσταση περιπλέκεται δραματικά όταν ανακαλύπτουν ότι έχει ανέβει στο YouTube ένα ερασιτεχνικό βίντεο του Τζακ διάρκειας 4 λεπτών και 12 δευτερολέπτων, το οποίο θέτει σε κίνδυνο τη συμμετοχή του στις εξετάσεις. Το βίντεο έχει ήδη συγκεντρώσει 500.000 views. Ποιον μπορούν να εμπιστευτούν; Πρέπει να καλέσουν την αστυνομία ή να το χειριστούν μόνοι τους;
Το The Guardian χαρακτήρισε το έργο «συναρπαστικό και γρήγορο… για τέσσερις δυνατές ερμηνείες».
Η μετάφραση, η σκηνοθεσία και οι φωτισμοί είναι του Νικορέστη Χανιωτάκη, ενώ την πρωτότυπη μουσική υπογράφει ο Κωστής Μαραβέγιας. Την επιμέλεια κίνησης έχει αναλάβει η Φαίδρα Νταϊόγλου, τα σκηνικά και κοστούμια η Ιωάννα Καλαβρού, ενώ βοηθός σκηνοθέτη είναι η Στέλλα Καραγεώργη. Οι φωτογραφίες αφίσας, προβών και του trailer είναι του Πάτροκλου Σκαφίδα, οι φωτογραφίες παράστασης του Γιώργου Αναστασάκη και το design του Κωστή Σωτηράκου.
Στην παράσταση παίζουν αλφαβητικά οι Μάριος Βερτζίνης, Κατερίνα Πυρινή, Μαργαρίτα Ράμμου και Χρήστος Ροδάμης. Η διάρκεια της παράστασης είναι 75 λεπτά χωρίς διάλειμμα. Σημειώνεται ότι η παράσταση είναι ακατάλληλη για θεατές κάτω των 12 ετών.
Οι τιμές εισιτηρίων ορίζονται στα 10 ευρώ για το κανονικό και 8 ευρώ για το μειωμένο, που αφορά τρίτεκνους, πολύτεκνους, άνεργους, μαθητές, φοιτητές, άνω των 65 ετών και ΑΜΕΑ. Η ηλεκτρονική προπώληση πραγματοποιείται μέσω της ιστοσελίδας more.com, ενώ εισιτήρια θα διατίθενται και στο ταμείο του θεάτρου μιάμιση ώρα πριν από την παράσταση.
Γερμανός στρατιωτικός περιγράφει στο «ΒΗΜΑ» τους κινδύνους από έναν πόλεμο «χωρίς σχέδιο για την επόμενη μέρα» και τα αργά αντανακλαστικά της ΕΕ, εξηγεί γιατί «δεν μπορούμε να βασιστούμε στον Τραμπ» και επισημαίνει ότι «είναι πανεύκολο» να χτυπηθεί η Σούδα
Μεσημέρι στην ηλιόλουστη πλατεία Πότσνταμ του Βερολίνου. Χιλιάδες Ιρανοί διαδηλώνουν. Στα χέρια τους τρίχρωμες σημαίες με το λιοντάρι μπροστά από έναν ανατέλλοντα ήλιο. Τυχαία η επονομασία «Lion’s Roar» (O βρυχηθμός του λιονταριού) της ισραηλινής επιχείρησης που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου; Ενας Ιρανός αρπάζει το μικρόφωνο και απευθύνεται στο πλήθος. Δεν προλαβαίνει τα τελειώσει.
Οι συγκεντρωμένοι ξεσπούν σε παραλήρημα, πέφτει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου κλαίγοντας και χορεύοντας από συγκίνηση. Και φωνάζουν ένα όνομα που δύσκολα ακούγεται μέσα στη βουή. Ρωτώ κάποιον τι συνέβη. «Οι ισραηλινοί βομβάρδισαν τον Χαμενεΐ τον σκότωσαν».
Ετσι έμαθε το «Β» εκείνο το σαββατιάτικο απομεσήμερο στη βερολινέζικη ιστορική πλατεία, όπου το Τείχος χώριζε μια πόλη κι έναν κόσμο σε καλό και κακό, τον θάνατο του θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν ώρες πριν ανακοινωθεί επίσημα.
Το όνομα που φώναζαν οι Ιρανοί ακούστηκε πιο καθαρά στην πορεία που ακολούθησε. Ηταν του Ρεζά Παχλαβί, πρωτότοκου υιού του τελευταίου Σάχη της Περσίας, που απολαμβάνει υποστήριξη από μεγάλα τμήματα της ιρανικής Διασποράς και στη Γερμανία.
«Σαν οδήγηση στο αντίθετο ρεύμα»
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Παχλαβί βρέθηκε επί γερμανικού εδάφους ως προσκεκλημένος στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου στα μέσα Φεβρουαρίου. Ο Παχλαβί συναντήθηκε με πολιτικούς και ειδικούς ασφαλείας και έλαβε μέρος σε πάνελ με συντονίστρια την Κριστιάν Αμανπούρ, ιρανικής καταγωγής και η ίδια που έζησε στην Τεχεράνη μέχρι ηλικίας 12 χρόνων.
«Η σημασία του Ρεζά Παχλαβί αυξάνεται αυτές τις ημέρες, θα έβλεπα μια ευκαιρία να υποστηριχθεί ακόμη και ως μεταβατική λύση» λέει στο «Β» ο Ραλφ Τίλε. Ο γερμανός συνταγματάρχης ε.α. και πρόεδρος της Πολιτικο-Στρατιωτικής Εταιρείας PMG στο Βερολίνο γνωρίζει το καθεστώς του Σάχη και πολλούς αξιωματικούς από κοινές ασκήσεις στις ΗΠΑ. Από τότε έχει κυλήσει βέβαια πολύ νερό στο αυλάκι και σήμερα βρισκόμαστε οκτώ ημέρες μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών βομβαρδισμών.
Ο Τίλε είναι πολύ ανήσυχος. Περιγράφει τις επιχειρήσεις σαν οδήγηση στο αντίθετο ρεύμα ή «σαν μια υπερσύγχρονη ισχυρή ομάδα που μπαίνει σε τείχος καπνού. Και δεν ξέρουμε αν θα βγει, πώςθα βγει, τι θα συμβεί στο διάστημα μέχρι την έξοδο. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Το σχέδιο αναπτύσσεται μέσα από τα γεγονότα. Στον Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορούμε να βασιστούμε, το μυαλό του είναι στις εκλογές».
«ΕΕ και ΝΑΤΟ πάντα δύο βήματα πίσω»
Η ανησυχία του γερμανού εμπειρογνώμονος επικεντρώνεται κυρίως στην Ευρώπη και στους ανθρώπους της. «Ο μεγάλος κίνδυνος είναι στην πραγματικότητα ένας ατέρμονος πόλεμος, ασύμμετρος, με υβριδική πολεμική δράση σε ολόκληρη την περιοχή, ακόμη και μέχρι την Ευρώπη». Του επισημαίνουμε ότι η Κύπρος δέχθηκε ως πρώτη χώρα της ΕΕ επίθεση με drones. Ισως να δοκιμάζει το Ιράν την ετοιμότητα των Ευρωπαίων να εφαρμόσουν τη ρήτρα αμοιβαίας βοήθειας βάσει του άρθρου 42 (7) της Συνθήκης για την ΕΕ.
Κάποιοι γερμανοί αναλυτές σχολίασαν αρνητικά ότι δεν κινητοποιήθηκε ο ευρωπαϊκός μηχανισμός. Ο Τίλε μιλά με την εμπειρία δεκαετιών: «Η ΕΕ είναι πάντα πολύ αργή, δυστυχώς ισχύει και για το ΝΑΤΟ. Είναι πάντα δύο βήματα πίσω από την πραγματικότητα. Υπάρχει μια πολύ σημαντική φράση, που είναι η βασική ιδέα της ΕΕ, ότι είναι ένα έργο ειρήνης. Η πλειονότητα των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες δεν συμπαθεί τις Ενοπλες Δυνάμεις και δηλώνει αναρμόδια».
Στη Γερμανία, ένα 58% των πολιτών αποδοκιμάζει τη στρατιωτική επέμβαση Ισραήλ – ΗΠΑ στο Ιράν, σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση του Ινστιτούτου infratest dimap για λογαριασμό του τηλεοπτικού καναλιού ARD. Ενα 77% αισθάνεται φόβο και απειλή, κι αυτό ανεξαρτήτως κόμματος. Την περασμένη Τρίτη, αξιωματούχοι του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών κάλεσαν τον ιρανό πρέσβη για να ζητήσουν εξηγήσεις γιατί το Ιράν επιτέθηκε σε αμερικανικές βάσεις σε χώρες του Κόλπου.
«Η Κρήτη είναι πολύ σημαντική»
Στο πίσω μέρος του μυαλού τους βέβαια ήταν οι αμερικανικές βάσεις σε γερμανικό έδαφος. Κάτοικοι των γύρω περιοχών παρατηρούν μεγάλη κινητικότητα από τις αρχές του χρόνου. Οπως και στη βάση της Σούδας. «Η Κρήτη είναι πολύ, πολύ σημαντική. Από εκεί έχουν περάσει πρακτικά όλα τα αμερικανικά αεροσκάφη»επισημαίνει ο Τίλε.
«Ολες οι ενισχύσεις έρχονται από εκεί. Οσο περισσότερο διαρκεί αυτός ο πόλεμος, τόσο περισσότερο γίνονται στόχος τέτοια κέντρα. Το Ιράν θέλει στην πραγματικότητα να αντέξει για πολύ καιρό και να χτυπήσει όλους αυτούς τους μαλακούς στόχους, δηλαδή τους τουριστικούς προορισμούς. Με την ελπίδα ότι τότε οι χώρες που θα χτυπηθούν θα στραφούν εναντίον της Αμερικής και θα δυσκολέψουν τη δράση της».
«Πανεύκολο να χτυπηθεί η Σούδα»
Αλλά πόσο εύκολο θα ήταν αυτό; «Πανεύκολο, χρειάζεστε εκρηκτικά, dronesκαικάποιοννα θέλει να το κάνει. Dronesυπάρχουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες, χρειάζονται μόνο μερικά χιλιόμετρα πτήσης. Αρκούν δύο, τρεις επιθέσεις, δεν χρειάζεται να ξεσπάσει πόλεμος. Αρκεί να προκληθεί μακελειό. Οσο περισσότερο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο περισσότερο φουντώνει ο φανατισμός».
Πριν λίγες ημέρες, ο γάλλος πρόεδρος, σε βαρυσήμαντη ομιλία του, άνοιξε και πάλι τη συζήτηση προτείνοντας την υπαγωγή των ευρωπαϊκών χωρών που το επιθυμούν στη γαλλική ομπρέλα πυρηνικής αποτροπής. Η Γαλλία εγγυήτρια της ευρωπαϊκής ασφάλειας; Ο Τίλε κρατά μικρό καλάθι.
«Ο Τραμπ υπονομεύει την αξιοπιστία»
«Η Γαλλία θέλει μόνο να μοιραστεί τα έξοδα, όχι την ευθύνη»μας λέει.«Πρόκειται για μια ολόκληρη διαδικασία που πρέπει να τηρηθεί. Οι Γερμανοί, για παράδειγμα, δεν διαθέτουν πυρηνικά όπλα αλλά μαχητικά αεροσκάφη με ταοποία μπορούν να μεταφέρουν, μέχρι στιγμής, μόνο πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ, ενώστο μέλλον ίσως και πυρηνικά όπλα από τη Βρετανία ή τη Γαλλία. Για τον σκοπόαυτόνπρέπει να συμφωνηθούν ακόμη διαδικασίες αδειοδότησης. Και τέλος θα πρέπεινα εμπιστευτούμε τον γάλλο πρόεδρο ή τον βρετανό πρωθυπουργό ότι σε ώρα ανάγκηςθα δώσουν την έγκριση. Είναι ο τελευταίος σημαντικός κρίκος.Πρέπει να υπάρχει αξιοπιστία, θέλουμε τα όπλα για να μη χρειαστεί να ταχρησιμοποιήσουμε. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο Τραμπ υπονομεύει την αξιοπιστία».
Η Ουκρανία σε δεύτερη μοίρα
Μεγάλος χαμένος του νέου πολέμου είναι και η Ουκρανία που περνά πάλι σε δεύτερη μοίρα. Μέσα σε δύο μόνο ημέρες, Ισραηλινοί και Αμερικανοί ξόδεψαν πυρομαχικά που χρειάστηκαν και τις 12 ημέρες στον πόλεμο του περασμένου Ιουνίου. «Αυτό σημαίνει ότι θα περισσέψουν μόνο λίγα για τους Ουκρανούς. Κι επειδή οι Ευρωπαίοι τα αγοράζουν από τους Αμερικανούςκαι τα δίνουν στην Ουκρανία, θα γίνουν πιο σπάνια και πιο ακριβά». Τι εναλλακτικές υπάρχουν; Ο γερμανός εμπειρογνώμων δεν βλέπει παρά μόνο ένα γρήγορο τέλος του πολέμου με αλλαγή καθεστώτος. «Αν δεν υπάρξει αλλαγή καθεστώτος, θα είναι δυσάρεστο για εμάς. Για όλους μας. Οχι μόνο για τους Αμερικανούς, στους οποίους πολλοί το εύχονται».
