Σε μια κρίσιμη συγκυρία για το μέλλον της Μέσης Ανατολής, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αρακτσί, έστειλε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης, ξεκαθαρίζοντας ότι η χώρα του δεν πρόκειται να υποκύψει στις πιέσεις της κυβέρνησης Τραμπ για «άνευ όρων παράδοση».

Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Meet the Press» του δικτύου NBC, ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας υπογράμμισε ότι η Τεχεράνη είναι έτοιμη για έναν παρατεταμένο αγώνα, ενώ επιβεβαίωσε τη στενή στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία εν μέσω των συνεχιζόμενων εχθροπραξιών.

Το κενό ηγεσίας και η διαδοχή του Ανώτατου Ηγέτη

Η συζήτηση ξεκίνησε με το ερώτημα που απασχολεί τη διεθνή κοινότητα: ποιος κρατά τα ηνία στο Ιράν μετά την απουσία του Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Ο κ. Αρακτσί επιβεβαίωσε ότι ένα προσωρινό συμβούλιο ηγεσίας έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση, ενώ η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων αναμένεται να εκλέξει σύντομα τον νέο Ανώτατο Ηγέτη. Παρά τις έντονες φήμες που θέλουν τον γιο του εκλιπόντος ηγέτη, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, ως τον επικρατέστερο διάδοχο, ο υπουργός απέφυγε να επιβεβαιώσει οποιοδήποτε όνομα, τονίζοντας ότι η διαδικασία είναι αποκλειστικά εσωτερική υπόθεση του ιρανικού λαού.

«Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να παρεμβαίνει στις εσωτερικές μας υποθέσεις», δήλωσε χαρακτηριστικά, απαντώντας στις αναφορές ότι ο Πρόεδρος Τραμπ θα επιθυμούσε να έχει λόγο στην επιλογή της νέας ηγεσίας.

Το αδιέξοδο της εκεχειρίας και οι «κόκκινες γραμμές»

Όσον αφορά την πολεμική σύγκρουση, ο Αρακτσί εμφανίστηκε ανυποχώρητος, απορρίπτοντας το αίτημα της Ουάσιγκτον για συνθηκολόγηση. Υπενθύμισε μάλιστα τη σύρραξη του περασμένου Ιουνίου, υποστηρίζοντας ότι και τότε το Ιράν αντιστάθηκε, αναγκάζοντας το Ισραήλ να ζητήσει εκεχειρία μετά από 12 ημέρες.

«Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά», σημείωσε, κατηγορώντας τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για απρόκλητες επιθέσεις σε σχολεία, νοσοκομεία και κρίσιμες υποδομές, όπως διυλιστήρια και μονάδες αφαλάτωσης. Ο Ιρανός υπουργός έθεσε ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε συζήτηση περί κατάπαυσης του πυρός την παροχή εξηγήσεων για την «παράνομη επιθετικότητα» και την οριστική λήξη του πολέμου.

Η στρατηγική συμμαχία με τη Ρωσία και οι επιθέσεις σε γείτονες

Σε μια από τις πιο αποκαλυπτικές στιγμές της συνέντευξης, ο κ. Αρακτσί παραδέχθηκε ότι το Ιράν διατηρεί μια «στρατηγική εταιρική σχέση» με τη Ρωσία. Αν και απέφυγε να δώσει λεπτομέρειες για το αν η Μόσχα παρέχει πληροφορίες (intelligence) για τον εντοπισμό των αμερικανικών δυνάμεων, επιβεβαίωσε ότι η στρατιωτική συνεργασία των δύο χωρών συνεχίζεται σε πολλαπλά επίπεδα.

Σχετικά με τις πυραυλικές επιθέσεις σε γειτονικά κράτη του Κόλπου, ο υπουργός διευκρίνισε ότι στόχος δεν ήταν οι γείτονες, αλλά οι αμερικανικές βάσεις και εγκαταστάσεις που φιλοξενούνται στο έδαφός τους. Χαρακτήρισε δε τη συγγνώμη του Ιρανού Προέδρου ως δείγμα «αξιοπρέπειας και ισχύος», εκφράζοντας τη λύπη του για την αναστάτωση που προκλήθηκε στους λαούς της περιοχής λόγω των αμερικανικών προκλήσεων και των ιρανικών αντιποίνων.

Η τραγωδία στο δημοτικό σχολείο και το οπλοστάσιο της Τεχεράνης

Ο κ. Αρακτσί απέρριψε μετά βδελυγμίας τις κατηγορίες του Προέδρου Τραμπ ότι το Ιράν ευθύνεται για το πλήγμα σε δημοτικό σχολείο στο νότιο Ιράν, το οποίο στοίχισε τη ζωή σε 170 ανθρώπους. «Είναι δικό μας σχολείο, δικοί μας μαθητές. Γιατί να επιτεθούμε στον δικό μας λαό;», διερωτήθηκε, αποδίδοντας την επίθεση σε αμερικανικό μαχητικό αεροσκάφος.

Τέλος, απάντησε στις ανησυχίες της Ουάσιγκτον για το πυραυλικό πρόγραμμα της χώρας του, χαρακτηρίζοντας ως «παραπληροφόρηση» τους ισχυρισμούς ότι το Ιράν σχεδιάζει να αποκτήσει πυραύλους ικανούς να πλήξουν το έδαφος των ΗΠΑ. Υποστήριξε ότι η Τεχεράνη έχει περιορίσει οικειοθελώς το βεληνεκές των πυραύλων της κάτω από τα 2.000 χιλιόμετρα, ώστε να μην θεωρείται απειλή για τη διεθνή κοινότητα.

Η στάση του Αμπάς Αρακτσί καταδεικνύει ότι η Τεχεράνη δεν είναι διατεθειμένη να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων υπό καθεστώς απειλής. Με τις αμερικανικές χερσαίες δυνάμεις να βρίσκονται σε ετοιμότητα και το Ιράν να δηλώνει ότι «τους περιμένει», η σύγκρουση εισέρχεται σε μια φάση παρατεταμένης φθοράς, όπου η διπλωματία φαίνεται να έχει δώσει τη θέση της στην απόλυτη στρατιωτική αντιπαράθεση.

Οι σχέσεις Ουγγαρίας-Ουκρανίας επιδεινώθηκαν για άλλη μια φορά, αφότου ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, απείλησε δημόσια τον πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν για την άρνηση της Ουγγαρίας να υποστηρίξει ένα ακόμη πακέτο 90 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ουκρανία.

«Ελπίζουμε ότι ένα άτομο στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μπλοκάρει τα 90 δισεκατομμύρια ευρώ και ότι οι Ουκρανοί μαχητές θα λάβουν όπλα. Διαφορετικά, θα δώσουμε τη διεύθυνση αυτού του ατόμου στους δικούς μας, ώστε να μπορούν να τον καλέσουν και να του μιλήσουν στη γλώσσα τους», δήλωσε ο Ζελένσκι την Πέμπτη μετά από εκτεταμένη κυβερνητική συνεδρίαση στο Κίεβο.

Ο Ζελένσκι τόνισε ότι η χώρα του δεν έχει εναλλακτική λύση στο δάνειο της ΕΕ.

Στην Ουγγαρία, υπήρξε άμεση αντίδραση στη δήλωση αυτή. «Αυτές οι απειλές και ο εκβιασμός από τον [Ζελένσκι] έχουν ξεπεράσει κατά πολύ κάθε αποδεκτό όριο», δημοσίευσε στην πλατφόρμα X ο εκπρόσωπος του Όρμπαν, Ζόλταν Κόβατς.

«Αυτό είναι εξωφρενικό. Τα προσωπικά συναισθήματα δεν έχουν θέση σε θέματα όπως αυτό. Η Ουγγαρία δεν μπορεί να εκφοβιστεί και δεν θα ενδώσουμε σε εκβιασμούς», έγραψε ο Κόβατς.

Η Βουδαπέστη μπλοκάρει την αποδέσμευση του δανείου της ΕΕ λόγω της διακοπής της διέλευσης μέσω του αγωγού πετρελαίου Ντρούζμπα (Φιλίας).

Σύμφωνα με ουκρανικές πηγές, αυτός υπέστη ζημιές από ρωσική επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στα τέλη Ιανουαρίου κοντά στην πόλη Μπρόντι της δυτικής Ουκρανίας.

Η Ουγγαρία και η γειτονική Σλοβακία, η οποία επηρεάζεται επίσης από την απαγόρευση της διέλευσης, αμφισβητούν αυτούς τους ισχυρισμούς και απαιτούν πρόσβαση σε επιτροπή εμπειρογνωμόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Ζελένσκι το αρνήθηκε, επικαλούμενος Ουκρανούς εμπειρογνώμονες. «Νομίζω ότι ο λόγος μας είναι αρκετός», είπε, υποδεικνύοντας ότι οι επισκευές δεν θα αναμένονταν πριν από τα μέσα Απριλίου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκφράζει τη λύπη της για «απαράδεκτες» απειλές του Ζελένσκι 

Ο Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέφρασε σήμερα τη λύπη της για τις «απαράδεκτες» απειλές του ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι εναντίον του ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν, ο οποίος εμποδίζει ένα δάνειο 90 δισεκατομμυρίων ευρώ της ΕΕ προς την Ουκρανία.

«Αυτού του είδους η γλώσσα είναι απαράδεκτη. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά απειλή εναντίον των κρατών μελών της ΕΕ», αντέδρασε ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ολοφ Γκιλ.

Η Ουκρανία καταγγέλλει ότι η Ουγγαρία κατάσχεσε 80 εκατ. δολάρια από θωρακισμένα οχήματα και συνέλαβε 7 τραπεζικούς υπαλλήλους

Οι ουγγρικές αρχές συνέλαβαν επτά Ουκρανούς πολίτες, συμπεριλαμβανομένου ενός πρώην αξιωματικού των Ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών, και κατέσχεσαν δύο θωρακισμένα αυτοκίνητα που μετέφεραν μεγάλα χρηματικά ποσά σε όλη την Ουγγαρία ως ύποπτα για ξέπλυμα χρήματος, δήλωσαν αξιωματούχοι την Παρασκευή.

Η Ουκρανία κατηγόρησε την Ουγγαρία ότι πήρε ομήρους τους Ουκρανούς και ότι κατάσχεσε παράνομα εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά.

Η απάντηση Όρμπαν

Στη συνέντευξή του την Παρασκευή το πρωί στο Kossuth Radio, ο Όρμπαν ξεκαθάρισε ότι η Ουγγαρία δεν θα υποκύψει σε πιέσεις, εκβιασμούς ή απειλές, επειδή αυτό που διακυβεύεται δεν είναι η προσωπική του θέση, αλλά το αν η Ουγγαρία θα υποχωρήσει σε απαιτήσεις που, όπως λέει, θα βλάψουν σοβαρά τη χώρα.

Ο Όρμπαν δήλωσε ότι η ουσία της διαμάχης είναι απλή: η Ουκρανία έχει απαιτήσεις και η Ουγγαρία αρνείται να τις ικανοποιήσει. «Εμείς είμαστε εμπόδιο», είπε ο πρωθυπουργός, υποστηρίζοντας ότι τόσο ο ίδιος όσο και η εθνική κυβέρνηση αποτελούν εμπόδια στους στόχους του Κιέβου. Κατά την άποψή του, η πίεση στην Ουγγαρία δεν είναι μόνο διπλωματική αλλά και πολιτική, επειδή η Ουκρανία θα προτιμούσε να δει μια φιλοουκρανική κυβέρνηση στη Βουδαπέστη μετά τις βουλευτικές εκλογές της 12ης Απριλίου.

Σύμφωνα με τον Όρμπαν, οι ίδιες οι απαιτήσεις είναι απαράδεκτες. Η Ουγγαρία, είπε, δεν θα εγκαταλείψει τη φθηνή ρωσική ενέργεια, δεν θα χρηματοδοτήσει τον πόλεμο, δεν θα στείλει χρήματα στην Ουκρανία και δεν θα υποστηρίξει την ένταξη της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υποστήριξε ότι η συμμόρφωση με αυτές τις προσδοκίες θα έβλαπτε τις ουγγρικές οικογένειες, τους Ούγγρους αγρότες και ολόκληρη την ουγγρική οικονομία.

Το άμεσο σημείο ανάφλεξης παραμένει ο αγωγός πετρελαίου Druzhba. Ο πρωθυπουργός Όρμπαν δήλωσε ότι δεν υπάρχει τεχνικό εμπόδιο που να εμποδίζει το ρωσικό πετρέλαιο να φτάσει στην Ουγγαρία και χαρακτήρισε τη διακοπή ως πολιτική απόφαση της Ουκρανίας. Η Ουγγαρία έχει έγκυρες συμβάσεις, πληρώνει για το πετρέλαιο και δικαιούται να το παραλάβει, είπε, ενώ η Ουκρανία έχει διεθνή υποχρέωση να επιτρέψει τη διαμετακόμιση. Μέχρι να επιλυθεί αυτή η κατάσταση, ο πρωθυπουργός Όρμπαν δήλωσε ότι η Ουγγαρία θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί κάθε διαθέσιμο εργαλείο στις Βρυξέλλες και πέραν αυτής.

«Αν εκβιάζουν τους Ούγγρους, δεν μπορούν να περιμένουν από εμάς να λάβουμε οικονομικές αποφάσεις για την υποστήριξη της Ουκρανίας», δήλωσε. Πρόσθεσε ότι η Ουγγαρία έχει ήδη σταματήσει τις αποστολές βενζίνης και ντίζελ που συνδέονται με την Ουκρανία και είναι έτοιμη να σταματήσει άλλες σημαντικές ρυθμίσεις διαμετακόμισης προς το Κίεβο μέχρι να αποκατασταθούν οι παραδόσεις πετρελαίου. «Οι Ουκρανοί θα ξεμείνουν από χρήματα νωρίτερα από ό,τι εμείς ξεμείνουμε από πετρέλαιο», δήλωσε ο πρωθυπουργός Όρμπαν.

topontiki.gr

Σε μια κρίσιμη καμπή για τη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής, η προοπτική μιας χερσαίας εισβολής στο Ιράν φαίνεται να κερδίζει έδαφος στους σχεδιασμούς της Δύσης, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του διπλωμάτη Γιώργου Αϋφαντή.

Η ανάλυση της τρέχουσας κατάστασης υποδεικνύει ότι, παρά την έντονη εσωτερική αντίθεση στο καθεστώς της Τεχεράνης, η πτώση του δεν θεωρείται δεδομένη, καθώς οι στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ ερμηνεύονται από μέρος της ιρανικής κοινωνίας ως απόπειρα διαμελισμού του ίδιου του κράτους.

Η εσωτερική δυναμική του Ιράν παραμένει εξαιρετικά σύνθετη, με τις εκτιμήσεις να αναφέρουν ότι ένας στους δύο Ιρανούς τάσσεται κατά του καθεστώτος. Ωστόσο, αυτή η δυσαρέσκεια δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε προθυμία συμμετοχής στις προσπάθειες που έχουν ξεκινήσει οι Πρόεδροι Donald Trump και Benjamin Netanyahu.

Σύμφωνα με τον κ. Αϋφαντή, πολλοί Ιρανοί αντιλαμβάνονται το καθεστώς ως «πρόσχημα» και θεωρούν ότι ο πραγματικός στόχος είναι η πρόσβαση των δυτικών δυνάμεων στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, όπως το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο και ο χαλκός.

Παράλληλα, οι πολυετείς οικονομικές κυρώσεις φαίνεται πως δεν πέτυχαν τον στόχο της ανατροπής, αλλά αντιθέτως ισχυροποίησαν τους Φρουρούς της Επανάστασης, μετατρέποντάς τους σε οικονομική υπερδύναμη εντός της χώρας. Η εγκατάλειψη της πολιτικής του Προέδρου Obama, η οποία επεδίωκε την ομαλοποίηση των σχέσεων μέσω ελέγχου του πυρηνικού προγράμματος, έδωσε τη θέση της σε μια απαίτηση για «παράδοση άνευ όρων», μια στάση που ο κ. Αϋφαντής θεωρεί ασύμβατη με την ιστορία και τον πολιτισμό της ιρανικής κοινωνίας.

Το «χαρτί» των μειονοτήτων και η στρατηγική του διαμελισμού

Ένας κεντρικός πυλώνας της σχεδιαζόμενης εισβολής φαίνεται να είναι η ενεργοποίηση εθνοτικών μειονοτήτων, όπως οι Κούρδοι, οι Αζέροι και οι Βαλούχοι. Δυτικοί αναλυτές προσδοκούν ότι οι πληθυσμοί στο βορειοδυτικό Ιράν και το Μπαλουχιστάν θα στραφούν κατά της Τεχεράνης, όμως η πραγματικότητα της «αυτοκρατορικής συνείδησης» του Ιράν περιπλέκει τα πράγματα. Σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι ο Πρόεδρος Pezeshkian έχει καταγωγή από Κούρδισα μητέρα και Αζέρο πατέρα, ενώ και ο Khamenei είναι κατά το ήμισυ Αζέρος.

Στο στρατιωτικό πεδίο, αναφέρεται η κινητοποίηση των Κούρδων πολεμάρχων Barzani και Talabani από το Ιράκ, οι οποίοι φέρεται να έχουν λάβει σημαντικά χρηματικά ποσά για να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα, το Αζερμπαϊτζάν αναπτύσσει στρατεύματα και τεθωρακισμένα στη μεθόριο, ενώ στη διαδικασία εμπλέκονται και δυνάμεις από τη Συρία υπό την ηγεσία του Golani. Το ορεινό ανάγλυφο της περιοχής, ωστόσο, παραμένει ένα σοβαρό εμπόδιο για κάθε επιτιθέμενο.

Η εξαγωγή του Χάους και η παγκόσμια οικονομική απειλή

Η μετάβαση του πολέμου σε χερσαία φάση αναμένεται να είναι μια μακροχρόνια διαδικασία μηνών και όχι εβδομάδων. Καθώς οι Ιρανοί δέχονται επίθεση στο έδαφός τους, η αντίδρασή τους προβλέπεται να είναι η «εξαγωγή του χάους» σε ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο. Ήδη οι Σιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ έχουν κινητοποιηθεί, επιτιθέμενες σε στόχους στο Αρμπίλ και τη Σουλεϊμανίγια, ενώ το ίδιο το Ιράκ διολισθαίνει προς έναν νέο εμφύλιο πόλεμο.

Οι οικονομικές συνέπειες μιας τέτοιας κλιμάκωσης προμηνύονται καταστροφικές για τη διεθνή οικονομία. Η διακοπή της ροής φυσικού αερίου και πετρελαίου από τις πετρομοναρχίες του Κόλπου, οι οποίες βλέπουν τις υποδομές τους να απειλούνται, ενδέχεται να θέσει εκτός λειτουργίας το 20% του παγκόσμιου τζίρου. Όπως ομολόγησε και ο Υπουργός Ενέργειας του Κατάρ, η κατάσταση αυτή οδηγεί αναπόφευκτα σε μια παγκόσμια οικονομική κρίση δίχως προηγούμενο.

Η επόμενη μέρα: Μια διαδικασία χωρίς ορατή νίκη

Η προετοιμασία της χερσαίας εισβολής σηματοδοτεί μια νέα, βίαιη φάση της σύγκρουσης, όπου οι απώλειες για όλες τις πλευρές αναμένονται μεγάλες. Ο κ. Αϋφαντής εκφράζει τον σκεπτικισμό του για το αποτέλεσμα αυτών των επιχειρήσεων, σημειώνοντας ότι η ιρανική πλευρά είναι καλά προετοιμασμένη για έναν τέτοιου είδους πόλεμο.

Το διακύβευμα πλέον δεν αφορά μόνο την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, αλλά την επιβίωση της παγκόσμιας οικονομικής σταθερότητας. Ενώ η Δύση επιδιώκει να στερήσει από την Κίνα την πρόσβαση σε φθηνούς ενεργειακούς πόρους, ο κίνδυνος μιας γενικευμένης ανάφλεξης που θα παρασύρει ολόκληρο τον πλανήτη παραμένει ορατός και άμεσος.

Σε μια εκτενή και αποκαλυπτική ανάλυση της τρέχουσας πολεμικής σύρραξης στη Μέση Ανατολή, ο διαπρεπής καθηγητής διεθνών σχέσεων, Τζον Μερσχάιμερ, προειδοποιεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες στερούνται μιας συνεκτικής στρατηγικής στο Ιράν. Σύμφωνα με τον Μερσχάιμερ, η Ουάσιγκτον διολισθαίνει σε μια επικίνδυνη «κλίμακα κλιμάκωσης» (escalation ladder), αναζητώντας μάταια μια διέξοδο που θα οδηγούσε σε νίκη, ενώ στην πραγματικότητα επαναλαμβάνει τα στρατηγικά σφάλματα του παρελθόντος.

Η αμερικανική εμπλοκή ξεκίνησε με την πεποίθηση ότι η μετακίνηση μιας τεράστιας στρατιωτικής «αρμάδας» στην περιοχή θα ανάγκαζε την Τεχεράνη σε συνθηκολόγηση. Ο Μερσχάιμερ υπενθυμίζει ότι ο Πρόεδρος Τραμπ, βασιζόμενος σε εισηγήσεις όπως αυτή του Στιβ Γουίτοφ, περίμενε μια άμεση «υποταγή» (capitulation) του Ιράν, η οποία ωστόσο δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Ακολούθησαν πλήγματα «αποκεφαλισμού» της ηγεσίας, τα οποία, παρά την τακτική τους επιτυχία, απέτυχαν να προκαλέσουν την κατάρρευση του καθεστώτος.

Ο καθηγητής συγκρίνει την παρούσα κατάσταση με τον πόλεμο του Βιετνάμ, επισημαίνοντας ότι η συνεχής άνοδος στα σκαλοπάτια της κλιμάκωσης —είτε μέσω αεροπορικών επιθέσεων είτε μέσω της ανάπτυξης χερσαίων δυνάμεων— δεν εγγυάται τη λύση. «Όπως και στο Βιετνάμ, όσοι υποστηρίζουν αυτόν τον πόλεμο δεν μπορούν να περιγράψουν μια πειστική ιστορία για το πώς θα καταλήξουμε στη νίκη», τονίζει ο Μερσχάιμερ, υπογραμμίζοντας ότι ο διπλασιασμός της ισχύος μετά από κάθε αποτυχία αποτελεί μια καταστροφική συνταγή.

Το «μαθηματικό πρόβλημα» των πυρομαχικών και οι κρυφές δυνατότητες της Τεχεράνης

Ενώ ο Υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, διαβεβαιώνει ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν απεριόριστα αποθέματα πυρομαχικών (όπως οι βόμβες JDAM) και μπορούν να επικρατήσουν σε έναν πόλεμο φθοράς, ο Μερσχάιμερ εκφράζει σοβαρές αμφιβολίες για το «μαθηματικό των αναχαιτίσεων». Παρόλο που οι ΗΠΑ μπορεί να έχουν αεροπορική υπεροχή, τα αποθέματα των επιθετικών πυραύλων ακριβείας και κυρίως των αμυντικών πυραύλων αναχαίτισης (interceptors) είναι πεπερασμένα. Ήδη, σύμμαχοι όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προειδοποιούν ότι τα αποθέματά τους επαρκούν για μόλις μία εβδομάδα εντατικών επιχειρήσεων.

Η αισιοδοξία του Πενταγώνου για την καταστροφή των ιρανικών θέσεων προσκρούει στη νέα πραγματικότητα των «αθέατων» εκτοξευτών. Ο Μερσχάιμερ αναφέρεται σε οπτικό υλικό που δείχνει ιρανικούς πυραύλους να εκτοξεύονται απευθείας μέσα από την άμμο, χωρίς ορατούς κινητούς εκτοξευτές ή σιλό, γεγονός που καθιστά τον εντοπισμό και την εξουδετέρωσή τους εξαιρετικά δύσκολη. Η Τεχεράνη φαίνεται να ακολουθεί μια στρατηγική διατήρησης του οπλοστασίου της για έναν παρατεταμένο πόλεμο, κρατώντας δυνάμεις σε εφεδρεία για ένα ενδεχόμενο «τελικό χτύπημα» επιβίωσης.

Διεθνείς παίκτες και περιφερειακές επιπτώσεις

Η συμμετοχή της Γαλλίας, με τον Εμανουέλ Μακρόν να αποστέλλει το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle στην περιοχή για την προστασία των συμμάχων στον Κόλπο, αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό από τον Μερσχάιμερ. Ο καθηγητής υποστηρίζει ότι ένα γαλλικό αεροπλανοφόρο δεν μπορεί να παράγει τον απαραίτητο αριθμό εξόδων (sorties) για να αλλάξει την πορεία του πολέμου, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί εύκολο στόχο για τους ιρανικούς πυραύλους κρουζ.

Παράλληλα, η οικονομική διάσταση του πολέμου είναι εφιαλτική. Εάν η σύγκρουση επεκταθεί στις πετρελαϊκές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία θα είναι ανυπολόγιστες. Ήδη, τα Στενά του Ορμούζ είναι ουσιαστικά κλειστά, με τον Πρόεδρο Τραμπ να διατάσσει το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να συνοδεύει δεξαμενόπλοια — μια κίνηση υψηλού ρίσκου που εκθέτει τα αμερικανικά πλοία σε έναν «περιβάλλον πλούσιο σε στόχους» για το Ιράν.

Η στρατηγική υπερέκταση των ΗΠΑ και το «δώρο» προς την Κίνα

Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο Μερσχάιμερ θεωρεί ότι ο πόλεμος αυτός αποτελεί «μάννα εξ ουρανού» για το Πεκίνο. Όσο οι ΗΠΑ αναλώνουν τα πυρομαχικά ακριβείας και την προσοχή τους στο Ιράν, η Κίνα ενισχύει τη θέση της στην Ανατολική Ασία, περιμένοντας τη στιγμή που η αμερικανική στρατιωτική ισχύς θα έχει εξαντληθεί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες με τη διαχείριση τεσσάρων μετώπων: της Ανατολικής Ασίας (Ταϊβάν), της Ευρώπης (Ουκρανία), της Μέσης Ανατολής και του Δυτικού Ημισφαιρίου (Βενεζουέλα). Με μια βιομηχανική βάση που έχει συρρικνωθεί μετά την «μονοπολική στιγμή», η ικανότητα της Ουάσιγκτον να υποστηρίξει έναν «παντοτινό πόλεμο» αμφισβητείται έντονα.

Ακόμη και αν οι ΗΠΑ κατάφερναν να καταστρέψουν το σύνολο του ιρανικού οπλοστασίου, ο Μερσχάιμερ θέτει το καίριο ερώτημα: «Είναι αυτό νίκη;». Χωρίς την επίτευξη αλλαγής καθεστώτος (regime change), το Ιράν θα μπορούσε απλώς να ανασυγκροτηθεί και να εξοπλιστεί εκ νέου στο μέλλον.

Η απουσία ενός ξεκάθαρου πολιτικού και στρατιωτικού τέλους καθιστά την αμερικανική επιχείρηση μια περιπέτεια με αβέβαιη κατάληξη, η οποία κινδυνεύει να αποδυναμώσει το στρατηγικό κύρος των ΗΠΑ στα μάτια της Ρωσίας και της Κίνας.