Ο Μιχάλης Αεράκης ήταν ο σημερινός καλεσμένος στο Buongiorno.
Ο ηθοποιός μίλησε για την ζωή του.
“Είμαι άνθρωπος που από μικρός μου άρεσε να είμαι μέσα στον κόσμο και δεν είναι τυχαίο που η πρώτη μου πρώτη μου δουλειά στην Κρήτη ήταν να πουλάω λαχεία στο Ηράκλειο σε ηλικία 12 ετών. Και ήμουν μέσα στον κόσμο, μες στα σοκάκια, μέσα στις ιδιαιτερότητες του χώρου που ζούσα. Μετά σερβιτόρος. Η ζωή μου όλη είναι να παρατηρώ, να έχω εικόνες και όταν μπήκα στο θέατρο να βγάλω και τα συναισθήματα που είχα μέσα μου. Η παρατήρηση για μένα είναι εξαιρετικό προσόν σε έναν άνθρωπο, ό, τι δουλειά και αν κάνει, όταν έχει το στοιχείο της παρατήρησης. Να είναι παρών και της λεπτομέρειας”, είπε αρχικά.
“‘Όλα αυτά τα οποία έχω εισπράξει στη ζωή μου, όλα αυτά είναι δανεικά. Κάπου τα άκουσα, κάπου τα είδα, κάπου τα διάβασα, κάπου τα ακούμπησα. Όλα είναι δανεικά. Και τώρα που μεγάλωσα πια, αισθάνομαι την ανάγκη αυτά τα δανεικά να τα επιστρέψω. Δεν μου ανήκουν. Σε όποιον νέον θέλει να ακούσει αυτό που θα του πω. Ένα είναι βέβαιο ότι θέλω πραγματικά να επιστρέψω όλα αυτά τα δανεικά, τα οποία είναι και πάρα πολλά θα έλεγα. Όλη μου η ζωή είναι δανεική και την οποία θέλω να την επιστρέψω με χαρά στους ανθρώπους, κυρίως στους νέους ανθρώπους τους οποίους τους αγαπώ”, συνέχισε ο κ. Αεράκης.
Για την αγάπη του για το θέατρο και την υποκριτική: “”Μετά τον “Σασμό”, οι μετοχές μου, γιατί η δουλειά μας είναι μια μετοχή, άλλοτε είναι πολύ ψηλά, άλλοτε είναι πολύ χαμηλά. Και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και για το ψηλά και για τα χαμηλά. Το θέατρο για μένα είναι ένα ταξίδι και πρέπει να παρακαλάς, αν το αγαπάς, να είσαι μέσα στη βαρκούλα, αδιαφορώντας για ποια θέση. Πρέπει όμως να είσαι προετοιμασμένος για όλες τις αλλαγές. Πρέπει να έχεις μια καθημερινή επαφή με τον εαυτό σου, να συνομιλείς με τον εαυτό σου. Εμένα ο κολλητός μου είναι ο “Μιχάλης” και μετά όλοι οι υπόλοιποι. Αγαπώ τον Μιχάλη. Συνομιλώ με τον Μιχάλη. Πιστεύω στο Θεό. Έχω μια απευθείας σύνδεση με το Θεό. Σε δυσκολίες θα κοιτάξω εκεί ψηλά. Θα του πω κι Αυτός θα μου κλείσει το μάτι και θα μου πει “άντε προχώρα, εδώ είμαι εγώ”. Αυτά όλα μπορεί να ακούγονται μεταφυσικά, όμως αυτή είναι η ζωή μου και αγαπώ όλο τον κόσμο”.
Ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε το βράδυ της Πέμπτης στην περιοχή του Ακρωτηρίου στα Χανιά, προκαλώντας έντονη αναστάτωση και κινητοποίηση των αρχών. Η σύγκρουση δύο οχημάτων στον οδικό άξονα που οδηγεί προς το αεροδρόμιο είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών ατόμων, ανάμεσα στα οποία και ένα ανήλικο παιδί, αναδεικνύοντας τις επικίνδυνες συνθήκες που επικρατούν σε κεντρικές αρτηρίες του νομού κατά τις νυχτερινές ώρες.
Η σφοδρή σύγκρουση έλαβε χώρα λίγο μετά τις 22:00, υπό συνθήκες που τελούν ακόμη υπό διερεύνηση από τις αρμόδιες αρχές. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η ένταση της πρόσκρουσης ήταν τέτοια που τα δύο εμπλεκόμενα οχήματα εξετράπησαν της πορείας τους με βίαιο τρόπο.
Το ένα εκ των δύο αυτοκινήτων προσέκρουσε σε κολώνα, ενώ το δεύτερο κατέληξε σε παρακείμενο χαντάκι. Η εικόνα των οχημάτων εκτός οδοστρώματος προκάλεσε αρχικά φόβους για σοβαρότερες συνέπειες, οδηγώντας σε άμεση κινητοποίηση των σωμάτων ασφαλείας.
Η κινητοποίηση των αρχών και η κατάσταση των τραυματιών
Στο σημείο έσπευσε ισχυρή δύναμη της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, καθώς οι πρώτες αναφορές έκαναν λόγο για εγκλωβισμένους επιβάτες στα συντρίμμια των οχημάτων. Ωστόσο, μετά τον πρώτο έλεγχο, διαπιστώθηκε ότι δεν απαιτήθηκε επιχείρηση απεγκλωβισμού, με τους επιβαίνοντες να έχουν καταφέρει να εξέλθουν των οχημάτων.
Στο ένα όχημα επέβαινε μια τριμελής οικογένεια —ένα ζευγάρι μαζί με το παιδί τους. Παρά τη σφοδρότητα του ατυχήματος, και οι τρεις τραυματίστηκαν ελαφρά. Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ τους παρέλαβε άμεσα και τους διακόμισε στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων για την παροχή των πρώτων βοηθειών και τη διενέργεια των απαραίτητων ιατρικών εξετάσεων.
Κυκλοφοριακή συμφόρηση και οδική ασφάλεια
Το ατύχημα προκάλεσε αλυσιδωτές επιπτώσεις στην κίνηση των οχημάτων προς και από το αεροδρόμιο των Χανίων. Λόγω της θέσης των οχημάτων και της παρουσίας των σωμάτων ασφαλείας στο οδόστρωμα, σημειώθηκε μεγάλη κυκλοφοριακή συμφόρηση, με τους οδηγούς να καλούνται να επιδείξουν υπομονή για αρκετή ώρα.
Η Τροχαία Χανίων διενεργεί την προανάκριση για τα ακριβή αίτια του συμβάντος.
Σε διευκρινίσεις σχετικά με το ακίνητο της οικογένειας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, το οποίο ενοικιάστηκε το 2004 στην Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου προχώρησε το Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, τονίζοντας ότι «ουδέποτε πήρε ο κ. Ανδρουλάκης ένα ευρώ από το δημόσιο για ανακαίνιση» αλλά και ότι «ούτε ένα ευρώ δεν έφυγε στο εξωτερικό».
Σχετικά με το ακίνητο, το ΠΑΣΟΚ αναφέρει ότι «το 2010 ενοικιάστηκε από το Κτηματολόγιο κατόπιν νέου διαγωνισμού με 8 προσφορές. Όπως ισχύει εδώ και δεκαετίες, κάθε μισθωτής έχει το δικαίωμα να διαμορφώσει το μισθωμένο ακίνητο για να είναι συμβατό με τις λειτουργικές του ανάγκες αναλαμβάνοντας το κόστος. Στην προκειμένη περίπτωση, το Κτηματολόγιο ανακαίνισε ακόμη και αίθουσες που χρησιμοποιούνταν από την Αστυνομία ως χώροι προσωρινής κράτησης.»
«Ουδέποτε πήρε ο κ. Ανδρουλάκης ένα ευρώ από το δημόσιο για ανακαίνιση» ξεκαθαρίζει το ΠΑΣΟΚ.
Αναλυτικά η ανακοίνωση του κόμματος:
«Ο επαγγελματίας λασπολόγος σε εντεταλμένη υπηρεσία, Άδωνις Γεωργιάδης, επιχειρεί να βουτήξει στον βούρκο την πολιτική ζωή για να διασώσει μια κυβέρνηση βυθισμένη στη διαφθορά.
Καμία έκπληξη. Μόνο που η συκοφαντία και η πολιτική αλητεία έχουν κοντά πόδια.
Δεν είμαστε όλοι το ίδιο, κ. Γεωργιάδη, και θα το πιείτε αργά και βασανιστικά το πικρό ποτήρι.
Α. Το ακίνητο της οικογένειας του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ , στο οποίο αναφέρεται, ενοικιάστηκε το 2004 στην Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου κατόπιν διαγωνισμού με 10 προσφορές.
Η Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου το παρέδωσε για χρήση στην Αστυνομία.
Το 2010 ενοικιάστηκε από το Κτηματολόγιο κατόπιν νέου διαγωνισμού με 8 προσφορές. Όπως ισχύει εδώ και δεκαετίες, κάθε μισθωτής έχει το δικαίωμα να διαμορφώσει το μισθωμένο ακίνητο για να είναι συμβατό με τις λειτουργικές του ανάγκες αναλαμβάνοντας το κόστος. Στην προκειμένη περίπτωση, το Κτηματολόγιο ανακαίνισε ακόμη και αίθουσες που χρησιμοποιούνταν από την Αστυνομία ως χώροι προσωρινής κράτησης.
Ουδέποτε πήρε ο κ. Ανδρουλάκης ένα ευρώ από το δημόσιο για ανακαίνιση.
Μάλιστα εφαρμόστηκε ο σχετικός μνημονιακός νόμος για μείωση του μισθώματος.
Το 2022 έγινε σύμβαση ανανέωσης και το 2024 παράταση μισθώματος, επί διακυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και τα δύο!
Όλα λοιπόν, κύριε Γεωργιάδη, απόλυτα νόμιμα και διαφανή!
Μια κυβέρνηση που είναι συνώνυμη με τη διαφθορά όπως βοά η ελληνική κοινωνία, που υπηρετεί τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια, που στελέχη της ελέγχονται από την ελληνική και την ευρωπαϊκή δικαιοσύνη για παράνομες ενέργειες σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, που έκανε κανονικότητα τους στημένους διαγωνισμούς και τις απευθείας αναθέσεις, εγκαλεί τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για απολύτως νόμιμους και διαφανείς διαγωνισμούς με πλειάδα προσφορών και επί διαφόρων κυβερνήσεων -ακόμη και της δικής τους.
Β. Ο τυχοδιώκτης συκοφάντης εγκαλεί τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ότι «έβγαλε λεφτά στο εξωτερικό». Ουδέν ψευδέστερο. Ούτε ένα ευρώ δεν έφυγε στο εξωτερικό. Οι λογαριασμοί του κ. Ανδρουλάκη στις Βρυξέλλες άνοιξαν στο πλαίσιο της θητείας του στην Ευρωβουλή.
Είναι δηλωμένοι επί μία δεκαετία ανελλιπώς και η κίνηση τους δημοσιευμένη σε σειρά δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης του κ. Ανδρουλάκη.
Και τολμά ο κ. Γεωργιάδης με χυδαιότητες και ψέματα να κατηγορήσει τον κ. Ανδρουλάκη για «αδήλωτα χρήματα»;
Ο κ. Γεωργιάδης, που ως Υπουργός Επενδύσεων τον παρακολουθούσε η ΕΥΠ και το Predator αλλά δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να ρίξει φως στην υπόθεση και να ενημερώσει τον ελληνικό λαό, εκτελεί το συμβόλαιο πολιτικής δολοφονίας του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Στον βούρκο της διαφθοράς και της πολιτικής ανυποληψίας θα μείνετε μόνοι. Δεν είστε σε θέση, να λερώσετε τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.
Τα υπόλοιπα εκεί που πρέπει, στη δικαιοσύνη.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα προχωρήσει σε όλες τις νόμιμες ενέργειες, ώστε ο συκοφάντης και τα φερέφωνά του να λογοδοτήσουν ενώπιον της δικαιοσύνης για τα ψευδή τους.»
Πώς προκλήθηκε το μοιραίο χτύπημα στο κεφαλάκι του 3χρονου Άγγελου το επίμαχο πρωινό; Έπεσε από την απότομη στενή ξύλινη σκάλα του σπιτιού των Καμινίων και εν συνεχεία προσέκρουσε στο τραπεζάκι του σαλονιού, όπως ισχυρίζεται ο 45χρονος πρώην σύντροφος της μητέρας του; Έσπρωξε, μήπως, το αγοράκι και χτύπησε όσο η 27χρονη μητέρα του πετάχτηκε να αγοράσει τον καφέ που της είχε ζητήσει ο Χρήστος;
Είχε προηγηθεί κάτι άλλο πριν εκείνη φύγει από το σπίτι; Είναι γνωστό ότι οι δύο πρώην σύντροφοι αλληλοκατηγορούνται. Αν το κορμάκι του μικρού Άγγελου δεν ήταν «παρασημοφορημένο» από ένα σωρό σημάδια, «φρέσκα» αλλά και παλαιότερα, μελανιές, γδαρσίματα αλλά και καψίματα στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, ίσως η κοκκινίλα που φαινόταν τη δεδομένη χρονική στιγμή εξωτερικά του προσώπου του, στο μάγουλο και στο μέτωπο, να μπορούσε να εκληφθεί ως αποτέλεσμα πτώσης ή πρόσκρουσης στο τραπεζάκι ή το πάτωμα.
Πολύ γρήγορα, όμως, μετά την πρώτη εικόνα, άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι δεν είχαν να κάνουν με μία απλή πτώση, όπως το εμφάνισε ο 45χρονος. Κάτω από τα νύχια του παιδιού υπήρχαν ίχνη αίματος, όταν του έβγαλαν τις κάλτσες και τα ρουχαλάκια αποκαλύφθηκε ένα κορμάκι «κεντημένο» από τα σημάδια. «Νόμιζα ότι το παιδί ήταν λερωμένο αλλά αυτά ήταν παλαιότερα χτυπήματα», είπε η γιατρός.
Ο ‘Αγγελος, όπως περιέγραψαν, ήταν ξαπλωμένος στο μικρό καναπεδάκι κάτω από το παράθυρο. Είχε κλειστά τα ματάκια του. Η γιατρός του ΕΚΑΒ τον φώναζε με το όνομα του: «Άγγελε..». Άνοιξε στιγμιαία τα μάτια του, έκανε έναν αναστεναγμό και έκλεισε τα μάτια ξανά.
Ηράκλειο: Με νέες καταθέσεις συνεχίζεται σήμερα η δίκη για τον μικρό Άγγελο
Ο 45χρονος Χρήστος στεκόταν στο προσκεφάλι του παιδιού και ρωτούσε ανήσυχος αν θα συνέλθει, περιέγραψαν οι μάρτυρες. Η Ελευθερία ήταν λίγο πιο πέρα. Έδινε την αίσθηση ότι δεν αντιλαμβανόταν την σοβαρότητα της κατάστασης.
Η γιατρός κατέθεσε ότι ζήτησε κατ’ επανάληψη από τη μητέρα να της φέρει ένα κουβερτάκι να τυλίξουν το παιδί επειδή ήταν παγωμένο. Δεν της το πήγε. Τελικά της το έφερε ο 45χρονος. Κάλεσε τη μητέρα να πάρει αγκαλιά τον Άγγελο να μπούνε μαζί πίσω στο ασθενοφόρο. Αρνήθηκε. Δεν ήθελε.
Τότε η γιατρός πήρε στην αγκαλιά της τον Άγγελο και μπήκε στο ασθενοφόρο, απαιτώντας από τη μητέρα-και για λόγους νομικής κάλυψης, όπως είπε-να καθίσει έστω μπροστά. Ο οδηγός του ασθενοφόρου περιέγραψε ότι όταν ρώτησε τη μητέρα για τα σημάδια, του είπε ότι το παιδί είναι ζωηρό και συχνά πέφτει.
Η μητέρα και η αδερφή της 27χρονης που κατέθεσαν κατά προτεραιότητα επειδή ζουν στην Αθήνα και δεν είναι εύκολο, όπως ειπώθηκε, να πηγαινοέρχονται, περιέγραψαν την Ελευθερία ως ένα κορίτσι με πνευματική ανωριμότητα από την παιδική της ηλικία. Ευκολόπιστη, με ασταθή συμπεριφορά και άτομο που «βραχυκύκλωνε» με την παραμικρή πίεση ή φωνή. Ποτέ, όμως, δεν υπήρξε βίαιη.
«Η κόρη μου έχει μυαλό παιδιού δέκα ετών» είπε η μητέρα της, ενώ η αδερφή της κατέθεσε ότι «δεν τη θεωρούσε ικανή να προστατεύσει το παιδί της εάν βρισκόταν σε κίνδυνο». Στην ερώτηση της προέδρου της έδρας γιατί δεν έκαναν ενέργειες ώστε να πάρουν την επιμέλεια του Άγγελου από τη μητέρα του, απάντησαν ότι δεν τους είχαν καθοδηγήσει σωστά.
Πρώτη φορά άκουσαν τον όρο «δικαστική συμπαράσταση» όταν πια ήταν αργά, όταν δηλαδή ο Άγγελος ήταν στη ΜΕΘ Παίδων του ΠαΓΝΗ.
Από την πλευρά του 45χρονου κατηγορούμενου, μάρτυρες κατέθεσαν ότι ουδέποτε ήταν βίαιος με τα παιδιά. Η κόρη του τον λατρεύει, το ίδιο και τα ανίψια του. Με τον Άγγελο είχε ενθουσιαστεί εξ αρχής και μάλιστα ήθελε να τον υιοθετήσει επειδή πίστευε-έτσι του είχε πει η συγκατηγορούμενη του-ότι ήταν ορφανός και ότι ο πατέρας του είχε σκοτωθεί σε τροχαίο.
Πρόσωπα του οικείου περιβάλλοντος τον συμβούλευαν να μη βιάζεται, εκείνος όμως ήταν ανένδοτος. Στην πορεία, ωστόσο, πληροφορήθηκε ότι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού ζει.
Η 27χρονη μητέρα ισχυρίζεται ότι ουδέποτε είχε σηκώσει χέρι στο παιδί της και κατηγορεί τον 45χρονο ότι χτυπούσε τον Άγγελο επειδή τον ζήλευε καθώς ήταν κολλημένος πάνω της και επειδή ήταν ζωηρός.
Ακόμα λόγω του προβλήματος που είχε με την ούρηση, έκαιγε το γεννητικό του μόριο με αναπτήρα γιατί «έτσι είχε μάθει κι εκείνος από τη δική του μητέρα». Φοβόταν, ισχυρίζεται, να πάρει το παιδί και να φύγει γιατί της έλεγε ότι «δεν έχει πού να πάει.. όλοι εκεί ήταν δικοί του».
Ο 45χρονος ισχυρίζεται ότι η μητέρα χτυπούσε το παιδί καθώς ζήλευε που τον αγαπούσε και έπαιζε μαζί του. Προβάλλει τον ισχυρισμό ότι δεν την κατήγγειλε στην Αστυνομία και αυτό ήταν το λάθος του.
Στη δίκη μάρτυρας που βρίσκεται είναι σε διαδικασία υιοθεσίας των ανιψιών του κατηγορούμενου εξέφρασε την εκτίμηση ότι ο Χρήστος δεν πήγε στην Αστυνομία φοβούμενος μη του γυρίσει μπούμερανγκ καθώς στην οικογένεια του υπάρχει ιστορικό κακοποίησης των ανιψιών του, για τα οποία υπήρξε εισαγγελική παρέμβαση για απομάκρυνση τους από τη μητέρα τους.
Η ακροαματική διαδικασία συνεχίζεται και σήμερα στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ηρακλείου.
Η πρόσφατη κλιμάκωση των διεκδικήσεων των συνταξιούχων της πρώην Εμπορικής Τράπεζας, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από τη μαζική γενική συνέλευση του Απριλίου 2026 και τις επικείμενες κινητοποιήσεις της 28ης Μαΐου, επαναφέρει στο προσκήνιο ένα από τα πλέον σύνθετα κεφάλαια του ελληνικού ασφαλιστικού και τραπεζικού δικαίου. Στην καρδιά της αντιπαράθεσης βρίσκεται η «εγγυητική ευθύνη» της Alpha Bank, ως καθολικής διαδόχου της Εμπορικής, έναντι των ασφαλισμένων του ΤΕΑΠΕΤΕ. Σε μια συγκυρία όπου το τραπεζικό σύστημα καταγράφει ιστορικά υψηλά κερδοφορίας, η ηθική και νομική πίεση για την αποκατάσταση των συμβατικών παροχών αποκτά νέα δυναμική, θέτοντας την Πολιτεία και τη δικαιοσύνη ενώπιον μιας ιστορικής ευθύνης: την τήρηση των συμφωνηθέντων «στο διηνεκές», σε πείσμα των μνημονιακών ανατροπών.
Η ατμόσφαιρα στις τάξεις των συνταξιούχων της πρώην Εμπορικής Τράπεζας θυμίζει πλέον τις ημέρες των μεγάλων κινητοποιήσεων της μεταπολίτευσης. Με τις επιστολές τους προς τη διοίκηση της Alpha Bank και τα αρμόδια υπουργεία (Οικονομικών και Εργασίας) στις 24 Απριλίου 2026, οι συνταξιούχοι κατέστησαν σαφές ότι ο νέος κύκλος αγώνα δεν είναι απλώς μια τυπική διαμαρτυρία, αλλά μια απαίτηση για άμεση ενεργοποίηση των καταστατικών δεσμεύσεων. Το σύνθημα «Η ΤΡΑΠΕΖΑ ALPHABANK ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ» δεν αποτελεί μόνο μια συναισθηματική εκτόνωση, αλλά μια νομική διαπίστωση που εδράζεται σε δεκαετίες συμβατικών κειμένων.
Η στρατηγική των συνταξιούχων εστιάζει πλέον στην ανατροπή του αφηγήματος περί «δημοσιονομικού προβλήματος». Σύμφωνα με τις αποφάσεις της γενικής τους συνέλευσης, η διεκδίκηση αφορά τη διασφάλιση των παροχών στο ύψος που ορίζει το καταστατικό του ΤΕΑΠΕΤΕ, ανεξαρτήτως των περικοπών που επιβλήθηκαν οριζόντια στο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα.
Η ημερομηνία της 28ης Μαΐου 2026 έχει οριστεί ως η αφετηρία των νέων αγωνιστικών κινητοποιήσεων στην Αθήνα και την επαρχία, με στόχο να αναδειχθεί η αντίφαση ανάμεσα στα καθαρά κέρδη ύψους 943 εκατ. ευρώ που εμφάνισε η τράπεζα το 2025 και την άρνησή της να καλύψει τις συμβατικές της υποχρεώσεις προς εκείνους που, όπως λένε οι ίδιοι, «στήριξαν με τις πλάτες τους τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος».
Η αναγνώριση της εγγυητικής υποχρέωσης : Οι αποφάσεις 1368 & 1369/2024 του ΣτΕ
Αν το 2026 είναι το έτος της δράσης, το 2024 διεύρυνε το πεδίο της διεκδίκησης για τους συνταξιούχους της Εμπορικής Τράπεζας. Το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), με τις αποφάσεις 1368 και 1369/2024, ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα, επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά την εγγυητική ευθύνη της τράπεζας. Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο έκρινε ότι οι καταστατικές ρυθμίσεις του ΤΕΑΠΕΤΕ δεν είναι απλές εσωτερικές οδηγίες, αλλά δεσμευτικοί όροι που υποχρεώνουν τον εργοδότη να καλύπτει τις παροχές.
Η νομική αυτή εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερο βάρος αν αναλογιστεί κανείς το ιστορικό της ένταξης του Ταμείου στον ΕΦΚΑ το 2016. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τον νόμο 4387/2016 (Νόμος Κατρούγκαλου), ο τότε Υπουργός Εργασίας είχε συνομολογήσει στα πρακτικά της Βουλής ότι η χρηματοδότηση των παροχών του ΤΕΑΠΕΤΕ δεν συνιστά δημοσιονομικό πρόβλημα, αλλά «ζήτημα οικονομικής ευθύνης της Τράπεζας ΑΛΦΑ ΜΠΑΝΚ προς εκπλήρωση των οικονομικών υποχρεώσεών της». Η Πολιτεία τότε είχε επιφυλαχθεί να μελετήσει το ζήτημα αργότερα, μια υπόσχεση που παρέμεινε στα συρτάρια για μια δεκαετία.
Οι πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ έρχονται να κλείσουν αυτόν τον κύκλο αναμονής, μετατρέποντας την «επιφύλαξη» σε άμεση απαίτηση για λογοδοσία. Παρά την απόρριψη μιας μεμονωμένης αγωγής 11 συναδέλφων από τον Άρειο Πάγο —η οποία σύμφωνα με τους συνταξιούχους δεν υπεισήλθε στην ουσία του θέματος— η δυνατότητα νέας προσφυγής παραμένει ανοιχτή, πλέον στην μη αμφισβητήσιμη αναγνώριση από το ΣτΕ.
Από το 1948 στο 1984: Η συγκρότηση ενός Ταμείου-Προτύπου
Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος της σημερινής διεκδίκησης, πρέπει να ανατρέξει στη μεταπολεμική ιστορία της Εμπορικής Τράπεζας. Το 1948, σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε να ανασυγκροτηθεί από τις στάχτες του εμφυλίου, μια Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ίδρυσε το ΤΕΑΠΕΤΕ. Δεν επρόκειτο για μια απλή παροχή, αλλά για έναν ειδικό λογαριασμό επικουρικής ασφάλισης που χρηματοδοτήθηκε από τις εισφορές των ίδιων των εργαζομένων και της τράπεζας.
Η μεγάλη τομή ήρθε το 1984. Μέσα από μακροχρόνιες και σκληρές αγωνιστικές κινητοποιήσεις, οι 14.000 εργαζόμενοι της Εμπορικής πέτυχαν την εξίσωση των συνταξιοδοτικών τους προϋποθέσεων με αυτές της Εθνικής Τράπεζας και των ΔΕΚΟ. Η συμφωνία αυτή είχε ένα βαρύ τίμημα, το οποίο οι εργαζόμενοι δέχθηκαν να πληρώσουν: την καταβολή ιδιαίτερα υψηλών εισφορών, που έφταναν το 22% για την επικουρική ασφάλιση και το 21% για το ΙΚΑ.
Στην πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι της Εμπορικής ήταν οι «βασικοί αιμοδότες» του δημόσιου συστήματος, καθώς το ΤΕΑΠΕΤΕ λειτουργούσε ως ο κύριος ασφαλιστικός τους φορέας, καλύπτοντας το σύνολο της σύνταξης μέχρι τη συμπλήρωση των προϋποθέσεων του ΙΚΑ. Αυτό το μοντέλο υψηλών εισφορών-υψηλών παροχών αποτέλεσε τη βάση της κοινωνικής ειρήνης εντός της τράπεζας για δεκαετίες, δημιουργώντας μια σχέση εμπιστοσύνης που σήμερα οι συνταξιούχοι θεωρούν ότι προδόθηκε μονομερώς.
Το συμβατικό «οχυρό» του 1996: Μια δέσμευση «στο διηνεκές»
Αν υπάρχει ένα έγγραφο που στοιχειώνει τη σημερινή διοίκηση της Alpha Bank, αυτό είναι η τροποποιητική σύμβαση της 12ης Απριλίου 1995, η οποία οριστικοποιήθηκε το 1996. Σε μια περίοδο όπου η τράπεζα επεδίωκε την εργασιακή ειρήνη και την αξιοποίηση των αποθεματικών του Ταμείου, ανέλαβε μια δέσμευση που σήμερα φαντάζει αδιανόητη για τα δεδομένα της αγοράς.
Σύμφωνα με το καταστατικό, η τράπεζα επαναλάμβανε και αναλάμβανε «την υποχρέωση να καλύπτει στο διηνεκές την απρόσκοπτη και αδιάκοπη εφαρμογή των όρων του καταστατικού και τη λειτουργία του Ταμείου… εγγυώμενη ταυτόχρονα την καταβολή στους δικαιούχους των συντάξεων και των πάσης φύσεως παροχών». Η δέσμευση αυτή ίσχυε ακόμη και σε περίπτωση ενοποιήσεως, συγχωνεύσεως ή διαλύσεως του Ταμείου. Οι νομικοί σύμβουλοι των συνταξιούχων επισημαίνουν ότι αυτή η υποχρέωση αποτελεί «μετεργασιακή προστασία», η οποία έχει καταστεί όρος των ατομικών συμβάσεων εργασίας.
Η τράπεζα, ωφελούμενη από τα αποθεματικά του Ταμείου επί δεκαετίες, αποδέχθηκε ρητά ότι δεν θα υπαναχωρήσει από αυτή τη σύμβαση. Αυτή η «σιδηρά» εγγύηση είναι που επιτρέπει σήμερα στους συνταξιούχους να μιλούν για συμβατική απάτη, καθώς η μετέπειτα ένταξή τους στο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την απαλλαγή της τράπεζας από το κόστος, μετακυλίοντας το βάρος στον ΕΦΚΑ και στους ίδιους τους ασφαλισμένους μέσω των μνημονιακών περικοπών.
Η τομή του 2005: Ο «Νόμος Αλογοσκούφη» και η πώληση της Εμπορικής
Το έτος 2005 αποτέλεσε την αφετηρία μιας σειράς μεθοδεύσεων που, σύμφωνα με τους συνταξιούχους, είχαν ως απώτερο στόχο την απαλλαγή της Εμπορικής Τράπεζας από το «βαρίδι» του συνταξιοδοτικού κόστους προκειμένου να καταστεί ελκυστική προς πώληση στη γαλλική Credit Agricole. Ο τότε Υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Αλογοσκούφης, προχώρησε στην ένταξη των εργαζομένων στο ΕΤΑΤ και των συνταξιούχων στο ΕΤΕΑΜ, μεταφέροντας ουσιαστικά την ευθύνη στο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα.
Η κίνηση αυτή συνοδεύτηκε από μια οικονομική μελέτη, την οποία οι συνταξιούχοι χαρακτηρίζουν σήμερα ως «κομμένη και ραμμένη» στα μέτρα της τράπεζας. Αντί για μια πλήρη αναλογιστική μελέτη, όπως επέβαλλαν οι κανόνες της επιστήμης και του δικαίου, χρησιμοποιήθηκε μια απλή οικονομική αποτίμηση που καταλόγισε στην τράπεζα το ποσό του 1,26 δισ. ευρώ, το οποίο καταβλήθηκε τμηματικά σε βάθος δεκαετίας.
Η μεθόδευση αυτή επέτρεψε στην τράπεζα να «καθαρίσει» τον ισολογισμό της, παραβιάζοντας ωστόσο τη νομική υποχρέωση για τακτική εκπόνηση αναλογιστικών μελετών που θα παρακολουθούσαν την κάλυψη των υποχρεώσεων. Όπως καταγγέλλεται, ακόμα και όταν κάποιες μελέτες ολοκληρώθηκαν το 2008, «θάφτηκαν στα συρτάρια» με τη σιωπηρή αποδοχή μέρους της τότε συνδικαλιστικής ηγεσίας.
Η αναλογιστική αλήθεια: Η μελέτη της “Prudential” και το «έλλειμμα» του ενός δισ.
Η αμφισβήτηση της επάρκειας των κεφαλαίων που κατέβαλε η τράπεζα το 2005 έλαβε επιστημονική υπόσταση τον Οκτώβριο του 2017, όταν ο Σύλλογος Συνταξιούχων παρουσίασε στην Παλαιά Βουλή μια ανεξάρτητη αναλογιστική μελέτη της εταιρείας “Prudential”. Η μελέτη, η οποία εκπονήθηκε με πρωτοβουλία των ίδιων των συνταξιούχων λόγω της αδράνειας της πολιτείας, κατέδειξε ότι το ποσό της συμφωνίας του 2005 αντιστοιχούσε μόλις στο ένα τρίτο των πραγματικών οφειλών.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, τα οποία βασίστηκαν σε δείγμα 3.000 συνταξιούχων, η τράπεζα θα έπρεπε να έχει καταβάλει ποσά πολλαπλάσια για να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα των παροχών. Η ορθότητα της μελέτης επιβεβαιώθηκε τότε δημόσια από την Αντιπρόεδρο της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής, η οποία συμφώνησε με τις διαπιστώσεις περί «αδικίας». Παρά την επίσημη αυτή παραδοχή, η Alpha Bank ουδέποτε αμφισβήτησε επί της ουσίας τη μελέτη, επιλέγοντας ωστόσο τη στάση της σιωπής, ενώ οι πολιτικοί εκπρόσωποι όλων των κομμάτων περιορίστηκαν σε υποσχέσεις τακτοποίησης που παρέμειναν ανεκπλήρωτες.
Η εξαγορά από την Alpha Bank: Μια κληρονομιά υποχρεώσεων
Η είσοδος της Alpha Bank στην εξίσωση έγινε το 2013, όταν εξαγόρασε την Εμπορική Τράπεζα από την Credit Agricole. Η εξαγορά αυτή δεν αφορούσε μόνο το ενεργητικό, αλλά και το σύνολο των υποχρεώσεων που είχε αναλάβει η Εμπορική «χωρίς αίρεση». Η Alpha Bank γνώριζε το βάρος της εγγυητικής ευθύνης του ΤΕΑΠΕΤΕ, ωστόσο συνέχισε την πολιτική των αθρόων εθελουσίων εξόδων.
Οι εθελούσιες αυτές έξοδοι, αν και μείωσαν το λειτουργικό κόστος της τράπεζας, προκάλεσαν δομικό πλήγμα στο Ταμείο, καθώς διέκοψαν βίαια τη ροή των ασφαλιστικών εισφορών. Από το 2012 και μετά, το ΤΕΑΠΕΤΕ αδυνατούσε να ανταποκριθεί στο σύνολο των υποχρεώσεών του, γεγονός που οδήγησε στην περαιτέρω υποβάθμιση των παροχών. Οι συνταξιούχοι υποστηρίζουν ότι διαδοχικά οι Τράπεζες επωφελήθηκαν από τα αποθεματικά και τη μείωση του προσωπικού, αποφεύγοντας ταυτόχρονα να εκπληρώσει τη συμβατική υποχρέωση κάλυψης του ελλείμματος, μετατρέποντας μια ιδιωτική οφειλή σε δημόσιο βάρος.
Το πολιτικό παρασκήνιο: Υποσχέσεις στα πρακτικά της Βουλής
Η πολιτική διαχείριση του ζητήματος του ΤΕΑΠΕΤΕ χαρακτηρίζεται από μια εντυπωσιακή αντίφαση μεταξύ λόγων και έργων. Το 2016, ο τότε Υπουργός Εργασίας, Γιώργος Κατρούγκαλος, κατά τη διάρκεια της ψήφισης του νόμου 4387/2016, παραδέχθηκε ρητά ότι η χρηματοδότηση των παροχών δεν ήταν δημοσιονομικό πρόβλημα, αλλά θέμα «οικονομικής ευθύνης της Τράπεζας Alpha Bank». Η δήλωση αυτή, καταγεγραμμένη στα πρακτικά της Βουλής, αποτέλεσε το θεμέλιο των ελπίδων των συνταξιούχων.
Ωστόσο, η συνέχεια υπήρξε απογοητευτική. Παρά τις δεσμεύσεις του κ. Πετρόπουλου το 2017 και τη μετέπειτα διαβεβαίωση του κ. Βρούτση το 2019, ουδεμία ουσιαστική νομοθετική πρωτοβουλία ελήφθη. Η πρόσφατη, οριστική άρνηση της Υπουργού Εργασίας, Νίκης Κεραμέως, να προχωρήσει σε διευθέτηση του ζητήματος, παρά τις παραδοχές των προκατόχων της, αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για τη νέα στρατηγική των συνταξιούχων. Η πολιτεία φαίνεται να επιλέγει τη στάση του «παρατηρητή» σε μια υπόθεση όπου το δημόσιο συμφέρον πλήττεται άμεσα από τη μη εκτέλεση συμβατικών υποχρεώσεων ενός ιδιωτικού ιδρύματος.
Η επιβάρυνση του ΕΦΚΑ: Μια «ληστεία» σε βάρος του φορολογούμενου
Η μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων της Alpha Bank δεν πλήττει μόνο τους συνταξιούχους, αλλά και τον πυρήνα του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο Σύλλογος, ο ΕΦΚΑ επιβαρύνεται ετησίως με ποσά που αγγίζουν τα 80 έως 90 εκατομμύρια ευρώ για την κάλυψη των συντάξεων των συνταξιούχων της Εμπορικής και της Alpha Bank.
Ήδη, το ελληνικό δημόσιο έχει καταβάλει περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο ευρώ για υποχρεώσεις που, βάσει των συμβάσεων του 1995-1996, θα έπρεπε να βαρύνουν την τράπεζα. Οι συνταξιούχοι κάνουν λόγο για μια «μεγάλη ληστεία» σε βάρος του κύριου ασφαλιστικού φορέα, σημειώνοντας ότι το μοντέλο αυτό ακολουθείται πλέον και στην περίπτωση της Εθνικής Τράπεζας, με ακόμη μεγαλύτερο αντίκτυπο στον ΕΦΚΑ.
Η αδυναμία ή η άρνηση του κράτους να διεκδικήσει αυτά τα ποσά από την Alpha Bank εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος σε μια περίοδο δημοσιονομικής στενότητας.
Η κερδοφορία του 2025 και η ηθική της τράπεζας
Η αντιπαράθεση λαμβάνει χώρα σε ένα οικονομικό περιβάλλον όπου οι ελληνικές τράπεζες καταγράφουν κέρδη-ρεκόρ, έχοντας αφήσει πίσω τους την περίοδο της κρίσης. Η Alpha Bank εμφάνισε για το έτος 2025 καθαρά κέρδη ύψους 943 εκατ. ευρώ, προχωρώντας μάλιστα στη διανομή 519 εκατ. ευρώ προς τους μετόχους της. Το γεγονός ότι η τράπεζα ελέγχεται σε ποσοστό 83,8% από διεθνή κεφάλαια προσδίδει μια επιπλέον διάσταση στην κριτική των συνταξιούχων.
«Οι μνημονιακές περικοπές έμειναν για τους εργαζόμενους, ενώ οι τράπεζες που σώθηκαν με τις δικές μας πλάτες έχουν κερδοφόρες χρήσεις», επισημαίνει η ανακοίνωση του Συλλόγου. Το αίτημα είναι σαφές: η επιστροφή ενός μέρους αυτών των κερδών, μέσω ετήσιων δόσεων, προς την αποκατάσταση των ζημιών των συνταξιούχων και την αποσυμφόρηση του ΕΦΚΑ.
Η ηθική διάσταση του θέματος έγκειται στην αναλογικότητα: είναι δυνατόν ένα ίδρυμα που διανέμει εκατοντάδες εκατομμύρια σε μετόχους να αρνείται την εκπλήρωση συμβατικών υποχρεώσεων προς τους ίδιους τους ανθρώπους που έχτισαν το αποθεματικό του;
Η νέα στρατηγική διεκδίκησης και οι αξιώσεις στο διηνεκές
Μετά την αρνητική απάντηση της κυβέρνησης και της τράπεζας, οι συνταξιούχοι προχωρούν σε ανασύνταξη δυνάμεων με μια νέα στρατηγική. Η βασική παραδοχή είναι ότι κάθε μήνας που παρέρχεται χωρίς τη διευθέτηση της διαφοράς, γεννά και μια νέα νομική αξίωση έναντι της Alpha Bank. Η εγγυητική ευθύνη, όπως ορίζεται στο καταστατικό, δεν παραγράφεται όσο υφίσταται η διαφορά μεταξύ των καταβαλλόμενων και των προβλεπόμενων παροχών.
Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει την ένταση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, με αφετηρία τη συγκέντρωση της 28ης Μαΐου 2026 στην Αθήνα. Οι συνταξιούχοι δηλώνουν έτοιμοι για νέες προσφυγές στη δικαιοσύνη, αξιοποιώντας την επισήμανση του ΣτΕ, ενώ ταυτόχρονα στοχεύουν στη διεθνοποίηση του ζητήματος, ενημερώνοντας τους διεθνείς επενδυτές για τις εκκρεμείς νομικές υποχρεώσεις της τράπεζας που δεν αποτυπώνονται στις οικονομικές καταστάσεις με τον δέοντα τρόπο.
Το χρέος της Πολιτείας και η ασφάλεια δικαίου
Η υπόθεση του ΤΕΑΠΕΤΕ υπερβαίνει τα στενά όρια μιας κλαδικής διαφοράς. Αποτελεί μια δοκιμασία για την έννοια της «ασφάλειας δικαίου» στην Ελλάδα. Όταν συλλογικές συμβάσεις, εγγυημένες «στο διηνεκές» και επιβεβαιωμένες από το Συμβούλιο της Επικρατείας, αγνοούνται στην πράξη, πλήττεται η αξιοπιστία του κοινωνικού συμβολαίου.
Το μέλλον των ρυθμίσεων του 1996 είναι σήμερα το παρόν μιας κοινωνίας που προσπαθεί να αφήσει πίσω της τις φρικαλεότητες των Μνημονίων. Η Alpha Bank, ως ένας από τους πυλώνες του συστήματος, και η Πολιτεία, ως ο τελικός εγγυητής της νομιμότητας, καλούνται να δώσουν μια λύση που δεν θα βασίζεται στην «εξάντληση» των συνταξιούχων μέσω της πάρόδου του χρόνου, αλλά στην εκπλήρωση των συμβατικών τους δεσμεύσεων. Η αποκατάσταση της «αδικίας» στο ΤΕΑΠΕΤΕ δεν είναι μόνο οικονομικό αίτημα· είναι μια αναγκαία πράξη για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς και το τραπεζικό σύστημα.
Από τις 13 έως τις 23 Μαΐου 2026, το Φουαγιέ του Θεάτρου «Μίκης Θεοδωράκης» μετατρέπεται σε έναν ζωντανό πυρήνα οπτικής αφήγησης, φιλοξενώντας το 4ο Chania Photodays. Η διοργάνωση, η οποία τελεί υπό την αιγίδα της Λέσχης Φωτογραφίας και Κινηματογράφου Χανίων (ΛΕΦΚΙ) με την υποστήριξη του Δήμου Χανίων, εστιάζει φέτος στην πολυεπίπεδη σχέση του ανθρώπου με τον χώρο και τη μετεξέλιξη της φωτογραφικής εικόνας σε έντυπο βιβλίο.
Η φετινή διοργάνωση φιλοδοξεί να υπερβεί τα όρια μιας απλής παρουσίασης έργων, προτείνοντας έναν βαθύ αναστοχασμό πάνω στην έννοια του «Τόπου». Μέσα από ένα πυκνό πρόγραμμα που περιλαμβάνει εκθέσεις, ομιλίες, masterclasses και προβολές, το Chania Photodays επιχειρεί να χαρτογραφήσει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αντικειμενική καταγραφή και το υποκειμενικό βίωμα.
Η φωτογραφία ως φορέας ταυτότητας και βιώματος
Κεντρικό άξονα των εκδηλώσεων αποτελεί η έκθεση φωτογραφίας με θέμα «TOPOS», στην οποία συμμετέχουν οι σπουδαστές της Λέσχης. Σύμφωνα με το σκεπτικό της επιμέλειας, ο τόπος δεν προσεγγίζεται ως ένα στατικό γεωγραφικό σημείο, αλλά ως ένας φορέας μνήμης και εμπειρίας. Η έκθεση εξερευνά πώς ένας ανώνυμος χώρος μεταμορφώνεται σε «τόπο» τη στιγμή που βιώνεται, λειτουργώντας ως απαραίτητο χωρικό πλαίσιο για κάθε ανθρώπινη ιστορία.
Θεωρητικές προσεγγίσεις και η τέχνη του φωτογραφικού βιβλίου
Παράλληλα με την έκθεση φωτογραφίας, η διοργάνωση δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο φωτογραφικό βιβλίο, παρουσιάζοντας εκδόσεις από τα μέλη της ΛΕΦΚΙ, καθώς και επιλεγμένους τίτλους από το Φεστιβάλ Photometria των Ιωαννίνων. Η παρουσίαση των βιβλίων, που έχει προγραμματιστεί για την Τετάρτη 20 Μαΐου, περιλαμβάνει δημιουργίες των: Αθανασίας Δούρου, Αθηνάς Σταυρουλάκη, Άλκηστης Μαχαιρίδου, Άννας Μαρκαντωνάκη, Έλθας Γιακουμάκη, Ερωφίλης Γαγάνη, Ηλία Νικολαράκη, Κυριάκου Χαννίδη, Κώστα Χαριτάκη, Λίνας Ανεζάκη, Μαρίας Λεδάκη, Μαρίας Πατεράκη, Μαριέλλης Τούμπα, Μαριέττας Καστρινάκη, Μιχάλη Καλαϊτζάκη, Νέλιας Μανωλάκη, Σάββα Κόη και Σπύρου Ζερβουδάκη.
Το θεωρητικό πλαίσιο της διοργάνωσης εμπλουτίζεται από τις εισηγήσεις διακεκριμένων προσκεκλημένων. Την Πέμπτη 14 Μαΐου, η Εύα Βουτσάκη θα αναλύσει τη σχέση της αυτοβιογραφικής αφήγησης με το φωτογραφικό βιβλίο, ενώ την Παρασκευή 15 Μαΐου ο Δημήτρης Κοιλαλούς θα παρουσιάσει το φωτογραφικό του έργο. Ο κ. Κοιλαλούς θα παραδώσει επίσης masterclass το Σάββατο 16 Μαΐου, εστιάζοντας στις σύγχρονες προκλήσεις της θεωρίας και της πρακτικής στην τέχνη της φωτογραφίας.
Κινηματογραφικές προβολές και το «Οικογενειακό Πορτρέτο»
Η Κυριακή 17 Μαΐου είναι αφιερωμένη στη σύζευξη φωτογραφίας και κινηματογράφου. Το πρόγραμμα ξεκινά με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Μονά Κλειδιά» σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Παναγιώτη Παπουτσή, με τη συμμετοχή των Μαρίας Πρεβολαράκη και Mohsen Paryaei. Η ταινία, σε μοντάζ Νίκου Καλλιπολίτη και μουσική σύνθεση του Lubomyr Melnyk (Pockets of Light), προετοιμάζει το έδαφος για την ομιλία που θα ακολουθήσει από τον κ. Παπουτσή, με θέμα τις διαφορετικές προσεγγίσεις του οικογενειακού πορτρέτου στο ντοκουμέντο και τον ρόλο του δημιουργού.
Η διοργάνωση θα ολοκληρωθεί το Σάββατο 23 Μαΐου με το κλείσιμο της έκθεσης «Τόπος», έχοντας προηγουμένως γιορτάσει τη δημιουργική συνάντηση της φωτογραφικής κοινότητας με ένα Sangria party την Παρασκευή 22 Μαΐου.
Το 4ο Chania Photodays αναδεικνύεται σε έναν θεσμό που ενισχύει την πολιτιστική ταυτότητα των Χανίων, προσφέροντας στους πολίτες και τους επισκέπτες μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσουν τη φωτογραφία όχι μόνο ως αισθητικό γεγονός, αλλά ως ένα βαθιά ανθρώπινο εργαλείο κατανόησης του κόσμου.
Φαίνεται ότι δεν κινδυνεύουν μόνο οι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι από Ισραηλινούς εξτρεμιστές, αλλά ακόμα και οι Ισραηλινοί δημοσιογράφοι μπορούν να γίνουν στόχοι…
Αυτή είναι η ιστορία της Λίντα Νταγιάν, δημοσιογράφου της Haaretz που δέχτηκε επίθεση σήμερα καθώς κάλυπτε την πορεία στη “Μέρα της Ιερουσαλήμ”, μία ακροδεξιά πορεία στην οποία πρωταγωνιστές είναι έφηβοι!
Διαβάστε τι λέει:
«Νόμιζα ότι βρέθηκα απλώς στα διασταυρούμενα πυρά, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι κι εγώ, φορώντας τη δημοσιογραφική μου κάρτα, ήμουν επίσης στόχος. Όταν τελικά έφτασε η αστυνομία, ήταν για να απομακρύνει τους ρεπόρτερ παρά για να μας υπερασπιστεί. “Φύγετε, βγείτε έξω από εδώ!” φώναξε ένας αστυνομικός της συνοριοφυλακής καθώς με έσπρωχνε.
“Πρέπει να σταματήσετε να βιντεοσκοπείτε, βλάπτετε την εικόνα του Ισραήλ”, μου είπε στα αγγλικά ένας νεαρός Χαρεντί στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, καθώς Ισραηλινοί έφηβοι άρχισαν να συρρέουν ενόψει της ετήσιας πορείας με τις σημαίες για την Ημέρα της Ιερουσαλήμ. Δίπλα του, νεαρά αγόρια, όχι μεγαλύτερα από 12 ετών, προσπαθούσαν να καλύψουν την κάμερα του τηλεφώνου μου με τα χέρια τους και τις κίπα τους. Μια ομάδα ακροδεξιών εφήβων είχε συγκεντρωθεί έξω από την Πύλη της Δαμασκού, την κύρια είσοδο της Μουσουλμανικής Συνοικίας, φωνάζοντας ρυθμικά “θάνατος στους Άραβες”.
“Νομίζω ότι αυτό που βλάπτει την εικόνα του Ισραήλ είναι το ότι κάνουν αυτά τα πράγματα, όχι το ότι τα βιντεοσκοπώ εγώ. Δεν θα τα βιντεοσκοπούσα αν δεν τα έκαναν”, απάντησα.
“Μπορεί να έχεις δίκιο”, είπε λογικά, “αλλά η βιντεοσκόπηση αυτών των σκηνών μάς δυσφημεί στο εξωτερικό”.
Η Ημέρα της Ιερουσαλήμ είναι μια εθνική εορτή που σηματοδοτεί την απελευθέρωση της πόλης από τον ιορδανικό έλεγχο μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967. Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα, όχλοι ακροδεξιών νεαρών παρελαύνουν στην Παλιά Πόλη, παρενοχλώντας και επιτιθέμενοι σε Άραβες καταστηματάρχες. Αυτό συχνά κορυφώνεται κατά την πορεία με τις σημαίες, μια εκδήλωση που διοργανώνεται από ακροδεξιές ομάδες στην οποία οι συμμετέχοντες παρελαύνουν στην Παλιά Πόλη με ισραηλινές σημαίες. Η έναρξη δεν ήταν προγραμματισμένη πριν από τις 4 μ.μ., αλλά ορισμένοι ήθελαν να ξεκινήσουν λίγο νωρίτερα.
Νωρίτερα την Πέμπτη, γύρω στη 1 μ.μ., όχλοι είχαν αρχίσει να περιφέρονται – έφηβοι με χοντροπλεγμένες κίπα και μακριές πλεξούδες (peyot), με τους νεότερους ανάμεσά τους να μην είναι πάνω από 11 ετών. Παρά τα αστυνομικά μπλόκα, κατάφεραν να περάσουν κατά σμήνη, αναζητώντας καταστήματα που παρέμεναν ανοιχτά. Οι περισσότεροι καταστηματάρχες στη Μουσουλμανική Συνοικία κλείνουν τα μαγαζιά τους, φοβούμενοι τη βία.
Στο σοκάκι Al-Hanqa, μια ομάδα πέρασε τρέχοντας χτυπώντας τα κλειστά ρολά των καταστημάτων. Πλησίασαν ένα ανοιχτό κατάστημα και άρχισε η καταστροφή: φωνές, ρίψεις καρεκλών, γυάλινα μπουκάλια να πετούν προς κάθε κατεύθυνση. Ακτιβιστές από το εβραιο-αραβικό λαϊκό κίνη Standing Together, που βρέθηκαν εκεί για να βοηθήσουν στην προστασία των Αράβων κατοίκων της πόλης, προσπάθησαν να μπουν ανάμεσα στον όχλο και τους Άραβες άνδρες, αλλά η βία συνεχίστηκε.»
.
Ένα αραβικό κατάστημα που στοχοποιήθηκε από τους έφηβους Ισραηλινούς στο μουσουλμανικό τμήμα της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ – Φωτό: Itai Cohen
Νόμιζα ότι βρέθηκα απλώς στα διασταυρούμενα πυρά, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι κι εγώ, φορώντας τη δημοσιογραφική μου κάρτα, ήμουν επίσης στόχος. Χώθηκα σε μια εσοχή του τοίχου. Ένα γυάλινο μπουκάλι έσπασε στο έδαφος δίπλα μου· μόνο ένα μικρό θραύσμα με χτύπησε. Τα βλήματα συνέχισαν να έρχονται, μέχρι που ξαφνικά σταμάτησαν.
Ένας καταστηματάρχης, τρέμοντας, με ρώτησε στα αγγλικά γιατί συνέβαινε αυτό. Είχε ένα κόκκινο σημάδι στον πήχη του, εκεί όπου τον έσπρωξαν μέλη του όχλου. «Είπαν τρομερά πράγματα για τον Προφήτη Μωάμεθ», εξιστόρησε. Έχει οικογένεια, είχε μόλις περάσει για να ελέγξει κάτι στο κατάστημά του.
Έπρεπε να επιστρέψει στην Πύλη της Δαμασκού, αλλά φοβόταν να πάει μόνος του. Του είπα ότι θα πήγαινα μαζί του και συμφώνησε, παρόλο που ήταν σαφές και στους δυο μας ότι όποιος θα έκανε επίθεση θα στρεφόταν εναντίον και των δύο μας. «Απλώς ψάχνω για ανθρώπους, άτομα με ανθρωπιά», μου είπε καθώς πλησιάζαμε τα οδοφράγματα. Ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον ειρήνη και ασφάλεια, αλλά κάτι σε αυτό ένιωθα απίστευτα κούφιο.
Πίσω στην Παλιά Πόλη, περισσότερες ομάδες τριγυρνούσαν. Μία αναποδογύρισε ένα μαγαζί κοντά στις ιστορικές εκκλησίες της περιοχής, αφήνοντας εμπορεύματα σπασμένα στο έδαφος – διακοσμητικά πιάτα, μια μενορά, ένα σοφάρ. Η ομάδα, πεπεισμένη ότι είναι παράνομο να τους βιντεοσκοπούν, προσπάθησε να μπλοκάρει τις κάμερες των δημοσιογράφων και έφτυνε τους ντόπιους κατοίκους που τους φώναζαν πίσω. Η πόλη ήταν δική τους – μια ιδέα που ενισχύθηκε μόνο από την αποτυχία των χιλιάδων αστυνομικών που είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή να παρέμβουν.
Ακριβώς μέσα στην πύλη, καθώς δημοσιογράφοι και φωτογράφοι έβγαζαν φωτογραφίες, ο όχλος τους περιγελούσε – ένας έφηβος αφαίρεσε τον φακό από την κάμερα ενός φωτογράφου. Η αστυνομία συγκέντρωσε τα μέσα ενημέρωσης σε μια στενή περιοχή, για να μας προστατεύσει καλύτερα, καθώς τα παιδιά συνέχιζαν να χορεύουν. Όταν αριστεροί ακτιβιστές αντέδρασαν στο σπρώξιμο και τις χλευαστικές επιθέσεις μελών του όχλου, η αστυνομία απομάκρυνε σέρνοντας τον ακτιβιστή και το πλήθος ζητωκραύγαζε.
Τελικά, όλοι οι ακτιβιστές εκδιώχθηκαν ή παροτρύνθηκαν από την αστυνομία να απομακρυνθούν από την περιοχή, και παρέμειναν μόνο λίγοι δημοσιογράφοι. Νιώθοντας ότι νικούν, ο νεανικός όχλος προχώρησε προς τους δημοσιογράφους. Ένα μπουκάλι με χτύπησε, γεμάτο ακόμα με νερό· ένας μαθητής γυμνασίου μου έριξε ένα γεμάτο φλιτζάνι καφέ, γελάκια. Περικύκλωσαν τους ρεπόρτερ που είχαν απομείνει, παίρνοντας το τηλέφωνο του Charlie Summers των Times of Israel, ενώ ένας με χτύπησε με το σκούτερ του.
Ο μόνος τρόπος που ήξερα να τους απαντήσω ήταν σαν μια αγανακτισμένη μπέιμπι σίτερ. «Αυτό δεν είναι ωραίο, μην συμπεριφέρεστε έτσι», τους είπα. «Ποιος σας έμαθε να μιλάτε έτσι;» Απάντησαν με περισσότερο καφέ, περισσότερο νερό και περισσότερες κραυγές στο πρόσωπό μου.
Όταν προσπάθησαν να βρίσουν ορισμένους από τους άνδρες ρεπόρτερ, δεν μπορούσαν να το πουν σωστά: «Τι, είσαι κάποιου είδους ομοφοβικός;» ρώτησε ένα από τα παιδιά έναν συντάκτη. «Όχι, δεν είμαι», απάντησε εκείνος, ανίκανος να συγκρατήσει ένα χαμόγελο μπροστά στον σουρεαλισμό. Σύντομα, βρήκαν τη λέξη που έψαχναν και άρχισαν να φωνάζουν ότι οι ρεπόρτερ είναι ομοφυλόφιλοι.
Ήμασταν παγιδευμένοι. Υπήρχε ένας όχλος προς τη μία κατεύθυνση και ένας όχλος προς την άλλη· δεν υπήρχε διέξοδος παρά μόνο μέσα από τους ανθρώπους που μας παρενοχλούσαν επί ώρες. Όταν τελικά ήρθε η αστυνομία στην περιοχή, ήταν για να μας απωθήσει παρά για να μας υπερασπιστεί. «Φύγετε, βγείτε έξω από εδώ!» φώναξε ένας αστυνομικός της συνοριοφυλακής καθώς με έσπρωχνε, ενώ η δημοσιογραφική μου κάρτα ήταν ακόμα ορατή. Τον παρακάλεσα, αυτόν και τη γυναίκα αστυνομικό που ήταν μαζί του, να μας συνοδεύσουν στην πύλη. «Σας συνοδεύω, πηγαίνετε!» μου φώναξε η γυναίκα αστυνομικός, σπρώχνοντας ξανά και αφήνοντάς μας να βγούμε μόνοι μας.
Καλύπτω διαδηλώσεις στο Ισραήλ εδώ και χρόνια. Με έχουν σπρώξει αστυνομικοί, με έχουν φτύσει ακροδεξιοί και με έχουν «βαφτίσει» με καφέ στο παρελθόν. Αυτό δεν ήταν καινούργιο. Αυτό που ήταν καινούργιο ήταν η αίσθηση ενδυνάμωσης και δικαιώματος που ένιωθαν τα παιδιά – απλά παιδιά – στοχοποιώντας τον άλλον. Καθώς ένα παιδί, μόλις 12 ετών, έφερε το πρόσωπό του σε απόσταση αναπνοής από το δικό μου, συνέχισα να τον ρωτάω αν είναι καλά – κανένα παιδί δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό αν δεν υπήρχε κάτι πραγματικά λάθος, πραγματικά σπασμένο μέσα του. «Είμαι καλά, πιο καλά από ό,τι θα είσαι εσύ», μου είπε. Δεν μπορούσα να το εκλάβω ως απειλή. Η καρδιά μου απλώς ράγισε λίγο περισσότερο.
Αφού έφυγε, ο Τσάρλι μου είπε ότι πήρε πίσω το τηλέφωνό του. Αλλά δύο μεγαλύτεροι έφηβοι που τον αναγνώρισαν ως ρεπόρτερ τον ακολούθησαν έξω από την Παλιά Πόλη. Μου είπε ότι του είπαν πως πρέπει να πεθάνει. Δεν θα είναι αυτοί που θα το κάνουν, αλλά πρέπει να πεθάνει.
Αφού βγήκα από την Πύλη της Δαμασκού, κάθισα έξω με τους άλλους ρεπόρτερ για να πάρω μια ανάσα στα σκαλιά. Ένας αστυνομικός μας πλησίασε. «Δημοσιογράφοι; Μην κάθεστε εδώ, σας θέτει σε κίνδυνο». Η κανονική παρέλαση με τις σημαίες θα ξεκινούσε επίσημα σύντομα και ήξεραν ότι δεν θα μπορούσαν να μας προστατεύσουν.
Επιβεβαιώθηκε και «με τη βούλα» ότι αδίστακτοι «άνθρωποι» δηλητηρίασαν με φόλα τον Echo, το εκπαιδευμένο μαλινουά που εντόπιζε εξαφανισμένους ανθρώπους.
Ο πανέμορφος σκύλος της ομάδας «Anubis Coldcase Κ9 Τeam» είχε συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, στις έρευνες στα Τέμπη, καθώς και σε αυτές για τον εντοπισμό του Μπάμπη Κούτσικου και του Βασίλη Καλογήρου.
Ο Echo ζούσε μαζί με συνολικά 20 μαλινουά στον ειδικό χώρο που είχε παραχωρηθεί στην ομάδα, κάτι που είχε προκαλέσει αντιδράσεις κατοίκων της περιοχής.
Δολοφονήθηκε την 1η Νοεμβρίου 2025 στον χώρο της ομάδας στην Πεντέλη, με την ομάδα να εκφράζει από την αρχή υποψίες ότι επρόκειτο για φόλα.
Και πλέον οι υποψίες επιβεβαιώθηκαν, όπως αναφέρει η ομάδα.
Η ανακοίνωση για τον Echo
«Σήμερα μας κοινοποιήθηκε η έκθεση τοξικολογικών αναλύσεων της θανάτωσης του Echo η οποία διεξήχθη από την εταιρεία DNALοgy (European center for genetics and DNA identification) διαπιστευμένο εργαστήριο δικανικής ιατρικής γενετικής.
Τα αποτελέσματα αυτά ταυτίζονται απόλυτα με τα ευρήματα της αρχικής ιστολογικής εξέτασης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και πιο συγκεκριμένα του Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομικής των Ζώων και κτηνιατροδικαστικής, επιβεβαιώνοντας με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την ακριβή χημική σύσταση της ουσίας με την οποία δηλητηριάστηκε ο Echo.
Το σύνολο των νέων επιστημονικών στοιχείων θα κατατεθεί στις δικαστικές αρχές και στην αρμόδια υπηρεσία που διενεργεί την έρευνα για το θάνατο του Echo. Μαζί με το πόρισμα, παραδόθηκαν στις προκαταρκτικές αρχές συγκεκριμένα στοιχεία για την δράση τριών προσώπων τουλάχιστον, η δράση των οποίων τελεί υπό στενή παρακολούθηση από εμάς όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Η παράλληλη έρευνα από την πλευρά μας έφερε συνεχώς νέα στοιχεία προκειμένου να ταυτοποιηθεί πλήρως η ταυτότητα του δράστη – δραστών.
Η συμπεριφορά των εν λόγω προσώπων ξεκίνησε αμέσως μετά την κατάθεση του δεύτερου πορίσματος για τα Τέμπη στις 2 Οκτωβρίου 2024 με κλιμάκωση των ενεργειών τους μέχρι και σήμερα.
Καταγγέλλουμε δημόσια ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα από τις 23/11/2024 δεχόμαστε συστηματικές και έντονες πιέσεις με σκοπό την απομάκρυνσή μας από τον δημοτικό χώρο στο Πεντέλη, στον ίδιο ακριβώς χώρο όπου φέρεται να έγινε και η προαναφερόμενη δηλητηρίαση μετέπειτα θανάτωση του Echo.
Η σημερινή λήψη του τοξικολογικού πορίσματος κλείνει έναν κύκλο αβεβαιότητας και επιβεβαιώνει τις αρχικές μας εκτιμήσεις.
Η πλήρης ταύτιση των εξετάσεων δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης και είμαστε βέβαιοι ότι οι αρχές θα πράξουν το καθήκον τους για την δηλητηρίαση και την θανάτωση του Echo όπου πραγματοποιήθηκε μέσα στον ευρύτερο ελεγχόμενο χώρο στον οποίο πρόσβαση έχουν συγκεκριμένα άτομα.
Η ομάδα μας παραμένει στη διάθεση των ανακριτικών αρχών, συνεργαζόμενη καθημερινά στη πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και στην απόδοση ποινικών ευθυνών.
Ευχαριστούμε συγκεκριμένα τον Σύλλογο Θυμάτων Τεμπών για όλη του την βοήθεια και την στήριξη, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας “Εργαστήριο Παθολογικής Ανατομικής των Ζώων” και πιο συγκεκριμένα τον κο Δημήτριο Δούκα και τον κο Δημήτρη Τόντη, επίσης την κτηνίατρό μας κα Χρύσα Λαγουδάκη.
Το Σάββατο, 16 Μαΐου 2026, η Αθήνα αναμένεται να αποτελέσει σημείο αναφοράς ενός διεθνούς κύματος διαμαρτυρίας που ζητά τον αποκλεισμό του Ισραήλ από τους πολιτιστικούς θεσμούς, θέτοντας την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ενώπιον των ευθυνών της για την τήρηση του διεθνούς δικαίου.
Οι οργανώσεις BDS Greece, March to Gaza Greece, το Πολιτιστικό Δίκτυο για την Παλαιστίνη και η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας έχουν απευθύνει κάλεσμα για μαζική συγκέντρωση το Σάββατο στις 14:30 στο Πάρκο Ελευθερίας. Η κινητοποίηση θα εξελιχθεί σε πορεία διαμαρτυρίας προς την πρεσβεία του Ισραήλ, ενώ έχει προγραμματιστεί και συμβολική παρέμβαση έξω από το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή. Οι διαδηλωτές στρέφουν τα βέλη τους κατά της ελληνικής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης για τη συμμετοχή της στον διαγωνισμό, την ώρα που η ανθρωπιστική κρίση στην Παλαιστίνη συνεχίζεται.
Η επιλογή της ημερομηνίας δεν είναι τυχαία, καθώς συμπίπτει με τη διεξαγωγή του μεγάλου τελικού της Eurovision στη Βιέννη. Οι διοργανωτές καλούν το κοινό σε ένα συμβολικό «μαύρο» στις τηλεοπτικές οθόνες, υποστηρίζοντας ότι η συνέχιση της κανονικότητας στον θεσμό λειτουργεί ως μέσο αποσυμφόρησης της διεθνούς πίεσης προς το Ισραήλ.
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο:
Με τη συμπλήρωση 78 χρόνων από τη Νάκμπα του 1948 και την εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού, το BDS Greece, το March to Gaza Greece, το Πολιτιστικό Δίκτυο για την Παλαιστίνη και η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας καλούν σε συγκέντρωση το Σάββατο 16 Μαΐου στις 14:30 στο Πάρκο Ελευθερίας και πορεία διαμαρτυρίας στην ισραηλινή πρεσβεία. Θα ακολουθήσει συμβολική παρέμβαση έξω από το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ κατά της συμμετοχής της στη Eurovision.
Στις 16.05.26 πραγματοποιείται στη Βιέννη ο τελικός του διαγωνισμού EUROVISION 2026. H EBU (Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ενωση) αγνόησε προκλητικά τις φωνές των 5 κρατικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων (Ισπανία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Σλοβενία, Ολλανδία), των χιλιάδων καλλιτεχνών, των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που ζήτησαν την αποβολή του Ισραήλ μέχρι να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο.
Όμως το πρωτοφανές κίνημα μποϊκοτάζ της EUROVISION, όσο λειτουργεί ως πλυντήριο της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, έχει τεράστια δυναμική και αδιαμφισβήτητο πραγματικό αποτύπωμα, κλονίζοντας ανεπανόρθωτα το θεσμό.
Η EBU ανακοίνωσε ήδη την ακύρωση του Eurovision Live Tour 2026, μιας σειράς ζωντανών συναυλιών σε πόλεις της Ευρώπης για τον εορτασμό της εβδομηκοστής επετείου του διαγωνισμού.
Οι κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί Ισπανίας, Ιρλανδίας, Σλοβενίας δεν θα μεταδώσουν ούτε νότα από το διαγωνισμό στη Βιέννη, o δε Σλοβένικος θα προβάλλει την ίδια ώρα αφιέρωμα στην Παλαιστίνη.
Η Διεθνής Αμνηστία δήλωσε πως «η αποτυχία να αποκλειστεί το Ισραήλ από τη Eurovision αποτελεί προδοσία κατά της ανθρωπότητας και αποκαλύπτει 2 μέτρα και 2 σταθμά».
Πάνω από 1.000 καλλιτέχν(ιδ)ες καλούν σε μποϊκοτάζ της Eurovision, μεταξύ των οποίων οι Macklemore, Roger Waters, Massive Attack, Brian Eno, Peter Gabriel, Sigur Rós, Paul Weller.
Περισσότερες από 140 οργανώσεις LGBTQIA+ από 33 χώρες παίρνουν θέση ενάντια στο ροζ ξέπλυμα μέσω της Eurovision και μας καλούν να την μποϊκοτάρουμε.
To Nemo που νίκησε στο διαγωνισμό του 2024 επέστρεψε το βραβείο σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Στην Ελλάδα η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (Π.Ο.Θ.Α.), η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας – Τηλεόρασης (Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ.), ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος, κάλεσαν την ΕΡΤ να πιέσει για τον αποκλεισμό του Ισραήλ. Δύο χιλιάδες πολίτες υπέγραψαν την έκκληση υπέρ της αποβολής του Ισραήλ μέχρι να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο.
Η εργαλειοποίηση του θεσμού της Eurovision από το εποικιστικό, αποικιοκρατικό καθεστώς απαρτχάιντ Ισραήλ επιβεβαιώνεται και από πρόσφατη μεγάλη έρευνα των The New York Times σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση του Νετανιάχου αντιμετώπισε τη Eurovision όχι απλώς ως διαγωνισμό τραγουδιού, αλλά ως εργαλείο soft power (ήπιας ισχύος). Οι Times περιγράφουν μια οργανωμένη καμπάνια που περιλάμβανε κρατική διαφήμιση, διπλωματικές επαφές, κινήσεις προώθησης στα κοινωνικά δίκτυα και κινητοποίηση υπέρ της ισραηλινής συμμετοχής.
Όμως οι φωνές για το δίκιο ακούγονται παντού, ακόμα και μέσα στο χώρο διεξαγωγής της Eurovision. Η εμφάνιση του Ισραήλ στον Α’ Ημιτελικό στη Βιέννη συνοδεύτηκε από ηχηρές αποδοκιμασίες και το σύνθημα «Free Palestine».
Η χρησιμοποίηση των πολιτιστικών θεσμών για ξέπλυμα των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, παρά τα δισεκατομμύρια που επενδύονται σε αυτήν από το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην Ευρώπη δεν πείθει πια τους λαούς. Το αφήγημα περί «ουδετερότητας της τέχνης» καταρρέει. Οι πρόσφατες συγκλονιστικές κινητοποιήσεις καλλιτεχνών στη Μπιενάλε της Βενετίας κατά της συμμετοχής περιπτέρου του γενοκτονικού Ισραήλ είναι μια ακόμα απόδειξη.
Εδώ και τώρα μποϊκοτάζ κυρώσεις!
Έξω το Ισραήλ απ’ τις διοργανώσεις!
ΚΑΛΟΥΜΕ TO ΣΑΒΒΑΤΟ 16.05.26 – 78 χρόνια από τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού ΝΑΚΜΠΑ
14:30 στο Πάρκο Ελευθερίας συγκέντρωση και πορεία στην πρεσβεία του Ισραήλ
17:30 (η ακριβής ώρα εξαρτάται από τη λήξη της πορείας στην πρεσβεία): Συμβολική παρέμβαση έξω από το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ κατά της συμμετοχής της στη Eurovision.
ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ 16.05.26 – ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ!
Σε μια ιστορική απόφαση για τον κλάδο των μέσων ενημέρωσης και την κοινωνία της πληροφορίας, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΔΕΕ) έκρινε ότι τα 27 κράτη – μέλη έχουν το δικαίωμα – βάσει της κείμενης ευρωπαϊκής νομοθεσίας – να επιβάλουν σε τεχνολογικούς κολοσσούς την καταβολή «δίκαιης αμοιβής» σε ειδησεογραφικούς οργανισμούς ως αποζημίωση για την αναπαραγωγή και εκμετάλλευση δημοσιογραφικού περιεχομένου από ψηφιακές πλατφόρμες.
Οριστική και δεσμευτική εντός της ΕΕ, η απόφαση έρχεται εν μέσω σφοδρής διαμάχης μεταξύ μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας από τη μια πλευρά, εκδοτών και δημιουργών από την άλλη σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα και τη χρήση περιεχομένου τους για σκοπούς που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την εκπαίδευση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης. Ελήφθη, δε, στο πλαίσιο δικαστικής διαμάχης της Meta – μητρικής εταιρείας εφαρμογών όπως το Facebook και το Instagram – με την ιταλική Ρυθμιστική Αρχή Τηλεπικοινωνιών (AGCOM).
Στην αγωγή της, η Meta χαρακτήριζε παραβίαση «του ευρωπαϊκού πλαισίου» την ιταλική νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων, βάσει της οποίας η AGCOM έχει την εξουσία: α) να ζητεί από τις ψηφιακές πλατφόρμες δεδομένα επισκεψιμότητας και διαφήμισης που σχετίζονται με περιεχόμενο ειδήσεων, για τον υπολογισμό της «δίκαιης αμοιβής», β) να παρεμβαίνει σε διαπραγματεύσεις μεταξύ εκδοτών και πλατφορμών, και γ) να επιβάλλει πρόστιμα σε πλατφόρμες που δεν συμμορφώνονται με τις εντολές της. Κατόπιν παραπομπής της υπόθεσης από ιταλικό δικαστήριο, το ΔΕΕ έκρινε ότι τέτοιοι εθνικοί μηχανισμοί είναι πλήρως συμβατοί με την ευρωπαϊκή Οδηγία για τα πνευματικά δικαιώματα στην ψηφιακή ενιαία αγορά.
Aμοιβή
Αποφάνθηκε ότι «το δικαίωμα δίκαιης αμοιβής των εκδοτικών επιχειρήσεων είναι συμβατό με το Δίκαιο της Ενωσης, υπό την προϋπόθεση ότι η αμοιβή αυτή αποτελεί το οικονομικό αντάλλαγμα για την άδεια χρήσης των δημοσιεύσεών τους στο Διαδίκτυο». «Οι εκδοτικές επιχειρήσεις πρέπει να μπορούν να αρνούνται αυτή την άδεια ή να την παραχωρούν δωρεάν», προστίθεται στην απόφαση, που εκδόθηκε την Τρίτη στο Λουξεμβούργο.
Σε διαφορετική περίπτωση, το ΔΕΕ χαρακτηρίζει «αιτιολογημένες» την απαγόρευση στις ψηφιακές πλατφόρμες να περιορίζουν την ορατότητα περιεχομένου κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων (ως μοχλό πίεσης) και την υποχρέωσή τους να παρέχουν τα απαραίτητα δεδομένα για τον υπολογισμό του ύψους της αποζημίωσης. Αυτά, «στο μέτρο που συμβάλλουν στους στόχους του Δικαίου της Ενωσης για διασφάλιση της ορθής και δίκαιης λειτουργίας της αγοράς πνευματικών δικαιωμάτων και επιτρέπουν στις εκδοτικές επιχειρήσεις να ανακτήσουν τις επενδύσεις τους», παρατηρεί. Από την άλλη πλευρά, τονίζει το ΔΕΕ, «δεν μπορεί να απαιτείται καμία πληρωμή από παρόχους που δεν χρησιμοποιούν αυτές τις δημοσιεύσεις».
«Η Ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη αναγνωρίζει τον βαθύ αντίκτυπο των ψηφιακών τεχνολογιών στον τομέα των μέσων ενημέρωσης», σχολιάζει η ισπανική εφημερίδα «El Pais». «Θεωρεί δε ιδιαίτερα σημαντικές αυτές τις μεταβολές για τον έντυπο Τύπο, με “δραστική πτώση των εσόδων των εκδοτικών επιχειρήσεων που απειλούν το οικονομικό τους μοντέλο”», επισημαίνει.
«Η απόφαση αυτή αναγνωρίζει την οικονομική πραγματικότητα ότι οι εκδότες δεν μπορούν να διαπραγματευτούν επί ίσοις όροις με τις κυρίαρχες ψηφιακές πλατφόρμες χωρίς διαφάνεια, πρόσβαση σε σχετικά δεδομένα και εγγυήσεις έναντι καταχρηστικών πρακτικών», υπογραμμίζει σε ανακοίνωση ο πρόεδρος του Συμβουλίου Ευρωπαίων Εκδοτών (EPC) Κρίστιαν φαν Τίλο. «Αναγνωρίζει επίσης κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες», επισημαίνει. «Οτι η βιώσιμη δημοσιογραφία και ο πλουραλισμός των ΜΜΕ αποτελούν βασικούς πυλώνες της δημοκρατικής κοινωνίας».
