Θεατρική βραδιά αλληλεγγύης διοργανώνεται στα Χανιά για τη συμπαράσταση στον Γιώργο Γαβριλάκη, ο οποίος μετά από τροχαίο ατύχημα χρειάζεται τοποθέτηση τεχνητού πρόσθετου μέλους στο αριστερό του πόδι που ακρωτηριάστηκε.
Η κ. Μαρία Λαϊνάκη Γκίκα και η Θεατρική Σκηνή «ΣκηνοΠλόκοι», με την υποστήριξη της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων και του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, παρουσιάζουν την παράσταση «Η Μάσα και ο Αρκούδος. Μαγικά Στο Δάσος» την Κυριακή 17 Μαΐου 2026, στις 7.00 το απόγευμα, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων. Οι πόρτες του χώρου θα ανοίξουν στις 6.00 μ.μ.
Η γενική είσοδος ορίζεται στα 7 ευρώ, με όλα τα έσοδα της παράστασης να διατίθενται αποκλειστικά για την κάλυψη της ιατρικής δαπάνης που απαιτείται για την τοποθέτηση του τεχνητού πρόσθετου μέλους του συμπολίτη μας.
Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκινά από αύριο, Τρίτη 12 Μαΐου 2026, στο κατάστημα GK Chania, κατάστημα ρούχων και αξεσουάρ, που βρίσκεται στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου 49 στα Χανιά. Εισιτήρια θα διατίθενται επίσης και στην είσοδο του κτιρίου την ημέρα της παράστασης.
Η πρωτοβουλία αποτελεί δείγμα της κοινωνικής ευαισθησίας και της αλληλεγγύης που χαρακτηρίζει την τοπική κοινωνία των Χανίων, με τον πολιτισμό να λειτουργεί ως μέσο στήριξης συμπολιτών που αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες υγείας.
Η Περιφέρεια Κρήτης απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση σε σπουδαστές μαγειρικής και πρόσφατα αποφοιτήσαντες σεφ που δραστηριοποιούνται στην Κρήτη, προκειμένου να συμμετάσχουν στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Νέου Σεφ 2026. Ο διαγωνισμός εντάσσεται στο πλαίσιο της διάκρισης της Κρήτης ως Γαστρονομικής Περιφέρειας της Ευρώπης για το 2026.
Οι συμμετέχοντες καλούνται να παρουσιάσουν τη δική τους δημιουργική εκδοχή ενός παραδοσιακού κρητικού πιάτου, αναδεικνύοντας τη μοναδικότητα της κρητικής γαστρονομίας, την τοπική παραγωγή και τη σύγχρονη δημιουργική προσέγγιση στη μαγειρική.
Στόχος του διαγωνισμού είναι η ανάδειξη του νέου σεφ που θα εκπροσωπήσει την Κρήτη στον διεθνή διαγωνισμό «European Young Chef Award 2026», ο οποίος διοργανώνεται από το Διεθνές Ινστιτούτο Γαστρονομίας, Πολιτισμού, Τεχνών και Τουρισμού (IGCAT) και θα πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο του 2026 στο Gozo της Μάλτας, Ευρωπαϊκή Περιφέρεια Γαστρονομίας 2026.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν την υποψηφιότητά τους έως και την Κυριακή 24 Μαΐου 2026. Για την έγκυρη συμμετοχή απαιτείται η τήρηση των όρων και των οδηγιών συμμετοχής, όπως περιγράφονται αναλυτικά στην πρόσκληση του διαγωνισμού.
«Εδώ έχουμε έναν ωμό εκβιασμό εκ μέρους της Ryanair προς το ελληνικό δημόσιο και πρέπει να υπάρξουν ανάλογες αντιδράσεις», τόνισε ο Παύλος Χρηστίδης, Βουλευτής Νοτίου Τομέα Αθηνών & Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, σε τηλεοπτική συνέντευξη στο Open και την εκπομπή “Καθαρές Κουβέντες”, με φόντο τα περί κλεισίματος της βάσης της εταιρείας στην Θεσσαλονίκη.
Εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για τις εξελίξεις, κάνοντας λόγο για πρακτικές που ασκούν πίεση προς τη χώρα με στόχο την εξασφάλιση ειδικών όρων και τιμών, υπονομεύοντας – όπως είπε – τον στρατηγικό σχεδιασμό της Ελλάδας στον τομέα των αερομεταφορών και του τουρισμού.
Σημείωσε, δε, ότι το ΠΑΣΟΚ θα κρατήσει ψηλά στην ατζέντα του το συγκεκριμένο θέμα και αναφέρθηκε στην Κοινοβουλευτική Ερώτηση που κατέθεσε με τη Βουλευτή Ράνια Θρασκιά σχετικά με τις επιπτώσεις που θα έχει η παύση δραστηριοτήτων της Ryanair στους περίπου 250 εργαζόμενους της.
Στο πλαίσιο αυτό, εξέφρασε τη στήριξή του στις πρωτοβουλίες που λαμβάνει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης προκειμένου να διευθετηθεί το ζήτημα και κάλεσε την κυβέρνηση να προβεί άμεσα στις απαραίτητες ενέργειες.
«Ο τρόπος με τον οποίο αφήνουμε την όποια εταιρεία να δημιουργεί, λίγο καιρό πριν από την τουριστική σεζον, τέτοια κρίση, επηρεάζει και τους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις και μας απασχολεί πολύ όλους ως κοινωνία. Είμαστε ένα κυρίαρχο κράτος και δεν μπορεί ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει», επισήμανε.
Ο Μοχάμεντ Ασάσα είχε μόλις επιστρέψει στο σπίτι του μετά την κηδεία του 80χρονου πατέρα του, Χουσεΐν, όταν αρκετά παιδιά έτρεξαν μέσα στο οίκημα φωνάζοντας: «Οι έποικοι σκάβουν τον τάφο!». Στο μικρό χωριό Ασάσα, κοντά στην Τζενίν της Δυτικής Όχθης —από το οποίο η οικογένεια πήρε το όνομά της— ο Χουσεΐν ήταν μια προσωπικότητα με μεγάλο σεβασμό πριν από τον θάνατό του την περασμένη Παρασκευή από φυσικά αίτια.
Σύμφωνα με το ισλαμικό έθιμο, ο ηλικιωμένος άνδρας —πρώην έμπορος κτηνοτροφικών ζώων και πατέρας 10 παιδιών— ετάφη σε ένα απλό οικόπεδο στο νεκροταφείο, σε έναν μικρό λόφο στην άλλη πλευρά του χωριού από το σπίτι της οικογένειας. Επιθυμώντας να βεβαιωθεί ότι δεν θα υπάρξουν προβλήματα, ο Μοχάμεντ δήλωσε ότι είχε ζητήσει ακόμη και την άδεια από μια κοντινή ισραηλινή στρατιωτική βάση για να προχωρήσει η κηδεία του πατέρα του.
Λιγότερο από μισή ώρα αργότερα, ο Μοχάμεντ και τα αδέλφια του επέστρεψαν στην είσοδο του χώρου, έντρομοι καθώς έβλεπαν μια ομάδα Εβραίων εποίκων —ορισμένοι από αυτούς οπλισμένοι— να χτυπούν τον φρεσκοσκαμμένο τάφο με βαριά εργαλεία χειρός. Μετά από μια αρχική προσπάθεια διαπραγμάτευσης, ο Μοχάμεντ έσπευσε στον τάφο ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονταν να σπάσουν την πλάκα που ήταν το μόνο πράγμα που απέμενε ανάμεσα σε αυτούς και τη σορό του πατέρα του.
«Ήταν στο σημείο που θα έφταναν στο σώμα», είπε ο Μοχάμεντ. «Είμαι σίγουρος ότι επρόκειτο να το αφαιρέσουν, οπότε έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση εκείνη τη στιγμή». Οι έποικοι προέρχονταν από έναν πρόσφατα επανιδρυθέντα οικισμό που ονομάζεται Sa-Nur, ο οποίος βρίσκεται στην κορυφή του λόφου πάνω από το νεκροταφείο. Παρόλο που όλοι οι οικισμοί σε παλαιστινιακή γη είναι παράνομοι βάσει του διεθνούς δικαίου, η κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου επέτρεψε πρόσφατα την επανακατάληψη του Sa-Nur, ως μέρος της εξαιρετικά αμφιλεγόμενης απόφασής της να επεκτείνει και να δημιουργήσει νέους οικισμούς στην κατεχόμενη παλαιστινιακή Δυτική Όχθη.
Πλάνα από κινητά τηλέφωνα δείχνουν μέλη της οικογένειας να αναγκάζονται στη συνέχεια να ξεθάψουν οι ίδιοι τον τάφο, αφού οι έποικοι —οπλισμένοι με αυτόματα τουφέκια— τους προειδοποίησαν: «Ή ξεθάβετε τη σορό ή θα το κάνουμε εμείς». Ισχυρίστηκαν ότι ο χώρος ταφής ήταν πολύ κοντά στον οικισμό τους. Περισσότερες εικόνες έδειξαν πώς ο Μοχάμεντ και τα αδέλφια του μετέφεραν στη συνέχεια το τυλιγμένο σώμα του εκλιπόντος πατέρα τους μακριά από το νεκροταφείο και κάτω από τον λόφο σε σχετική ασφάλεια, υπό το άγρυπνο βλέμμα των εποίκων.
Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε αργότερα ότι παρενέβη για να κατασχέσει εργαλεία εκσκαφής από τους εποίκους και για να αποφευχθεί περαιτέρω ένταση. Ωστόσο, η οικογένεια κατηγόρησε τους στρατιώτες ότι στέκονταν αμέτοχοι ενώ οι έποικοι τους ανάγκαζαν να αδειάσουν με ταπεινωτικό τρόπο τον πρόσφατα στρωμένο τάφο. Σε δήλωσή τους στο BBC, οι Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας (IDF) ανέφεραν ότι «καταδικάζουν κάθε προσπάθεια ενέργειας με τρόπο που βλάπτει τη δημόσια τάξη, το κράτος δικαίου και την αξιοπρέπεια των ζωντανών και των νεκρών».
Το γραφείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ καταδίκασε το περιστατικό ως «αποτρόπαιο και εμβληματικό της απανθρωποποίησης των Παλαιστινίων» στα Κατεχόμενα Εδάφη. «Δεν λυπάται κανέναν, ζωντανό ή νεκρό», δήλωσε ο Ajith Sunghay, τοπικός επικεφαλής του Γραφείου της Ύπατης Αρμοστείας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Οι ντόπιοι δήλωσαν ότι το περιστατικό ήταν ενδεικτικό των εντάσεων στην κοινότητα από τότε που επανιδρύθηκε ο οικισμός Sa-Nur.
«Είναι τρομερό, νομίζουν ότι τους ανήκει ολόκληρη η περιοχή τώρα που επέστρεψαν», είπε ένας καλεσμένος στη σκηνή πένθους για τον Χουσεΐν Ασάσα. «Πρόσφατα, κάποια γη που ανήκε σε έναν άλλο συγγενή μας δέχθηκε εισβολή από τον στρατό και τους εποίκους, οι οποίοι αφαίρεσαν όλα τα ελαιόδεντρα χωρίς προφανή λόγο», μου είπε ένα άλλο από τα αδέλφια της οικογένειας Ασάσα καθώς κοιτούσαμε το νεκροταφείο από απόσταση ασφαλείας.
Αφότου επετράπη στους εποίκους να μεταφέρουν τα λυόμενα σπίτια τους και να επανιδρύσουν οικισμό στο Sa-Nur, ο οποίος βρίσκεται δίπλα σε στρατιωτική βάση των IDF, μεγάλο μέρος της περιοχής έχει χαρακτηριστεί ως «κλειστή στρατιωτική ζώνη». Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ελαιώνες, χωράφια με καλλιέργειες, ακόμη και το νεκροταφείο, είναι πλέον ουσιαστικά απρόσιτα για τους ιδιοκτήτες τους στο χωριό.
Οι χωρικοί λένε ότι ακόμη και αν η πρόσβαση συντονίζεται επίπονα με τις IDF, οι έποικοι είναι πολύ πιο επιθετικοί και απειλητικοί —πολλοί από αυτούς φέρουν πλέον ανοιχτά όπλα. Έχει παρατηρηθεί πρόσφατη έξαρση της βίας που σχετίζεται με τους εποίκους σε όλη τη Δυτική Όχθη, καθώς μεγάλο μέρος του κόσμου είναι απορροφημένο από τον πόλεμο και τις συγκρούσεις αλλού. Οι New York Times ανέφεραν πρόσφατα ότι μεταξύ της έναρξης του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν και του τέλους Απριλίου, 13 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν σε επιθέσεις εποίκων, εκατοντάδες τραυματίστηκαν και πολλοί άλλοι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους.
Ενδυναμωμένοι από την υποστήριξη εξτρεμιστών υπουργών στην κυβέρνηση Νετανιάχου και πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους, οι έποικοι αποτελούν αυξανόμενη απειλή για την ασφάλεια και τα προς το ζην των Παλαιστινίων στα Κατεχόμενα Εδάφη, λένε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Χουσεΐν Ασάσα ετάφη τελικά από τους γιους του σε ένα μικρό νεκροταφείο σε γειτονικό χωριό, ελεύθερος πια από το μαρτύριο και την ένταση που αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι που αποκαλούν αυτή τη γη «πατρίδα».
Το κίνημα των εποίκων στο Ισραήλ δεν αποτελεί πλέον μια περιθωριακή κοινωνική ομάδα, αλλά μια ανερχόμενη δύναμη που διεισδύει σταδιακά στους κεντρικούς θεσμούς της χώρας, από την κυβέρνηση και τον στρατό έως τα μέσα ενημέρωσης. Η ιδεολογία του «Μεγάλου Ισραήλ» (Eretz Yisrael Hashlema), η οποία κάποτε θεωρούνταν ακραία, κανονικοποιείται πλέον στον δημόσιο διάλογο, τροφοδοτώντας μια στρατηγική επέκτασης των συνόρων και αναδιαμόρφωσης της Μέσης Ανατολής μέσω της ισχύος, με βαθιές επιπτώσεις στην περιφερειακή σταθερότητα.
Η επιρροή του κινήματος των εποίκων στην ισραηλινή πολιτική σκηνή έχει καταγράψει μια σταθερή ανοδική πορεία, αποκτώντας καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της εθνικής ατζέντας. Για τους υποστηρικτές του κινήματος, η τρέχουσα συγκυρία θεωρείται ιστορική, καθώς βλέπουν το κράτος του Ισραήλ να επικρατεί των αντιπάλων του και να επανασχεδιάζει τον χάρτη της περιοχής.
Κεντρικό σημείο αναφοράς αποτελεί η έννοια του «Μεγάλου Ισραήλ», ένας όρος με βιβλικές προεκτάσεις που περιγράφει την επέκταση της κυριαρχίας πέρα από τα υφιστάμενα σύνορα. Ενδεικτική της αλλαγής του πολιτικού κλίματος είναι η δήλωση του Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου τον περασμένο Αύγουστο, ο οποίος ανέφερε πως αισθάνεται «βαθιά συνδεδεμένος» με την ιδέα αυτή – μια τοποθέτηση που πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούνταν αδιανόητη για τον επίσημο πολιτικό λόγο.
«Εποικισμός των καρδιών»: Η στρατηγική της πειθούς
Η επιτυχία του κινήματος των εποίκων δεν περιορίζεται στην κατάληψη εδαφών, αλλά επεκτείνεται σε αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν «Lishbot et Halevavot» (να εποικίσουμε τις καρδιές). Πρόκειται για μια συστηματική εκστρατεία δημοσίων σχέσεων με στόχο να πειστεί η ισραηλινή κοινωνία ότι οι οικισμοί στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και σε άλλες περιοχές αποτελούν εγγύηση για την εθνική ασφάλεια.
Η στρατηγική αυτή έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική τις τελευταίες δεκαετίες. Μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023, ηγετικές φυσιογνωμίες του κινήματος, όπως η βετεράνος ακτιβίστρια Daniela Weiss της οργάνωσης Nachala, βρήκαν πρόσφορο έδαφος στα εγχώρια ΜΜΕ για να προωθήσουν την ιδέα της κατάκτησης εδαφών πέρα από τα σύνορα. Η ρητορική αυτή ενισχύεται από οργανώσεις όπως η «Urit Safon», το σύνθημα της οποίας –«κατοχή, απέλαση, εποικισμός»– κερδίζει έδαφος στο δημόσιο λόγο.
Η κανονικοποίηση της επέκτασης μέσω των ΜΜΕ
Η συζήτηση για την επέκταση των συνόρων έχει μεταφερθεί από το περιθώριο στα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα του Ισραήλ. Πέρα από το δεξιό «Channel 14», ακόμα και τα πιο μετριοπαθή «Channel 12», «13» και ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας «Kan», φιλοξενούν πλέον τακτικά φωνές εποίκων που παρουσιάζονται ως αυθεντίες σε θέματα ασφάλειας.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετατόπισης είναι η ρητορική γύρω από τον ποταμό Λιτάνι στον νότιο Λίβανο. Ενώ αρχικά η ιδέα της μετατροπής του ποταμού σε νέο βόρειο σύνορο του Ισραήλ εμφανίστηκε σε μικρές ομάδες, σύντομα υιοθετήθηκε από αναλυτές στα μεγάλα δίκτυα, για να καταλήξει σε επίσημη ανακοίνωση του Υπουργού Άμυνας, Israel Katz, ο οποίος δήλωσε ότι το Ισραήλ θα ελέγχει την περιοχή μέχρι τον ποταμό, εμποδίζοντας την επιστροφή των Λιβανέζων κατοίκων στις εστίες τους.
Η ανθρωπιστική κρίση και η μάχη των αφηγημάτων
Ενώ το όραμα του «Μεγάλου Ισραήλ» κερδίζει έδαφος στο εσωτερικό, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με ανησυχία τις ανθρωπιστικές επιπτώσεις στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τον Λίβανο. Σε αυτό το πλαίσιο, η βράβευση του Παλαιστίνιου φωτογράφου Sahur Algora με το βραβείο Pulitzer 2026 για την κάλυψη της καταστροφής στη Γάζα μέσω των New York Times, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Οργανώσεις όπως η «Honest Reporting» κατηγόρησαν τον Algora για κατασκευασμένο περιεχόμενο, παρά το γεγονός ότι οι εικόνες του, που αποτυπώνουν τον λιμό και τους βομβαρδισμούς, ταυτίζονται με τις αναφορές διεθνών πρακτορείων όπως το Reuters και το Associated Press. Αυτή η σύγκρουση αφηγημάτων υπογραμμίζει το χάσμα μεταξύ της εγχώριας ισραηλινής αντίληψης και της διεθνούς καταγραφής των γεγονότων.
Η διεύρυνση του «εφικτού»
Αν και δεν μπορεί να ειπωθεί ότι η πλειοψηφία της ισραηλινής κοινωνίας υποστηρίζει πλήρως τον εποικισμό του Λιβάνου ή της Γάζας, η ένταξη αυτών των ιδεών στον κυρίαρχο διάλογο έχει διευρύνει τον ορίζοντα του τι θεωρείται πολιτικά εφικτό.
Το κίνημα των εποίκων έχει καταφέρει να μετατρέψει μια κάποτε περιθωριακή φαντασίωση σε μια σοβαρή στρατηγική επιλογή, η οποία επιδιώκει την πλήρη κυριαρχία του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή.
Η σταδιακή απανθρωποποίηση των γειτονικών λαών μέσω της ρητορικής των τελευταίων δεκαετιών φαίνεται να οδηγεί σε μια κοινωνική ανοχή απέναντι σε πρακτικές που παλαιότερα θα προκαλούσαν σφοδρές αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Στην καρδιά μιας περιόδου έντονης κοινωνικής αναταραχής, το Ηνωμένο Βασίλειο έρχεται αντιμέτωπη με μια ανησυχητική έξαρση βίαιων επιθέσεων κατά της εβραϊκής κοινότητας. Ωστόσο, πέρα από τα ίδια τα γεγονότα, μια νέα εστία έντασης διαμορφώνεται γύρω από τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική τάξη και τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης ερμηνεύουν αυτή την άνοδο, στοχοποιώντας συχνά τις διαδηλώσεις κατά του πολέμου στη Γάζα και πρόσωπα όπως ο ηγέτης των Πρασίνων, Ζακ Πολάνσκι.
Η πρόσφατη επίθεση με μαχαίρι στο Βόρειο Λονδίνο, η οποία οδήγησε δύο Εβραίους άνδρες στο νοσοκομείο, αποτέλεσε το τελευταίο σε μια σειρά επεισοδίων που έχουν θορυβήσει τη βρετανική κοινωνία. Από την επίθεση σε συναγωγή του Μάντσεστερ στα τέλη του προηγούμενου έτους, έως τις εμπρηστικές επιθέσεις σε εβραϊκά ασθενοφόρα, η βία κατά των Εβραίων πολιτών αποτελεί μια οδυνηρή πραγματικότητα.
Ωστόσο, αναλυτές επισημαίνουν ότι ο τρόπος κάλυψης αυτών των γεγονότων συχνά επιτείνει τις εντάσεις. Ενώ ο αντισημιτισμός παραμένει ένα υπαρκτό και σοβαρό ζήτημα, παρατηρείται μια δυσαναλογία στην προσοχή που δίνεται σε σύγκριση με τα ευρέως διαδεδομένα περιστατικά ισλαμοφοβίας και επιθέσεων κατά Μουσουλμάνων, τα οποία συχνά υποβαθμίζονται στον δημόσιο διάλογο.
Η περίπτωση του Ζακ Πολάνσκι: Στο στόχαστρο ο μόνος Εβραίος ηγέτης
Στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης βρίσκεται ο Ζακ Πολάνσκι, ο ηγέτης του κόμματος των Πρασίνων και ο μοναδικός Εβραίος αρχηγός πολιτικού κόμματος στη βρετανική σκηνή. Παρά την καταγωγή του, ο Πολάνσκι δέχεται δριμεία κριτική, καθώς έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πλέον ένθερμους επικριτές του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα, συμμετέχοντας ενεργά σε πορείες διαμαρτυρίας.
Μέρος της πολιτικής τάξης και των Μέσων Ενημέρωσης τον κατηγορούν ότι λειτουργεί ως «φερέφωνο του αντισημιτισμού». Από την πλευρά του, ο Πολάνσκι απορρίπτει κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς ότι οι φιλοπαλαιστινιακές ή αντιπολεμικές πορείες είναι «πορείες μίσους» που τροφοδοτούν τη βία. Η στάση του αυτή τον έχει καταστήσει στόχο επιθέσεων που, κατά ειρωνικό τρόπο, διολισθαίνουν σε αντισημιτικά στερεότυπα.
Στερεότυπα και δημοσιογραφική δεοντολογία
Η κριτική προς το πρόσωπο του Πολάνσκι έχει λάβει διαστάσεις που προκαλούν προβληματισμό για τη δεοντολογία του βρετανικού Τύπου. Αρθρογράφος των Times τον χαρακτήρισε «Δούρειο Ίππο για έναν επικίνδυνο Παλαιστινιακό εθνικισμό», ενώ η ίδια εφημερίδα δημοσίευσε γελοιογραφία στην οποία απεικονιζόταν με γαμψή μύτη – μια απεικόνιση που παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ανάλογες καρικατούρες έχουν εμφανιστεί στις σελίδες της Telegraph, της Sun και της Daily Mail, προκαλώντας αντιδράσεις για τη χρήση παρωχημένων και ρατσιστικών μοτίβων.
Οι επικριτές αυτής της δημοσιογραφικής προσέγγισης υποστηρίζουν ότι η στοχοποίηση του Πολάνσκι και των διαδηλωτών χρησιμοποιείται για να αποσιωπηθεί η συζήτηση γύρω από τις ευθύνες του κράτους και την έκταση της στήριξης που παρέχει το Λονδίνο στο Ισραήλ.
Το χάσμα μεταξύ κοινής γνώμης και κυβερνητικής πολιτικής
Η τρέχουσα συγκυρία αναδεικνύει ένα διευρυνόμενο χάσμα στη βρετανική κοινωνία. Ενώ η κοινή γνώμη φαίνεται να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την επίσημη κυβερνητική γραμμή όσον αφορά τη διαχείριση της κρίσης στη Μέση Ανατολή, οι θεσμοί και τα κυρίαρχα Μέσα φαίνονται να οχυρώνονται πίσω από αφηγήματα που ποινικοποιούν τη διαμαρτυρία.
Η πρόκληση για το Ηνωμένο Βασίλειο παραμένει διττή: η αποτελεσματική αντιμετώπιση του αντισημιτισμού και κάθε μορφής ρατσιστικής βίας, χωρίς ταυτόχρονα να θυσιάζεται η ελευθερία της πολιτικής έκφρασης και ο έντιμος διάλογος για την εξωτερική πολιτική της χώρας. Η σιωπή ή η διαστρέβλωση των κινήτρων όσων αντιδρούν, ενδέχεται μακροπρόθεσμα να υποσκάψει τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής σε μια ήδη πολωμένη χώρα.
Στο ρευστό τοπίο της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, η πρόσφατη μετατόπιση του Τάκερ Κάρλσον από την άνευ όρων υποστήριξη του Ντόναλντ Τραμπ σε μια σκληρή κριτική για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, δημιουργεί νέα δεδομένα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Η ρήξη αυτή, που εκδηλώνεται κυρίως μέσω του ψηφιακού χώρου των podcast, δεν αποτελεί μόνο μια προσωπική στροφή του πρώην παρουσιαστή του Fox News, αλλά λειτουργεί ως δείκτης των βαθύτερων διαιρέσεων εντός του κινήματος MAGA, θέτοντας παράλληλα ερωτήματα για τις μελλοντικές πολιτικές φιλοδοξίες του ίδιου του Κάρλσον.
Η απομάκρυνση του Κάρλσον από τον πρώην Πρόεδρο Τραμπ κορυφώθηκε μετά τις απειλές του τελευταίου για επιθέσεις στο Ιράν, τις οποίες ο δημοσιογράφος χαρακτήρισε «διαβολικές». Σε πρόσφατες παρεμβάσεις του, με πλέον χαρακτηριστική τη συνέντευξη με τον Ρεπουμπλικανό βουλευτή Τόμας Μάσι, ο Κάρλσον αναδεικνύει το ζήτημα του οικονομικού κόστους μιας νέας πολεμικής σύρραξης.
Η ανάλυσή του βασίζεται σε μια εμπειρική παρατήρηση της αμερικανικής πολιτικής: η τιμή του πετρελαίου Brent αποτελεί τον «σιδηρούν κανόνα» των εκλογών. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, εάν η τιμή υπερβεί τα 100 δολάρια ανά βαρέλι λόγω της αστάθειας στη Μέση Ανατολή, ο εκάστοτε ένοικος του Λευκού Οίκου οδηγείται σε βέβαιη ήττα. Ο Κάρλσον υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ σύρονται σε πολέμους που εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα —στοχοποιώντας τη σχέση με το Ισραήλ— εις βάρος της ευημερίας του Αμερικανού πολίτη.
Το βάρος του παρελθόντος και η κρίση αξιοπιστίας
Παρά την τρέχουσα δημοτικότητά του στο διαδίκτυο, η πορεία του Τάκερ Κάρλσον συνοδεύεται από τη σκιά της απομάκρυνσής του από το Fox News το 2023. Η απόλυση αυτή ακολούθησε τον δικαστικό συμβιβασμό-μαμούθ ύψους 800 εκατομμυρίων δολαρίων που κατέβαλε το δίκτυο στην εταιρεία Dominion Voting Systems, μετά τους ψευδείς ισχυρισμούς για νοθεία στις εκλογές του 2020.
Η κριτική που του ασκείται εστιάζει στη διπλή στάση που φέρεται να τηρούσε εκείνη την περίοδο: ενώ δημοσίως υποστήριζε τις θεωρίες περί κλεμμένων εκλογών, ιδιωτικά μηνύματά του που διέρρευσαν αποκάλυψαν ότι ο ίδιος απαξίωνε τους ισχυρισμούς αυτούς και εξέφραζε την απέχθειά του για τον Ντόναλντ Τραμπ. Αυτή η «διπροσωπία», όπως την περιγράφουν επικριτές του, καθιστά πολλούς σκεπτικούς απέναντι στη νέα, «ανεξάρτητη» εικόνα που επιχειρεί να οικοδομήσει.
Η στρατηγική προσέγγιση των κυρίαρχων Μέσων
Σε μια κίνηση που προκάλεσε έκπληξη, ο Κάρλσον παραχώρησε μια εκτενή συνέντευξη στους New York Times, ένα μέσο που επί χρόνια χλεύαζε ως όργανο της «διεφθαρμένης ελίτ». Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια επανασύστασής του σε ένα ευρύτερο ακροατήριο, πέρα από τον σκληρό πυρήνα των οπαδών του Fox News.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης με τη Λούλου Γκαρσία Ναβάρο, ο Κάρλσον εμφανίστηκε προσεκτικός στη διατύπωση των λέξεων, αλλά παρέμεινε σταθερός στην αμφισβήτηση των κινήτρων του Ισραήλ και της επιρροής του στην αμερικανική κυβέρνηση. Για ορισμένους αναλυτές, η στάση της δημοσιογράφου των Times παρείχε, κατά ειρωνικό τρόπο, αξιοπιστία στα επιχειρήματα του Κάρλσον περί ευαισθησίας των παραδοσιακών Μέσων απέναντι σε συγκεκριμένα γεωπολιτικά ζητήματα.
Ο δρόμος προς το 2032;
Η ικανότητα του Κάρλσον να προσελκύει τεράστια ψηφιακά ακροατήρια, συχνά μεγαλύτερα από εκείνα των Δημοκρατικών επικριτών του πολέμου, έχει πυροδοτήσει σενάρια για την προσωπική του πολιτική ανέλιξη. Δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο ο Κάρλσον να προετοιμάζει το έδαφος για να καταστεί το νέο πρόσωπο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Είτε πρόκειται για μια ειλικρινή ιδεολογική μεταστροφή είτε για μια κυνική αναζήτηση νέου πολιτικού «χώρου», η δράση του Κάρλσον φαίνεται να ανοίγει μια νέα δίοδο για το κίνημα MAGA στη μετά-Τραμπ εποχή. Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο για το αμερικανικό εκλογικό σώμα είναι αν ένας άνθρωπος με τόσο τεκμηριωμένο ιστορικό αντιφάσεων μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη που απαιτείται για το ύπατο αξίωμα της χώρας, πιθανώς στις εκλογές του 2032.
Η σιωπή της ομάδας του Κάρλσον απέναντι σε ερωτήματα σχετικά με το τελικό του σχέδιο εντείνει το μυστήριο, όμως η ιστορία έχει δείξει ότι στην αμερικανική πολιτική, η λήθη είναι συχνά ο καλύτερος σύμμαχος των φιλόδοξων ηγετών.
Αλήθεια, πόσο θα ‘’πέφταμε από τα σύννεφα’’, αν μια ανάλογη είδηση για την προστασία των μελισσών στη Δανία αναφερόταν και για την Ελλάδα!
Ανιχνεύοντας τον πολιτισμό της Ευρωπαϊκής καθημερινότητας
Η είδηση στον Ευρωπαϊκό τύπο, παρουσιάστηκε κάπως έτσι: Στη Δανία, οι κάτοχοι μεγάλων αγροκτημάτων πρέπει να καλλιεργούν λουλούδια ή φυτά για τις μέλισσες στο 5% της γης τους, σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο.
Η σημειολογία
Με μια πρώτη ματιά, η συγκεκριμένη αυτή διάταξη, ακούγεται σαν μια ‘’τεχνική λύση’’, για να διευκολύνονται οι μέλισσες στη καθημερινή τους διαβίωση, όπως το σκέφτηκε η κεντρική κυβέρνηση της Δανίας, καθότι αυτό αποτελεί κρατική νομοθεσία. Όμως προχωρώντας λίγο βαθύτερα στη σκέψη του Δανού νομοθέτη μένουμε έκπληκτοι από την οικολογική αλλά και οντολογική ευαισθησία των πολιτών της Δανίας! Είναι ολοφάνερο, το ότι μια χώρα νομοθετεί για προστατεύει αφενός τις μεταξύ των πολιτών σχέσεις όπως και εκείνες ανάμεσα στους πολιτών και την κεντρική διοίκηση της χώρας τους. Νομοθετεί όμως και για να διασφαλίσει την οντολογική διατήρηση του αέναου χώρου, της φύσης, της ζωής και όλων γενικά των δημιουργημάτων του Πλάστη στην επικράτειά της . Όμως για να μην προκύπτει δυσαρμονία ανάμεσα στην καθημερινότητα των πολιτών και στην αυστηρότητα των νόμων, ο νομοθέτης, ανάμεσα σε εκείνα που παίρνει υπόψιν του, είναι και η νοοτροπία και γενικότερα η κουλτούρα των πολιτών στους οποίους αναφέρονται οι νομοθετούμενες διατάξεις. Με άλλα λόγια η κουλτούρα των Δανών πολιτών δικαιολογεί μια τέτοια διάταξη.
Η σύγκριση με τα Ελληνικά δεδομένα
Αλήθεια, πόσο θα ‘’πέφταμε’’ από τα σύννεφα, αν μια τέτοια είδηση αναφερόταν και για την Ελλάδα! Είμαστε σίγουροι ότι μια ανάλογη διάταξη στη χώρα μας θα αντιμετωπιζόταν με σοβαρότητα ή θα τύχαινε μιας έντονης κριτικής ή ακόμη και της έκφρασης ειρωνείας από ικανό μέρος των Ελλήνων πολιτών. Εκτίμησή μας είναι ότι η ανάλογη διάταξη, θα θεωρούνταν τουλάχιστον άστοχη και περιττή, καθότι κατά τη γνώμη πολλών δυστυχώς συμπατριωτών μας, ‘’ θα στερούνταν σοβαρότητας’’! Πιστεύουμε πως θα την αντιμετώπιζαν με ένα πνεύμα χαρακτηριστικής απαξίωσης, αντιπαραβάλλοντας το επιχείρημα, ότι, υπάρχουν πολύ σοβαρότερα θέματα με τα οποία θα έπρεπε να ασχοληθεί η Ελληνική πολιτεία.
Η Άποψη του ‘’άστοχου και περιττού’’
Πράγματι σε συσχέτιση με τα παραπάνω και μεταφερόμενοι στην Ελληνική πραγματικότητα όσον αφορά τη λειτουργία του κράτους, αλλά και την αποτελεσματικότητα αυτής της λειτουργίας, έχουμε να παρατηρήσουμε, ότι:
Υπάρχουν χιλιάδες θέματα που αφορούν τους Έλληνες πολίτες τα οποία παραμένουν είτε άλυτα είτε αντιμετωπίζονται εκ μέρους της πολιτείας με σχετική ή και απόλυτη αδιαφορία.
Παίρνοντας λοιπόν το παραπάνω ως μια ειλικρινή διαπίστωση, ίσως το θέμα που απασχόλησε την νομοθεσία της Δανίας να είναι δευτερεύουσας προτεραιότητας για την χώρα μας.
Όμως, αν αυτό το παραδεχτούμε και θεωρήσουμε ότι μια τέτοια νομοθετική πρωτοβουλία για τα σημερινά Ελληνικά δεδομένα είναι άστοχη και περιττή, κατά τη γνώμη μας αποδεχόμαστε ότι πραγματικά βρισκόμαστε μακριά όσον αφορά την Ευρωπαϊκή πολιτισμική μας καθημερινότητα.
Επομένως, δεν χωράει καμία αμφιβολία πως, στη χώρα μας υπάρχουν πολλά άλυτα θέματα μέχρι να φτάσουμε σε υποθέσεις που αφορούν την προστασία της ‘’ εντομολογικής βιοποικιλότητας’’. Και αυτό μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε ως μια άμεση αποδοχή της υστέρησης που παρουσιάζεται στους Έλληνες πολίτες στο να αξιολογούν τη βαρύτητα θεμάτων της καθημερινότητας που για τους ετέρους μας στην Ευρώπη είναι ιδιαίτερης σημασίας .
Με αφορμή τις μέλισσες της Δανίας
Σκεφτόμαστε λοιπόν αν ήταν απαραίτητο να πληροφορηθούμε για το πως μεριμνούν στην Δανία για την προστασία των μελισσών τους, για να διαρωτηθούμε αν συμβαδίζουμε στην πολιτισμική μας καθημερινότητα με τους ετέρους μας Δυτικοευρωπαίους. Και βέβαια στο συμπέρασμά μας αυτό, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε συγκρίνοντας εκατοντάδες θέματα για το πως τα αντιμετωπίζουμε στην χώρα μας σε σχέση με τις Ευρωπαϊκές χώρες ετέρους μας. Όμως η υπόθεση της προστασίας των μελισσών αποτελεί ένα ιδιαίτερο παράδειγμα, καθότι αφενός είναι δείγμα ισχυρής περιβαλλοντικής ευαισθησίας αλλά και παράλληλα το μέλι είναι ένα αγαπημένο προϊόν που το γεύονται όλοι οι Έλληνες. Αλλά και κατά τρίτον η είδηση αυτή υπήρξε μεν τυχαία, αλλά συγκέντρωσε ισχυρό ενδιαφέρον από το σύνολο του Ευρωπαϊκού τύπου.
Καταπολεμώντας τις υστερήσεις μας
Όντες οι Έλληνες πολίτες στις απαρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, έχουμε χρέος τόσο απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς όσο όμως και απέναντι στο μέλλον του νεανικού πληθυσμού της φυλής μας, να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις για να ξαναβρεί η χώρα μας την αξιακή θέση που της αρμόζει, σύμφωνα με την ιστορική της διαδρομή. Στόχος μας λοιπόν θα πρέπει να είναι να καλύψουμε τις υστερήσεις μας στους περισσότερους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας και διαβίωσης έναντι των Ευρωπαϊκών λαών, που αναμφισβήτητα θα πρέπει να αποτελούν το παράδειγμα που θα πρέπει να κατακτήσουμε.
Σφοδρές αιχμές κατά του BBC άφησαν οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ Gaza: Doctors Under Attack, το οποίο αρχικά αποσύρθηκε από το βρετανικό δίκτυο πριν τελικά προβληθεί από το Channel 4, κατά τη διάρκεια της απονομής των τηλεοπτικών βραβείων Bafta, όπου η παραγωγή απέσπασε το βραβείο στην κατηγορία επικαιρότητας.
Το ντοκιμαντέρ, που καταγράφει μαρτυρίες Παλαιστινίων εργαζομένων στον τομέα της υγείας στη Γάζα, βραβεύτηκε στο Royal Festival Hall του Λονδίνου, σχεδόν έναν χρόνο μετά την απόφαση του BBC να μην το μεταδώσει, επικαλούμενο ανησυχίες περί «αμεροληψίας».
Κατά την παραλαβή του βραβείου, ο εκτελεστικός παραγωγός της ταινίας, Μπεν ντε Πιρ, έστρεψε ευθέως τα πυρά του προς το BBC, το οποίο μετέδωσε την τελετή απονομής με καθυστέρηση άνω των δύο ωρών από το BBC One.
Μια ερώτηση μόνο προς το BBC: Δεδομένου ότι αποσύρατε την ταινία μας, θα μας αποκλείσετε και από την προβολή των BAFTA αργότερα απόψε;», δήλωσε από τη σκηνή.
Ανάλογο τόνο είχε και η τοποθέτηση της δημοσιογράφου και παρουσιάστριας Ραμίτα Ναβάι, η οποία κατηγόρησε ανοιχτά τον βρετανικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό για λογοκρισία.
«Αυτό το βραβείο σημαίνει τόσα πολλά για εμάς. Αυτά είναι τα πορίσματα της έρευνάς μας, την οποία το BBC πλήρωσε αλλά αρνήθηκε να προβάλει, όμως εμείς αρνούμαστε να σιωπήσουμε και να λογοκριθούμε. Και ευχαριστούμε… Σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε. Και ευχαριστούμε το Channel 4 που πρόβαλε αυτή την ταινία.
Θέλουμε επίσης να αφιερώσουμε αυτό το βραβείο στον Jaba Badwin και τον Osama Alashi, τους δύο δημοσιογράφους στο πεδίο που έκαναν αυτή την ταινία για εμάς. Οπότε, θα ήθελα ένα θερμό χειροκρότημα για αυτούς, παρακαλώ.
Η Ναβάι υποστήριξε ακόμη ότι περισσότεροι από 1.700 Παλαιστίνιοι γιατροί και εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας έχουν σκοτωθεί, ενώ πάνω από 400 έχουν συλληφθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα. Παράλληλα, αφιέρωσε το βραβείο στους Παλαιστίνιους υγειονομικούς που κρατούνται σε ισραηλινές φυλακές.
Σύμφωνα με βρετανικά μέσα ενημέρωσης, το BBC φέρεται να αφαίρεσε τμήματα της ομιλίας της Ναβάι από την τηλεοπτική μετάδοση της τελετής, έπειτα από διαβουλεύσεις με την ομάδα συμμόρφωσης του δικτύου.
Το ντοκιμαντέρ είχε αρχικά ανατεθεί από το BBC στην ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής Basement Films πριν από περισσότερο από έναν χρόνο. Ωστόσο, η προβολή του «πάγωσε» την περίοδο που ο οργανισμός πραγματοποιούσε εσωτερική αξιολόγηση για άλλο σχετικό ντοκιμαντέρ με θέμα τη Γάζα, το «Gaza: How To Survive a War Zone».
Δείτε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ εδώ:
Αργότερα, το BBC αποφάσισε οριστικά να μη μεταδώσει το «Gaza: Doctors Under Attack», υποστηρίζοντας ότι η προβολή του θα μπορούσε να δημιουργήσει «αντίληψη μεροληψίας που δεν συνάδει με τα υψηλά πρότυπα που δικαιολογημένα αναμένει το κοινό από το BBC».
Ο οργανισμός υπογράμμισε επίσης ότι η αμεροληψία εξακολουθεί να αποτελεί «θεμελιώδη αρχή» της δημοσιογραφικής λειτουργίας του.
Τελικά, το ντοκιμαντέρ εξασφάλισε τηλεοπτική στέγη στο Channel 4, το οποίο το μετέδωσε τον Ιούλιο.
Μιλώντας αργότερα στα παρασκήνια της τελετής, ο Ντε Πιρ αναφέρθηκε και στους δημοσιογράφους από τη Γάζα, Τζάμπερ Μπαντουάν και Οσάνα Αλ Άσι, οι οποίοι παρείχαν οπτικό υλικό για την παραγωγή.
Όπως είπε, η ομάδα του ντοκιμαντέρ «ξυπνούσε κάθε μέρα αναρωτώμενη αν οι δύο δημοσιογράφοι που βρίσκονταν στο έδαφος ήταν ακόμη ζωντανοί».
Ηαπόφαση της RYANAIR, της μεγαλύτερης χαμηλού κόστους αεροπορικής εταιρείας στην Ευρώπη, να σταματήσει να χρησιμοποιεί από τον ερχόμενο Οκτώβριο ως βάση το αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, αποτελεί μεγάλο πλήγμα για την Οικονομία στη Μακεδονία, αλλά και για την εθνική μας Οικονομία συνολικά.
Η μείωση της επιβατικής κίνησης κατά 50% – 60%, σύμφωνα με εκτιμήσεις, ως αποτέλεσμα της ακύρωσης των 20 από τους 33 προορισμούς με τους οποίους συνδέει σήμερα τη Θεσσαλονίκη η συγκεκριμένη αεροπορική εταιρεία, καθώς και εξ αιτίας της αραίωσης της συχνότητας των δρομολογίων στους 13 προορισμούς που θα διατηρηθούν, θα έχει σοβαρή επίπτωση στον τουρισμό και μέσω αυτού και στο εμπόριο, στην αγορά και στην εν γένει Οικονομία της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας γενικότερα.
Υπενθυμίζεται ότι η μέση πληρότητα των δρομολογίων της RYANAIR στο αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ αγγίζει σήμερα το εντυπωσιακό ύψος του 96,8%.
Αιτία της αρνητικής αυτής απόφασης για την ελληνική Οικονομία, είναι η επιμονή της FRAPORT, η οποία διαχειρίζεται το συγκεκριμένο αεροδρόμιο, όπως και άλλα 13 αεροδρόμια της χώρας, να αυξήσει τα τέλη στάθμευσης. Κι αυτό σε μια εποχή μεγάλης αναταραχής των διεθνών αγορών λόγω του πολέμου στο Ιράν, του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ και των φόβων περαιτέρω αύξησης της τιμής της βενζίνης, που ασφαλώς θα πλήξει σοβαρά και τις αερομεταφορές.
Εκείνο που είναι εντυπωσιακό σε αυτή τη διαμάχη των δυο ιδιωτικών εταιρειών για τα τέλη χρήσης των αεροδρομίων, είναι η πλήρης απουσία της ελληνικής κυβέρνησης.
Η FRAPORT αύξησε τα τέλη, η RYANAIR αποφάσισε να διακόψει τη σύνδεση με τους 20 από τους 33 προορισμούς με τους οποίους συνδέει το αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ σε ολόκληρο τον κόσμο, η επιβατική κίνηση στο συγκεκριμένο αεροδρόμιο θα μειωθεί στο μισό, με τραγικές συνέπειες για τον τουρισμό, τις επιχειρήσεις και την αγορά, οι Έλληνες θα χάσουμε το προνόμιο της φτηνής μετακίνησης με μια χαμηλού κόστους αεροπορική εταιρεία που στάθμευε στη Θεσσαλονίκη και τελικά άλλα αεροδρόμια, της ευρύτερης περιοχής, θα απορροφήσουν αυτές τις μετακινήσεις, ωφελώντας τον τουρισμό στην Ιταλία, την Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία και τέλος 200 εργαζόμενοι στο αεροδρόμιο θα χάσουν τις δουλειές τους.
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν με θύμα την ελληνική Οικονομία και τον Έλληνα πολίτη, η ελληνική κυβέρνηση είναι παντελώς απούσα από τις κρίσιμες εξελίξεις.
Κι αυτό όχι από αδράνεια. Αλλά από πολιτική άποψη.
Η βασική παθογένεια της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη τα τελευταία 7 χρόνια είναι η εμμονή της στο νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα της αυτορρύθμισης των αγορών.
