12.8 C
Chania
Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου, 2026

Η Ένωση Καταναλωτών Κρήτης ζητά άμεση εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας για χρηματοδότηση

Η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης απευθύνθηκε με επιστολή στον Υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων, κ. Τακη Θεοδωρικακο, ζητώντας την άμεση υλοποίηση της κοινοτικής οδηγίας για τη χρηματοδότηση των Ενώσεων Καταναλωτών. Η κίνηση έγινε μετά από ερώτηση βουλευτών στη Βουλή των Ελλήνων, ενώ η Ένωση υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο που διαδραματίζουν οι ενώσεις καταναλωτών σε πανελλαδική εμβέλεια, προσφέροντας σημαντικό κοινωνικό έργο σε καταναλωτές που πλήττονται από φτώχεια, ακρίβεια και οικονομική ανέχεια.

Στην επιστολή της, η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, με πρόεδρο την Ιωάννα Μελάκη, αναφέρει ότι οι ενώσεις καταναλωτών ανά την Ελλάδα αποτελούν θεμελιώδη πυλώνα για τη διασφάλιση της διαφάνειας στην αγορά, την ενημέρωση των πολιτών και την προάσπιση των δικαιωμάτων τους. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία αναγνωρίζει τον κρίσιμο ρόλο τους και προβλέπει ρητά τη χρηματοδοτική τους υποστήριξη, ώστε να μπορούν να λειτουργούν με ανεξαρτησία, επάρκεια και θεσμική αξιοπιστία.

Η ανάγκη για χρηματοδότηση

Ωστόσο, η Ένωση καταγγέλλει ότι η εφαρμογή των σχετικών προβλέψεων σε εθνικό επίπεδο παραμένει ελλιπής, με αποτέλεσμα οι ενώσεις καταναλωτών να αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες στη συνέχιση και διεύρυνση των δραστηριοτήτων τους. Στην επιστολή υπογραμμίζεται ότι η ενίσχυση της χρηματοδότησής τους, όπως επιβάλλεται από την κοινοτική οδηγία, δεν αποτελεί μόνο νομική υποχρέωση, αλλά και ουσιαστική επένδυση στην εύρυθμη λειτουργία της αγοράς και στην προστασία του κοινωνικού συνόλου.

Η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης αναφέρει επίσης ότι, παρά την προσπάθειά της να ενισχυθεί από την τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση και άλλους φορείς δημοσίου δικαίου, ζητώντας ένα χώρο στέγασης, δεν τα κατάφερε για δικούς τους λόγους. Αυτό τονίζει την ανάγκη για κρατική υποστήριξη μέσω της εφαρμογής της κοινοτικής οδηγίας.

Το αίτημα προς τον Υπουργό

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η Ένωση ζητά την άμεση ενεργοποίηση των προβλεπόμενων μηχανισμών χρηματοδότησης, καθώς και τη διασφάλιση σταθερού και διαφανούς πλαισίου υποστήριξης των ενώσεων καταναλωτών, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις. Στην επιστολή, η Πρόεδρος Ιωάννα Μελάκη εκφράζει την ευχαριστία της εκ των προτέρων για την προσοχή και τις ενέργειες που οφείλει άμεσα να πράξει ο Υπουργός.

 

Η ιστορική μνήμη στο προσκήνιο: Πρόταση Δ. Ανθούση για προτομή του Θρασύβουλου Καλαφατάκη στον Πλατανιά

Αίτημα για την απόδοση οφειλόμενης τιμής σε έναν από τους 200 εκτελεσθέντες της Καισαριανής κατέθεσε η «Λαϊκή Συσπείρωση» και ο επικεφαλής της Δ. Ανθούσης προς τη δημοτική αρχή Πλατανιά. Η πρωτοβουλία επιδιώκει να αναδείξει τη θυσία του Χανιώτη αγωνιστή ως διαρκές σύμβολο αξιοπρέπειας και ιστορικής συνέχειας για την τοπική κοινωνία.

Στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης στον Δήμο Πλατανιά επανέρχεται η ανάδειξη της τοπικής ιστορίας, μέσα από την επίσημη πρόταση για τη δημιουργία προτομής του Θρασύβουλου Καλαφατάκη. Η πρόταση, η οποία απευθύνεται στον Δήμαρχο Γιάννη Μαλανδράκη και το Δημοτικό Συμβούλιο, επαναφέρει στο φως τη δράση και τη θυσία ενός ανθρώπου που ταυτίστηκε με τους αγώνες κατά της δικτατορίας και της κατοχής, καταλήγοντας στο εκτελεστικό απόσπασμα την Πρωτομαγιά του 1944.

Στην σχετική πρόταση αναφέρονται τα εξής:

Κύριε Δήμαρχε

Ο Πλατανιάς δεν είναι απλώς ένας τόπος με ιστορία· είναι ένας τόπος που γέννησε ανθρώπους οι οποίοι σφράγισαν με τη ζωή και τη θυσία τους την πορεία της πατρίδας. Ένας από αυτούς είναι ο Θρασύβουλος Καλαφατάκης, γιος του Γρηγόρη και της Πελαγίας, γεννημένος το 1904, που εκτελέστηκε σε ηλικία μόλις 40 ετών, την Πρωτομαγιά του 1944, μαζί με ακόμη 199 Κομμουνιστές  στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Τα συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα που ήρθαν πρόσφατα στο φως, από τις τελευταίες στιγμές των μελλοθανάτων πριν την εκτέλεσή τους, φέρονται να απεικονίζουν και τον Θρασύβουλο Καλαφατάκη να βαδίζει αγέρωχος προς τον θάνατο. Πρόκειται για τεκμήρια ανεκτίμητης ιστορικής αξίας, που υπενθυμίζουν όχι μόνο τη βαρβαρότητα της ναζιστικής κατοχής αλλά και το μέγεθος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο Καλαφατάκης δεν ήταν μια αφηρημένη μορφή της Ιστορίας. Ήταν άνθρωπος της γης, οικογενειάρχης, σύζυγος της Αικατερίνης Χάλη και πατέρας δύο κοριτσιών, της Μαρίας και της Ιφιγένειας. Από τα μαθητικά του χρόνια διακρίθηκε για την επιμέλεια και την καθαρή πολιτική του σκέψη. Οργανώθηκε στο ΚΚΕ, υπήρξε δραστήριο μέλος του προοδευτικού κινήματος, αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση αποκήρυξης παρά τις πιέσεις και τις απειλές, συνελήφθη, φυλακίστηκε, πέρασε από τις φυλακές Χανίων, Αβέρωφ, Ακροναυπλίας και Χαϊδαρίου και τελικά οδηγήθηκε στην εκτέλεση.

Η διαδρομή του αποτυπώνει τη μοίρα μιας ολόκληρης γενιάς που αντιστάθηκε στη δικτατορία του Μεταξά και αργότερα στη ναζιστική κατοχή, πληρώνοντας με την ελευθερία και τη ζωή της.

Η μνήμη του τιμάται ήδη με τιμητική πλάκα στο σπίτι του στον Πλατανιά, ενώ ο Δήμος Χανίων έχει δώσει το όνομά του σε οδό στην περιοχή του Αγίου Λουκά. Ωστόσο, ο τόπος που τον γέννησε, η Δημοτική Κοινότητα Πλατανιά, θα μπορούσε, με πρωτοβουλία του Δήμου, να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα.

Κύριε Δήμαρχε

Με σεβασμό στην ιστορική μνήμη, σας υποβάλλουμε πρόταση για τη δημιουργία προτομής του Θρασύβουλου Καλαφατάκη και την τοποθέτησή της στη Δημοτική Κοινότητα Πλατανιά, σε χώρο που θα αναδεικνύει τη σημασία της θυσίας του( κεντρική πλατεία ). Μια τέτοια πρωτοβουλία δεν θα αποτελέσει απλώς φόρο τιμής σε έναν αγωνιστή. Θα αποτελέσει πράξη ιστορικής δικαιοσύνης, παιδευτική παρακαταθήκη για τη νεολαία και διαρκή υπενθύμιση ότι ο Πλατανιάς έχει συμβάλει με το αίμα των παιδιών του στους αγώνες για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Έχουμε τη δύναμη να μετατρέπει τη μνήμη σε ζωντανό σημείο αναφοράς. Μια προτομή του Θρασύβουλου Καλαφατάκη στον Πλατανιά θα είναι ένα τέτοιο σημείο: ένα διακριτό, ορατό και διαρκές σύμβολο ιστορικής συνέχειας και συλλογικής ευθύνης απέναντι στο παρελθόν.

Για τη «Λαϊκή Συσπείρωση Πλατανιά»

Ανθούσης Δημήτρης

Ακρωτηριανάκης Αντώνης

Η μπάλα στην εξέδρα από την ΑΔΑΕ για τους λόγους παρακολούθησης Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ

Τη μπάλα στην εξέδρα πετά, όπως αποκαλύπτει το in, η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) στα ερωτήματα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), που της διαβιβάστηκαν από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (ΝΣΚ), σχετικά με την προσφυγή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Νίκου Ανδρουλάκη, για τη μη συμμόρφωση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) με την απόφαση του ΣτΕ, ώστε να ενημερωθεί επισήμως για τους λόγους που τον παρακολουθούσε.

Το ΕΔΔΑ, όταν αποφάσισε να εξετάσει κατά προτεραιότητα την προσφυγή του κ. Ανδρουλάκη, απηύθυνε δύο προδικαστικά ερωτήματα στο ΝΣΚ και, κατ’ επέκταση, στην ελληνική κυβέρνηση.

Σύμφωνα με πληροφορίες του in, το πρώτο αφορούσε την καταγγελλόμενη από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ αδυναμία να πληροφορηθεί τους λόγους της παρακολούθησής του, τονίζοντας ότι τα σχετικά έγγραφα καταστράφηκαν από την ΕΥΠ (Άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που αφορά το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής) και, σε δεύτερο επίπεδο, τη μη εκτέλεση της απόφασης 465/2024 του Συμβουλίου της Επικρατείας, λόγω της άρνησης της ΕΥΠ να αποκαλύψει τους λόγους που αιτιολογούσαν την παρακολούθηση (Άρθρο 6 της ΕΣΔΑ που αφορά το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη).

Υπενθυμίζεται ότι η απόφαση 465/2024 του ΣτΕ έκρινε πως, όταν αρθεί το απόρρητο των επικοινωνιών για λόγους εθνικής ασφάλειας και το τηλέφωνο κάποιου ατόμου παρακολουθείται από τις Αρχές, τότε είναι απαραίτητο, μετά τη λήξη του συγκεκριμένου μέτρου, το θιγόμενο πρόσωπο «να γνωρίζει το αιτιολογικό της επιβολής του μέτρου, ώστε να έχει τη δυνατότητα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας».

Ωστόσο, όταν η ΕΥΠ κλήθηκε να ενημερώσει την ΑΔΑΕ, τον Μάιο του 2024, για την παρακολούθηση Ανδρουλάκη, ο διοικητής της, Θεμιστοκλής Δεμίρης, παρέπεμψε στην εισαγγελική διάταξη περί «λόγων εθνικής ασφαλείας», αρνούμενος να αποκαλύψει στην ανεξάρτητη Αρχή την πλήρη αιτιολόγηση της παρακολούθησης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είχε τεθεί υπό παρακολούθηση από τις 14 Σεπτεμβρίου έως τις 17 Δεκεμβρίου του 2021.

Το ΝΣΚ, απευθυνόμενο στην ΑΔΑΕ, ζήτησε τις απόψεις και κάθε κρίσιμο στοιχείο με σκοπό την προάσπιση των «συμφερόντων της Ελληνικής Δημοκρατίας» απέναντι στα ερωτήματα του ΕΔΔΑ. Ως προς το σκέλος της μη συμμόρφωσης της ΕΥΠ, η Αρχή ισχυρίστηκε ότι ο κ. Ανδρουλάκης δεν υπέβαλε αίτηση συμμόρφωσης ενώπιον του ΣτΕ για την επικαλούμενη πλημμελή εκτέλεση της υπ’ αριθμ. 465/2024 απόφασης της Ολομέλειας.

«Επομένως, ο προσφεύγων δεν εξάντλησε, ως προς το ζήτημα αυτό, τα προβλεπόμενα στην εθνική έννομη τάξη ένδικα βοηθήματα ή μέσα πριν ασκήσει την υπό κρίση προσφυγή ενώπιον του ΕΔΔΑ», τονίζεται, κατά πληροφορίες του in, από την ΑΔΑΕ στην απάντησή της.

Πηγές του in από νομικούς κύκλους, επισημαίνουν με βεβαιότητα ότι ο εν λόγω ισχυρισμός της ΑΔΑΕ θα καταπέσει κατά την εκδίκαση της προσφυγής.

Η παραδοξότητα στην απάντηση της ΑΔΑΕ

Ωστόσο, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην απάντηση της ΑΔΑΕ εστιάζεται στο γεγονός ότι φέρεται να αποποιείται τον ρόλο της αρμόδιας Αρχής για την ενημέρωση των θιγόμενων προσώπων, εν προκειμένω του κ. Ανδρουλάκη. Τονίζει ότι, εφόσον «δεν είναι η αρμόδια Αρχή» στην οποία παρασχέθηκαν από τους παρόχους ηλεκτρονικών επικοινωνιών πρόσβαση στα διατηρούμενα δεδομένα, δεν μπορεί να προβεί στην ενημέρωση του προσφεύγοντος, επικαλούμενη συγκεκριμένο σημείο της απόφασης 465/2024 του ΣτΕ προς υποστήριξη του ισχυρισμού της. Κατ’ ουσίαν, πετάει το μπαλάκι στην ΕΥΠ, υποστηρίζοντας πως δεν ήταν εκείνη που όφειλε να προβεί στην ενημέρωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ.

Η συγκεκριμένη αναφορά δημιουργεί την παραδοξότητα ότι η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών δεν είναι αρμόδια για την ενημέρωση ενός προσώπου του οποίου παραβιάστηκε το απόρρητο των επικοινωνιών, πόσω μάλλον σε μια δυσώδη υπόθεση όπως αυτή των παράνομων παρακολουθήσεων.

Επιπλέον, η ΑΔΑΕ αρνείται ότι «παρεμποδίστηκε» ο κ. Ανδρουλάκης να προσφύγει στα δικαστήρια και να προσβάλλει δικαστικώς τα μέτρα επισύνδεσης.

Τονίζεται ότι στην ίδια απόφαση του ΣτΕ, αναφέρεται πως ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ και εξουσιοδοτημένα μέλη της έχουν πλήρη πρόσβαση στο κείμενο της εισαγγελικής διάταξης περί άρσης του απορρήτου.

Υπόθεση «πιλότος» η προσφυγή Ανδρουλάκη

Ο αντιπρόεδρος του ΕΔΔΑ, κατά την εξέταση της προσφυγής του κ. Ανδρουλάκη, εκτίμησε ότι η υπόθεση θα μπορούσε να εμπίπτει στην κατηγορία των υποθέσεων «leading», δηλαδή να αποτελέσει «πιλότο» για την ευρωπαϊκή νομολογία. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει τη σοβαρότητα της υπόθεσης και της προσφυγής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ και σε δικαστικό επίπεδο.

Τέλος, σημειώνεται ότι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους είχε προθεσμία έως τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου να υποβάλει γραπτώς έκθεση των γεγονότων και τις παρατηρήσεις του, βάσει της προσφυγής που έλαβε γνώση από το ΕΔΔΑ. Περισσότερες εξελίξεις στην υπόθεση της προσφυγής του κ. Ανδρουλάκη αναμένονται μετά τα μέσα Μαρτίου.

Ο Θ. Καλαφατάκης είχε συμμετάσχει στην εξέγερση των Χανίων κατά του Μεταξά – Ζήτησε να σταλεί στο αλβανικό μέτωπο αλλά οι διάδοχοι του Μεταξά τον έδωσαν στους ναζί!

Με ανάρτησή του ο δάσκαλος και ιστορικός Κ. Ντουντουλάκης φέρνει στο φως νέα στοιχεία για τους Κρήτες πολιτικούς κρατούμενους που αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας και οδηγήθηκαν στη θυσία. Η ταυτοποίηση του Θρασύβουλου Καλαφατάκη σε σπάνιο φωτογραφικό υλικό αναθερμαίνει τη συζήτηση για τη μοναδικότητα της εξέγερσης των Χανίων και την παράδοση των αντιφασιστών στις δυνάμεις κατοχής.

Η ιστορική μνήμη της περιόδου 1938-1944 επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα από την έρευνα του δασκάλου και ιστορικού Κώστα Ντουντουλάκη, ο οποίος αναδεικνύει τον ρόλο των Χανιωτών κομμουνιστών στην αντίσταση κατά της δικτατορίας Μεταξά και τη μετέπειτα τραγική τους κατάληξη στην Καισαριανή. Κεντρικό σημείο αναφοράς αποτελεί η ταυτοποίηση του Θρασύβουλου Καλαφατάκη , ενός αγρότη από τα Χανιά , ο οποίος εμφανίζεται σε πρόσφατα δημοσιοποιημένες φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 πολιτικών κρατουμένων την Πρωτομαγιά του 1944.

Αναφέρει ο Κ. Ντουντουλάκης σε ανάρτησή του:

Οι Χανιώτες μη υπογράψαντες “δήλωση μετανοίας” κομμουνιστές κρατούμενοι στην Ακροναυπλία (είχαν πρωτοστατήσει μαζί με εκατοντάδες συντρόφους των και πάρα πολλούς δημοκράτες κεντρώους, έχοντας στρατιωτικό επικεφαλής τον μετέπειτα επιτελάρχη του ΕΛΑΣ, Χανιώτη απότακτο αντιφασίστα στρατηγό Μάντακα στην μοναδική σε όλη την Ελλάδα, μεγαλειώδη και επιτυχή μεν, αλλά μόνο τοπικά, καμιά άλλη περιοχή της Ελλάδας δεν κινήθηκε… ένοπλη εξέγερση των Χανίων το 1938 κατά της δικτατορίας Μεταξά

Κατ΄αλφαβητική σειρά:

Καλαφατάκης Θρασύβουλος, αγρότης

Κορνάρος Παναγιώτης, φιλόλογος

Μαριακάκης Νίκος, γεωπόνος

Πολυχρονάκης Γιάννης, εργάτης

Τσιτήλος Γιώργης, μαθηματικός, δημοσιογράφος του “Ριζοσπάστη”

Φαραντάκης Στέλιος, εργάτης

Ψιλάκης Χαρίλαος, φοιτητής

Στην προχτες δημοσιευθείσα παρακάτω φωτογραφία, πρώτος και με αγέρωχο ύφος, αυτός με το άσπρο πουκάμισο, είναι ο Θρασύβουλος Καλαφατάκης, αγρότης, από τα Χανιά.

Ένας από τους δύο που έχουν ταυτοποιηθεί αμέσως μετά την δημοσιοποίηση μερικών από τις φωτογραφίες της εκτέλεσης από τους Γερμανούς κατακτητές 200 πολιτικών κρατουμένων από την περίοδο Μεταξά.

Ως “αντιφρονούντες” πολιτικοί αντίπαλοι, αν και με επιστολή στην κυβέρνηση μόλις κηρύχτηκε ο πόλεμος, είχαν ζητήσει να σταλούν στην πρώτη γραμμή του Μετώπου κατά των Ιταλών εισβολέων, παραδόθηκαν από τους διαδόχους του Μεταξά, …”ξαφνικά αποβιώσαντος” ως γνωστό, πριν από την κατάρρευση του Μετώπου το 1941, όπως “ξαφικά” έφυγε εντός ελάχιστων ημερών, κι ο αρχικός διάδοχός του Κορυζής-πάρα πολλά έχουν γραφεί για τις τότε όπως πάντα, βρώμικες εσωτερικές διαμάχες και ίντριγκες Άγγλων και Παλατιού)…

ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΗΤΤΗΘΕΙΣΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΎΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΝΑΖΙ!!!!

ΑΙΩΝΙΟ ΑΙΣΧΟΣ ΠΑΛΑΤΙΟΥ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΔΟΥΛΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ!!!

Τις φωτογραφίες αυτές, ανεκτίμητης ιστορικής αξίας, από προχτές έγινε γνωστό πως κατέχει ένας Βέλγος.

(*βλ βιβλίο “Ακροναυπλία θρύλος και πραγματικότητα”, του σφακιανής καταγωγής Ρεθεμνιώτη τσαγκάρη, κρατούμενου στην Ακροναυπλία, μετέπειτα στελέχους του ΕΛΑΣ και ιστορικού συγγραφέα, ΓιάννηΜανούσακα. Εκδ. Ραδάμανθυς, επανέκδοση 2025, στην σελ 202 τα ονόματα των Χανιωτών και στις σελίδες 321 ως 337 όλων των 637 συνολικά, ηρωικών κρατουμένων που άντεξαν και δεν υπέγραψαν “δήλωση μετανοίας” παρά τα επί εβδομάδες φρικτά βασανιστήριά τους, που περιγράφονται στο πρώτο μέρος του βιβλίου)

Κλέων Αρζόγλου: Ο αιώνιος περιπλανώμενος που μετέτρεψε τη ζωή σε ταξίδι

Του Ειρηναίου Μαράκη

Μια διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη στον κόσμο, από τον μύθο της δεκαετίας του ’60 στη μυστική γεωγραφία της Ινδίας

Ο Κλέων Αρζόγλου υπήρξε από εκείνες τις σπάνιες μορφές των ελληνικών γραμμάτων που δεν επιδίωξαν να στεγαστούν κάτω από μια σχολή, να ενταχθούν σε μια παρέα με λογοτεχνικά διαπιστευτήρια ή να δεσμευτούν σε κάποια θεσμική φυλακή αλλά προτίμησαν να πορευτούν με τον τρόπο που πορεύεται ένας άνθρωπος όταν δεν έχει τίποτε άλλο να υπερασπιστεί παρά μόνο την εσωτερική του παρόρμηση, το πάθος του για ζωή και την ανάγκη του να μετασχηματίσει το βίωμα σε αφήγηση. Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη, σε μια μεσοαστική οικογένεια που δεν τον καταπίεσε αλλά ούτε και τον περιχαράκωσε, ο Αρζόγλου ανήκε σε εκείνη τη γενιά που πρόλαβε να ονειρευτεί πριν συνθλιβεί από τη χουντική μπότα, που άκουσε για πρώτη φορά rock ’n’ roll και ένιωσε να ανοίγει μέσα της ένα ρήγμα, που διάβασε για χαμένα παιδιά και περιπλανώμενους ήρωες και αναγνώρισε στο πρόσωπό τους τον εαυτό της.

Από νωρίς ονειρεύτηκε το ταξίδι όχι ως τουριστική μετακίνηση αλλά ως υπαρξιακή μετατόπιση, ως μια διαδικασία διαρκούς αποκόλλησης από το οικείο και της βύθισης στο άγνωστο, και δεν άργησε να πραγματοποιήσει αυτή την επιθυμία φεύγοντας σε νεαρή ηλικία από την Ελλάδα, για να ζήσει στην Αυστρία, στη Σουηδία, στην Κρήτη και κυρίως στην Ινδία, την οποία αγάπησε και αναγνώρισε ως δεύτερη πατρίδα του. Η Ινδία για τον Αρζόγλου δεν υπήρξε εξωτικό φόντο ούτε το σκηνικό μιας επιπόλαιας πνευματικής διακόσμησης, αλλά ένας τόπος δοκιμασίας. Και μια γη όπου δίπλα της έμαθε να παρατηρεί, να υπομένει, να γελά με το άβολο και να διακρίνει μέσα στη φτώχεια και την αντίφαση μια πνευματική ελευθερία που σπάνια συναντά κανείς στις τακτοποιημένες κοινωνίες της Δύσης. Δεν εθελοτυφλούσε μπροστά στην ανέχεια ούτε ωραιοποιούσε τον μυστικισμό, όμως διέκρινε εκεί ένα απέραντο περιθώριο ζωής, ένα πεδίο όπου ο άνθρωπος μπορεί να δοκιμάσει τα όριά του χωρίς να λογοδοτεί διαρκώς σε μια ασφυκτική κανονικότητα.

Μια μικρή ανατροπή

Η λογοτεχνική του εμφάνιση με το μυθιστόρημα «Εγώ κι ο θείος Χάρις» (εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2014 και εκδόσεις Λέμβος, 2024) δεν ήταν απλώς ένα εκδοτικό γεγονός αλλά μια μικρή ανατροπή για τα ελληνικά λογοτεχνικά δεδομένα, διότι έφερε στο προσκήνιο έναν ήρωα που δεν ταίριαζε με το στερεότυπο του βιοπαλαιστή, ούτε με τον διαρκώς αμυνόμενο εθνικό χαρακτήρα, αλλά μ’ έναν ανοιχτόμυαλο νεαρό που εγκλωβίστηκε στη συναρπαστική δεκαετία του εξήντα και βγήκε στον κόσμο για να αναζητήσει κάτι περισσότερο από την επιβίωση. Το βιβλίο αυτό, που απέκτησε με τα χρόνια μια καλτ αύρα, δεν ήταν μια απλή αναπαράσταση της εποχής των χίπηδων, του οράματος του Μάη του ’68 ή της φυγής προς την Ανατολή, αλλά μια μυθιστορηματική κατάδυση σε μια γενιά που ήθελε να σπάσει τα σύνορα της γεωγραφίας και της αλλοτριωμένης συνείδησης, κουβαλώντας μαζί της τόσο τη μουσική του rock όσο και το βάρος μιας χώρας που δεν μπόρεσε να ζήσει πλήρως τη δική της απελευθέρωση. Η καλτ αύρα του βιβλίου υπήρξε αποτέλεσμα τόσο της λογοτεχνικής του ιδιοτυπίας όσο και, κυρίως, της ταύτισης μιας ολόκληρης γενιάς που αναγνώρισε στις σελίδες του τη δική της ανεκπλήρωτη περιπέτεια. Ο ίδιος ο Αρζόγλου παραδεχόταν ότι το έργο του είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό, χωρίς όμως να παραδίδεται σε μια ναρκισσιστική εξομολόγηση ή σε μια στείρα κι ανέμπνευστη καταγραφή ημερολογιακού τύπου, καθώς πίστευε ότι η μυθοπλασία είναι ένας τρόπος να φωτιστούν οι αλήθειες με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Στην πραγματικότητα η γραφή του είναι κατεξοχήν αυτοαναφορική, με την έννοια ότι διαβάζει τη γενιά και την κοινωνία μέσα από τη δική του εμπειρία και, αντιστρόφως, ερμηνεύει τον εαυτό του μέσα από τα συλλογικά ρήγματα της εποχής του. Έγραφε αργά, ξαναγράφοντας επίμονα τις σελίδες του, αρνούμενος να αφήσει την αμεσότητα του βιώματος να υποκαταστήσει τη δουλειά της μορφής, και συχνά τόνιζε ότι ο συγγραφέας οφείλει να ξεχάσει τον λογοκριτή που κάθεται στον ώμο του και να κρίνει πρώτα ο ίδιος τον εαυτό του, χωρίς να φοβάται τις σκιές των προσώπων που «φωτογραφίζει». Η ειλικρίνεια αυτή του κόστισε ενίοτε διάφορες αντιδράσεις από οικείους, όμως εκείνος γνώριζε ότι ένας χαρακτήρας γίνεται αληθινός μόνο όταν περιλαμβάνει και τη σκιά του, όταν δηλαδή δεν περιορίζεται στη φωτεινή εκδοχή που θα βόλευε η οικογενειακή ή ακόμα και η κοινωνική ευπρέπεια.

Στο σπονδυλωτό και βιογραφικό «Ο αλήτης στη Χώρα των Θαυμάτων» (εκδόσεις Κέδρος, 2003) αλλά και στο μεταγενέστερο «Η Ζωή στην Ινδία» (εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2014) συνέχισε να υφαίνει αυτή τη διαδρομή ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, ανάμεσα στη ροκ κουλτούρα και την πνευματική αναζήτηση, ανάμεσα στον πολιτικό ριζοσπαστισμό της νεότητας και στην ώριμη στροφή προς την αυτογνωσία και τη συμπεριφορά του ανθρώπου. Δεν αρνήθηκε ποτέ την πολιτική του εμπλοκή, ούτε την εμπειρία της εξορίας, όμως σταδιακά μετέφερε το ενδιαφέρον του από τη σύγκρουση των ιδεολογιών στη διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης, στην ανάγκη του ανθρώπου να βρει νόημα μέσα από τα απρόσμενα και χαοτικά επεισόδια που, όπως έγραφε, αποκαλύπτουν τα βαθύτερα νοήματα της ζωής.

Δεν ήταν αποκλειστικά συγγραφέας, αλλά ένας άνθρωπος που προέτασσε τη ζωή και κατόπιν τη γραφή, που ασχολήθηκε με τη μουσική, που άνοιξε κλαμπ, που έκανε τον DJ, που συναναστράφηκε με κάθε λογής περιπλανώμενους από διαφορετικές χώρες, σχηματίζοντας μια διεθνή κοινότητα ανθρώπων άνω των πενήντα ετών οι οποίοι διατηρούσαν στα μάτια τους εκείνη τη σπίθα που δεν λέει να σβήσει. Η σχέση του με το rock ’n’ roll δεν ήταν επιφανειακή, αλλά υπαρξιακή, καθώς θυμόταν με ένταση τον πρώτο δίσκο που αγόρασε στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα και την εσωτερική μετατόπιση που του προκάλεσε, σαν να άνοιγε ένας νέος κόσμος που δεν θα έκλεινε ποτέ. Η ματιά του απέναντι στην Ινδία παρέμεινε διττή, γεμάτη αγάπη αλλά και κριτική, συνειδητοποιώντας ότι οι τόποι αλλάζουν, ότι ο εξωτισμός χάνεται και ότι κάθε γενιά έχει την τάση να νοσταλγεί μια παλαιότερη αυθεντικότητα. Παράλληλα κατανοούσε αυτή τη μελαγχολία χωρίς να παγιδεύεται σε αυτήν, διότι ήξερε ότι οι νέοι ταξιδιώτες εντυπωσιάζονται με τον ίδιο τρόπο που εντυπωσιάστηκε και ο ίδιος κάποτε, και ότι το ταξίδι δεν είναι ιδιοκτησία καμίας γενιάς. Στις αφηγήσεις του συναντά κανείς στιγμές που αγγίζουν τα όρια του θαύματος, όπως η προειδοποίηση ενός αστρολόγου για τον επικείμενο θάνατο της μητέρας του ή η εμπειρία του με τα κύματα που τον έφεραν αντιμέτωπο με την πιθανότητα του πνιγμού και με μια υπόσχεση προς έναν Θεό τον οποίο δεν δήλωνε βέβαιος ότι πιστεύει, αλλά από τον οποίο ένιωθε πως δεν μπορεί να αποσπαστεί πλήρως. Αυτές οι ιστορίες δεν λειτουργούν ως η απόδειξη κάποιας μεταφυσικής αλήθειας αλλά ως σοβαρή ένδειξη μιας ευαισθησίας που παραδέχεται το μυστήριο, που αφήνει χώρο στο απρόβλεπτο και που δεν κλείνει την πόρτα σε ό,τι υπερβαίνει το φθαρτό μας σαρκίο.

Ο συγγραφέας έζησε με την αίσθηση ότι η ζωή του υπήρξε ένα διαρκές ερώτημα, μια περιπλάνηση χωρίς οριστικό τέρμα, και ίσως γι’ αυτό το έργο του εξακολουθεί να συγκινεί όσους αναζητούν στη λογοτεχνία την περιπέτεια και την αναζήτηση για κάτι πέρα από τα καθιερωμένα. Σε μια εποχή όπου η εμπειρία συχνά υποκαθίσταται από την εικόνα και το ταξίδι από την ψηφιακή προσομοίωση, η γραφή του Αρζόγλου μας θυμίζει ότι ο κόσμος δεν κατακτάται και δεν αναπτύσσεται με τεχνητά μέσα ή με κάθε είδους αυταπάτες αλλά με την απομάκρυνση από το οικείο, με την αποδοχή της φτώχειας και της μοναξιάς ως σχολείων αυτογνωσίας. Η απώλειά του αφήνει ένα κενό όχι μόνο για όσους τον γνώρισαν αλλά και για όσους τον διάβασαν και ένιωσαν ότι συνοδεύονται σε μια τσάρκα με το λεωφορείο της ζωής, σε μια διαδρομή που περνά από τη Θεσσαλονίκη της νεότητας, στη Στοκχόλμη, στα Χανιά, από την Ευρώπη του Μάη του ’68 στην Ινδία των άσραμ και των ψαροχωριών, από την πολιτική αμφισβήτηση στην πνευματική αγωνία, ίσως και στην πνευματική απελπισία. Αν κάτι μένει από τον Κλέωνα Αρζόγλου, πέρα από το έργο του, είναι αυτή η αμετανόητη πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει καλύτερος μέσα από τα ταξίδια του, όχι επειδή συσσώρευσε εμπειρίες αλλά επειδή άφησε τις εμπειρίες να τον αλλάξουν, να τον εκθέσουν, να τον γυμνώσουν από τις βεβαιότητές του.

Και ίσως τελικά το πιο ουσιαστικό μάθημα που μας κληροδοτεί με την αναχώρησή του είναι ότι η λογοτεχνία δεν είναι μια μέθοδος διαφυγής από τη ζωή αλλά ακόμα ένας τρόπος να τη ζήσεις διπλά, πρώτα με το σώμα και ύστερα με το μυαλό, πρώτα με τον κίνδυνο και ύστερα με την αφήγηση, κρατώντας πάντα μέσα στα μάτια εκείνη τη σπίθα που δεν λέει να σβήσει, ακόμη κι όταν τα χρόνια και οι ευθύνες βαραίνουν και το σώμα ζητά ανάπαυση. Έτσι θα τον θυμόμαστε, λοιπόν, ως έναν σπάνιο ταξιδευτή, ως τον αιώνιο περιπλανώμενο που δεν ζήτησε ποτέ άδεια για να ονειρευτεί και που άφησε πίσω του πολύτιμη παρακαταθήκη για όλους και όλες μας, ένα έργο τίμιο, ανήσυχο και πρωτοπόρο.

«1ο Κρητικό Συναπάντημα»: Συγκρότηση κοινού μετώπου κατά των εξορύξεων και της ενεργειακής εκμετάλλευσης στην Κρήτη

Με τη συμμετοχή πλήθους συλλογικοτήτων και πολιτών από ολόκληρο το νησί αλλά και την Αθήνα, πραγματοποιήθηκε η πρώτη ευρεία συντονισμένη δράση κινημάτων που αντιτίθενται στο τρέχον μοντέλο ανάπτυξης στη Μεγαλόνησο. Το «1ο Κρητικό Συναπάντημα» σηματοδότησε τη μετάβαση από τις αποσπασματικές αντιδράσεις στη δημιουργία ενός ενιαίου δικτύου αγώνα, θέτοντας στο επίκεντρο την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και την αυτοδιάθεση των τοπικών κοινωνιών.

Στην καρδιά της Αθήνας, υπό τη φιλοξενία της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Ελλάδος, εκπρόσωποι δεκάδων φορέων και πρωτοβουλιών από κάθε γωνιά της Κρήτης συναντήθηκαν σε μια εκδήλωση που συνδύασε την πολιτική τεκμηρίωση με την αγωνιστική εγρήγορση. Η μαζική προσέλευση πολιτών ανέδειξε το εύρος της ανησυχίας που επικρατεί για τα μεγάλα έργα υποδομής και ενέργειας που σχεδιάζονται ή ήδη υλοποιούνται στο νησί.

Μια πολυσυλλεκτική συμμαχία κινημάτων και συλλογικοτήτων

Η διοργάνωση υπήρξε καρπός συνεργασίας έξι βασικών φορέων: της Πρωτοβουλίας Κρήτης ενάντια στις εξορύξεις Υδρογονανθράκων, της Πρωτοβουλίας Πολιτών για τη Διάσωση, Προβολή και Αειφόρο Ανάπτυξη της Πεδιάδας, του Συντονιστικού Ρεθύμνου κατά των ΒΑΠΕ, της Πρωτοβουλίας Αποκόρωνα ενάντια στους Πυλώνες και τις Ανεμογεννήτριες, της Πρωτοβουλίας Σφακίων ενάντια στην εγκατάσταση αιολικής ΒΑΠΕ και της Κίνησης για την Προστασία των Νησίδων.

Το «παρών» έδωσαν επίσης η Επιτροπή Πολιτών Ιεράπετρας, ο Κοινωνικός Χώρος Πυρόβολος (Άγιος Νικόλαος), η Πρωτοβουλία Ηρακλείου ενάντια στους Πυλώνες Υψηλής Τάσης, η Συνέλευση για τα Κοινά στον Αποκόρωνα, η Πρωτοβουλία Πολιτών Μυλοποτάμου, η Επιτροπή Αγώνα Σητείας, ο Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Σταυρού Χανίων και ο Σπηλαιολογικός Όμιλος Κρήτης. Η ποικιλομορφία των συμμετεχόντων υπογράμμισε τη διαπίστωση των κινημάτων ότι οι επιμέρους τοπικές αντιστάσεις αποτελούν πλέον τμήματα ενός κοινού προβληματισμού.

Οι άξονες της αντίδρασης: Από το Καστέλλι έως τις «Μαδάρες»

Κατά τη διάρκεια των εισηγήσεων, παρουσιάστηκε ένα αναλυτικό πανόραμα των παρεμβάσεων που, σύμφωνα με τις συλλογικότητες, αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία της Κρήτης. Κυρίαρχο ζήτημα αποτέλεσαν οι εξορύξεις υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες ζώνες, καθώς και η εγκατάσταση βιομηχανικών ΑΠΕ σε ορεινούς όγκους και προστατευόμενες περιοχές.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο δίκτυο πυλώνων και ενεργειακών διασυνδέσεων, αλλά και στις επιπτώσεις από τη μεταφορά του αεροδρομίου Ηρακλείου στην Πεδιάδα Καστελλίου, μια παρέμβαση που χαρακτηρίστηκε καταστροφική για τον αγροτικό ιστό της περιοχής. Οι ομιλητές έκαναν λόγο για ένα συνολικό σχέδιο μετατροπής του νησιού σε ενεργειακό κόμβο, με ταυτόχρονη τουριστική και ενεργειακή υπερεκμετάλλευση των θαλάσσιων και νησιωτικών οικοσυστημάτων προς όφελος επενδυτικών συμφερόντων.

Στρατηγική συντονισμού και μόνιμη δικτύωση

Η εκδήλωση δεν περιορίστηκε στην καταγραφή των προβλημάτων, αλλά προχώρησε στη χάραξη στρατηγικής για το μέλλον. Κοινή συνισταμένη των τοποθετήσεων ήταν ότι το «Συναπάντημα» αποτελεί την αφετηρία ενός μόνιμου και οργανωμένου μετώπου. Οι συμμετέχοντες συμφώνησαν σε μια σειρά δράσεων που περιλαμβάνουν:

  • Τον διαρκή συντονισμό σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο.

  • Τη διενέργεια κοινών καμπανιών ενημέρωσης και κινητοποιήσεων.

  • Την παρέμβαση σε θεσμικό και νομικό επίπεδο, μέσω προσφυγών στα δικαστήρια.

  • Την ενεργό παρουσία στους τόπους που απειλούνται, από τις κορυφογραμμές έως τα λιμάνια.

Η κοινωνική συμμαχία μεταξύ πόλης και υπαίθρου αναδείχθηκε ως το αναγκαίο εργαλείο για την υπεράσπιση των κοινών αγαθών, όπως το νερό, η ενέργεια και η γη.

Διαβάστε ολόκληρη την Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Κρήτης ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων:

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να αφήσουμε την Κρήτη ανυπεράσπιστη στο έλεος των επενδυτών της μαύρης και της υποτιθέμενης πράσινης ανάπτυξης!

Μεγάλη επιτυχία του 1ου Κρητικού Συναπαντήματος

Δυναμώνει το μέτωπο για τη Φύση, τη Ζωή και την Ελευθερία!

Με μαζική συμμετοχή, έντονο παλμό και βαθιά συγκίνηση πραγματοποιήθηκε το 1ο Κρητικό Συναπάντημα, ένα πλατύ αγωνιστικό αντάμωμα κινημάτων, συλλογικοτήτων και αγωνιζόμενων ανθρώπων από την Κρήτη και την Αθήνα. Ο χώρος της εκδήλωσης γέμισε ασφυκτικά από κόσμο που δεν αποδέχεται την καταστροφή που προωθείται στο νησί στο όνομα της λεγόμενης «ανάπτυξης», από ανθρώπους που υπερασπίζονται τα βουνά, τις θάλασσες, τις πεδιάδες, τα χωριά και την ίδια τη ζωή τους.

Το Συναπάντημα αποτέλεσε έναν ζωντανό τόπο συνάντησης εμπειριών και αγώνων.

Μέσα από τεκμηριωμένες εισηγήσεις παρουσιάστηκε το εύρος της επίθεσης που εξελίσσεται στην Κρήτη: οι εξορύξεις υδρογονανθράκων, η εγκατάσταση βιομηχανικών ΑΠΕ σε βουνά και προστατευόμενες περιοχές, το δίκτυο πυλώνων και ενεργειακών διασυνδέσεων, η καταστροφή της Πεδιάδας Καστελλίου από τη μεταφορά του αεροδρομίου Ηρακλείου εκεί, η τουριστική και ενεργειακή υπερεκμετάλλευση, η παράδοση θαλάσσιων και νησιωτικών οικοσυστημάτων στα επενδυτικά συμφέροντα.

Εισηγήσεις και τοποθετήσεις πραγματοποιήθηκαν από τις συνδιοργανώτριες συλλογικότητες: Πρωτοβουλία Κρήτης ενάντια στις εξορύξεις Υδρογονανθράκων, Πρωτοβουλία Πολιτών για τη Διάσωση Προβολή και Αειφόρο Ανάπτυξη της Πεδιάδας, Συντονιστικό Ρεθύμνου κατά των ΒΑΠΕ, Πρωτοβουλία Αποκόρωνα ενάντια στους Πυλώνες και Ανεμογεννήτριες, Πρωτοβουλία Σφακίων ενάντια στην εγκατάσταση αιολικής ΒΑΠΕ, και Κίνηση για την Προστασία των Νησίδων, φωτίζοντας με σαφήνεια το συνολικό σχέδιο μετατροπής της Κρήτης σε ενεργειακό κόμβο και ζώνη πολύπλευρης εκμετάλλευσης.

Κοινή συνισταμένη όλων των παρεμβάσεων ήταν η ανάγκη συντονισμένης αντίστασης και υπεράσπισης των κοινών αγαθών.

Στο Συναπάντημα συμμετείχαν και στήριξαν ενεργά, συμβάλλοντας καθοριστικά στη συλλογική επιτυχία, η Επιτροπή Πολιτών Ιεράπετρας, ο Κοινωνικός Χώρος Πυρόβολος από τον Άγιο Νικόλαο, η Πρωτοβουλία Ηρακλείου ενάντια στους Πυλώνες Υψηλής Τάσης και τις ΒΑΠΕ, η Συνέλευση για τα Κοινά στον Αποκόρωνα, η Πρωτοβουλία Πολιτών Μυλοποτάμου ενάντια στους Πυλώνες και τις Ανεμογεννήτριες, η Επιτροπή Αγώνα Σητείας κατά των ΒΑΠΕ, ο Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Σταυρού Χανίων και ο Σπηλαιολογικός Όμιλος Κρήτης, επιβεβαιώνοντας ότι οι αντιστάσεις απλώνονται σε κάθε γωνιά του νησιού.

Επακολούθησε ζωντανή και μαχητική συζήτηση, με παρεμβάσεις αγωνιστριών και αγωνιστών από διαφορετικούς τόπους και μέτωπα αντίστασης, που κατέθεσαν εμπειρίες, προβληματισμούς και προτάσεις, ενισχύοντας το πνεύμα ενότητας και συνέχειας των αγώνων.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με κρητικό γλέντι, μουσικές και μαντινάδες που μετέφεραν την ψυχή του νησιού στην καρδιά της πόλης, θυμίζοντας πως ο αγώνας για τη γη και την ελευθερία είναι ταυτόχρονα πολιτισμός, μνήμη, συλλογικότητα και μοίρασμα.

Στο γλέντι συμμετείχαν αφιλοκερδώς οι μουσικοί Μανώλης Λαγουδάκης (τραγούδι & λύρα), Μανώλης Μανουσάκης (τραγούδι & λαούτο), Παναγιώτης Κατσικιώτης (κρουστά), Νίκος Πρίνος (λύρα), Μανώλης Δρακάκης (λαούτο & λύρα) και Γιάννης Μάρκου (λαούτο), συμβάλλοντας με τις μελωδίες και τον παλμό τους στη ζωντανή, συλλογική ολοκλήρωση της βραδιάς, κρατώντας ζωντανό το νήμα της παράδοσης και της αγωνιστικής συντροφικότητας.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλουμε στην Παναρκαδική Ομοσπονδία Ελλάδος για τη φιλοξενία και τη στήριξη της διοργάνωσης, σημαντική συμβολή στην πραγματοποίηση του Συναπαντήματος.

Δεν ήταν μια εκδήλωση – Είναι η αρχή ενός κοινού μετώπου

Το 1ο Κρητικό Συναπάντημα δεν ήταν μια αποσπασματική διοργάνωση ενημέρωσης. Ήταν ένα βήμα συγκρότησης, ένας σταθμός συντονισμού, ένα εργαστήρι κοινού αγώνα.

Από εδώ και μπροστά προχωράμε:

Με σταθερή συνεργασία μεταξύ των συλλογικοτήτων.

Με διαρκή συντονισμό σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο.

Με κοινές καμπάνιες ενημέρωσης και κινητοποιήσεις.

Με παρεμβάσεις σε θεσμικά και νομικά πεδία.

Με παρουσία στα βουνά, στα χωριά, στις θάλασσες, στις πόλεις.

Δημιουργούμε ένα ενιαίο δίκτυο αγώνα που δεν θα εμφανίζεται περιστασιακά, αλλά θα λειτουργεί μόνιμα, οργανωμένα και μαχητικά.

Θα συναντιόμαστε ξανά – όχι μόνο σε αίθουσες, αλλά στους τόπους που απειλούνται.

Στα εργοτάξια που επιχειρούν να στηθούν.

Στις κορυφογραμμές που σχεδιάζουν να ισοπεδώσουν.

Στα λιμάνια των εξορύξεων.

Στα δικαστήρια των προσφυγών.

Στους δρόμους των κινητοποιήσεων.

Κλιμακώνουμε – Δικτυωνόμαστε – Αντιστέκομαστε

Απέναντι στην επέλαση κράτους και επενδυτικών ομίλων, αντιτάσσουμε:

Τη συλλογική οργάνωση.

Την κοινωνική συμμαχία πόλης και υπαίθρου.

Την αλληλεγγύη μεταξύ των αγωνιζόμενων τόπων.

Τη γνώση, την τεκμηρίωση και την κινηματική εμπειρία.

Δεν υπερασπιζόμαστε μόνο το περιβάλλον – Υπερασπιζόμαστε την ίδια τη δυνατότητα των κοινωνιών να αποφασίζουν για τον τόπο τους, για το νερό, την ενέργεια, τη γη και το μέλλον τους.

Συνεχίζουμε

Δηλώνουμε καθαρά:

Δεν θα παραδώσουμε τα βουνά μας.

Δεν θα παραδώσουμε τις θάλασσές μας.

Δεν θα παραδώσουμε τις πεδιάδες και τα χωριά μας.

Οι τόποι μας δεν είναι οικόπεδα επενδυτών.

Οι ζωές μας δεν είναι αριθμοί στα επιχειρηματικά τους σχέδια.

Με ενότητα, επιμονή και ανυποχώρητη στάση συνεχίζουμε.

Για τη Φύση.

Για τη Ζωή.

Για την Ελευθερία.

Ούτε βήμα πίσω.

Ό,τι καταστρέφει τη φύση δεν είναι ανάπτυξη.

Θα νικήσουμε!

Αντίσταση στην επέλαση του κράτους των επενδυτών! Κάτω τα χέρια από το νησί μας και τις ζωές μας!

Καταγγελία για επικίνδυνες συνθήκες στις εστίες του Πολυτεχνείου Κρήτης μετά από περιστατικό με μεταλλικό στέγαστρο

Σοβαρό περιστατικό που παραλίγο να οδηγήσει σε τραγωδία καταγγέλλει ο Φοιτητικός Σύλλογος Εστιών Πολυτεχνείου Κρήτης, αφού μεταλλικό στέγαστρο στο παλιό συγκρότημα των εστιών ξεκόλλησε λόγω ισχυρού ανέμου και από τύχη δεν χτύπησε φοιτήτρια που επέστρεφε σπίτι της. Ο σύλλογος προειδοποιεί για επικίνδυνες συνθήκες σε ασυντήρητα κτήρια και ζητά άμεσες συντηρήσεις.

Σύμφωνα με την καταγγελία, το περιστατικό συνέβη στα Χανιά με τα πρώτα ακραία καιρικά φαινόμενα, όπου μια φοιτήτρια ενώ επέστρεφε στο παλιό συγκρότημα των εστιών, παραλίγο να τραυματιστεί σοβαρά ή ακόμα και να μείνει στον τόπο. Το μεταλλικό στέγαστρο, λόγω του ισχυρού ανέμου, ξεκόλλησε από τη θέση του και από τύχη δεν της ήρθε στο κεφάλι. Ο σύλλογος αναφέρει πως αυτό παραλίγο να γίνει «τα επόμενα μικρά μας ‘Τέμπη’».

Πιο αναλυτικά στη σχετική ανακοίνωση αναφέρονται τα εξής:

Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!

Να γίνουν τώρα όλες οι απαραίτητες εργασίες επισκευής και συντήρησης των εστιών!

Στο ίδιο έργο θεατές! Με τα πρώτα ακραία καιρικά φαινόμενα στα Χανιά παραλίγο να έχουμε νέα «Τέμπη» κυριολεκτικά μέσα στα σπίτια μας! Μεταλλικό στέγαστρο, λόγω του ανέμου, ξεκόλησε από τη θέση του και από τύχη δεν ήρθε στο κεφάλι φοιτήτριας επέστρεφε σπίτι της στο παλιό συγκρότημα των εστιών! Αυτό είναι το «σύγχρονο», Ευρωπαϊκό και «επιχειρηματικό» πανεπιστήμιο που υμνεί η κυβέρνηση, πρυτανεία του ιδρύματος και η ΔΑΠ.

Την στιγμή που ανακοινώνουν με περηφάνεια πως «λύνουν το ζήτημα της φοιτητικής στέγης» φτιάχνοντας νέες εστίες με ενοίκια, η Α’ Φάση εστιών χτισμένη το μακρινό 1993, δηλαδή πριν 33 χρόνια δεν έχει συντηρηθεί ποτέ εξωτερικά! Πρόκειται μάλιστα για ζήτημα που επανηλλειμένα έχει θέσει ο φοιτητικός σύλλογος, ειδικά για τα παλιά ασυντήρητα κτήρια, που έχουν και ιδιόμορφη αρχιτεκτονική με μεταλλικές κατασκευές που χρειάζονται επισκευές. Υπενθυμίζουμε, πως δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από το περιστατικό με την κεραία του ραδίου που έπεσε μέσα στη λέσχη, ενώ μόλις πέρυσι ήταν που σε αίθουσα του ΜΠΔ πήρε φωτιά κλιματιστικό κατά τη διάρκεια μαθήματος!

Για μία ακόμα φορά ότι οι ανάγκες μας, η ασφάλεια και η ζωή μας θεωρούνται «κόστος»! Εδώ και τόσα χρόνια δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική εργασία επισκευής ενώ ταυτόχρονα, μόνο φέτος η κυβέρνηση, το υπουργείο παιδείας και η διοίκηση του Πολυτεχνείου με πολλά εκατομμύρια ευρώ από το «υπερταμείο», αξιοποιούν την περιουσία του Πολυτεχνείου ώστε να κάνουν κυριολεκτικά μπίζνες πάνω στα δικαίωμα των φοιτητών με δημιουργία Rbnb-εστιών και να ενισχύσουν τα κέρδη από την επιχειρηματική λειτουργία στο Πολυτεχνείο!

Είναι απαράδεκτο εν έτη 2026, την εποχή της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου, του ΑΙ να φτάνουμε σε αυτό το σημείο. Τι περιμένει η πρυτανεία και η κυβέρνηση να έχουμε νεκρούς φοιτητές ή εργαζόμενους για να συντηρηθούν όπως πρέπει οι παλιές εστίες, το συγκρότημα του ΜΠΔ, του ΜΗΧΟΠ, τα σχεδιαστήρια της αρχιτεκτονικής ή όποιο άλλο κτήριο χρειάζεται; Εμείς δε θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια, όταν τα νέα Τέμπη, καραδοκούν! Ούτε θα αποδώσουμε τα μεμονωμένα περιστατικά στα «ακραία καιρικά φαινόμενα» για να βγάλουμε λάδι την πολιτική της εμπορευματοποίησης και υποβάθμισης της φοιτητικής μέριμνας.

Διεκδικούμε:

  • Να προχωρήσουν ΤΩΡΑ οι διαδικασίες αποκατάστασης των ζημιών, όλες οι διαδικασίες συντήρησης και επισκευής που διασφαλίζουν την ασφάλεια των φοιτητών!
  • Τα λεφτά από το «υπερταμείο» να αξιοποιηθούν στην παραπάνω κατεύθυνση και στην ανέγερση νέων εστιών στην ευθύνη του κράτους, αποκλειστικά δωρεάν, χωρίς καμία σκέψη για ενοίκιο.

Καλούμε όλες και όλους:

  • Να δώσουν το παρόν στην κινητοποίηση στην πρυτανεία την Παρασκευή 19/2, στις 12:00
  • Να συμμετέχουν μαζικά στη μαθητική, φοιτητική πορεία στις 26 Φλεβάρη στην πλατεία Δημοτικής Αγοράς στις 10:00. Στο παλλαϊκό συλλαλητήριο στις 28 Φλεβάρη στην πλατεία Δημοτικής Αγοράς στις 11:00, 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη!

Από τον «εθνικό κοριό» των υποκλοπών στο εδώλιο για όπλα και απειλές – Η σκοτεινή διαδρομή του Χρήστου Μαυρίκη

Αύριο περνά ξανά την πόρτα του δικαστηρίου ένας άνθρωπος που εδώ και τρεις δεκαετίες επιστρέφει μονότονα στο αστυνομικό και πολιτικό ρεπορτάζ σαν κακό deja vu. Ο Χρήστος Μαυρίκης, το όνομα που ταυτίστηκε όσο λίγα με το παρασκήνιο των τηλεφωνικών υποκλοπών της δεκαετίας του ’90 και βαφτίστηκε από τον Τύπο «εθνικός κοριός», καλείται αυτή τη φορά να λογοδοτήσει όχι για κασέτες και «κοριούς», αλλά για όπλα, φυσίγγια και απειλές.

Η εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών άσκησε σε βάρος του δίωξη για παράνομη οπλοκατοχή όπλου κρότου-λάμψης, άσκοπους πυροβολισμούς, παράνομη κατοχή πυρομαχικών, απείθεια, απειλή και παράνομη κατοχή ναυτικής φωτοβολίδας. Κατηγορίες που θα μπορούσαν να αφορούν έναν τυπικό «σκληρό» της νύχτας. Στην περίπτωσή του, όμως, βαραίνουν διαφορετικά. Γιατί ο Μαυρίκης δεν ήταν ποτέ ένας απλός ιδιώτης. Ήταν ο άνθρωπος που κάποτε άκουγε τα τηλέφωνα της μισής πολιτικής Αθήνας.

Η διαδρομή του ξεκινά από τα τεχνικά συνεργεία του ΟΤΕ. Εκεί, ως υπάλληλος και γνώστης των τηλεφωνικών δικτύων, έμαθε τα μυστικά των γραμμών, των ΚΑΦΑΟ και των παρεμβάσεων στο χαλκό. Σε μια εποχή χωρίς κινητά, χωρίς κρυπτογράφηση, χωρίς ψηφιακή ασφάλεια, όποιος ήξερε την υποδομή μπορούσε να ακούει τους πάντες. Και ο Μαυρίκης ήξερε.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, στο κλίμα της πολιτικής πόλωσης και του λεγόμενου «βρώμικου ’89», βρέθηκε στον πυρήνα ενός μηχανισμού παρακολουθήσεων που – όπως ο ίδιος αργότερα παραδέχθηκε – λειτουργούσε συστηματικά. Με «κροκοδειλάκια» (συνδετήρια καλωδίων) για να κάνει «ντούμπλεξ» τα τηλέφωνα,  παράλληλες συνδέσεις και μαγνητόφωνα σε νοικιασμένα διαμερίσματα, τραβούσε τις γραμμές από τα ΚΑΦΑΟ και κατέγραφε συνομιλίες όλο το 24ωρο. Οι κασέτες αποδελτιώνονταν και το «ζουμί» πήγαινε στο γραφείο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. «Η παγίδευση γινόταν μέσα από ΚΑΦΑΟ αλλά και μέσα από διαμερίσματα που νοικιάζαμε τότε. “Τραβάγαμε” τη γραμμή παράλληλα στα διαμερίσματα και βάζαμε εκεί τα μαγνητόφωνα. Είχαμε νοικιάσει 4 έως 5 διαμερίσματα και είχαμε τα τηλέφωνα μόνιμα εκεί» είχε δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Ο ίδιος είχε υποστηρίξει ότι ενεργούσε κατ’ εντολή του στρατηγού Νίκου Γρυλλάκη, στενού συνεργάτη του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το δίκτυο, σύμφωνα με τις καταγγελίες του, δεν στόχευε μόνο πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και εσωκομματικούς «πονοκεφάλους», δημοσιογράφους και επιχειρηματίες. Η λογική ήταν απλή,  ό,τι ακούγεται στον αέρα, μπορεί να αξιοποιηθεί.

Το 1993 βγήκε δημόσια και αποκάλυψε το σύστημα υποκλοπών, κατονομάζοντας πρόσωπα και μεθόδους. Ανάμεσα σε όσους, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, παρακολουθούνταν ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και πρόσωπα της Νέας Δημοκρατίας που δεν θεωρούνταν κοντά στον Μητσοτάκη.  Η χώρα παρακολουθούσε αποσβολωμένη ένα σενάριο που έμοιαζε βγαλμένο από πολιτικό θρίλερ.

Οι τεχνικοί έλεγχοι στα ΚΑΦΑΟ επιβεβαίωσαν παρεμβάσεις. Η Βουλή σύστησε προανακριτική. Το θέμα πήρε διαστάσεις θεσμικής κρίσης. Ο πρώην πρωθυπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με την προοπτική παραπομπής σε Ειδικό Δικαστήριο. Η πολιτική σύγκρουση χτύπησε κόκκινο. Και για ένα διάστημα, ολόκληρο το σύστημα έμοιαζε να τρέμει από τις κασέτες ενός τεχνικού.

Κάπου εκεί, ο Μαυρίκης από εκτελεστής έγινε καταγγέλλων. Από «άνθρωπος του μηχανισμού» μετατράπηκε σε μάρτυρα-κλειδί. Άλλοι τον είδαν ως αποκαλυπτικό πληροφοριοδότη, άλλοι ως καιροσκόπο που προσπάθησε να διασωθεί. Η τότε υπουργός Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία είχε επίσης αναφερθεί ως θύμα παρακολούθησης, τον χαρακτήρισε δημόσια εκβιαστή, αφήνοντας αιχμές ότι έψαχνε «αγοραστή» για το υλικό του.

Οι περιπέτειές του με τη Δικαιοσύνη δεν σταμάτησαν στις υποκλοπές. Το 1997 καταδικάστηκε για απόπειρα δωροδοκίας της πρώην προέδρου του Άρειου Πάγου, Ιωάννας Κλάπα, όταν εκείνη υπηρετούσε ως ανακρίτρια. Η ποινή του ήταν φυλάκιση 12 μηνών. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε νέα καταδίκη, αυτή τη φορά για απόπειρα εκβίασης, παραβίαση απορρήτου επικοινωνιών και παράνομη βία σε βάρος επιχειρηματιών και εκδότη.

Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο που κινούνταν πάντα στα όρια. Τεχνικά ικανός, με αυτοπεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι «ξέρει πράγματα για όλους». Αυτό το μείγμα τον έκανε χρήσιμο για κάποιους και επικίνδυνο για άλλους. Ποτέ όμως πραγματικά αόρατο. Αντίθετα, η φιγούρα του έγινε σχεδόν συμβολική για μια εποχή όπου το παρακράτος και η πολιτική ίντριγκα μπλέκονταν με την τεχνολογία.

Τα χρόνια πέρασαν, τα πρόσωπα άλλαξαν, τα κινητά και το ίντερνετ αντικατέστησαν τα καλώδια. Κι όμως, ο Μαυρίκης συνέχισε να εμφανίζεται. Το 2022 συνελήφθη ξανά, μετά από επεισόδιο σε πρατήριο καυσίμων στο Πικέρμι. Σύμφωνα με τη δικογραφία, διαπληκτίστηκε με πολίτη για τη σειρά, τον απείλησε και φέρεται να έβγαλε όπλο. Στον έλεγχο βρέθηκαν μεταξύ άλλων ένας φακός με ενσωματωμένο τέιζερ, σουγιάς, κάλυκας, ενώ στο σπίτι του εντοπίστηκαν ένα παλιό υποπολυβόλο και μικροποσότητα κάνναβης.

Και τώρα, η νέα υπόθεση. Όπλο κρότου-λάμψης, αμπούλες, φωτοβολίδα, άσκοποι πυροβολισμοί, απείθεια. Για την κοινή γνώμη, ο Μαυρίκης έχει μείνει ως το σύμβολο μιας εποχής όπου η πολιτική αντιπαράθεση παιζόταν με καλώδια, κασετόφωνα και φακέλους. Για τη Δικαιοσύνη, είναι ένας κατηγορούμενος που πρέπει να απαντήσει σε συγκεκριμένες πράξεις.  Αύριο, στο δικαστήριο, δεν θα κριθεί η ιστορία των υποκλοπών. Εκείνη έχει ήδη γραφτεί. Θα κριθεί αν ένας 70άρης πλέον άνδρας παρανόμησε ξανά.

Ζωή κατά πάντων για τις καταγγελίες εργαζομένων – Απειλεί με μηνύσεις Άδωνι και δημοσιογράφους, μιλά για «εκβιαστές» και «εγκληματική οργάνωση»

Στην αντεπίθεση περνά η Ζωή Κωνσταντοπούλου σχετικά με καταγγελίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας σε βάρος της. Ο λόγος για καταγγελία πρώην εργαζόμενης στην Πλεύση Ελευθερίας, η οποία εμφανίζεται να διεκδικεί μισθούς από τον Μάρτιο έως τον Δεκέμβριο του 2025, ενώ κάνει λόγο και για «εργασιακό bullying» από την πρόεδρο της Πλεύσης.

Σε μια δήλωση 22 λεπτών στις κάμερες στο περιστύλιο της Βουλής η Ζωή Κωνσταντοπούλου απάντησε σχετικά με τις καταγγελίες, ενώ έστρεψε εκ νέου τα πυρά της στον Άδωνι Γεωργιάδη καθώς όπως είπε αναπαράγει στα μίντια την υπόθεση με την «επικουρία» των δημοσιογράφων Πέτρου Κουσουλού και Βασιλικής Πολύζου, προαναγγέλλοντας μηνύσεις «κατά των συκοφαντών και όσων αναπαράγουν συκοφαντίες». Μάλιστα έκανε λόγο για «προσπάθειες εκβίασης», «κατ’ επάγγελμα εκβιαστές», κ.λπ.

Συγκεκριμένα ανέφερε πως «εδώ και τρεις μέρες με την επικουρία του κυρίου Κουσουλού, ο Γεωργιάδης αναπαράγει μια φερόμενη καταγγελία φερόμενης εργαζόμενης στην επιθεώρηση εργασίας» υποστηρίζοντας πως «επι τρεις ημέρες περιμένω υπομονετικά, κανένας δεν έχει την φερόμενη καταγγελία. Έχουν διοχετεύσει στα μίντια καταγγελία που τα ίδια τα μίντια δηλώνουν πως δεν έχουν».

«Θα γίνουν νομικές ενέργειες για εντεταλμένες προσπάθειες εκβίασης»

Όσο για την Επιθεώρηση Εργασίας στην οποία η εργαζόμενη φέρεται να έχει καταγγείλει την μη καταβολή δεδουλευμένων, η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιχείρησε την αποδόμησή της μέσω Βιολάντα:

«Η επιθεώρηση εργασίας είναι υπόλογη για ελέγχους που δεν έγιναν στη Βιολαντα, φαίνεται πως δεν κάνει το καθήκον της γιατί συνεργάζεται με Γεωργιάδη για να πλήξει αντιπάλους». Δίνω ταυτόχρονα πολλές μάχες για να αφήνω να με αποπροσανατολίζουν.

Μάλιστα έκανε λόγο για «εντεταλμένες προσπάθειες εκβίασης» με στόχο τον αντιπερισπασμό από την πολιτική της δράση.

«Κατονομάζω ως υπαίτιους της προσπάθειας εκβίασης τους ΓεωργιάδηΚουσουλο και Πολυζου. Θα γίνουν νομικές ενέργειες κατά των συκοφαντών και όσων αναπαράγουν συκοφαντίες». «Θα ασκηθούν κατά Γεωργιάδη, Κουσουλού, Πολύζου όλα τα νόμιμα μέσα και για εγκληματική οργάνωση και για κατ’ επάγγελμα εκβίαση» επανέλαβε σε άλλο σημείο.

Όσον αφορά ειδικά την εργαζόμενη επέμεινε ότι δε γνωρίζει για την καταγγελία:

«Επισήμως ούτε ανεπισήμως δεν έχουμε ενημερωθεί για καμία καταγγελία εργαζόμενου, δεν έχει κινηθεί καμία υπηρεσία της επιθεώρησης εργασίας, θα ζητήσουμε ευθύνες για τη σπέκουλα που γίνεται αυτές τις ημέρες. Από τη χρήση του ονόματος της κυρίας Άννας Καρακιτσου φαίνεται πως επιχειρείται να λοιδορηθεί η δράση μας και να πληγεί η Τζώρτζια Κεφαλά» [σημ: η Καρακίτσου, είναι σύζυγος του αδερφού της βουλευτή της Πλεύσης Ελευθερίας].

«Ύαινες λυσσομανούν…»

Ακόμη, σε ό,τι αφορά την κ. Άννα Καρακιτσου για την οποία ανέφερε πως είναι «γνωστή και ως Αννα Μελιτη» τόνισε «μπορείτε να διαπιστώσετε την αναλήθεια και το ψεύδος. Εδώ και περισσότερο από ένα έτος δεν έχει εργαστεί στην Πλεύση Ελευθερίας. Είναι ψευδές πως εργάζεται σε εμάς και δεν πληρώνεται. Κάνει καριέρα σε λάιβ συναυλίες, διαμένει στην Πάρο κατά καιρούς και κάνει και άλλες δουλειές. Το τελευταίο μήνυμα της είναι εγκωμιαστικό προς εμένα».

Επιμένοντας ότι πρόκειται για ψεύδη και χυδαία κατασκευάσματα κατέληξε:

«Δεν υπαναχωρώ στις συκοφαντίες, στις λάσπες και τους εκβιασμούς. Ύαινες λυσσομανούν να καταπνίξουν το αίτημα για δικαιοσύνη, θα οδηγηθούν στη φυλακή».

Τέμπη: Οργή των συγγενών για την εντολή της εισαγγελέας για εκταφές εξπρές

Την οργή των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών προκάλεσε η εντολή της εισαγγελέας Λάρισας να ολοκληρωθούν οι εκταφές μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

Η εισαγγελέας Λάρισας δίνει εντολή να διενεργηθούν στις 9 σορούς για τις οποίες έχει αιτηθεί εκταφή, μόνο οι εξετάσεις για τις οποίες υφίσταται η επιστημονική δυνατότητα στα εγχώρια εργαστήρια. 

Ωστόσο, τα τέσσερα μεγάλα εργαστήρια, που υπάρχουν στη χώρα έχουν ήδη απαντήσει ότι δεν είναι σε θέση να κάνουν τις εξετάσεις που ζητούν οι συγγενείς. 

«Έρχονται μετά από τόσο καιρό να κάνουν τις ίδιες εξετάσεις. Είναι εμπαιγμός. Σέβομαι τους θεσμούς αλλά λυπάμαι τα πρόσωπα που τις εκπροσωπούν. Να μην προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο και γίνει σύληση του παιδιού μου» τόνισε Βασίλης Χατζηχαραλάμπους πατέρας του Παναγιώτη, υπάλληλου της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που σκοτώθηκε στη σύγκρουση. 

«Ήταν από τα λίγα άτομα που στην νεκροψία νεκροτομή ήταν αρτιμελής. Πέθανε από πνευμονικό οίδημα. Αν δεν υπήρχε η πυρκαγιά θα είχε διασωθεί», πρόσθεσε.

«Προκλητική» η εισαγγελική παραγγελία

Από την πλευρά του ο δικηγόρος Δημήτρης Σκαρίπας είπε: «Είναι μία προκλητική εισαγγελική παραγγελία υπό μορφή δικτατορικού διατάγματος που λέει εντός 24 ωρών να οριστούν εργαστήρια, πραγματογνώμονας χημικός, τη στιγμή που από τον Ιανουάριο του 2026 υπάρχει σαφή απάντηση ότι δεν υπάρχουν τα κατάλληλα εργαστήρια για να διεξαχθούν αυτές οι εξετάσεις».

«Πάει να βάλει ταφόπλακα στην ήδη ενταφιασμένη προκαταρκτική εξέταση. Θα προσφύγουμε στο συμβούλιο Πλημμελειοδικών Λάρισας, δεν θα επιτρέψουμε τη σύληση των θυμάτων, δεν θα επιτρέψουμε να γίνουν οι εκταφές χωρίς τους όρους και τις προϋποθέσεις που έχουν θέσει» κατέληξε.

Από την πλευρά του πατέρας της Μάρθης Αντώνης Ψαρόπουλος σχολίασε «μπάζωμα παντού. Θύματα αυτού εμπαιγμού είμαστε εδώ και 5 μήνες εμείς οι συγγενείς, η αλήθεια που θέλουμε να μάθουμε και ίδια η δικαιοσύνη. Έχω γίνει αυτόπτης μάρτυρας στιχομυθιών μεταξύ εμού της εισαγγελέως, αλλά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες».

«Άλλη μία συγκάλυψη, άλλη μία κοροϊδία», δήλωσε ο Πάνος Ρούτσι που έκανε απεργία πείνας με αίτημα την εκταφή του γιου του Ντένι.