Στην πορεία των οικονομικών μεγεθών και της τουριστικής δραστηριότητας στα Χανιά αναφέρθηκε με δημόσια τοποθέτησή της η βουλευτής Χανίων της Νέας Δημοκρατίας, Ντόρα Μπακογιάννη, εστιάζοντας στις επιδόσεις των επιχειρήσεων φιλοξενίας και εστίασης κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2026.
Μέσω ανάρτησής της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η κ. Μπακογιάννη επικαλέστηκε στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), υποστηρίζοντας ότι η καταγεγραμμένη αύξηση στον κύκλο εργασιών των συγκεκριμένων κλάδων επιβεβαιώνει τη συνεχή αναπτυξιακή τροχιά της τοπικής οικονομίας και τη δημιουργία νέων ευκαιριών απασχόλησης στον νομό.
Η δημόσια ανάρτηση και η πολιτική αποτίμηση της τοπικής οικονομίας
Στην τοποθέτησή της, η βουλευτής Χανίων υπογράμμισε ότι η περιοχή διατηρεί θετικό αναπτυξιακό ρυθμό, συνδέοντας την πορεία της αγοράς με τις μετρήσεις των εσόδων στον τριτογενή τομέα.
Όπως επισημαίνει στην ανάρτησή της η κ. Μπακογιάννη:
«Τα Χανιά αναπτύσσονται δυναμικά. Αύξηση του τζίρου των επιχειρήσεων στον κλάδο των καταλυμάτων και στον κλάδο της εστίασης κατέγραψε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) για τα Χανιά, το β΄ τρίμηνο του 2026».
Τα ποσοστά που επικαλείται η βουλευτής για καταλύματα και εστίαση
Εξειδικεύοντας τα αριθμητικά δεδομένα που περιλαμβάνονται στην παρέμβασή της, η κ. Μπακογιάννη παρέθεσε συγκεκριμένες αυξήσεις στον τζίρο των δύο βασικών κλάδων της τουριστικής περιόδου σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Συγκεκριμένα σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το δεύτερο τρίμηνο του 2026, ο κύκλος εργασιών των καταλυμάτων στα Χανιά αυξήθηκε, σε σύγκριση με το δεύτερο τρίμηνο του 2025 κατά 6,8%, ενώ επίσης υψηλή αύξηση καταγράφεται και στην εστίαση, με τον τζίρο να αυξάνεται κατά 4%».
Η σύνδεση των δεικτών με τις θέσεις εργασίας
Αξιολογώντας τα παραπάνω στοιχεία, η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας διατύπωσε το συμπέρασμα ότι η ενίσχυση του κύκλου εργασιών λειτουργεί ως κινητήριος μοχλός για την ενίσχυση της απασχόλησης και της επιχειρηματικότητας στα Χανιά.
Καταλήγοντας στη δήλωσή της, η κ. Μπακογιάννη σημείωσε:
«Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι η οικονομία των Χανίων συνεχίζει να αναπτύσσεται, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας και σημαντικές ευκαιρίες για όλους».
Την αναλυτική στρατηγική της κυβέρνησης για την επόμενη ημέρα της Δυτικής Μακεδονίας, την πορεία της απολιγνιτοποίησης, την προσέλκυση στρατηγικών επενδύσεων και την ανάσχεση της δημογραφικής συρρίκνωσης παρουσίασε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική εφημερίδα e-ptolemeos.gr και τον δημοσιογράφο Αντώνη Πουγαρίδη, στο πλαίσιο της περιοδείας του στην περιοχή.
Αναγνωρίζοντας τη δυσπιστία και τον σκεπτικισμό των τοπικών κοινωνιών για τους ρυθμούς υλοποίησης των έργων, ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η σταδιακή απόσυρση του λιγνίτη ήταν μια οικονομικά αναπόφευκτη διαδικασία λόγω του κόστους των εκπομπών ρύπων, αντιπαραβάλλοντας τις πρωτοβουλίες του Προγράμματος Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης (ΔΑΜ) άνω του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ, τον ενεργειακό και τεχνολογικό μετασχηματισμό της ΔΕΗ, τα μεγάλα οδικά έργα όπως ο Ε65 και η σήραγγα Κλεισούρας, καθώς και την ενίσχυση του συστήματος υγείας και του πρωτογενούς τομέα ενόψει του εκλογικού ορίζοντα του 2027 και του σχεδιασμού για το 2030.
Η απολιγνιτοποίηση, τα κεφάλαια του ΔΑΜ και οι μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις
Απαντώντας στις αιτιάσεις περί καθυστερήσεων στην υλοποίηση του σχεδίου μετάβασης, ο κ. Μητσοτάκης υποστήριξε ότι η μείωση της συμμετοχής του λιγνίτη στο εθνικό ενεργειακό μείγμα είχε εκκινήσει ουσιαστικά από το 2010 και ότι το 2019 τέθηκε για πρώτη φορά ένα συντεταγμένο σχέδιο υποστηριζόμενο από ευρωπαϊκά και εθνικά κονδύλια.
Όπως επισήμανε ο πρωθυπουργός:
«Η πραγματικότητα είναι απλή: ο λιγνίτης πια, με το κόστος των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα, πολύ απλά δεν είναι ανταγωνιστικός και όποιος λέει το αντίθετο, πολύ απλά ψεύδεται και κοροϊδεύει κατάμουτρα την κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας. Άρα, η απολιγνιτοποίηση θα ήταν μια αναπόφευκτη διαδικασία. Αυτό το οποίο εμείς καταφέραμε και εξασφαλίσαμε είναι, μέσα από ένα ειδικό χρηματοδοτικό εργαλείο, το Πρόγραμμα Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης, να έχουμε εξασφαλίσει παραπάνω από 1 δισ. ευρώ, έτσι ώστε να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε και τις υποδομές αλλά και τις αναπτυξιακές ευκαιρίες ώστε το μέλλον της Δυτικής Μακεδονίας να είναι καλύτερο από το παρελθόν».
Στο πλαίσιο των ιδιωτικών επενδύσεων που χρηματοδοτούνται από το ΔΑΜ και στοχεύουν στη δημιουργία νέων, ποιοτικών θέσεων εργασίας, ο κ. Μητσοτάκης έκανε ειδική μνεία στο πρότυπο υδροπονικό θερμοκήπιο ντομάτας της εταιρείας Wonderplant (επένδυση άνω των 150 εκατ. ευρώ, με 60 εκατ. ευρώ από το ΔΑΜ, για τη δημιουργία άνω των 400 θέσεων εργασίας σε αποκατεστημένα εδάφη λιγνίτη), στην επέκταση της επιχείρησης Tottis με 200 επιπλέον θέσεις εργασίας, καθώς και στην αναπτυξιακή πορεία της δημοτικής επιχείρησης «Ξινό Νερό», η οποία αύξησε τον κύκλο εργασιών της από 1,5 σε 10 εκατομμύρια ευρώ και το προσωπικό της από 8 σε 70 εργαζομένους.
Το νέο παραγωγικό αποτύπωμα της ΔΕΗ: ΣΗΘΥΑ, αντλησιοταμίευση, Data Center και τηλεθέρμανση
Απορρίπτοντας την εκτίμηση ότι το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων ισοδυναμεί με αποχώρηση της ΔΕΗ από τη Δυτική Μακεδονία, ο πρωθυπουργός περιέγραψε το νέο επενδυτικό χαρτοφυλάκιο της επιχείρησης, υπενθυμίζοντας ότι η μονάδα «Πτολεμαΐδα 5» παραμένει σε λειτουργία για ορισμένο διάστημα.
Ειδικότερα, κατά την επίσκεψή του στις εγκαταστάσεις της Καρδιάς, αναφέρθηκε στην κατασκευή της νέας μονάδας Συμπαραγωγής Ηλεκτρισμού και Θερμότητας Υψηλής Απόδοσης (ΣΗΘΥΑ), η οποία διασφαλίζει απρόσκοπτα την τηλεθέρμανση για την Πτολεμαΐδα, το Αμύνταιο και την Κοζάνη, με την κυβέρνηση να εγγυάται το σχετικό κόστος. Παράλληλα, στον ίδιο χώρο δρομολογείται ένα μεγάλο σύστημα αντλησιοταμίευσης δύο ταμιευτήρων που θα λειτουργεί ως σταθμός αποθήκευσης ενέργειας («μπαταρία») καθώς και νέοι πυκνωτές για την ευστάθεια του δικτύου, ενώ στον Άγιο Δημήτριο σχεδιάζεται η ανέγερση μεγάλου Data Center για υποδομές τεχνητής νοημοσύνης, έργα που εκτιμάται ότι θα δημιουργήσουν άνω των 2.000 θέσεων εργασίας.
Υποδομές μεταφορών: Ο Ε65, η σήραγγα Κλεισούρας και ο σιδηροδρομικός σχεδιασμός
Στο πεδίο των μεγάλων συγκοινωνιακών έργων, ο κ. Μητσοτάκης χαρακτήρισε τον αυτοκινητόδρομο Ε65 ως έργο στρατηγικής σημασίας που μεταβάλλει τη συνδεσιμότητα της περιοχής, μειώνοντας τον χρόνο μετακίνησης από τη Φλώρινα και την Καστοριά προς την Αθήνα σε 4 έως 4,5 ώρες. Παράλληλα, αναφέρθηκε στον σχεδιασμό επενδύσεων ύψους 300 εκατομμυρίων ευρώ στην Εγνατία Οδό από τον νέο παραχωρησιούχο εντός της επόμενης διετίας.
Σχετικά με το περιφερειακό οδικό δίκτυο, σημείωσε ότι:
Εκκινούν οι διαγωνιστικές διαδικασίες για το πρώτο τμήμα του δρόμου Πτολεμαΐδα – Ξινό Νερό, με στόχο την ολοκλήρωση της σύνδεσης έως τη Φλώρινα.
Η κατασκευή της σήραγγας της Κλεισούρας, που ενώνει οδικά την Καστοριά με την Πτολεμαΐδα, προχωρά με προοπτική παράδοσης σε κυκλοφορία σε λιγότερο από έναν χρόνο.
Προχωρά η κατασκευή του δρόμου από τα Γρεβενά προς το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας, το οποίο έχει ιδιωτικοποιηθεί.
Αναφορικά με το σιδηροδρομικό δίκτυο, ο πρωθυπουργός υπενθύμισε την επαναλειτουργία της γραμμής Φλώρινα – Θεσσαλονίκη και την εξέταση της διασύνδεσής της με τη Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙΠΕ) Φλώρινας, ξεκαθάρισε ωστόσο ότι δεν είναι τεχνικά και οικονομικά ρεαλιστικός ο σχεδιασμός νέων γραμμών ή μιας «δυτικής σιδηροδρομικής Εγνατίας».
Υγεία, Πανεπιστήμιο και τοπική παραγωγή απέναντι στο δημογραφικό πρόβλημα
Στον τομέα των κοινωνικών υποδομών, επισημάνθηκε η αναβάθμιση του Νοσοκομείου «Μαμάτσειο» στην Κοζάνη, τα εγκαίνια του οποίου προγραμματίζονται εντός του προσεχούς τετραμήνου μαζί με την εξασφάλιση 23 εκατ. ευρώ για το παλαιό κτήριο, καθώς και η δημιουργία ογκολογικής κλινικής στο «Μποδοσάκειο» Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας για την τοπική εξυπηρέτηση των καρκινοπαθών. Παράλληλα, υπογραμμίστηκε η στήριξη προς το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και η επίλυση των εκκρεμοτήτων στο έργο ΣΔΙΤ για τις φοιτητικές εστίες.
Εστιάζοντας στο μείζον ζήτημα της δημογραφικής συρρίκνωσης, ο κ. Μητσοτάκης τόνισε ότι η συγκράτηση του πληθυσμού απαιτεί τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας συνδεδεμένων με τα τοπικά πλεονεκτήματα:
«Για να μπορέσει να μείνει ο κόσμος στην περιφέρεια, πρέπει να υπάρχουν δουλειές. Και οι δουλειές αυτές πρέπει να συνδέονται με τα συγκριτικά τοπικά πλεονεκτήματα της κάθε περιοχής. Για παράδειγμα, κτηνοτροφία. Η Πίνδος ήταν ταυτισμένη πάντα με την κτηνοτροφία. Έχει μειωθεί σημαντικά. Πρέπει να κάνουμε —και αυτό για εμένα είναι μια μεγάλη φιλοδοξία της επόμενης τετραετίας, εφόσον μας εμπιστευτούν οι Έλληνες πολίτες— μία σημαντική προσπάθεια στήριξης των κτηνοτρόφων, ανασυγκρότησης των κοπαδιών και προσέλκυσης περισσότερων νέων ανθρώπων στην κτηνοτροφία».
Επιπλέον, αναφέρθηκε στις δυνατότητες ανάπτυξης του οινοτουρισμού και του ορεινού τουρισμού (σε περιοχές όπως το Νυμφαίο και οι Τέσσερις Λίμνες), καθώς και στην εφαρμογή των εξειδικευμένων περιφερειακών σχεδίων ανά Περιφερειακή Ενότητα υπό τον συντονισμό του Θανάση Κοντογεώργη.
Πολιτικό μήνυμα ενόψει ΔΕΘ, κριτική στην αντιπολίτευση και ορίζοντας εκλογών 2027
Απευθυνόμενος στο εκλογικό σώμα της Βόρειας Ελλάδας και απαντώντας στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, ο πρωθυπουργός ζήτησε αντικειμενική αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου:
«Εγώ ζητώ από τους πολίτες πάντα να μας κρίνουν αντικειμενικά γι’ αυτά τα οποία έχουμε κάνει, να μας ασκήσουν κριτική για τις αδυναμίες μας, οι οποίες είναι υπαρκτές και εγώ πρώτος τις αναγνωρίζω, και να συγκρίνουν αυτά που τους λέμε ότι θα κάνουμε με αυτά τα οποία μπορεί να τους υπόσχονται άλλοι. […] Η αποτελεσματικότητα είναι σημαντική, αλλά επίσης σημαντικό είναι και το ύφος, θα έλεγα, της εξουσίας. Εγώ έχω έρθει πολλές φορές και έρχομαι πάντα δείχνοντας μια κατανόηση απέναντι στην ανησυχία των πολιτών. Και πρώτος σας λέω και ότι κι εγώ θα ήθελα να είχαμε τρέξει κάποια πράγματα πιο γρήγορα».
Στρέφοντας τα πυρά του προς την αντιπολίτευση, επέκρινε το ΠΑΣΟΚ για τις θέσεις του γύρω από την παράταση των λιγνιτικών μονάδων κάνοντας λόγο για «μάχες οπισθοφυλακών», ενώ σχολίασε αρνητικά τις κοινοβουλευτικές επιλογές της αξιωματικής αντιπολίτευσης σχετικά με τη μη υπερψήφιση του Γιάννη Στουρνάρα για την Τράπεζα της Ελλάδος και την υπερψήφιση της Έλενας Ακρίτα για τη θέση της Αντιπροέδρου της Βουλής.
Προσδιορίζοντας το χρονοδιάγραμμα προς τις εθνικές κάλπες της άνοιξης του 2027, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προανήγγειλε ότι στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης θα παρουσιάσει τόσο τον οικονομικό σχεδιασμό του επόμενου έτους όσο και το ευρύτερο κυβερνητικό πρόγραμμα με ορίζοντα την Ελλάδα του 2030.
Σε μια περίοδο κατά την οποία οι γεωπολιτικές ισορροπίες δοκιμάζονται ταυτόχρονα σε πολλαπλά μέτωπα —από την κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Ανατολική Ευρώπη έως την ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο— το ενδεχόμενο μιας πυρηνικής αντιπαράθεσης επανέρχεται στο προσκήνιο της διεθνούς ανάλυσης όχι ως ένα μακρινό σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά ως μια απτή επιχειρησιακή δυνατότητα. Σε έναν εκτενή, αποκαλυπτικό μονόλογο στην εκπομπή του στα τέλη Αυγούστου του 2026, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον (Tucker Carlson) ανέλυσε τους παράγοντες που ωθούν την ανθρωπότητα πιο κοντά στο σημείο μηδέν, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τη συλλογική αδυναμία της κοινής γνώμης να επεξεργαστεί την επερχόμενη καταστροφή.
Μέσα από την καταγραφή της αναθεώρησης των πυρηνικών δογμάτων από τις υπερδυνάμεις, τις διαρροές για συζητήσεις περί χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων στο εσωτερικό του αμερικανικού Πενταγώνου και την αδυναμία διαχείρισης των συμβατικών μετώπων, αναδύεται η εικόνα μιας επικίνδυνης διολίσθησης προς τον πυρηνικό όλεθρο.
Η ψυχολογία της άρνησης απέναντι στην απόλυτη καταστροφή
Η ανάλυση του Τάκερ Κάρλσον εκκινεί από μια θεμελιώδη ψυχολογική παρατήρηση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ο ανθρώπινος εγκέφαλος αντιδρά μπροστά σε καταστάσεις ανυπολόγιστης τραγωδίας: την τάση της συνείδησης να αποστρέφει το βλέμμα από τα πρώτα σημάδια της καταστροφής.
«Υπάρχει κάτι σχετικά με την καταστροφή που είναι πολύ δύσκολο να επεξεργαστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Κάτι τρομερό συμβαίνει και οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούνται να το αναγνωρίσουν καθώς ξεκινά. Μιλήστε με οποιονδήποτε έχει βρεθεί μπροστά σε πυροβολισμούς, για παράδειγμα, και θα σας πουν —οι περισσότεροι από αυτούς, αν τους πάρετε συνέντευξη— “νόμιζα ότι ήταν πυροτεχνήματα ή εξάτμιση αυτοκινήτου”. Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται μια πυρκαγιά στο σπίτι τις πρώτες στιγμές σαν καμένο τοστ. Και πάλι, υπάρχει κάτι στους ανθρώπους που απωθεί τις αποδείξεις της καταστροφής».
Υπό αυτό το πρίσμα, ο δημοσιογράφος εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο ο μέσος πολίτης αποτιμά σήμερα τον κίνδυνο ενός πυρηνικού πολέμου. Παρότι μια πυρηνική σύγκρουση οδηγεί αναπόφευκτα στην εξάλειψη κάθε ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη, εννέα στους δέκα πολίτες θα απαντούσαν με βεβαιότητα ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί, απλώς επειδή παραμένει ασύλληπτο για την καθημερινή λογική.
Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει ο Κάρλσον, τα αντικειμενικά δεδομένα συσσωρεύονται με ταχύτητα: «Τα στοιχεία πληθαίνουν ότι ορισμένοι άνθρωποι το φαντάζονται και, κατά συνέπεια, κινούμαστε πολύ πιο κοντά σε αυτό. Ποια είναι τα στοιχεία; Είναι παντού γύρω μας. Και είναι μόνο η απροθυμία μας, ο έμφυτος δισταγμός μας να τα συνθέσουμε όλα μαζί, που μας εμποδίζει να το δούμε».
Το τέλος της Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής (MAD)
Επί οκτώ δεκαετίες, από το 1945 έως σήμερα, το διεθνές σύστημα απέφυγε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο χάρη στην τρομακτική ισχύ των ίδιων των πυρηνικών όπλων. Το δόγμα της Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής (Mutually Assured Destruction – MAD) βασίστηκε στην αδιαμφισβήτητη παραδοχή ότι σε μια πυρηνική αναμέτρηση δεν υπάρχουν νικητές, καθιστώντας τα όπλα αυτά αποκλειστικά μέσα υπαρξιακής αποτροπής.
Η θεμελιώδης αυτή ισορροπία υφίσταται σήμερα μια επικίνδυνη διάβρωση. Για πρώτη φορά στην ιστορία, τα πυρηνικά όπλα παύουν να αντιμετωπίζονται ως το απόλυτο ταμπού και αρχίζουν να εντάσσονται στους συμβατικούς στρατιωτικούς υπολογισμούς με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούνται το πυροβολικό, οι βόμβες και οι πύραυλοι.
«Αυτή είναι μια τεράστια αλλαγή, όταν τα κράτη αρχίζουν να σκέφτονται τη χρήση πυρηνικών όπλων με τον ίδιο τρόπο που θα χρησιμοποιούσαν, ας πούμε, το πυροβολικό, τις βόμβες ή τους πυραύλους. Αυτό δεν είχε εξεταστεί ποτέ στο παρελθόν. Αλλά τώρα, ξεκάθαρα, βρίσκεται υπό εξέταση από δύο ή ίσως περισσότερες διαφορετικές χώρες. Και αυτές περιλαμβάνουν τη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ».
Η κανονικοποίηση του ασύλληπτου συνιστά, κατά τον Κάρλσον, το πιο ανησυχητικό σημάδι μιας εποχής όπου η αποτρεπτική ισχύς του ολέθρου υποκαθίσταται από τακτικούς πειραματισμούς επί του πεδίου.
Η ρευστοποίηση των πυρηνικών δογμάτων: Ρωσία, ΗΠΑ και Ισραήλ
Η μετατόπιση αυτή δεν αποτελεί απλώς ρητορικό σχήμα, αλλά αποτυπώνεται επίσημα στα νομικά και στρατηγικά κείμενα των πυρηνικών κρατών. Το πυρηνικό δόγμα ορίζει με αυστηρότητα τους κανόνες, τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες υπό τις οποίες μια χώρα εξουσιοδοτείται να χρησιμοποιήσει το οπλοστάσιό της.
Ενώ ορισμένες πυρηνικές δυνάμεις δεσμεύονται διαχρονικά από την πολιτική της «μη πρώτης χρήσης» (No First Use – NFU), υποσχόμενες ότι δεν θα πατήσουν πρώτες το κουμπί παρά μόνο σε περίπτωση αμυντικής απάντησης σε πυρηνικό πλήγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αποτελούν ιστορικά αξιοσημείωτες εξαιρέσεις. Και τα δύο κράτη διατηρούν επισήμως το δικαίωμα να εξαπολύσουν επιθετικό ή προληπτικό πυρηνικό πλήγμα εάν το κρίνουν αναγκαίο.
Στη σημερινή συγκυρία, τόσο η Ρωσική Ομοσπονδία όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε διαδικασία βαθιάς αναθεώρησης των πυρηνικών τους δογμάτων, διευρύνοντας τις παραμέτρους υπό τις οποίες θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί το στρατηγικό τους οπλοστάσιο. Για δεκαετίες, η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ θεωρούσε αδιανόητο ότι η Ουάσιγκτον θα εξέταζε τη ρίψη πυρηνικών κεφαλών εναντίον μιας άλλης χώρας χωρίς να έχει δεχθεί προηγουμένως επίθεση τέτοιου τύπου. Σήμερα, ωστόσο, το ενδεχόμενο αυτό τίθεται ανοιχτά επί τάπητος στους διαδρόμους της στρατιωτικής εξουσίας.
Τα σχέδια του Πενταγώνου για το μέτωπο του Ιράν και τα τακτικά πυρηνικά όπλα
Η πλέον αποκαλυπτική καταγγελία του Κάρλσον αφορά τις εσωτερικές διεργασίες στο αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας σχετικά με την τρέχουσα πολεμική αναμέτρηση με το Ιράν. Σύμφωνα με αναφορές των τελευταίων εβδομάδων, εντός του Πενταγώνου εξετάστηκε επισήμως η επιλογή χρήσης των λεγόμενων «τακτικών πυρηνικών όπλων» —όπλων που πυροδοτούνται σε μεγαλύτερο ύψος ή με χαμηλότερη ισχύ, αλλά παραμένουν αναμφισβήτητα πυρηνικές κεφαλές.
Ο δημοσιογράφος επιβεβαιώνει ότι οι συζητήσεις αυτές δεν υπήρξαν απλώς προφορικές εισηγήσεις, αλλά έλαβαν συγκεκριμένη μορφή με επίσημες παρουσιάσεις:
«Αναφορές των τελευταίων δύο εβδομάδων δείχνουν ότι κατά τη διάρκεια συναντήσεων στο Πεντάγωνο σχετικά με τον τρόπο απάντησης στο Ιράν στον τρέχοντα πόλεμο, έπεσε στο τραπέζι η δυνατότητα, η επιλογή χρήσης αυτών που ονομάζονται τακτικά πυρηνικά όπλα […]. Είμαστε εδώ για να επιβεβαιώσουμε ότι αυτό είναι απολύτως αληθές. Και όχι μόνο υπήρξαν συζητήσεις για τη χρήση πυρηνικών όπλων —τακτικών πυρηνικών εναντίον, ας πούμε, της Νήσου Χαρκ (Kharg Island) ή του Όρους Πίκαξ (Pickaxe Mountain) ή διαφόρων σημείων εντός του Ιράν— αλλά αυτές οι συζητήσεις περιλάμβαναν διαφάνειες (slide decks). Δηλαδή κάποιος έγραψε σε μια οθόνη υπολογιστή: “Ίσως θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε πυρηνικά όπλα σε αυτόν τον πόλεμο, σε αυτόν τον πόλεμο επιλογής που ξεκινήσαμε για στόχους που δεν έχουν καμία σχέση με την εθνική ασφάλεια ή το εθνικό συμφέρον της Αμερικής”».
Αντιδρώντας με ιδιαίτερη σφοδρότητα σε αυτή την αποκάλυψη, ο Κάρλσον υποστηρίζει ότι οποιοσδήποτε αξιωματούχος εισηγείται την επιθετική, εκούσια χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον μιας μη πυρηνικής δύναμης θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του συνόλου της ανθρωπότητας. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, καταλήγει, μια τέτοια πρόταση θα έπρεπε να οδηγήσει στην άμεση παύση της συνεδρίασης, στην ενημέρωση του Προέδρου και στην έναρξη ποινικών διώξεων εναντίον των συντακτών της, καθώς η πρόταση για αφανισμό της ζωής στον πλανήτη συνιστά μια πράξη επικίνδυνης και εγκληματικής παραφροσύνης.
Η ρητορική της «ολοκληρωτικής εξάλειψης» και η εκτελεστική εξουσία
Η απουσία θεσμικών αντιδράσεων απέναντι στην κανονικοποίηση τέτοιων προτάσεων αποδίδεται από τον Τάκερ Κάρλσον στην ίδια τη στάση της ανώτατης πολιτικής ηγεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρότι το γραφείο Τύπου του Λευκού Οίκου απορρίπτει κατηγορηματικά ότι έχει τεθεί επισήμως ζήτημα πυρηνικής επίθεσης, η δημόσια ρητορική του Αμερικανού Προέδρου κινείται συστηματικά προς αυτή την κατεύθυνση.
Μέσα από μια σειρά δημόσιων τοποθετήσεων και αναρτήσεων στην πλατφόρμα Truth Social, η εκτελεστική εξουσία έχει επανειλημμένα απειλήσει την Τεχεράνη με πλήρη αφανισμό. Όπως παρατηρεί ο Κάρλσον, μια τέτοια εξαγγελία δεν μπορεί να υλοποιηθεί με συμβατικό οπλισμό:
«Ο Πρόεδρος έχει απειλήσει με την ολοκληρωτική καταστροφή του Ιράν, του ίδιου του πολιτισμού του. Και, φυσικά, δεν μπορείς να το επιτύχεις αυτό με κανένα συμβατικό όπλο. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να επιτύχεις την ολοκληρωτική καταστροφή ενός πολιτισμού, και αυτός είναι τα πυρηνικά όπλα. Και έτσι, ανοιχτά, δημόσια, σε κοινή θέα για όλο τον κόσμο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει απειλήσει με τη χρήση πυρηνικών όπλων σε αυτόν τον πόλεμο. Θα έπρεπε να το θεωρούμε πραγματική πιθανότητα. Αλλά, φυσικά, δεν το πράττουμε, επειδή αδυνατούμε να επεξεργαστούμε κάτι τόσο φρικτό».
Η συνήθεια της κοινής γνώμης να αποστρέφεται την πραγματικότητα λειτουργεί, κατά την εκτίμησή του, ως προπέτασμα καπνού που επιτρέπει στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία να προσεγγίζει το αδιανόητο χωρίς να υφίσταται κανέναν δημόσιο ή κοινοβουλευτικό έλεγχο.
Η ανάφλεξη στην Ανατολική Ευρώπη: Επιθέσεις στη ρωσική ενδοχώρα και η πίεση στο Κρεμλίνο
Την ίδια στιγμή, το δεύτερο μεγάλο μέτωπο της παγκόσμιας αντιπαράθεσης —η σύγκρουση με τη Ρωσία— εισέρχεται σε φάση ραγδαίας επιτάχυνσης, παρά το γεγονός ότι λαμβάνει περιορισμένη κάλυψη από τα κυρίαρχα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο δημοσιογράφος, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις κλιμακώνουν τα πλήγματα βαθιά εντός της ρωσικής επικράτειας, στοχεύοντας ενεργειακές υποδομές, πολιτικούς στόχους, σχολεία, ακτές όπου καταγράφονται θύματα μεταξύ αμάχων από επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones), αλλά και το ίδιο το συγκρότημα του Κρεμλίνου.
Η τακτική αυτή, η οποία υποστηρίζεται επιχειρησιακά από τη χορήγηση στοχοποιητικών δεδομένων και συντεταγμένων από τη CIA, μεταβάλλει άρδην το εσωτερικό πολιτικό κλίμα στη Ρωσία ενόψει των εκλογών για την Κρατική Δούμα, οι οποίες ολοκληρώνονται στις 20 Σεπτεμβρίου.
«Η κοινή γνώμη στη Ρωσία κινείται ξεκάθαρα προς μια πιο πολεμοχαρή κατεύθυνση. […] Είναι σαφές ότι όλο και περισσότεροι Ρώσοι εκπλήσσονται και απογοητεύονται από το γεγονός ότι η κυβέρνησή τους επιτρέπει επιθέσεις εναντίον της Ρωσίας, όχι από την Ουκρανία, αλλά από τους χορηγούς της Ουκρανίας, το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. […] Και αν αυτές οι επιθέσεις στοχεύονται με συντεταγμένες που δίνονται στους Ουκρανούς από τη CIA —και αυτό ακριβώς συμβαίνει— τότε ο μέσος Ρώσος αρχίζει να αναρωτιέται: “Γιατί δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό;”».
Ο Κάρλσον καταρρίπτει το δυτικό αφήγημα που παρουσιάζει τον Βλαντίμιρ Πούτιν ως έναν απόλυτο ηγεμόνα αποκομμένο από την κοινωνία, εξηγώντας ότι η ρωσική ηγεσία δέχεται ασφυκτικές πιέσεις από διαφορετικά κέντρα ισχύος εντός της χώρας, καθώς και από το εκλογικό σώμα, προκειμένου να απαντήσει δυναμικά στις δυτικές προκλήσεις.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η Ουκρανία έχει απολέσει πλήρως την κυριαρχία της, με τον πληθυσμό της να έχει αποδεκατιστεί και τις στρατηγικές αποφάσεις να λαμβάνονται εξ ολοκλήρου από τη CIA, την NSA και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (Λονδίνο, Παρίσι, Βερολίνο), οι οποίες φαίνεται να επιδιώκουν μια ανοιχτή σύγκρουση με τη Μόσχα, προσδοκώντας μια ανέφικτη στρατιωτική επικράτηση.
Τα ιστορικά φαντάσματα της Δύσης: Από τον Ναπολέοντα στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα
Η πεποίθηση των δυτικών ηγεσιών ότι μπορούν να καθυποτάξουν τη Ρωσία μέσω της στρατιωτικής βίας και να αποκτήσουν πρόσβαση στους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους αναλύεται ως μια διαχρονική, καταστροφική αυταπάτη. Ο Κάρλσον ανατρέχει σε δύο κομβικές ιστορικές καμπές για να καταδείξει το μέγεθος της στρατηγικής ύβρεως:
Η εκστρατεία του Ναπολέοντα (1812): Ο Γάλλος αυτοκράτορας εισέβαλε στη Ρωσία επικεφαλής της Grande Armée, κατέλαβε και κατείχε τη Μόσχα για έναν μήνα, αλλά η επακόλουθη αναγκαστική υποχώρηση μέσα στον ρωσικό χειμώνα οδήγησε στον αφανισμό εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτών. Τυφλωμένος από την υπεροψία του, ο Ναπολέων οδηγήθηκε τρία χρόνια αργότερα στην τελική συντριβή στο Βατερλώ και πέθανε στην εξορία σε ηλικία 51 ετών, με τη Γαλλία να μην ανακτά ποτέ ξανά το καθεστώς της παγκόσμιας υπερδύναμης.
Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (1941): Σχεδόν εκατόν τριάντα χρόνια αργότερα, η ναζιστική Γερμανία επανέλαβε το ίδιο ακριβώς εγχείρημα, προελαύνοντας μέχρι τα πρόθυρα της Μόσχας, για να καταλήξει στην ολοκληρωτική καταστροφή της στρατιωτικής της μηχανής και του ίδιου του γερμανικού κράτους.
Παρά την πλήρη απουσία ιστορικού προηγούμενου επιτυχίας, οι σύγχρονες δυτικές ηγεσίες δείχνουν να επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο, πιστεύοντας ότι «αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά». Ωστόσο, η επιμονή σε μια τέτοια στρατηγική απέναντι στη δύναμη με το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον πλανήτη δεν οδηγεί σε συμβατική υποταγή, αλλά απευθείας σε πυρηνική ανάφλεξη.
Η προειδοποίηση της Μόσχας: Η παρέμβαση του Λεονίντ Σλούτσκι
Στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής του έρευνας για τον βαθμό εγγύτητας μιας πυρηνικής κρίσης, ο Τάκερ Κάρλσον επικαλείται συνέντευξη που παραχώρησε από τη Μόσχα ο Λεονίντ Σλούτσκι (Leonid Slutsky), επικεφαλής ρωσικού πολιτικού κόμματος και σημαίνον στέλεχος του ρωσικού κοινοβουλευτικού συστήματος.
Στο απόσπασμα της συνομιλίας που προβλήθηκε, ο Ρώσος πολιτικός διατύπωσε με σαφήνεια τις «κόκκινες γραμμές» του Κρεμλίνου, αποκαλύπτοντας τις συνθήκες υπό τις οποίες η Μόσχα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τα συμβατικά μέσα:
«Εάν τακτικά πυρηνικά όπλα που παρέχονται από τους πάτρωνες του Ζελένσκι χρησιμοποιηθούν εναντίον μας, ίσως θα πρέπει τελικά να εξετάσουμε το ενδεχόμενο λήψης ασύμμετρων μέτρων. Αλλά μέχρι στιγμής αυτό δεν έχει συμβεί. Και ελπίζω πάρα πολύ —επαναλαμβάνω, ελπίζω πάρα πολύ— ότι δεν θα συμβεί».
Η τοποθέτηση του Σλούτσκι αποτυπώνει την κρισιμότητα των σεναρίων που συζητούνται στο παρασκήνιο. Η διακίνηση ιδεών εντός του ΝΑΤΟ περί αποστολής πυρηνικών κεφαλών στο Κίεβο συνιστά, κατά τον Κάρλσον, την απόλυτη παραφροσύνη, δεδομένου ότι ο πόλεμος ξέσπασε εξαρχής εξαιτίας της άρνησης της Ρωσίας να δεχθεί την εγκατάσταση εχθρικών πυρηνικών όπλων στα δυτικά της σύνορα.
Εάν η πίεση προς τη Μόσχα υπερβεί το κρίσιμο όριο, η απάντηση δεν θα περιοριστεί στο ουκρανικό μέτωπο, αλλά θα λάβει μαξιμαλιστική μορφή με άμεσα πλήγματα σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και κράτη-μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, παρασύροντας τον πλανήτη σε έναν ανεξέλεγκτο πυρηνικό όλεθρο.
Το δόγμα Μπρεζίνσκι και η στρατηγική της γεωπολιτικής αποκοπής
Πέρα από τις τακτικές εξελίξεις στο πεδίο των μαχών, η σύγκρουση στην Ανατολική Ευρώπη εδράζεται, σύμφωνα με την ανάλυση του Τάκερ Κάρλσον, σε μια βαθιά γεωπολιτική στρατηγική δεκαετιών, η οποία ουδέποτε είχε ως πραγματικό στόχο την ελευθερία ή την κυριαρχία του ουκρανικού λαού. Αντιθέτως, η αμερικανική εξωτερική πολιτική κινήθηκε συστηματικά πάνω στις ράγες των θεωριών του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι (Zbigniew Brzezinski), ο οποίος ήδη από τη δεκαετία του 1990 είχε περιγράψει την Ουκρανία ως το απαραίτητο γεωπολιτικό ανάχωμα για τον έλεγχο της Ευρασίας.
Εξηγώντας το βαθύτερο σκεπτικό της αμερικανικής στρατηγικής, ο Κάρλσον υπογραμμίζει:
«Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος για την απελευθέρωση της Ουκρανίας. Κανείς στη Δύση δεν επιθυμεί να απελευθερώσει την Ουκρανία. […] Δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον στο επίπεδο χάραξης πολιτικής σε οποιαδήποτε δυτική χώρα να επιτραπεί μια αυτόνομη, κυρίαρχη Ουκρανία. Αυτός είναι ένας πόλεμος εναντίον της Ρωσίας και ο σκοπός του είναι να διαχωρίσει τη Ρωσία από την Ουκρανία. Διότι, όπως δήλωσε περίφημα ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, εάν συνδυάσεις τη Ρωσία και την Ουκρανία, έχεις μια υπερδύναμη: τους πόρους της Ουκρανίας, την παραγωγική ικανότητα της Ρωσίας, το μέγεθος της Ρωσίας — έχεις εξ ορισμού μια υπερδύναμη. Επομένως, εάν θέλεις να αποτρέψεις τη Ρωσία από το να γίνει υπερδύναμη, πρέπει να διαιρέσεις τη Ρωσία από την Ουκρανία».
Ο δημοσιογράφος σημειώνει ότι αυτή η επιδίωξη, σε συνδυασμό με βαθύτερα ιστορικά και πολιτισμικά κίνητρα, οδήγησε στην de facto κηδεμονία του Κιέβου από τη Δύση μετά τα γεγονότα του 2014. Το τραγικό αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής, μετά από περισσότερα από τέσσερα χρόνια αδυσώπητου πολέμου, είναι η πλήρης καταστροφή των ουκρανικών υποδομών, ο δημογραφικός αποδεκατισμός μιας ολόκληρης γενιάς και η απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας, προς όφελος μιας σύγκρουσης δι’ αντιπροσώπων που απειλεί να παρασύρει ολόκληρο τον πλανήτη.
Η ιεραρχία της διοίκησης και η αποστολή Ράτκλιφ στη Μόσχα
Η επίσημη γραμμή της Ουάσιγκτον, σύμφωνα με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εμπλέκονται άμεσα στον πόλεμο αλλά περιορίζονται στην παροχή βοήθειας προς έναν ανεξάρτητο σύμμαχο, αποδομείται από τον Κάρλσον μέσα από ένα συγκεκριμένο περιστατικό υψηλής διπλωματικής και επιχειρησιακής σημασίας: την πρόσφατη μυστική πτήση του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ (John Ratcliffe), στη Μόσχα.
Όπως αποκαλύπτει ο δημοσιογράφος, οι λεπτομέρειες της αποστολής καταδεικνύουν με απόλυτη σαφήνεια ποιος πραγματικά ασκεί τη διοίκηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο ουκρανικό μέτωπο:
«Γνωρίζουμε, επειδή η CIA μάς το είπε ανοιχτά, ότι πριν αναχωρήσει το στρατιωτικό αεροσκάφος —νομίζω από τη Λετονία— ο Τζον Ράτκλιφ τηλεφώνησε στους Ουκρανούς και τους διέταξε να σταματήσουν κάθε επιθετική ενέργεια εναντίον της Ρωσίας για όσο διάστημα ο ίδιος θα βρισκόταν στη Μόσχα. Πάγωσε την ουκρανική επίθεση ενώ βρισκόταν εκεί. Λοιπόν, το πρόσωπο που μπορεί να σταματήσει τις μάχες είναι, εξ ορισμού, αυτό που έχει τον έλεγχο. Και κάνοντάς το αυτό, ο Τζον Ράτκλιφ έδειξε σε όλους μας ποιος πραγματικά διευθύνει τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας: είναι η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών και η κυβέρνηση Τραμπ».
Η διαπίστωση αυτή καθιστά την κατάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη για τον αμερικανικό λαό. Ο Κάρλσον επισημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών στις ΗΠΑ παραμένει σε πλήρη άγνοια για το μέγεθος της άμεσης εμπλοκής της χώρας τους σε έναν πόλεμο εναντίον της μεγαλύτερης πυρηνικής δύναμης του πλανήτη, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη οποιαδήποτε δημοκρατική αντίδραση ή διαμαρτυρία απέναντι σε μια πολιτική που θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του έθνους.
Το σύνδρομο του «παγιδευμένου αντιπάλου» και το ενεργειακό ρήγμα του Ορμούζ
Η κεντρική θέση της ανάλυσης του Τάκερ Κάρλσον εδράζεται σε μια θεωρία για τη συμπεριφορά των κρατών σε περιόδους παρακμής: τα έθνη, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι, γίνονται απείρως πιο επικίνδυνα όταν αποδυναμώνονται. Μια πραγματικά ισχυρή δύναμη επιδιώκει τη διατήρηση του status quo, την προστασία των εμπορικών οδών και τη σταθερότητα, καθώς δεν έχει κανέναν λόγο να ρισκάρει την ευημερία της. Αντιθέτως, ο μέγιστος κίνδυνος προέρχεται πάντοτε από τον αντίπαλο που νιώθει εγκλωβισμένος και διαπιστώνει ότι οι επιλογές του εξαντλούνται.
Αυτή ακριβώς η συνθήκη εξηγεί, κατά τον δημοσιογράφο, τη στροφή του Πενταγώνου προς την εξέταση πυρηνικών επιλογών στο μέτωπο του Περσικού Κόλπου:
«Μια ισχυρή χώρα δεν θα έκανε ποτέ αυτή τη συζήτηση, επειδή μια ισχυρή χώρα θα χρησιμοποιούσε, για παράδειγμα, το ναυτικό της —το ναυτικό του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων— για να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ και να αποκαταστήσει την ισορροπία στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας. Αυτός είναι ο σκοπός ύπαρξης ενός ναυτικού. Όμως έχουμε αποδείξει τους τελευταίους έξι μήνες ότι αδυνατούμε να το πράξουμε. Το ναυτικό μας, για διάφορους λόγους, δεν είναι σε θέση να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ».
Το στρατηγικό αυτό αδιέξοδο φέρνει την Ουάσιγκτον αντιμέτωπη με μια συντριπτική πραγματικότητα. Εάν οι ΗΠΑ αποχωρήσουν από τον Περσικό Κόλπο αφήνοντας το Ιράν να ελέγχει τη ροή του παγκόσμιου πετρελαίου, η ήττα θα είναι αναμφισβήτητη. Οι συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης δεν θα περιοριστούν στο στρατιωτικό πεδίο, αλλά θα πυροδοτήσουν έναν παγκόσμιο νομισματικό επανακαθορισμό (monetary reset), με την οριστική απώλεια του καθεστώτος του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος.
«Το τέλος μιας αυτοκρατορίας είναι πάντα επώδυνο, και μπορεί να είναι εξαιρετικά επώδυνο για το έθνος που διοικεί την αυτοκρατορία», παρατηρεί ο Κάρλσον, εκφράζοντας τον φόβο ότι η αμερικανική ηγεσία ενδέχεται να επιλέξει την κλιμάκωση προς την παγκόσμια καταστροφή προκειμένου να αποφύγει την παραδοχή μιας αναπόφευκτης γεωπολιτικής υποχώρησης.
Το ιστορικό σταυροδρόμι: Αποκλιμάκωση ή πυρηνικό ολοκαύτωμα
Η αποτίμηση της διεθνούς συγκυρίας στα τέλη Αυγούστου του 2026 καταδεικνύει ότι η ανθρωπότητα έχει εισέλθει στην πιο επικίνδυνη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της. Η ταυτόχρονη διεξαγωγή δύο συγκρούσεων —στην Ανατολική Ευρώπη απέναντι στη Ρωσία και στη Μέση Ανατολή απέναντι στο Ιράν— αποδεικνύει ότι δεν υφίσταται κανένας συμβατικός στρατιωτικός τρόπος για να επιτευχθεί νίκη σε κανένα από τα δύο μέτωπα.
Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, οι διαθέσιμες επιλογές της Ουάσιγκτον περιορίζονται πλέον σε ένα απόλυτο δίλημμα: είτε μια συντεταγμένη, ρεαλιστική στρατηγική υποχώρηση που θα αναγνωρίζει τα όρια της αμερικανικής ισχύος στον πολυπολικό κόσμο, είτε μια ανεξέλεγκτη επιτάχυνση προς ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.
Η δραματική προειδοποίηση του Τάκερ Κάρλσον δεν διατυπώνεται με σκοπό τη διασπορά πανικού, αλλά ως μια ύστατη έκκληση για αφύπνιση της κοινής γνώμης απέναντι σε μια καταστροφή που πλησιάζει αθόρυβα πίσω από τον καπνό της συλλογικής άρνησης. Όταν οι μηχανισμοί λήψης αποφάσεων των υπερδυνάμεων αρχίζουν να αντιμετωπίζουν τον όλεθρο ως αποδεκτή παράπλευρη απώλεια και τα πυρηνικά όπλα ως τακτικά εργαλεία ισχύος, η μόνη ελπίδα αποτροπής παραμένει η άμεση συνειδητοποίηση των κινδύνων και η απαίτηση για επιστροφή στη διπλωματική λογική, πριν η ανθρωπότητα διαβεί οριστικά το σημείο χωρίς επιστροφή.
Σε παρέμβαση για τα όρια της τουριστικής ανάπτυξης, τη φέρουσα ικανότητα των δικτύων και το μέλλον της τοπικής αυτοδιοίκησης προχώρησε ο βουλευτής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Παύλος Πολάκης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Παρασκευά Περάκη και την εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα».
Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό διαρροής λυμάτων στην παραλία της Νέας Χώρας, ο κ. Πολάκης ζήτησε ευθέως την αλλαγή της δημοτικής αρχής Χανίων στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, υποστηρίζοντας ότι το υφιστάμενο μοντέλο έχει εξαντλήσει τις αντοχές των αστικών υποδομών.
Παράλληλα, περιέγραψε μια εναλλακτική πρόταση για τον νομό με θέσπιση ορίων επισκεψιμότητας σε ευαίσθητα οικοσυστήματα όπως ο Μπάλος και το Ελαφονήσι, ενώ εξαπέλυσε σφοδρά πυρά κατά των κυβερνητικών επιλογών για τη χωροθέτηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων και αιολικών πάρκων στην Κρήτη, κάνοντας λόγο για διάρρηξη του παραγωγικού και κοινωνικού συμβολαίου της Μεταπολίτευσης.
Η κρίση στη Νέα Χώρα, η φέρουσα ικανότητα και τα όρια των δικτύων
Αναφερόμενος στην πρόσφατη επίσκεψή του στη Νέα Χώρα, ο κ. Πολάκης συνέδεσε τη βλάβη του δικτύου αποχέτευσης με τη συνολική επιβάρυνση που δέχεται ο αστικός ιστός από τον υπερτουρισμό, απορρίπτοντας την εκδοχή ότι το πρόβλημα οφείλεται αποκλειστικά στην παλαιότητα των αγωγών.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Πριν από λίγο ήμουν στη Νέα Χώρα. Και πραγματικά, εκεί τώρα βλέπεις ότι το μοντέλο ανάπτυξης το οποίο πριμοδότησε η τωρινή δημοτική αρχή, νομίζω ότι έχει φτάσει στα όριά του. Δηλαδή, το σκάσιμο της αποχέτευσης δεν έγινε γενικώς και αορίστως επειδή ήταν παλιό το δίκτυο· έγινε γιατί υπερέβη το όριό του — οι αντοχές της πόλης, που λένε. Δηλαδή, εδώ πλέον αρχίζουμε και γινόμαστε λίγο… Ισπανία σαν Χανιά. Φτάνουμε τα όρια αντοχής της φέρουσας ικανότητας των υποδομών και των δικτύων της πόλης. Και εγώ το λέω πολύ ευθέως: δεν γουστάρω άλλη τέτοια ανάπτυξη για τα Χανιά!».
Το σχέδιο για τον νομό: Όρια σε Μπάλο-Ελαφονήσι και «φρένο» στα νέα ξενοδοχεία
Εξειδικεύοντας τις προτάσεις του για την επόμενη ημέρα στον Δήμο και στον νομό Χανίων, ο βουλευτής έθεσε ως πρώτη προτεραιότητα την αλλαγή διοίκησης στον Δήμο και τη χάραξη μιας διαφορετικής στρατηγικής που θα προστατεύει τα φυσικά τοπία από την υπερσυγκέντρωση επισκεπτών.
Περιγράφοντας τις παραμέτρους του σχεδίου, ο κ. Πολάκης σημείωσε:
«Πρώτον, στις εκλογές αλλάζουμε δημοτική αρχή. Δεύτερον, περιγράφουμε ένα μοντέλο ανάπτυξης για τον νομό, το οποίο θα είναι διαφορετικό. Δηλαδή δεν μπορεί —θα το πω πολύ χοντρά— δεν μπορεί ο Μπάλος και το Ελαφονήσι να σηκώνουν 5.000–6.000 τουρίστες κάθε μέρα. Δεν γίνεται. Θα βρομίσει η κατάσταση. Τέλος. Έτσι; Δεν γίνονται άλλα ξενοδοχεία στα Χανιά, δεν γίνεται. Περάσανε μια σειρά από ατομικές χαριστικές ρυθμίσεις το Μητσοτακέικο, η Ντόρα, ο Κυριάκος κ.λπ. για να χτιστούν ξενοδοχεία από το Μαράθι μέχρι παντού. Λοιπόν, αυτό ξεπερνάει τα όρια αντοχής της πόλης. Δεν γίνεται».
Η διάρρηξη του «κοινωνικού συμβολαίου της Μεταπολίτευσης», το Σχέδιο Πισσαρίδη και οι ΑΠΕ
Στο ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό σκέλος, ο Παύλος Πολάκης υποστήριξε ότι η κυβερνητική πολιτική προωθεί μια ριζική ανατροπή του παραγωγικού ιστού της Κρήτης, παραπέμποντας και στις προηγούμενες τοποθετήσεις του για την εκτός σχεδίου δόμηση, το κτηματολόγιο και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Επέκρινε τη συγκέντρωση μεγάλων επενδύσεων στην παράκτια ζώνη —αναφέροντας ενδεικτικά τη σχεδιαζόμενη επένδυση στον Άγιο Παύλο και την Τριόπετρα στο νότιο Ρέθυμνο— καθώς και την εγκατάσταση 2.000 MW αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων στα ορεινά.
Αναλύοντας τη μετατόπιση από το παραδοσιακό μοντέλο, ο βουλευτής υπογράμμισε:
«Αυτό είναι σπάσιμο του προηγούμενου κοινωνικού συμβολαίου της Μεταπολίτευσης. Το οποίο κοινωνικό συμβόλαιο της Μεταπολίτευσης δεν το υπηρέτησε μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά και προηγούμενες διακυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Ποιο ήταν το προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο; Ήταν σαφώς ξενοδοχειακή ανάπτυξη, αλλά ταυτόχρονα μεγάλη ανάπτυξη της μικρομεσαίας τουριστικής, ξενοδοχειακής και εστιατορικής επιχείρησης, η οποία διέχεε εισόδημα στην τοπική κοινωνία. Και ταυτόχρονα, μια ισχυρή πρωτογενής παραγωγή αγροτιάς και κτηνοτροφίας, η οποία παρήγαγε προϊόντα που ένα μεγάλο μέρος καταναλωνόταν εδώ τους καλοκαιρινούς μήνες της τουριστικής εισροής, αλλά είχαμε και εξαγωγική δραστηριότητα. Τώρα αυτό καταστρέφεται».
Κατά τον κ. Πολάκη, η εφαρμογή αυτής της κατεύθυνσης ταυτίζεται με το «σχέδιο Πισσαρίδη», μεταφέροντας τον πλούτο από τους χιλιάδες μικρομεσαίους σε λίγους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους με χαμηλά αμειβόμενο προσωπικό.
Παράλληλα, αντιπαρέβαλε τη σημερινή εικόνα με το μοντέλο ήπιας ανάπτυξης της ορεινής ενδοχώρας, υπενθυμίζοντας τη θητεία του ως δημάρχου Σφακίων την περίοδο 2010–2015:
«Στην ορεινή ενδοχώρα, όχι αυτή η ανάπτυξη που υπήρχε μέχρι τώρα και που έχει αναπτυχθεί σε πολλές περιοχές με τον ορεινό περιπατητικό τουρισμό, τα B&B, τα μονοπάτια, τα φαράγγια, τις διασχίσεις —όλα αυτά που έκανα εγώ σαν δήμαρχος και χαίρομαι γιατί είμαι ο πρώτος διδάξας σε αυτή την ιστορία ανάπτυξης σαν δήμαρχος Σφακίων το ’10-’15 και το έχουν πάρει πάρα πολλοί δήμαρχοι— αυτό το πράγμα τώρα δεν το θέλει. Απλά θέλει να γεμίσει τα βουνά μας με ανεμογεννήτριες των 180 και 205 μέτρων ύψους και φωτοβολταϊκά σε κάμπους, βουνά και λαγκάδια, και ξενοδοχεία στο περιγιάλι».
Το διακύβευμα στις επόμενες αυτοδιοικητικές και περιφερειακές κάλπες
Κλείνοντας τη συνέντευξή του, ο Παύλος Πολάκης προσδιόρισε το κεντρικό δίλημμα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης στην τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση, καλώντας τους πολίτες να επιλέξουν εκπροσώπους που θα υπερασπιστούν τη διάχυση του εισοδήματος και την προστασία του περιβάλλοντος:
«Λοιπόν, εδώ και στις επόμενες και δημοτικές και περιφερειακές εκλογές το επίδικο είναι αυτό: ποιος είναι με ποιον. Και πρέπει να βγάλουμε δημοτικές και περιφερειακές αρχές που να είναι με το δεύτερο μοντέλο ανάπτυξης, όχι με το μοντέλο του Μητσοτακέικου, το οποίο περιλαμβάνει και εξασφαλίζει εισόδημα σε λίγους και παράλληλα καταστρέφει όλο το ιστορικό, παραγωγικό και πολιτισμικό φορτίο του νησιού».
Σφοδρή δημόσια επίθεση κατά της ισπανικής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ (Pedro Sánchez) εξαπέλυσε ο Ντόναλντ Τραμπ, παρεμβαίνοντας δυναμικά στη διεθνή συζήτηση γύρω από την κλιμάκωση της μεταναστευτικής κρίσης στους ισπανικούς θύλακες της Βόρειας Αφρικής.
Μέσω ανάρτησής του στον προσωπικό του λογαριασμό, υποστήριξε ότι η Μαδρίτη αδυνατεί να ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο στη Θέουτα (Ceuta) και τη Μελίγια (Melilla), περιγράφοντας εκτεταμένο σκηνικό έντασης με μαζικές εισόδους χιλιάδων ατόμων και συγκρούσεις στο πεδίο.
Στο πλαίσιο αυτό, διατύπωσε την πρόταση προς την ισπανική ηγεσία να παραχωρήσει την κυριαρχία των δύο πόλεων στο Μαρόκο, υποστηρίζοντας ότι η διατήρησή τους δημιουργεί ευάλωτα σύνορα στην Αφρική και καλώντας τη χώρα να περιοριστεί στην προστασία των συνόρων της ευρωπαϊκής ηπειρωτικής επικράτειας.
Η κριτική στον Πέδρο Σάντσεθ και η καταγραφή των επεισοδίων στους θύλακες
Στην τοποθέτησή του, ο κ. Τραμπ άσκησε οξεία κριτική στους χειρισμούς του Ισπανού πρωθυπουργού, συνδέοντας την κατάσταση στη Θέουτα και τη Μελίγια με τη συνολική διαχείριση της ασφάλειας και των μεταναστευτικών ροών.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Η Ισπανία είναι ένα απόλυτο χάλι. Ο αδύναμος Σοσιαλιστής Πέδρο Σάντσεθ (Pedro Sanchez) δεν μπορεί καν να ελέγξει τη Θέουτα (Ceuta) και τη Μελίγια (Melilla), δύο μικροσκοπικές πόλεις που βρίσκονται στο Μαρόκο και τις οποίες η Ισπανία δεν έχει καμία δουλειά να κατέχει. 70.000+ άνθρωποι μπήκαν κατευθείαν μέσα. Χάος. Καταυλισμοί στις παραλίες. Ντόπιοι να πολεμούν με την αστυνομία. Στρατιώτες να δέχονται πέτρες. ΘΛΙΒΕΡΟ!».
Η πρόταση παραχώρησης στο Μαρόκο και η αμφισβήτηση των αφρικανικών συνόρων
Συνεχίζοντας το σκεπτικό του, υποστήριξε ότι η Ισπανία οφείλει να εγκαταλείψει την παρουσία της στη βορειοαφρικανική ακτή, αμφισβητώντας τη δυνατότητα της χώρας να διατηρήσει τον έλεγχο των συγκεκριμένων εδαφών:
«Ορίστε μια σκέψη, Πέδρο: ΔΩΣΕ ΤΗ ΘΕΟΥΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΛΙΓΙΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΜΑΡΟΚΟ. Δεν είναι ισπανικές. Είναι μαροκινές. Πάντα ήταν. Σταμάτα να προσποιείσαι ότι έχεις μια αυτοκρατορία όταν δεν μπορείς καν να προστατεύσεις 18 τετραγωνικά χιλιόμετρα».
Παράλληλα, υποστήριξε ότι η διατήρηση των θυλάκων καθιστά τα ισπανικά σύνορα ευάλωτα σε μονομερείς κινήσεις από την πλευρά του Ραμπάτ:
«Τότε η Ισπανία θα είχε επιτέλους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σύνορα στην ηπειρωτική χώρα τα οποία μπορεί πράγματι να υπερασπιστεί. Αυτή τη στιγμή έχουν ψεύτικα σύνορα στην Αφρική που το Μαρόκο μπορεί να ανοίξει όποτε θέλει. Αυτό δεν είναι χώρα. Αυτό είναι ένα αστείο».
Η αντιπαραβολή με τα αμερικανικά σύνορα και το σύνθημα «Make Spain Great Again»
Στο καταληκτικό μέρος της ανάρτησής του, ο Ντόναλντ Τραμπ προχώρησε σε άμεση σύγκριση με το μοντέλο φύλαξης των συνόρων στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τη δική του διακυβέρνηση, καλώντας τη Μαδρίτη να υιοθετήσει ανάλογη στρατηγική αποτροπής:
«Η Αμερική υπό τη δική μου ηγεσία έχει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σύνορα και τα προστατεύουμε. Η Ισπανία θα έπρεπε να κάνει το ίδιο. Δώστε πίσω τους θύλακες, σταματήστε την εισβολή και αρχίστε να συμπεριφέρεστε ξανά σαν ένα σοβαρό έθνος».
Κλείνοντας την παρέμβασή του, προσάρμοσε το γνωστό πολιτικό του σύνθημα στα δεδομένα της Ισπανίας, γράφοντας:
«ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΞΑΝΑ (MAKE SPAIN GREAT AGAIN) ξεκινήστε δίνοντας στο Μαρόκο αυτό που του ανήκει. Πολύ απλό».
Ένας μύθος που έχει ευρύτατη διάδοση είναι ότι η κόρη του Αραφάτ έχει καρπωθεί παρανόμως 8 δισσεκατομμύρια δολάρια. Ο συγκεκριμένος μύθος δεν είναι τυχαίος. Εκφράστηκε μέσα από από επίσημη ανάρτηση του Υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ, κατηγορώντας την ότι παρά τον αμύθητο πλούτο της διατηρεί παράλληλα το καθεστώς της «πρόσφυγα» με δικαίωμα χρηματοδότησης από την UNRWA.
Ωστόσο, η διασταύρωση των στοιχείων με εκτεταμένες διεθνείς δημοσιογραφικές έρευνες, οικονομικούς ελέγχους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και στοιχεία της Παλαιστινιακής Αρχής αποτυπώνει μια σαφώς πιο σύνθετη πραγματικότητα: ενώ τα αδιαφανή ταμεία του Αραφάτ κυμαίνονταν ιστορικά από μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια έως περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια, ο ισχυρισμός περί 8 δισεκατομμυρίων δεν τεκμηριώνεται από καμία επίσημη πηγή, ενώ το καθεστώς δικαιούχου της UNRWA προκύπτει αποκλειστικά από τον γενικό διοικητικό ορισμό της υπηρεσίας περί απογόνων, χωρίς να υπάρχει ένδειξη ότι η ίδια έλαβε ποτέ οικονομική ενίσχυση.
Οι ισχυρισμοί του ισραηλινού ΥΠΕΞ και η στόχευση κατά της UNRWA
Η δημόσια συζήτηση αναζωπυρώθηκε μετά από παρέμβαση του Υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ πριν ένα περίπου χρονο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου εξαπολύθηκε σφοδρή κριτική τόσο κατά της οικογένειας Αραφάτ όσο και κατά της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή (UNRWA).
Στη σχετική ανάρτηση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών αναφέρεται:
«Δισεκατομμυριούχος, ιδιοκτήτρια ακινήτων και επιλέξιμη για κονδύλια της UNRWA: Η Ζάχουα Αραφάτ, κόρη του Γιασέρ Αραφάτ, έχει περιουσία 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων, χάρη στην “παλαιστινιακή βοήθεια” που κληρονόμησε από τον πατέρα της. Κατέχει προνομιακά ακίνητα σε όλο το Λονδίνο, ζει στο Παρίσι, κι όμως, σύμφωνα με τα πρότυπα της UNRWA, θεωρείται πρόσφυγας και επιλέξιμη να λαμβάνει κονδύλια. Έτσι λειτουργεί η UNRWA».
Η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται στην ευρύτερη αμφισβήτηση των κριτηρίων και του τρόπου λειτουργίας της υπηρεσίας του ΟΗΕ, προβάλλοντας την περίπτωση της κληρονόμου του Παλαιστίνιου ηγέτη ως παράδειγμα στρέβλωσης του πλαισίου χορήγησης ανθρωπιστικής βοήθειας.
Η διαδρομή του χρήματος: Οι εκτιμήσεις από τα 550 εκατομμύρια στο 1 δισ. δολάρια
Το ζήτημα της προσωπικής και οργανωτικής περιουσίας του Γιασέρ Αραφάτ υπήρξε διαχρονικά ένα από τα πλέον αδιαφανή κεφάλαια της παλαιστινιακής ηγεσίας, όπως κατέγραψε σε αναλυτική έρευνά του ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Πάλιστερ (David Pallister).
Από τον μυστικό γάμο του Αραφάτ το 1990 με τη Σούχα Ταουίλ (Suha Tawil) —κόρη πλούσιου τραπεζίτη, καθολική και κατά 34 χρόνια νεότερή του— μέχρι την πολυτελή διαβίωσή της στο Παρίσι από το 1995, οι καταγγελίες για κακοδιαχείριση συνόδευαν την «παλαιά φρουρά» της PLO.
Λίγο πριν από τον θάνατο του ηγέτη το 2004, η άρνηση της συζύγου του να επιτρέψει επισκέψεις κορυφαίων Παλαιστινίων αξιωματούχων στο νοσοκομείο είχε ερμηνευθεί ως προσπάθεια ελέγχου των οικονομικών μυστικών.
Οι εκτιμήσεις για το πραγματικό μέγεθος της περιουσίας του Αραφάτ εμφάνιζαν πάντοτε τεράστιες αποκλίσεις:
Το αμερικανικό περιοδικό Forbes είχε εκτιμήσει την περιουσία του σε περισσότερα από 550 εκατομμύρια δολάρια. Ο Αζμί Σουαϊμπί, μέλος του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου, δήλωνε τότε στο περιοδικό: «Φοβόμαστε ότι αν συμβεί κάτι στον Αραφάτ, δεν θα ξέρουμε πού βρίσκονται όλα τα χρήματα».
Η Παλαιστίνια συγγραφέας Μόνα Μπάουενς (Mona Bauwens), μιλώντας όμως στον Guardian, εξέφρασε την άποψη: «Μπορεί να μην είχε ούτε ένα σεντ. Χρησιμοποιούσε τα χρήματα ως εργαλείο εξουσίας· δεν επιδιδόταν σε προσωπικές απολαύσεις».
Σύμφωνα όμως με τον Τζαουίντ αλ-Γκουσέιν (Jaweed al-Ghussein), ταμία της PLO επί 12 χρόνια έως το 1996 και επικεφαλής του Εθνικού Παλαιστινιακού Ταμείου, ο Αραφάτ υπέγραφε κάθε μήνα εντολή προς την Arab Bank στη Ζυρίχη για την αποδέσμευση 10,25 εκατομμυρίων δολαρίων σε λογαριασμούς υπό τον έλεγχο του Αραφάτ.
Τα ποσά αυτά προέρχονταν κυρίως από δωρεές αραβικών κρατών, οι οποίες έφταναν τα 250 εκατομμύρια δολάρια ετησίως από το 1979 έως το 1990, όταν ο Αραφάτ υποστήριξε την εισβολή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ — κίνηση για την οποία, κατά τον αλ-Γκουσέιν, ο Σαντάμ του κατέβαλε 150 εκατομμύρια δολάρια. Μεγάλο μέρος των κεφαλαίων της PLO φέρεται να χάθηκε σε επενδύσεις υψηλού ρίσκου, κυρίως στην Αφρική.
Οι έρευνες του ΔΝΤ, το Ταμείο Επενδύσεων και η διάψευση των 8 δισεκατομμυρίων
Σημαντικό φως στα οικονομικά της Παλαιστινιακής Αρχής μετά τις συμφωνίες του Όσλο (1993) έριξαν οι μεταρρυθμίσεις του υπουργού Οικονομικών Σαλάμ Φαγιάντ (Salam Fayyad) και οι εκθέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Στον προϋπολογισμό του 2003, από τα 74 εκατομμύρια δολάρια που διατέθηκαν στο γραφείο του προέδρου, τα 34 εκατομμύρια αφορούσαν «μεταβιβάσεις». Έκθεση του ΔΝΤ σημείωνε ότι μέρος αυτών κατευθυνόταν σε άπορους και οργανώσεις, προσθέτοντας ωστόσο:
«Άλλοι δικαιούχοι και οργανώσεις αποτελούν μέρος πολιτικά ευνοημένων δικτύων που δεν θα έπρεπε να λαμβάνουν τέτοιες επιχορηγήσεις υπό κανένα κριτήριο».
Οικονομικός έλεγχος τον Ιανουάριο του 2003 αποτίμησε τα περιουσιακά στοιχεία του ταμείου —που περιλάμβαναν 67 εμπορικές επιχειρήσεις— στα 633 εκατομμύρια δολάρια.
Σύμφωνα με νεότερες δημοσιογραφικές έρευνες (όπως του Salon και του Le Décryptage), κατά τον θάνατο του Αραφάτ το 2004, τα επισήμως εντοπισμένα περιουσιακά στοιχεία ανέρχονταν σε περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ, ενώ οι ανώτατες εκτιμήσεις έφταναν λίγο πάνω από το 1 δισεκατομμύριο ευρώ — συνυπολογίζοντας τα 900 εκατομμύρια των μη ιχνηλατημένων ροών, χωρίς ωστόσο να υπάρχει βεβαιότητα ότι αυτά κατέληξαν σε προσωπικούς λογαριασμούς. Ως εκ τούτου, το ποσό των 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων που επικαλείται η ισραηλινή πλευρά δεν εδράζεται σε κανένα απολύτως τεκμηριωμένο στοιχείο.
Το καθεστώς της UNRWA: Η διοικητική ιδιότητα και τα πραγματικά δεδομένα
Αναφορικά με το καθεστώς της Ζάχουα Αραφάτ απέναντι στην UNRWA, η διάσταση ανάμεσα στην τυπική ιδιότητα και την πραγματική καταβολή βοηθημάτων είναι σαφής.
Η UNRWA εφαρμόζει έναν ευρύ ορισμό για τον «Παλαιστίνιο πρόσφυγα», ο οποίος περιλαμβάνει τόσο τα άτομα που εκτοπίστηκαν κατά τη σύγκρουση του 1948 όσο και όλους τους απογόνους τους.
Υπό αυτή την αυστηρά διοικητική έννοια, η κόρη του Γιασέρ Αραφάτ φέρει τυπικά την ιδιότητα του πρόσφυγα στα μητρώα της υπηρεσίας.
Ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι διεθνείς έρευνες, καμία αξιόπιστη πηγή ή στοιχείο δεν επιβεβαιώνει ότι η Ζάχουα Αραφάτ υπήρξε ποτέ αποδέκτης άμεσων οικονομικών καταβολών, επιδομάτων ή υλικής βοήθειας από τον οργανισμό.
Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς, λέει μία σοφή παροιμία του λαού μας, αλλά ο ελληνικής καταγωγής Μίλο Γιαννόπουλος, εκεί στην Αγγλία που μεγάλωσε μάλλον δεν την είχε ακούσει…
Υπό κράτηση σε εγκατάσταση της ICE στη Λουϊζιάνα των ΗΠΑ, βρίσκεται ο ακροδεξιός πολιτικός σχολιαστής και ένθερμος υποστηρικτής των απελάσεων, Μάιλο Γιαννόπουλος, ενώ είναι αντιμέτωπος με εντολή απέλασης.
Ο Γιαννόπουλος βρέθηκε στη Νέα Ορλεάνη το απόγευμα της Παρασκευής (28/8), πιθανώς για να παρακολουθήσει συναυλία του γνωστού ράπερ και -ανά περιόδους- συνεργάτη του, Κάνιε Γουέστ.
Σύμφωνα με ανακοίνωση της αμερικανικής Υπηρεσίας, ο Γιαννόπουλος, ο οποίος διαμένει στην Νέα Υόρκη από το 2019, κρατείται στην Αλεξάνδρεια της Λουιζιάνα, η οποία αποτελεί σημαντικό κέντρο επιχειρήσεων της ICE για τις διαδικασίες απέλασης, ενώ το New York Times αναφέρει ότι ο πρώην αρχισυντάκτης της αμερικανικής ακροδεξιάς ιστοσελίδας Breitbart News συνελήφθη ενώ βρισκόταν στο αεροδρόμιο, χωρίς να έχουν γίνει αρχικά γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες για τις συνθήκες της κράτησής του.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ο Γιαννόπουλος έλαβε οριστική εντολή απέλασης στις 22 Ιουλίου, αφότου δεν εμφανίστηκε στην ακρόασή του για το θέμα της μετανάστευσης. «Θα παραμείνει υπό κράτηση από την ICE εν αναμονή της απέλασής του», αναφέρει η Υπηρεσία.
Ο Γιαννόπουλος, γνωστός για την άκρως ρατσιστική ρητορική του, έχει εκφράσει επανειλημμένα την υποστήριξή του στον τρόπο λειτουργείας της ICE. Τον Ιούνιο του 2025 είχε γράψει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι η Καλιφόρνια χρειάζεται σημεία ελέγχου της ICE «στις εισόδους των σούπερ μάρκετ, στα πρατήρια καυσίμων, στα εμπορικά κέντρα, στις διασταυρώσεις και στα κυβερνητικά κτίρια», ζητώντας μάλιστα άμεση απέλαση όσων δεν μπορούσαν να αποδείξουν ότι βρίσκονται νόμιμα στις ΗΠΑ.
Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του 2025, ο Γιαννόπουλος είχε ζητήσει «πλήρη νομική ασυλία» για τους πράκτορες της ICE, αναφορικά με περιστατικά βίας κατά πολιτών και μεταναστών, εφόσον βρίσκονται εν ώρα υπηρεσίας.
Σε άλλη ανάρτησή του, τον Ιούνιο του 2025, είχε υποστηρίξει ότι η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει στην απέλαση «εκατομμυρίων και εκατομμυρίων» ανθρώπων, χαρακτηρίζοντας το ζήτημα αυτό σημαντικότερο από οποιαδήποτε άλλη πολιτική προτεραιότητα.
O Γιαννόπουλος είχε εργαστεί ανά περιόδους ως επικεφαλής προσωπικού και ως πολιτικός συνεργάτης του Κάνιε Γουέστ, πλέον γνωστός ως Ye. Ο Γιαννόπουλος και ο Γουέστ είχαν έρθει σε ρήξη τον Μάιο του 2024, όταν ο διάσημος ράπερ ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να δημιουργήσει στούντιο παραγωγής πορνογραφικού περιεχομένου υπό το εμπορικό σήμα Yeezy, κίνηση που βρήκε αντίθετο τον Γιαννόπουλος.
Πάντως, την σύλληψη του Γιαννόπουλος χαιρέτησε η φιλοτραμπική αυτοαποκαλούμενη δημοσιογράφος Λόρα Λούμερ, με την οποία βρίσκονται σε διαμάχη.
Η Λούμερ έγραψε στην πλατφόρμα X ότι είχε καταγγείλει στο παρελθόν τον Βρετανό αυτοαποκαλούμενο «προβοκάτορα» στην ICE.
«Οπαράνομος αλλοδαπός Μάιλο Γιαννόπουλος συνελήφθη από την ICE. Ήμουν η πρωτη που ανέφερε το γεγονός ότι ο Μάιλο βρισκόταν παράνομα στις ΗΠΑ, όπου υποκίνησε βία κατά του Προέδρου Τραμπ και εργάστηκε για την προδότρια Μάρτζορι Γκριν», έγραψε η Λούμερ σε ανάρτηση, συμπληρώνοντας πως «σήμερα είναι μια σπουδαία μέρα για την Αμερική».
Ο Μίλων Γιαννόπουλος (αγγλικά Milo Yiannopoulos), γεννημένος ως Μαϊλο Χάνραχαν (αγγλικά Milo Hanrahan, 18 Οκτωβρίου 1984) είναι Ελληνοβρετανός πολιτικός, σχολιαστής και συγγραφέας. Γράφει επίσης με το ψευδώνυμο Milo Andreas Wagner
Ποιος είναι ο Μάιλο Γιαννόπουλος (Milo Yiannopoulos);
Γεννημένος στην Αγγλία από Βρετανούς και Έλληνες γονείς, ο Γιαννόπουλος πήγε στις ΗΠΑ, όπου έχτισε μια καριέρα ως συντηρητικός προβοκάτορας (firebrand) που επεδίωκε την αντιπαράθεση μέσα από τα κείμενά του για τον ακροδεξιό ιστότοπο Breitbart News, τις ομιλίες και τη διαδικτυακή του παρουσία.
Ήταν ανοιχτός υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεδρικής του εκστρατείας το 2016 και απέκτησε θαυμαστές που εκτίμησαν την πλήρη εγκατάλειψη της πολιτικής ορθότητας.
Πολλές από τις απόψεις του προκάλεσαν την οργή πολλών που υποστήριζαν ότι η ρατσιστική και γεμάτη μίσος γλώσσα αποτελούσε προσπάθεια υποδαύλισης εντάσεων στις πανεπιστημιουπόλεις και δεν θα έπρεπε να της δίνεται βήμα από κολέγια και πανεπιστήμια. Έχει εξισώσει τον φεμινισμό με καρκίνο, έχει δηλώσει ότι η Αμερική «έχει πρόβλημα με τους μουσουλμάνους», έχει υποτιμήσει τα τρανς (transgender) άτομα και ξεκίνησε μια υποτροφία αποκλειστικά για νεαρούς, λευκούς άνδρες. Έχει αγκαλιάσει την κατακραυγή που συχνά ξεσπά από τα σχόλιά του, αυτοανακηρυσσόμενος, σύμφωνα με αναφορές, ως ο «πιο υπέροχος υπερκακός στο διαδίκτυο» («most fabulous supervillain on the internet»).
Ενώ προηγουμένως δήλωνε ότι ήταν γκέι –και πρόβαλλε τη σεξουαλικότητά του ως σημαντικό μέρος της προκλητικής του ταυτότητας (gadfly brand)– πρόσφατα δήλωσε ότι δεν αυτοπροσδιορίζεται πλέον ως τέτοιος.
Γιατί τέθηκε υπό κράτηση;
Ο Γιαννόπουλος εισήλθε στις ΗΠΑ νόμιμα στις 14 Μαΐου 2019, αλλά «επέλεξε να παρατείνει την παραμονή του κατά παράβαση των νόμων του έθνους μας», ανέφερε το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) σε δήλωση με την οποία ανακοίνωσε τη σύλληψή του στο X.
Δικαστής εξέδωσε τελεσίδικη εντολή απομάκρυνσης/απέλασης για τον Γιαννόπουλο στις 22 Ιουλίου, αφού εκείνος δεν εμφανίστηκε σε ακρόαση για μεταναστευτικά ζητήματα, δήλωσε η υπηρεσία.
Ο Γιαννόπουλος συνελήφθη από την ICE την Πέμπτη στο Διεθνές Αεροδρόμιο Louis Armstrong της Νέας Ορλεάνης στο Κένερ (Kenner) της Λουιζιάνα. Το DHS δήλωσε ότι θα παραμείνει υπό ομοσπονδιακή κράτηση εν αναμονή της απομάκρυνσής του.
Μια influencer ισχυρίζεται ότι ο οίκος ευγηρίας της εξέδωσε προειδοποίηση και απείλησε να την πετάξει έξω εξαιτίας των πάρτι που διοργανώνει.
Η Λίλιαν Ντρόνιακ (Lillian Droniak), γνωστή με αγάπη στα εκατομμύρια των ακολούθων της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως Grandma Droniak, διατύπωσε τον ισχυρισμό σε ένα viral βίντεο που κοινοποιήθηκε στο TikTok και στο Instagram στις 11 Ιουνίου. Στο βίντεο, γυρισμένο στο συνηθισμένο της καθιστό στυλ, η 96χρονη influencer ισχυρίστηκε ότι ο οίκος ευγηρίας της τής έδωσε μια «επίσημη προειδοποίηση» επειδή διοργανώνει πάρτι που παραβιάζουν τους κανόνες της κοινότητας.
«Με πετάνε έξω από το γηροκομείο. Μόλις έλαβα αυτό το γράμμα. Λέει ότι σε πετάμε έξω αν δεν σταματήσεις τα πάρτι», ξεκίνησε η ενενηντάχρονη στο βίντεο πριν δείξει το περιεχόμενο της επιστολής στην κάμερα.
Στην επιστολή και «επίσημη προειδοποίηση», ένας υπάλληλος από τον οίκο ευγηρίας έγραψε στην Ντρόνιακ: «Επικοινωνούμε μαζί σας επειδή έχουν υπάρξει πολλά παράπονα για θόρυβο σχετικά με το δωμάτιό σας. Τα πάρτι δεν επιτρέπονται και δεν μπορείτε να σερβίρετε αλκοόλ σε άλλους ενοίκους. Αυτό αποτελεί ζήτημα ασφάλειας».
«Ενώ ενθαρρύνουμε τους ενοίκους να κοινωνικοποιούνται και να απολαμβάνουν τις κοινοτικές δραστηριότητες, δεν μπορούμε να έχουμε ξέφρενα πάρτι. Στο υλικό από τις κάμερες ασφαλείας φαίνεται ότι άνθρωποι έφευγαν από το δωμάτιό σας στη 1 π.μ. την περασμένη Τρίτη», πρόσθετε η επιστολή.
«Η συνέχιση τέτοιων περιστατικών μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμούς στους επισκέπτες και στα προνόμια των κοινόχρηστων χώρων, και θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω επανεξέταση του καθεστώτος διαμονής σας εντός της κοινότητας», συνέχιζε η επιστολή. «Ζητούμε ευγενικά τη συνεργασία σας για να διασφαλιστεί ότι οι μελλοντικές συγκεντρώσεις θα παραμείνουν σεβαστές ως προς τους κανόνες της κοινότητας και τις ώρες κοινής ησυχίας. Όχι άλλα πάρτι παρακαλώ».
Απαντώντας στην προειδοποίηση στο viral βίντεό της, η Ντρόνιακ φάνηκε ανεπηρέαστη και πρόθυμη να συνεχίσει τα υποτιθέμενα καμώματά της στα πάρτι ως συνήθως. Ανέφερε επίσης το κόστος της διαμονής στον οίκο ως λόγο για τον οποίο θα συνεχίσει να αψηφά τους υποτιθέμενους κανόνες κατά των πάρτι.
«Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Πληρώνω 12.000 δολάρια τον μήνα για να ζω εδώ», είπε στο βίντεο. «Μπορώ να κάνω πάρτι αν θέλω».
«Οι φίλες μου έρχονται απόψε. Θα πιούμε και θα κουτσομπολέψουμε», πρόσθεσε η Ντρόνιακ πριν διευκρινίσει: «Δεν είναι πάρτι, αλλά γινόμαστε θορυβώδεις».
Συνέχισε: «Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Μου αρέσει να παρτάρω. Δεν μπορείτε να με σταματήσετε».
Η Ντρόνιακ επέμεινε επίσης στη θέση της σε ένα βίντεο που κοινοποιήθηκε την επόμενη ημέρα, στις 12 Ιουνίου. «Χανγκόβερ από το χθεσινοβραδινό πάρτι», έγραψε σε κείμενο πάνω από ένα κλιπ όπου κοιτάζει στον καθρέφτη, με ένα ποτήρι μαρτίνι να φαίνεται πάνω στην τουαλέτα/συρταριέρα της.
«Το γηροκομείο μου δεν μπορεί να με σταματήσει από το να παρτάρω στο τελευταίο κεφάλαιο της ζωής xoxo», συνέχισε στη λεζάντα.
Η Ντρόνιακ δεν έχει αποκαλύψει ποτέ το όνομα του οίκου ευγηρίας της, φαινομενικά για λόγους ασφαλείας.
Ένας εκπρόσωπος της influencer δήλωσε στο PEOPLE ότι αυτό «πράγματι συνέβη» και ότι το θέμα έκτοτε «έχει επιλυθεί με το γηροκομείο της». Ο οίκος «της επιτρέπει να εξακολουθεί να έχει κόσμο στο δωμάτιό της μέχρι αργά», απλώς «δεν μπορεί να προσφέρει αλκοολούχα ποτά», σύμφωνα με τον εκπρόσωπο.
Στην πανελλαδική ένστολη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των Ομοσπονδιών των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων, η οποία έχει προγραμματιστεί για την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2026, στις 18:00, στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης ενόψει της 90ής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ), θα συμμετάσχει το Διοικητικό Συμβούλιο και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Χανίων.
Μέσω επίσημης ανακοίνωσής της, η τοπική Ένωση —μέλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (Π.Ο.ΑΣ.Υ.)— θέτει στο επίκεντρο τα οξυμένα οικονομικά και ασφαλιστικά προβλήματα του κλάδου, απαντά στις δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας σχετικά με το ύψος των αποδοχών στα σώματα ασφαλείας και προειδοποιεί το Μέγαρο Μαξίμου ότι οι ένστολοι και οι οικογένειές τους «δεν είναι δεδομένοι» και θα αξιολογήσουν αυστηρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες.
Οι πέντε κεντρικοί άξονες διεκδικήσεων ενόψει της 90ής ΔΕΘ
Στο διεκδικητικό πλαίσιο που προτάσσει ο συνδικαλιστικός φορέας των Χανίων μέσω της Ομοσπονδίας περιλαμβάνεται μια δέσμη συγκεκριμένων αιτημάτων, τα οποία χαρακτηρίζονται ως βασικά και αδιαπραγμάτευτα για τη διασφάλιση της επαγγελματικής αξιοπρέπειας του προσωπικού:
Συνταξιοδοτικό καθεστώς: Εξασφάλιση του ίδιου νομοθετικού πλαισίου συνταξιοδότησης και για τους αστυνομικούς που προσλήφθηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου 2011.
Μάχιμη υπηρεσία: Επέκταση του υπολογισμού της μάχιμης πενταετίας σε επταετία.
Αποζημίωση πενθημέρου: Αύξηση της ειδικής αποζημίωσης πενθήμερης εργασίας από τα 46 ευρώ στα 70 ευρώ.
Επαναφορά αποδοχών: Πλήρης επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού.
Μνημονιακές κρατήσεις: Οριστική κατάργηση της μνημονιακής εισφοράς αλληλεγγύης υπέρ ανέργων.
Η αντιπαράθεση για τους μισθούς των 1.000 ευρώ, η τάση φυγής και οι δεύτερες δουλειές
Στην ανακοίνωσή της, η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Χανίων καλεί τον Πρωθυπουργό να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις από το βήμα της ΔΕΘ, στηλιτεύοντας παράλληλα πρόσφατες τοποθετήσεις κυβερνητικών στελεχών για το εισόδημα των αστυνομικών.
Εστιάζοντας συγκεκριμένα σε δημόσια τοποθέτηση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη στις 27 Ιουλίου, κατά την οποία ανέφερε ότι «αυτοί είναι οι μισθοί στην Ελλάδα» σε ερώτηση για το αν είναι λογικό ένας ένστολος να ρισκάρει τη ζωή του για 1.000 ευρώ, η Ένωση σημειώνει:
«Επ’ αυτών των δηλώσεων ανταπαντάμε ότι αν επιθυμεί ο Υπουργός ή οποιοδήποτε άλλο κυβερνητικό στέλεχος δυνάμεθα να “ανταλλάξουμε” τους μισθούς μας…»
Παράλληλα, οι συνδικαλιστές αναδεικνύουν τα σημάδια κρίσης στις τάξεις του σώματος, συνδέοντας την καθυστέρηση στην ικανοποίηση των ασφαλιστικών αιτημάτων με την επιθυμία αποχώρησης από την ενεργό υπηρεσία, αλλά και τη χαμηλή ελκυστικότητα του επαγγέλματος στους νέους, όπως αποτυπώθηκε στη διαμόρφωση της βάσης εισαγωγής στη Σχολή Αστυφυλάκων στα 11.470 μόρια.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται επίσης στο γεγονός ότι οι αυξήσεις που δόθηκαν κατά το προηγούμενο διάστημα χαρακτηρίζονται «επικοινωνιακές», καθώς αφορούσαν κυρίως ανώτερα βαθμολογικά κλιμάκια και όχι τη βάση του προσωπικού που δοκιμάζεται από την ακρίβεια και τον πληθωρισμό.
Στο κείμενο υπογραμμίζεται η ανάγκη πολλών αστυνομικών να καταφεύγουν σε παράλληλη εργασία για να επιβιώσουν:
«Οι περισσότεροι συνάδελφοί μας αναγκάζονται να ασκήσουν δεύτερο και τρίτο επάγγελμα, το οποίο είναι μεν παράνομο πλην όμως είναι ηθικό… Άραγε ξεχάσαμε τον συνάδελφό μας που βρήκε τραγικό θάνατο σε οικοδομή στον Πειραιά όταν καταπλακώθηκε από μπάζα στην προσπάθειά του να συμπληρώσει το οικογενειακό του εισόδημα;»
Το μήνυμα προς την κυβέρνηση: «Δεν ζητάμε προνόμια, αλλά αξιοπρέπεια»
Εκπροσωπώντας τους αστυνομικούς του νομού Χανίων στο πλαίσιο της συλλογικής δράσης της ΠΟΑΣΥ υπό τον Πρόεδρο Χρήστο Μαυραγάνη, η Ένωση καθιστά σαφές ότι η παρουσία της στη Θεσσαλονίκη στοχεύει στην αποκατάσταση της εργασιακής ισονομίας.
Όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά:
«Η Ένωσή μας, διαμέσου της Ομοσπονδίας μας και του Προέδρου κ. Χρήστου Μαυραγάνη, δεν ζητάει προνόμια ενόψει των δηλώσεων του κ. Πρωθυπουργού στα πλαίσια της 90ής Δ.Ε.Θ. Ζητάει έμπρακτη αναγνώριση της προσφοράς μας, ουσιαστική ενίσχυση του εισοδήματός μας, δίκαιη αντιμετώπιση, βελτίωση των εργασιακών συνθηκών και ρυθμίσεις που θα αποκαθιστούν την αίσθηση δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας στο προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας. Οι Έλληνες αστυνομικοί και οι οικογένειές τους δεν είναι “δεδομένοι”. Θα αξιολογήσουν τις αποφάσεις της Κυβέρνησης, τις δεσμεύσεις και κυρίως τα αποτελέσματα. Θα κρίνουν ποιοι αναγνωρίζουν έμπρακτα την προσφορά τους και ποιοι αποστέλλουν sms ζητώντας από αυτούς περισσότερες θυσίες. Οι Έλληνες αστυνομικοί και οι οικογένειές τους θα είναι παρόντες, θα παρακολουθούν, θα αξιολογούν και όταν έρθει η κρίσιμη ώρα θα αποφασίσουν και θα πράξουν αναλόγως…»
Τραγωδία το απόγευμα της Παρασκευής (28/8), στο χωριό Σκεπαστή του Δήμου Μυλοποτάμου. Ενας 73χρονος Βρετανός, μόνιμος κάτοικος του χωριού, εντοπίστηκε από συγχωριανό του, νεκρός.
Ο άτυχος άνδρας βρέθηκε στο μπαλκόνι του σπιτιού του, πεσμένος μπρούμητα, και σε προχωρημένη σήψη.
Ο θάνατος του άνδρα, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις οφείλεται σε παθολογικά αίτια, ωστόσο φως στα ακριβή αίτια θανάτου θα ρίξει η νεκροψία – νεκροτομή.
:max_bytes(150000):strip_icc():focal(665x0:667x2):format(webp)/grandma-droniak-062826-2fbdc305a3c8493383bb52f71b4795cd.jpg)
