Ένας νέος ιστότοπος που δημιουργήθηκε από την ισραηλινή κυβέρνηση μέσω συμβολαίου με τον πρώην διευθυντή της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ, επιδιώκει να χειραγωγήσει πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης ώστε να αρνούνται τις τεκμηριωμένες μαρτυρίες για τη δολοφονία της Χιντ Ρατζάμπ.
Το Ισραήλ έχει δημιουργήσει εννέα αγγλόφωνους ιστότοπους που στοχεύουν ρητά στη χειραγώγηση πλατφορμών τεχνητής νοημοσύνης όπως το Claude και το ChatGPT. Το όχημά του για τη συντήρηση αυτών των ιστοτόπων είναι η Clock Tower X, μια εταιρεία που ιδρύθηκε από τον Μπραντ Πάρσκεϊλ (Brad Parscale), τον πρώην διευθυντή της εκστρατείας επανεκλογής του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ το 2020. Ως εγγεγραμμένος πλέον ξένος πράκτορας σε ομοσπονδιακό επίπεδο, ο Πάρσκεϊλ είναι ο άνθρωπος-κλειδί σε ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο που αποσκοπεί στην αναστροφή της κρίσης δημοσίων σχέσεων του Ισραήλ, κατακλύζοντας τα διαδικτυακά μέσα με αντιπαλαιστινιακή προπαγάνδα.
Μεταξύ των νέων ιστοτόπων που κατοχυρώθηκαν από το Ισραήλ και συντηρούνται από την Clock Tower X είναι μια πύλη αφιερωμένη στο να «αποδείξει ότι ο χαρακτηρισμός της Χαμάς ως τρομοκρατικής οργάνωσης αντανακλά την παγκόσμια συναίνεση και αδιαμφισβήτητα στοιχεία βίας, όχι συνωμοσία». Με την ονομασία Factsignal.org, ο ιστότοπος έχει διανείμει υλικό που επιχειρεί να σπείρει αμφιβολίες για ένα περιστατικό που έχει γίνει σύμβολο των εγκλημάτων που διέπραξε ο ισραηλινός στρατός κατά του άμαχου πληθυσμού της Γάζας.
Σύμφωνα με υλικό που διανεμήθηκε από την Clock Tower X και την κυβέρνηση του Ισραήλ μέσω του Factsignal.org, ο ισραηλινός στρατός δεν σκότωσε την εξάχρονη Χιντ Ρατζάμπ και την οικογένειά της πυροβολώντας 335 φορές το αυτοκίνητό τους ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν από την πόλη της Γάζας. Αντίθετα, σύμφωνα με τον ιστότοπο, η οικογένεια Ρατζάμπ πιθανότατα σκοτώθηκε από Παλαιστίνιους μαχητές της αντίστασης, οι οποίοι «δρούσαν στην ίδια περιοχή εκείνη την εποχή, εγείροντας εναλλακτικές εξηγήσεις».
Το Factsignal.org προσφέρει μια σειρά από αβάσιμες θεωρίες για να εξηγήσει τη δολοφονία της Ρατζάμπ και της οικογένειάς της, υποστηρίζοντας ότι «οχήματα θα μπορούσαν να έχουν πληγεί σε διασταυρούμενα πυρά» από Παλαιστίνιους μαχητές που δρούσαν στην περιοχή, ή από «πυρά όλμων ή ελαφρύ οπλισμό από παλαιστινιακές ομάδες». Εικάζει επίσης ότι «η σκηνή θα μπορούσε να έχει αλλοιωθεί εκ των υστέρων».
Δεν προσφέρεται κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει οποιονδήποτε από τους ισχυρισμούς που διαδίδονται από τον Ισραηλινό ξένο πράκτορα. Ωστόσο, η Clocktower φαίνεται να έχει ελάχιστο ενδιαφέρον να καταρρίψει με κλινικό τρόπο την τεκμηριωμένη αφήγηση της δολοφονίας της Ρατζάμπ. Αντίθετα, στοχεύει να εισαγάγει σύγχυση στις πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης όταν οι χρήστες αναζητούν πληροφορίες για το περιστατικό, ωθώντας τα chatbots να παράγουν «εναλλακτικές εξηγήσεις» παράλληλα με την επαληθευμένη ειδησεογραφία.
Επιτίθενται στα γεγονότα επί του πεδίου
Η Χιντ Ρατζάμπ έγινε γνωστή διεθνώς όταν Παλαιστίνιοι διασώστες δημοσίευσαν ηχητικό υλικό από τα σπαρακτικά τηλεφωνήματα της ίδιας και μελών της οικογένειάς της που ζητούσαν απεγνωσμένα βοήθεια.
Στις 29 Ιανουαρίου 2024, η δεκατετράχρονη ξαδέρφη της Χιντ, η Λαγιάν (Layan), κάλεσε τους πρώτους ανταποκριτές της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου (PRCS) για να τους πει: «χρειαζόμαστε βοήθεια… μας πυροβολούν… είμαστε μέσα στο αυτοκίνητο και υπάρχει ένα τανκ δίπλα μας». Εκείνη την ώρα, η οικογένεια βρισκόταν στοιβαγμένη σε ένα αυτοκίνητο στη γειτονιά Τελ Αλ-Χάουα της νοτιοδυτικής πόλης της Γάζας, στην οποία είχε εισβάλει μια ισραηλινή θωρακισμένη φάλαγγα.
Μετά το τηλεφώνημά της, η Λαγιάν σκοτώθηκε μαζί με τον πατέρα της και τη μικρότερη αδελφή και τον αδελφό της. Τραυματισμένη αλλά ακόμα ζωντανή, η Χιντ τηλεφώνησε στην PRCS για να ζητήσει βοήθεια. «Παρακαλώ ελάτε να με πάρετε… σας ικετεύω… παρακαλώ ελάτε… καλέστε οποιονδήποτε να έρθει να με πάρει… παρακαλώ», εκλιπαρούσε, καθώς οι διασώστες προσπαθούσαν να την ηρεμήσουν για αρκετές ώρες. Ο ισραηλινός στρατός (IDF) σκότωσε στη συνέχεια δύο διασώστες της PRCS που προσπάθησαν να φτάσουν στο αυτοκίνητο εκείνη την ημέρα.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2024, αφού οι ισραηλινές δυνάμεις αποχώρησαν από την περιοχή, οι διασώστες αποκάλυψαν μια αποτρόπαια σκηνή: τα πτώματα σε αποσύνθεση της Χιντ Ρατζάμπ και της οικογένειάς της στο αυτοκίνητό τους, το οποίο ήταν γαζωμένο με 335 σφαίρες με σαφή ισραηλινά βαλλιστικά χαρακτηριστικά.
Καθώς το ηχητικό από το σπαρακτικό τηλεφώνημα της Ρατζάμπ διαδιδόταν παντού στο διαδίκτυο, ο ισραηλινός στρατός προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από το έγκλημα δηλώνοντας ότι τα στρατεύματά του «δεν ήταν παρόντα κοντά στο όχημα ή εντός της εμβέλειας βολής». Ωστόσο, αυτή η εξαπάτηση κατέρρευσε όταν το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και η Washington Post προσκόμισαν στοιχεία ότι ο ισραηλινός στρατός δρούσε, στην πραγματικότητα, στην άμεση περιοχή εκείνη την ώρα. Η έρευνα της Washington Post διαπίστωσε ότι το Ισραήλ δεν ήταν μόνο υπεύθυνο για τη δολοφονία της οικογένειας της Ρατζάμπ, αλλά ότι σκότωσε και τους δύο διασώστες που προσπάθησαν να τη σώσουν.
Η ανανεωμένη εκστρατεία της ισραηλινής κυβέρνησης για την υπονόμευση της τεκμηριωμένης αφήγησης της δολοφονίας της Χιντ Ρατζάμπ βασίζεται εξ ολοκλήρου σε υποθετικούς, συχνά αντιφατικούς ισχυρισμούς που προέρχονται αποκλειστικά από ισραηλινές και φιλοϊσραηλινές πηγές. Μεταξύ των υποσημειώσεων που παρέχονται από το Factsignal.org για να εγείρουν αμφιβολίες σχετικά με τη δολοφονία της Ρατζάμπ από το Ισραήλ είναι μια ανάρτηση στο Substack από έναν φιλοϊσραηλινό ακτιβιστή ονόματι Μαρκ Ζλότσκιν (Mark Zlochkin), η οποία αποδέχεται το γεγονός ότι οι ισραηλινές δυνάμεις έσφαξαν την ίδια και την οικογένειά της, αλλά επιμένει ότι οι στρατιώτες το έκαναν κατά λάθος επειδή η οικογένεια «θεωρήθηκε λανθασμένα εχθρική απειλή που πλησίαζε τα τανκς».
Συγχώνευση του MAGA με τις ισραηλινές επιχειρήσεις ξένης επιρροής
Η εκστρατεία του Τραμπ απέλυσε τον Πάρσκεϊλ αφού αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων (SWAT) τον συνέλαβαν βίαια στο σπίτι του στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 και τον εισήγαγαν παρά τη θέλησή του σε κέντρο ψυχικής υγείας. Η σύλληψη προκλήθηκε από τηλεφώνημα της συζύγου του Πάρσκεϊλ, η οποία κατήγγειλε ότι είχε γίνει κακοποιητικός, μπορεί να είχε τάσεις αυτοκτονίας και κατείχε δέκα πυροβόλα όπλα.
Η ισραηλινή κυβέρνηση στρατολόγησε στη συνέχεια τον πρώην διευθυντή της εκστρατείας του Τραμπ ως τον άνθρωπο-κλειδί για τα μέσα ενημέρωσης στις ΗΠΑ, εκμεταλλευόμενη τις διασυνδέσεις του με συντηρητικά μέσα ενημέρωσης και ένα δίκτυο πολιτικών επιδραστικών προσωπικοτήτων (influencers) για να μετατρέψει το κίνημα MAGA σε όχημα για την πιο επιθετική προπαγανδιστική εκστρατεία της μέχρι σήμερα.
Το συμβόλαιο ύψους 6 εκατομμυρίων δολαρίων του Ισραήλ της 27ης Αυγούστου 2025 με την Clock Tower του Πάρσκεϊλ προβλέπει την «ενσωμάτωση μηνυμάτων αφήγησης στις πλατφόρμες του Salem Media Network και στα ευθυγραμμισμένα κανάλια διανομής». Αυτό σήμαινε ότι μία από τις μεγαλύτερες εθνικές συντηρητικές αλυσίδες ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, η οποία ανήκει εν μέρει στον Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ και τη Λάρα Τραμπ, είχε ενσωματωθεί επίσημα σε μια επιχείρηση ξένης επιρροής.
Τώρα, αυτός ο τεράστιος μηχανισμός μέσων ενημέρωσης έχει γίνει ένα ψηφιακό μεγαφώνου για να πνίξει τις κραυγές των νεότερων θυμάτων του Ισραήλ.
.
Max Blumenthal explains how Israel is using the MAGA podcast world to spread pro-war propaganda in the US
The Trump family has taken a 30 percent stake in Salem Media
Salem Media is named in FARA documents as a partner to Clock Tower Strategies, a registered Israeli agent pic.twitter.com/c3sI5Yl9cx
Στο επίκεντρο μιας θυελλώδους πολιτικής αντιπαράθεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκεται πλέον το συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, καθώς η γεωπολιτική ένταση στη Μέση Ανατολή μεταφέρεται στο εσωτερικό της αμερικανικής έννομης τάξης.
Η δημόσια παρέμβαση του Tucker Carlson, η οποία εστιάζει στις πιέσεις για τον περιορισμό της κριτικής προς ξένες κυβερνήσεις, αναδεικνύει ένα βαθύ ρήγμα στην παραδοσιακή ερμηνεία της Πρώτης Τροπολογίας του Συντάγματος. Με φόντο τις κατηγορίες για «ρητορική μίσους» και τις νέες νομοθετικές πρωτοβουλίες στο Κογκρέσο, η συζήτηση υπερβαίνει τα όρια της απλής πολιτικής διαφωνίας, αγγίζοντας τη θεμελιώδη σχέση μεταξύ κράτους, πολιτών και των τεχνολογικών κολοσσών που ελέγχουν τη ροή της πληροφορίας στον 21ο αιώνα.
Το Ρήγμα στην Πρώτη Τροπολογία και η Προειδοποίηση Carlson
Η τρέχουσα πολιτική ατμόσφαιρα στην Ουάσιγκτον χαρακτηρίζεται από μια πρωτοφανή αίσθηση επείγοντος σχετικά με τον έλεγχο του δημόσιου αφηγήματος. Ο Tucker Carlson, σε μια από τις πλέον αιχμηρές τοποθετήσεις του, υποστηρίζει ότι η χώρα βρίσκεται προ των πυλών ενός οργανωμένου συστήματος καταστολής του λόγου. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η λογοκρισία δεν είναι απλώς μια πιθανότητα, αλλά μια επερχόμενη βεβαιότητα που θα εδραιωθεί, εκτός εάν υπάρξει μαζική κοινωνική αντίδραση.
«Η λογοκρισία έρχεται και θα λειτουργήσει, εκτός εάν οι άνθρωποι ασκήσουν το θεόσταλτο και εγγυημένο από την Πρώτη Τροπολογία δικαίωμά τους να την απωθήσουν με λόγια, και να το πράξουν με υψηλή ένταση, χωρίς καμία απολύτως ντροπή». Αυτή η διαπίστωση αποτελεί τον πυρήνα της επιχειρηματολογίας του, η οποία καλεί τους πολίτες —και ειδικότερα τη βάση των Ρεπουμπλικάνων ψηφοφόρων— να αρνηθούν τον εκφοβισμό από αυτό που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως «ψευδείς ισχυρισμούς περί μίσους». Ο Carlson επισημαίνει ότι η χρήση του όρου «μίσος» λειτουργεί πλέον ως εργαλείο φίμωσης για όσους ασκούν κριτική στη συμπεριφορά ξένων κυβερνήσεων, ακόμη και όταν αυτές χρηματοδοτούνται από τους Αμερικανούς φορολογούμενους.
Το διακύβευμα, όπως περιγράφεται, αφορά την απόπειρα της άρχουσας τάξης να επιβάλει ένα καθεστώς πνευματικής υποταγής στους κυβερνώμενους. Η ανησυχία αυτή εντείνεται από το γεγονός ότι εκκλήσεις για περιορισμό του λόγου δεν προέρχονται πλέον μόνο από τη μία πλευρά του πολιτικού φάσματος, αλλά υποστηρίζονται από ένα ευρύ δίκτυο αξιωματούχων και υποστηρικτών που περιβάλλουν την τρέχουσα ηγεσία.
Η Σύγκρουση Levin-Carlson: Το Ισραήλ ως Σημείο Τομής
Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές στιγμές αυτής της αντιπαράθεσης είναι η σύγκρουση μεταξύ του Carlson και του Mark Levin, ενός εκ των πλέον γνωστών συντηρητικών σχολιαστών και νομικών. Ο Levin, ο οποίος διατηρεί στενούς δεσμούς με την πολιτική ηγεσία, έχει αναδειχθεί σε έναν από τους κύριους υπέρμαχους του περιορισμού της κριτικής προς την ισραηλινή κυβέρνηση, χαρακτηρίζοντας τέτοιες φωνές ως υποκινητές βίας.
Σε πρόσφατη παρέμβασή του, ο Levin δήλωσε: «Η βία που κηρύττεται σε διαφορετικές πλατφόρμες εκπομπής από διαφορετικούς πολιτικούς… είναι τρομακτική και πιστεύω ότι πραγματικά προσθέτει λάδι στη φωτιά του μίσους εκεί έξω, καθιστώντας πολύ δύσκολο για έναν ελεύθερο λαό ακόμη και να κάνει μια συζήτηση». Ο Levin προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, δηλώνοντας ότι δεν έχει «κανένα πρόβλημα με την απομάκρυνση (deplatforming) των Ναζί», συμπεριλαμβάνοντας σε αυτή την κατηγορία όσους χρησιμοποιούν σκληρή γλώσσα κατά των ισραηλινών πολιτικών.
Ο Carlson αντέδρασε έντονα σε αυτή την προσέγγιση, χαρακτηρίζοντάς την ως μια «τέλεια αντιστροφή» της αλήθειας. Υποστηρίζει ότι η ταύτιση της κριτικής προς μια κοσμική ξένη κυβέρνηση με τον αντισημιτισμό ή τη βία αποτελεί μια επικίνδυνη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Η ειρωνεία, σύμφωνα με τον Carlson, έγκειται στο γεγονός ότι ο Levin, ο οποίος στο παρελθόν έχει ζητήσει ακόμη και πυρηνικά πλήγματα κατά του Ιράν, κατηγορεί τώρα τους επικριτές της βίας ως υποκινητές της. Αυτό το φαινόμενο περιγράφεται ως μια «άρνηση της ύπαρξης της αλήθειας», όπου οι κατηγορίες που εκτοξεύονται είναι ακριβώς οι πράξεις για τις οποίες είναι ένοχοι οι ίδιοι οι κατήγοροι.
Νομοθετική Πρωτοβουλία: Το Νομοσχέδιο Gottenheimer-Lawler
Η συζήτηση περί λογοκρισίας πέρασε γρήγορα από το επίπεδο των τηλεοπτικών σχολίων στο νομοθετικό πεδίο. Οι βουλευτές Josh Gottenheimer (Δημοκρατικός από το New Jersey) και Mike Lawler (Ρεπουμπλικάνος από τη Νέα Υόρκη) παρουσίασαν μια νομοθετική πρόταση που στοχεύει στον εξαναγκασμό των εταιρειών τεχνολογίας να απαγορεύουν χρήστες που ασκούν κριτική στο Ισραήλ, υπό το πρίσμα της καταπολέμησης του μίσους.
Αυτή η σύγκλιση μεταξύ ενός Δημοκρατικού και ενός Ρεπουμπλικάνου —τους οποίους ο Carlson περιγράφει ως «νεοσυντηρητικούς» (neocons)— υπογραμμίζει τη διακομματική υποστήριξη που απολαμβάνουν τέτοια μέτρα στους διαδρόμους του Κογκρέσου. Η νομοθεσία αυτή δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας ευρύτερης τάσης που επιδιώκει να καταστήσει τις τεχνολογικές πλατφόρμες υπεύθυνες για το περιεχόμενο που φιλοξενούν, ειδικά όταν αυτό αφορά ευαίσθητα γεωπολιτικά ζητήματα.
Η κριτική που ασκείται σε αυτό το νομοσχέδιο εστιάζει στο γεγονός ότι οι εταιρείες τεχνολογίας, οι οποίες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από ομοσπονδιακές συμβάσεις, καθίστανται ουσιαστικά οι «αγωγοί» μέσω των οποίων το κράτος επιβάλλει μια συγκεκριμένη πολιτική γραμμή. Σύμφωνα με τον Carlson, αυτό αποτελεί λογοκρισία τόσο νομικά όσο και ηθικά, καθώς ο έλεγχος των μέσων επικοινωνίας ισοδυναμεί με τον έλεγχο του ίδιου του λόγου.
Ο Ορισμός της IHRA και η Νομική Μετάλλαξη του Αντισημιτισμού
Το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται αυτή η νέα νομοθετική και διοικητική προσέγγιση είναι ο ορισμός του αντισημιτισμού που έχει διαμορφωθεί από τη Διεθνή Συμμαχία για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος (IHRA). Αυτός ο ορισμός, ο οποίος έχει ήδη ενσωματωθεί στη νομοθεσία της πλειονότητας των αμερικανικών πολιτειών και σε 40 χώρες παγκοσμίως, περιλαμβάνει ως μορφή αντισημιτισμού την κριτική προς τη συμπεριφορά του κράτους του Ισραήλ.
Ο Carlson υποστηρίζει ότι ενώ ο ορισμός αυτός αρχικά φαινόταν «πολύ ανόητος για να του δώσει κανείς σημασία», έχει πλέον καταστεί ο λειτουργικός ορισμός που καθορίζει τα όρια του νόμου. «Αυτός ο ορισμός είναι πλέον ο επιχειρησιακός ορισμός και σημαίνει ότι η κριτική στη συμπεριφορά μιας ξένης κυβέρνησης αποτελεί έγκλημα μίσους και μπορεί να οδηγήσει στη λογοκρισία σας στην ίδια σας τη χώρα».
Αυτή η νομική μετάλλαξη δημιουργεί ένα πρωτοφανές προηγούμενο, όπου το συνταγματικό δικαίωμα στην κριτική των πολιτικών ηγετών και των διεθνών σχέσεων περιορίζεται δραστικά. Για τους υποστηρικτές της ελευθερίας του λόγου, η εξέλιξη αυτή αντιπροσωπεύει μια σκοτεινή μετατόπιση των κινήτρων της εξουσίας, η οποία φαίνεται να αντιμετωπίζει τον πληθυσμό όχι με φροντίδα, αλλά με μια μορφή απέχθειας και περιφρόνησης.
Η Τεχνολογία ως Μοχλός Κρατικής Παρέμβασης: Αναλογίες με την Πανδημία
Η τρέχουσα πίεση προς τις εταιρείες τεχνολογίας για τον περιορισμό του λόγου δεν αποτελεί πρωτοφανές φαινόμενο στην πρόσφατη αμερικανική ιστορία. Σύμφωνα με την ανάλυση του Tucker Carlson, η μεθοδολογία που ακολουθείται σήμερα για την καταστολή της κριτικής έναντι του Ισραήλ παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με τις πρακτικές που υιοθέτησε η προηγούμενη Δημοκρατική διοίκηση κατά τη διάρκεια της κρίσης του COVID-19. Η κεντρική θέση του Carlson είναι ότι η παρότρυνση των τεχνολογικών κολοσσών από το κράτος να «στοιχηθούν» πίσω από μια συγκεκριμένη πολιτική γραμμή ισοδυναμεί με απαγόρευση του λόγου, δεδομένου ότι αυτές οι εταιρείες αποτελούν πλέον τους αποκλειστικούς αγωγούς μέσω των οποίων ρέει η πληροφορία.
Η εξάρτηση αυτών των εταιρειών από ομοσπονδιακές συμβάσεις δημιουργεί ένα πλέγμα συμφερόντων που καθιστά τη συμμόρφωσή τους σχεδόν υποχρεωτική. Νομικά και ηθικά, αυτή η συνεργασία κράτους και ιδιωτικού τομέα στον έλεγχο της έκφρασης συνιστά μια μορφή λογοκρισίας που παρακάμπτει τις συνταγματικές εγγυήσεις, μετατρέποντας τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης σε ψηφιακά πεδία επιβολής της επίσημης κρατικής ιδεολογίας. Ο Mark Levin, παρά το γεγονός ότι εκφράζει θέσεις που μοιράζεται μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού, λειτουργεί ως ο «προάγγελος» αυτών των μέτρων, ζητώντας τη σιωπή όσων διαφωνούν μαζί του.
Κοινωνική Αποξένωση και η «Περιφρόνηση» της Ηγεσίας
Πέρα από το νομικό πλαίσιο, αναδύεται μια βαθύτερη κοινωνική διάσταση που αφορά το κίνητρο πίσω από αυτά τα μέτρα. Ο Carlson υποστηρίζει ότι η τρέχουσα πολιτική ελίτ αντιμετωπίζει τον γηγενή πληθυσμό (birthright Americans) με μια μορφή απέχθειας και περιφρόνησης. Η ηγεσία φαίνεται να προτιμά τη συνύπαρξη με πληθυσμούς υπό προσωρινό καθεστώς προστασίας, παρά με πολίτες που διατηρούν «παρωχημένες» προσδοκίες για σταθερές θέσεις εργασίας, προσβάσιμη υγεία και το δικαίωμα να επικρίνουν τους ηγέτες τους.
Αυτή η «σκοτεινή παρόρμηση» πηγάζει από την αποτυχία της ηγεσίας να διαχειριστεί αποτελεσματικά τη χώρα. Οι πολίτες που διαμαρτύρονται αποτελούν μια διαρκή υπενθύμιση αυτής της αποτυχίας. Αντί οι ηγέτες να αναρωτηθούν για τα αίτια της λαϊκής δυσαρέσκειας και του πόνου που βιώνουν οι κοινότητες, επιλέγουν να απορρίψουν τις αντιδράσεις με κατηγορίες περί «κακών κινήτρων» ή «μίσους», χρησιμοποιώντας τη λογοκρισία ως μέσο για να αποφύγουν την ενδοσκόπηση και τη λογοδοσία.
Η Γεωγραφία της Δυσαρέσκειας: Από το Baltimore στην Indiana
Η κρίση εμπιστοσύνης δεν είναι αφηρημένη, αλλά εδράζεται στην παρακμή συγκεκριμένων περιοχών της αμερικανικής ενδοχώρας. Η εγκατάλειψη πόλεων όπως το Baltimore και το Gary της Indiana, καθώς και η υποβάθμιση της αγροτικής Αμερικής, συνθέτουν την εικόνα μιας ηγεσίας που ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διακυβέρνηση μιας «αυτοκρατορίας» παρά για την ευημερία των πολιτών της. Όπως ανέφερε ο Bill Kristol, η περιφρόνηση για τους ανθρώπους που «μόλις και μετά βίας κρατιούνται» είναι διάχυτη στους κύκλους της Ουάσιγκτον.
Η εκλογή του Donald Trump το 2016 θα έπρεπε να είχε λειτουργήσει ως αφύπνιση για το πολιτικό κατεστημένο. Ένας στοχαστικός ηγέτης θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η επιλογή ενός υποψηφίου εκτός συστήματος ήταν το αποτέλεσμα της γενικευμένης δυσαρέσκειας με τους παραδοσιακούς εκπροσώπους. Ωστόσο, η αντίδραση της ελίτ τα τελευταία δέκα χρόνια δεν ήταν η αλλαγή πορείας ή η ακρόαση των αναγκών των ψηφοφόρων, αλλά η περαιτέρω απομόνωσή τους και η στοχοποίησή τους μέσω κατηγοριών για «μίσος».
Το Παράδοξο του Harvard και η Συμβολική «Ταπείνωση»
Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της επιλεκτικής ηθικής εντοπίζεται στο Πανεπιστήμιο Harvard. Το ίδρυμα έσπευσε να αφαιρέσει το όνομα του Charles Glass, ενός ιστορικού βουλευτή και συντάκτη του νόμου Glass-Steagall, από κτίριό του με την κατηγορία του ρατσισμού, επιδιώκοντας να κάνει μια «ηθική δήλωση». Την ίδια στιγμή, ωστόσο, το όνομα του Les Wexner παραμένει στην είσοδο της Kennedy School of Government.
Ο Wexner, ο άνθρωπος που χρηματοδότησε τον Jeffrey Epstein, παραμένει τιμώμενο πρόσωπο στο πανεπιστήμιο παρά τις σοβαρές κατηγορίες που βάρυναν τον Epstein. Σύμφωνα με τον Carlson, αυτή η επιλογή δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελεί μια «άσκηση ταπείνωσης» προς τον πληθυσμό. Η μήνυμα είναι σαφές: οι πρόγονοι των Αμερικανών είναι «ελαττωματικοί και σιχαμεροί», αλλά η σύγχρονη οικονομική ελίτ, ανεξαρτήτως διασυνδέσεων, παραμένει απρόσβλητη. Πρόκειται για μια επίδειξη ισχύος που αγνοεί επιδεικτικά τη λαϊκή αίσθηση περί δικαίου.
Γεωπολιτική Αποτυχία και Εσωτερική Μετατόπιση: Το Μέτωπο του Ιράν
Η ένταση στο εσωτερικό των ΗΠΑ φαίνεται να συνδέεται άρρηκτα με τις γεωπολιτικές εξελίξεις και ειδικότερα με τη στρατηγική «αλλαγής καθεστώτος» στο Ιράν. Αυτό το εγχείρημα αποτέλεσε το μεγαλύτερο στοίχημα της τρέχουσας ηγεσίας, μια προσπάθεια στην οποία επένδυσαν τα πάντα. Τώρα που γίνεται σαφές ότι η στρατηγική αυτή δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, η απογοήτευση της ηγεσίας μετατοπίζεται προς τους ίδιους τους πολίτες της.
Η οργή των ηγετών δεν στρέφεται προς τις δικές τους αστοχίες, αλλά προς όσους αρνούνται να επικροτήσουν τις επιλογές τους ή επιμένουν να διατηρούν προσδοκίες για μια ζωή που θυμίζει το παρελθόν. Η απαίτηση των Αμερικανών ψηφοφόρων να υπηρετούνται τα δικά τους συμφέροντα και όχι οι προσωπικές ατζέντες των πολιτικών οικογενειών αντιμετωπίζεται με εχθρότητα. Η κρίση, εξ ορισμού, αναγκάζει τις προϋπάρχουσες τάσεις περιφρόνησης να βγουν στην επιφάνεια, καθιστώντας την εσωτερική καταστολή το τελευταίο καταφύγιο μιας αποτυχημένης εξωτερικής πολιτικής.
Η Ασυλία των Ελίτ και η Ηθική της Ευθύνης
Η αίσθηση της αδικίας ενισχύεται από τη σύγκριση της αντιμετώπισης των απλών πολιτών έναντι της ελίτ. Στην περίπτωση της Purdue Pharma, η οποία ευθύνεται για τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών μέσω της κρίσης των οπιοειδών, κανένα στέλεχος δεν οδηγήθηκε στη φυλακή, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν τις συνέπειες των προϊόντων τους. Αντίστοιχα, μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, κανένας τραπεζίτης δεν ανέλαβε νομική ευθύνη, με το φταίξιμο να μετακυλίεται στους δανειολήπτες.
Αυτή η συστηματική απουσία λογοδοσίας για τους ισχυρούς, σε αντίθεση με την αυστηρότητα που επιδεικνύεται προς τον απλό λαό, καταδεικνύει μια βαθιά ριζωμένη αποστροφή προς τον πληθυσμό. Δεν πρόκειται απλώς για αδιαφορία, αλλά για μια μορφή μίσους που στοχεύει σε όσους θεωρούνται «ενοχλητικοί» ή «ξεπερασμένοι». Η λογοκρισία έρχεται να συμπληρώσει αυτό το σκηνικό, στερώντας από τους πολίτες ακόμη και το δικαίωμα να παραπονιούνται για αυτή την κραυγαλέα ανισότητα.
Η «Φάρμα των Ζώων» ως Σύγχρονη Πολιτική Διδαχή
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η νέα κινηματογραφική μεταφορά της «Φάρμας των Ζώων» του George Orwell (με πρεμιέρα την 1η Μαΐου) αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία. Ενώ το «1984» συγκεντρώνει συνήθως την προσοχή, η «Φάρμα των Ζώων» αναλύει με μεγαλύτερη ακρίβεια την ανθρώπινη φύση, την επιθυμία για εξουσία και την ευκολία με την οποία οι άνθρωποι παραδίδουν τα δικαιώματά τους.
Η ταινία λειτουργεί ως προειδοποίηση για τους κινδύνους της ολοκληρωτικής εξουσίας και τη σταδιακή αλλαγή των κανόνων, τους οποίους οι πολίτες καλούνται να μην παρατηρούν. Σύμφωνα με τον Carlson, το έργο αυτό δεν διδάσκεται πλέον επαρκώς στα σχολεία ακριβώς επειδή η αλήθεια του είναι ενοχλητική για το παρόν σύστημα. Η συζήτηση με τη νέα γενιά για την εξουσία, τη διαφθορά και την ελευθερία καθίσταται απαραίτητη σε μια εποχή όπου οι απαντήσεις της ηγεσίας συχνά στερούνται λογικής.
Η Πρώτη Τροπολογία ως Τελευταίο Ανάχωμα
Η ανάλυση των τάσεων που διαμορφώνονται στις ΗΠΑ οδηγεί σε ένα κρίσιμο συμπέρασμα: η ελευθερία του λόγου βρίσκεται υπό πολιορκία από ένα σύμπλεγμα γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων και εσωτερικής περιφρόνησης. Η προσπάθεια μετατροπής της κριτικής σε «έγκλημα μίσους» μέσω νομικών ορισμών όπως αυτός της IHRA, αποτελεί την κορύφωση μιας μακράς πορείας αποξένωσης της ηγεσίας από τον λαό.
Η Πρώτη Τροπολογία παραμένει το τελευταίο ανάχωμα απέναντι σε αυτή την εξέλιξη. Η προστασία του δικαιώματος των πολιτών να αμφισβητούν τους ηγέτες τους και να επικρίνουν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας τους είναι ο μοναδικός τρόπος για τη διατήρηση της δημοκρατικής ουσίας. Σε μια εποχή διαρκούς κρίσης, η άρνηση της υποταγής και η διεκδίκηση του λόγου «σε υψηλή ένταση και χωρίς ντροπή» αναδεικνύεται όχι μόνο σε συνταγματικό δικαίωμα, αλλά σε επιτακτική πράξη εθνικής και ηθικής αυτοσυντήρησης.
Σαράντα χρόνια μετά την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ, μια απρόσμενη ιστορία εξέλιξης εκτυλίσσεται μέσα στη ζώνη αποκλεισμού: οι γκρίζοι λύκοι που ζουν στην περιοχή εμφανίζουν γενετικούς δείκτες που σχετίζονται με αυξημένη ανθεκτικότητα στον καρκίνο, προκαλώντας το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας για το πώς η ζωή προσαρμόζεται κάτω από ακραίες περιβαλλοντικές πιέσεις.
Η έκρηξη του αντιδραστήρα 4 του Τσερνόμπιλ στις 26 Απριλίου 1986 απελευθέρωσε περισσότερους από 45.000 τόνους ραδιενεργού υλικού σε όλη την Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ένωση, αλλάζοντας για πάντα το τοπίο γύρω από την πόλη Πρίπιατ στην Ουκρανία. Παράδοξα, η περιοχή των 4.200 τετραγωνικών χιλιομέτρων έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο πυκνοκατοικημένα από άγρια ζώα οικοσυστήματα της Ευρώπης, με τους λύκους να αποτελούν αντικείμενο νέας γενετικής έρευνας.
Ερευνητές υπό την καθοδήγηση των εξελικτικών βιολόγων Cara Love και Shane Campbell-Staton του Princeton University συνέλεξαν δείγματα αίματος από λύκους εντός της Ζώνης Αποκλεισμού, αλλά και από πληθυσμούς σε περιοχές χαμηλότερης ραδιενέργειας στη Λευκορωσία και το Εθνικό Πάρκο Yellowstone. Η ανάλυσή τους αποκάλυψε 3.180 γονίδια που λειτουργούν διαφορετικά στους λύκους του Τσερνόμπιλ, μεταξύ των οποίων 23 συνδέονται με την ανθεκτικότητα στον καρκίνο
Ένας πληθυσμός που αψηφά τις προβλέψεις
Η εξάπλωση των λύκων στη ζώνη αποκλεισμού δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο με οικολογικούς όρους. Σύμφωνα με τα στοιχεία μακροχρόνιας απογραφής της Tatiana Deryabina από το Polesie State Radioecological Reserve, οι πληθυσμοί ελαφιών και αγριογούρουνων είναι συγκρίσιμοι με εκείνους σε καθαρές περιοχές της Λευκορωσίας, όμως ο αριθμός των λύκων είναι επτά φορές υψηλότερος.
Οι λύκοι, ως κορυφαίοι θηρευτές, συγκεντρώνουν ραδιενέργεια από κάθε επίπεδο της τροφικής αλυσίδας. Θεωρητικά, αυτή η επιβάρυνση θα έπρεπε να είναι θανατηφόρα. Ωστόσο, όχι μόνο επιβιώνουν, αλλά και ευημερούν, γεγονός που ενισχύει την υπόθεση ότι η εξέλιξη λειτουργεί ταχύτατα υπό ακραίες συνθήκες.
Δεδομένα από το 2015 έδειξαν ότι δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ ραδιενεργού ρύπανσης και πυκνότητας θηλαστικών. Οι πληθυσμοί των άγριων ζώων αυξήθηκαν σταθερά μετά το ατύχημα, κυρίως λόγω της απουσίας ανθρώπινης δραστηριότητας όπως το κυνήγι και η γεωργία.
Τι αποκαλύπτει η γενετική έρευνα
Η έρευνα των Love και Campbell-Staton επιχειρεί να εξηγήσει εάν η επιτυχία των λύκων οφείλεται απλώς στην έλλειψη ανθρώπων ή σε βαθύτερες βιολογικές προσαρμογές. Τα δεδομένα δείχνουν ότι τα ταχύτερα εξελισσόμενα σημεία του γονιδιώματος των λύκων αφορούν γονίδια που σχετίζονται με αντικαρκινικές και ανοσοποιητικές αντιδράσεις, υποδηλώνοντας φυσική επιλογή υπό την πίεση της ραδιενέργειας.
Όπως δήλωσε ο Campbell-Staton στο NPR το 2024, «ίσως υπάρχει γενετική ποικιλομορφία που επιτρέπει σε ορισμένα άτομα να είναι πιο ανθεκτικά απέναντι στη ραδιενέργεια». Μερικοί λύκοι φαίνεται να αντέχουν το φορτίο καλύτερα ή να εμφανίζουν μικρότερη συχνότητα καρκίνου.
Η ερευνητική ομάδα συνέκρινε τα δεδομένα του γονιδιώματος των λύκων με τη βάση The Cancer Genome Atlas, που καλύπτει δέκα τύπους καρκίνου κοινούς σε ανθρώπους και σκύλους. Τα 23 γονίδια που εντοπίστηκαν συνδέονται με βελτιωμένη επιβίωση σε ορισμένες μορφές καρκίνου, ανοίγοντας νέους δρόμους για μελλοντικές ιατρικές μελέτες.
Ωστόσο, ο Campbell-Staton διευκρινίζει ότι η γενετική είναι μόνο ένα μέρος της εξίσωσης. Η απουσία ανθρώπινης παρουσίας —και ιδιαίτερα του κυνηγιού— πιθανότατα συμβάλλει σημαντικά στην αύξηση των πληθυσμών. Η διάκριση ανάμεσα στους παράγοντες παραμένει πρόκληση για την επιστήμη, καθώς οι έρευνες έχουν προς το παρόν διακοπεί λόγω της κατάστασης στην περιοχή.
Στο λιμάνι του Αθερινόλακκου Λασιθίου μεταφέρθηκαν τις τελευταίες ώρες οι 175 ακτιβιστές που συμμετείχαν στον πολυεθνικό στολίσκο αλληλεγγύης για τη Γάζα, μετά την παράδοσή τους από τις ισραηλινές δυνάμεις σε σκάφη του Ελληνικού Λιμενικού. Η εξέλιξη αυτή, η οποία έθεσε τέλος στην αβεβαιότητα που προκάλεσε η ανάσχεση του στολίσκου ανοιχτά της Κρήτης, συνοδεύτηκε από έντονες πολιτικές παρεμβάσεις.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Παύλος Πολάκης, με δημόσια τοποθέτησή του, συνέδεσε την ασφαλή επιστροφή των συμμετεχόντων με την πίεση που ασκήθηκε σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, εγκαλώντας παράλληλα την ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών για τη στάση της.
Η διευθέτηση του ζητήματος, σύμφωνα με τον κ. Πολάκη, δεν υπήρξε τυχαία αλλά αποτέλεσμα επιτακτικής διεκδίκησης εντός του Κοινοβουλίου. Ο ίδιος ανέφερε ότι έθεσε το ζήτημα μετ’ επιτάσεως κατά την έναρξη της ομιλίας του στη Βουλή για το νομοσχέδιο που αφορούσε τη ΔΕΗ και τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
«Το ΑΠΑΙΤΗΣΑΜΕ χθες στη Βουλή και ευτυχώς ΕΓΙΝΕ», σημείωσε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι η κυβερνητική παρέμβαση υπήρξε απόρροια της πίεσης που ασκήθηκε από την αντιπολίτευση.
Πιο αναλυτικά, ο Παύλος Πολάκης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ σε ανάρτησή του ανέφερε τα εξής:
Το ΑΠΑΙΤΗΣΑΜΕ χθες στη Βουλη (το ανεφερα επιτακτικά στην αρχη της ομιλιας μου για τη ΔΕΗ και τις ΑΠΕ) και ευτυχως ΕΓΙΝΕ!!!
Το κρατος τρομοκρατης του Ισραηλ ΠΑΡΕΔΩΣΕ τους 175 αγωνιστες που συνελαβε με την πειρατεια που εκανε ανοιχτα της Κρητης χθες βραδυ στον πολυεθνικό στολισκο αλληλεγγύης για τη Γαζα , σε σκαφη του Ελληνικου λιμενικου νοτια του Λασιθιου και μεταφερθηκαν στο λιμάνι του Αθερινολακκου ,ασφαλεις!
Μετα τις διαμαρτυριες εδεησε να ασχοληθει το Ελληνικο Υπουργειο Εξωτερικων
Επιχείρηση των ελληνικών αρχών για τη μεταφορά στην Κρήτη των 175 ακτιβιστών στον στολίσκο «Global Sumud Flotilla» που είχε προορισμό τη Γάζα αλλά αναχαιτίστηκε από τις ισραηλινές δυνάμεις είναι σε εξέλιξη από το πρωί της Παρασκευής.
Οι ακτιβιστές – άνδρες και γυναίκες διαφόρων εθνικοτήτων, μεταξύ των οποίων και Έλληνες – μεταφέρθηκαν με αρματαγωγό ανοιχτά του Αθερινόλακκου. Από το πλοίο τους παραλάμβαναν σκάφη του λιμενικού που τους μετέφεραν στο λιμάνι όπου τους περίμεναν λεωφορεία.
Σύμφωνα με πληροφορίες του neakriti.gr ο τελικός προορισμός τους είναι το Ηράκλειο, όπου προβλέπεται να φιλοξενηθούν προσωρινά, ενώ στη συνέχεια θα δρομολογηθούν οι διαδικασίες επιστροφής τους στις χώρες προέλευσής τους.
Στην ευρείας κλίμακας επιχείρηση συμμετέχουν δυνάμεις από όλη την Κρήτη, με τη συνδρομή του Λιμενικού, της Ελληνικής Αστυνομίας και συναρμόδιων υπηρεσιών.
Οι επικοινωνίες του Γεραπετρίτη και η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ
Χθες, Πέμπτη, ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης είχε επικοινωνία με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν και τον Ισραηλινό ομόλογό, Γκιντεόν Σάαρ, με αφορμή την επιχείρηση αναχαίτισης και κατάληψης σκαφών στολίσκου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα σε διεθνή ύδατα ανοιχτά της Κρήτης από δυνάμεις των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών είχε επικοινωνία και με τους ομολόγους τους από τις χώρες που προέρχονταν τα μέλη της αποστολής.
Σε σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η ελληνική πλευρά ζήτησε από το Ισραήλ να αποσύρει τα σκάφη του από την περιοχή, ενώ σημειώνεται ότι υπήρξε μέριμνα για την ασφαλή επιστροφή των επιβαινόντων στις χώρες τους.
Αναλυτικά η ανακοίνωση του ελληνικού ΥΠΕΞ
«Με αφορμή την ισραηλινή επιχείρηση σε σκάφη του Global Sumud Flotilla σε διεθνή ύδατα, ανοιχτά της Κρήτης, καλούμε σε αυτοσυγκράτηση και καθολικό σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, περιλαμβανομένων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου.
Η Ελλάδα ως παράγων σταθερότητας στην περιοχή, με γνώμονα το διεθνές δίκαιο και για λόγους ανθρωπιστικούς, ζήτησε από το Ισραήλ να αποσύρει τα σκάφη του από την περιοχή και προσέφερε τις καλές της υπηρεσίες αναλαμβάνοντας να υποδεχθεί στο εδάφός της τους επιβαίνοντες και να μεριμνήσει για την ασφαλή επιστροφή τους στις χώρες τους.
Οι ελληνικές αρχές βρίσκονται σε συνεννόηση με τις αρχές του Ισραήλ σχετικά με το ζήτημα της ασφαλούς αποβίβασης στην Ελλάδα. Κλιμάκιο του Υπουργείου Εξωτερικών μεταβαίνει στο σημείο άφιξης για τον συντονισμό των ενεργειών όλων των συναρμόδιων ελληνικών αρχών και τη συνεργασία με τις ξένες προξενικές αρχές, οι οποίες ενημερώνονται προσηκόντως για τις δικές τους ενέργειες».
Με δυναμικό παλμό και ευρεία εκπροσώπηση από εργατικά σωματεία, συνδικάτα, αγροτικούς φορείς και φοιτητικούς συλλόγους, πραγματοποιήθηκε στα Χανιά η κεντρική απεργιακή συγκέντρωση για την Εργατική Πρωτομαγιά.
Η κινητοποίηση αποτέλεσε ένα σαφές μήνυμα υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων, σε μια συγκυρία όπου η ακρίβεια, οι κοινωνικές ανισότητες και οι διεθνείς πολεμικές συγκρούσεις επαναπροσδιορίζουν το διεκδικητικό πλαίσιο των εργαζομένων.
Κατά τη διάρκεια των ομιλιών υπογραμμίστηκε ότι τα μηνύματα της ημέρας παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα, καθιστώντας την ενότητα και τον συλλογικό αγώνα μοναδικά μέσα για την προάσπιση των κεκτημένων.
Το διεθνές πλαίσιο και η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό
Η φετινή κινητοποίηση στα Χανιά απέκτησε έντονο διεθνιστικό χαρακτήρα, καθώς πολλοί ομιλητές επέκτειναν τις αναφορές τους πέρα από τις εγχώριες εργασιακές συνθήκες. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν, ενώ καταγγέλθηκε η χθεσινή παρέμβαση των ισραηλινών δυνάμεων κατά του «Στόλου της Ελευθερίας» σε θαλάσσια περιοχή δυτικά των Χανίων.
Οι διαδηλωτές εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους προς τον Παλαιστινιακό λαό, συνδέοντας την ειρήνη και τη διεθνή δικαιοσύνη με το παγκόσμιο εργατικό κίνημα.
Η διαδρομή της πορείας στον αστικό ιστό
Μετά την ολοκλήρωση των ομιλιών, οι συμμετέχοντες πραγματοποίησαν πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.
Οι διαδηλωτές διέσχισαν την οδό Σκαλίδη και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς την οδό Χάληδων, περνώντας μέσα από το ενετικό λιμάνι των Χανίων.
Η κινητοποίηση ολοκληρώθηκε ειρηνικά στην Πλατεία της Δημοτικής Αγοράς, με τους συγκεντρωμένους να ανανεώνουν το ραντεβού τους για τις επόμενες διεκδικήσεις.
Το διεκδικητικό πλαίσιο και οι οικονομικές προτεραιότητες
Στο επίκεντρο των αιτημάτων βρέθηκε η ανάγκη για ουσιαστική ενίσχυση του εισοδήματος και την αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων. Οι εργαζόμενοι απαιτούν την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, καθώς και το «ξεπάγωμα» των μισθολογικών κλιμακίων της περιόδου 2016-2017.
Παράλληλα, ζητήθηκε η κατάργηση της εισφοράς 2% για την ανεργία, η αύξηση του αφορολόγητου ορίου στις 12.000 ευρώ και η ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας για τη διασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Το πλαίσιο των διεκδικήσεων περιλαμβάνει επίσης:
Την επέκταση του επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας.
Την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης και της γενικευμένης ακρίβειας.
Την προστασία των δημόσιων αγαθών και την κατηγορηματική άρνηση στις ιδιωτικοποιήσεις.
Την αποκατάσταση της διαφάνειας, της αξιοκρατίας και της ισονομίας σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου.
Προτεραιότητα στη Δημόσια Υγεία και την Παιδεία
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις δομές του κοινωνικού κράτους, με τους διαδηλωτές να ζητούν μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στους τομείς της υγείας, της παιδείας και της κοινωνικής ασφάλισης. Η ουσιαστική ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) μέσω γενναίας χρηματοδότησης και η διασφάλιση της υγείας και της ασφάλειας σε κάθε χώρο εργασίας αναδείχθηκαν ως κορυφαία ζητήματα για την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Η κινητοποίηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατάργηση των αντεργατικών νόμων και η βελτίωση του πλαισίου των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων αποτελούν τη μόνη διέξοδο για την αντιμετώπιση των ογκούμενων κοινωνικών ανισοτήτων.
Μια πειραματική θεραπεία γονιδιωματικής επεξεργασίας που στοχεύει στη μακροπρόθεσμη μείωση της κακής χοληστερόλης μετά από μία μόνο έγχυση ξεκίνησε θετικά σε μια πρώιμη κλινική δοκιμή.
Οι ερευνητές που διεξάγουν μια δοκιμή ασφάλειας Φάσης Ι για το φάρμακο, με την ονομασία VERVE-102, δημοσίευσαν αυτή την εβδομάδα ενδιάμεσα αποτελέσματα από 35 μόλις ασθενείς στο New England Journal of Medicine. Αν και οι αριθμοί είναι μικροί και η ανάλυση προκαταρκτική, το VERVE-102 φάνηκε ασφαλές, χωρίς να αναφερθούν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες από τη θεραπεία, ακόμη και στις μεγαλύτερες δόσεις. Το πιο σημαντικό εύρημα ήταν μια προσωρινή, ήπια αύξηση ενός ηπατικού ενζύμου, η οποία υποδηλώνει μικρή βλάβη στο ήπαρ, όπου δρα το φάρμακο.
Ο μικρός όγκος δεδομένων υποδηλώνει επίσης ότι το φάρμακο είναι αποτελεσματικό. Η υποομάδα των συμμετεχόντων που έλαβε τη μεγαλύτερη δόση είδε την κακή χοληστερόλη της —δηλαδή τη λιποπρωτεΐνη χαμηλής πυκνότητας ή LDL— να μειώνεται κατά 62 τοις εκατό, σε έναν μέσο όρο 78 mg ανά δεκατόλιτρο (dl). Για άτομα με υψηλή χοληστερόλη —όπως οι συμμετέχοντες στη δοκιμή— μια μείωση αυτού του μεγέθους θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου από τη συσσώρευση πλάκας στις αρτηρίες κατά περίπου 50 τοις εκατό, εάν διατηρηθεί για πάνω από 20 χρόνια. Η δοκιμή διαθέτει μέχρι στιγμής δεδομένα παρακολούθησης έως και 18 μηνών, αλλά από αυτά, τα θετικά αποτελέσματα του VERVE-102 φαίνεται να διατηρούνται. Οι μειώσεις της LDL έχουν διατηρηθεί σε όλες τις υποομάδες.
Χορήγηση γονιδιωματικής επεξεργασίας
Το VERVE-102 λειτουργεί χρησιμοποιώντας έναν σχεδιασμό γονιδιωματικής επεξεργασίας βασισμένο σε mRNA. Το mRNA είναι συσκευασμένο σε νανοσωματίδια που φέρουν δείκτες οι οποίοι τους επιτρέπουν να προσλαμβάνονται εύκολα από τα ηπατικά κύτταρα, τα οποία παίζουν κεντρικό ρόλο στον μεταβολισμό της χοληστερόλης. Το mRNA παρέχει στο κύτταρο οδηγίες για τη δημιουργία ενός μοριακού μηχανισμού που μπορεί να αλλάξει μια μεμονωμένη βάση στο DNA, ο οποίος ονομάζεται πρωτεΐνη επεξεργασίας βάσης αδενίνης (adenine base-editor protein). Φέρει ένα τροποποιημένο τμήμα του μηχανισμού γονιδιωματικής επεξεργασίας CRISPR-Cas9 που χαράσσει (κόβει) έναν μονό κλώνο DNA. Το πακέτο νανοσωματιδίων παρέχει επίσης ένα οδηγό RNA (guide RNA) που κατευθύνει την πρωτεΐνη επεξεργασίας βάσης να κάνει μια συγκεκριμένη αλλαγή βάσης και μια χάραξη σε ένα συγκεκριμένο γονίδιο.
Αυτό το γονίδιο-στόχος είναι εκείνο που κωδικοποιεί την πρωτεϊνική κομβερτάση σουμπτιλισίνη/κεξίνη τύπου 9 (PCSK9). Αυτό το ένζυμο παίζει ρόλο στη ρύθμιση των επιπέδων της LDL στο αίμα. Συγκεκριμένα, προωθεί την καταστροφή των υποδοχέων LDL στα ηπατικά κύτταρα, οι οποίοι διαφορετικά θα βοηθούσαν στην απομάκρυνση της LDL από την κυκλοφορία. Έτσι, τα άτομα που έχουν υπερδραστήριες εκδοχές της PCSK9 έχουν λιγότερους υποδοχείς LDL και υψηλότερα επίπεδα LDL στο αίμα τους. Όσοι έχουν ελαττωματικές εκδοχές της PCSK9 έχουν χαμηλότερα επίπεδα LDL. Αυτό είναι γνωστό εδώ και χρόνια, καθιστώντας την PCSK9 έναν καλά εδραιωμένο στόχο. Πολλά φάρμακα που χρησιμοποιούνται ήδη για τη θεραπεία της υψηλής χοληστερόλης λειτουργούν παρεμποδίζοντας την PCSK9.
Με το VERVE-102, ωστόσο, ο στόχος είναι να απενεργοποιηθεί μόνιμα το γονίδιο που κωδικοποιεί την PCSK9. Συγκεκριμένα, το οδηγό RNA κατευθύνει την πρωτεΐνη επεξεργασίας βάσης αδενίνης να αλλάξει μια μεμονωμένη βάση στο γονίδιο PCSK9, με τέτοιο τρόπο ώστε να αναγκάσει τον κυτταρικό μηχανισμό να διαβάσει πρόωρα ένα σήμα τερματισμού (stop signal), και έτσι το ένζυμο δεν παράγεται.
Στη δοκιμή, στους πρώτους 35 ασθενείς δόθηκαν διαφορετικές δόσεις, ώστε οι ερευνητές να μπορέσουν να ελέγξουν σταδιακά την ασφάλεια. Οι πρώτοι τέσσερις συμμετέχοντες ξεκίνησαν με τη χαμηλότερη δόση των 0,3 mg ανά κιλό σωματικού βάρους. Όταν αυτό πήγε καλά, μια δεύτερη υποομάδα έξι ατόμων έλαβε 0,45 mg/kg. Στη συνέχεια, άλλοι έλαβαν 0,6 mg/kg, 0,7 mg/kg, 0,8 mg/kg και η τελική υψηλή δόση του 1 mg/kg δόθηκε σε επτά συμμετέχοντες. Η πρώτη υποομάδα που έλαβε τη χαμηλότερη δόση παρακολουθήθηκε για 18 μήνες, ενώ η υποομάδα που έλαβε την υψηλότερη δόση έχει παρακολουθηθεί για μόλις τρεις μήνες μέχρι στιγμής.
Οι ερευνητές παρατήρησαν μια εξάρτηση από τη δόση τόσο στην ποσότητα της PCSK9 που εξουδετέρωσε η θεραπεία όσο και στο μέγεθος της μείωσης της LDL· όσο μεγαλύτερη ήταν η δόση, τόσο λιγότερη ήταν η PCSK9 και τόσο χαμηλότερη η LDL. Για τη χαμηλότερη δόση, τα μέσα επίπεδα PCSK9 μειώθηκαν κατά 51 τοις εκατό, ενώ η μέση LDL μειώθηκε κατά 9 τοις εκατό. Για την υψηλότερη δόση, τα μέσα επίπεδα PCSK9 μειώθηκαν κατά 88 τοις εκατό, με τη μέση LDL να μειώνεται κατά 62 τοις εκατό.
Θεραπευτική προοπτική
Οι συμμετέχοντες ήταν όλοι άνθρωποι που είτε είχαν εμφανίσει καρδιαγγειακή νόσο σε πρώιμο στάδιο της ζωής τους (σε ηλικία 55 ετών ή κάτω για τους άνδρες ή 65 ετών για τις γυναίκες) είτε ήταν άνθρωποι που είχαν μια κληρονομική πάθηση που προκαλούσε υψηλή χοληστερόλη.
Το φάρμακο αναπτύχθηκε από τη Verve Therapeutics, η οποία εξαγοράστηκε πέρυσι από την Eli Lilly έναντι 1,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ενώ η Verve δοκιμάζει το φάρμακο σε άτομα που διατρέχουν μερικούς από τους υψηλότερους κινδύνους από την υψηλή χοληστερόλη, ο συνιδρυτής της και νυν Ανώτερος Αντιπρόεδρος της Lilly, Σεκάρ Καθιρεσάν (Sekar Kathiresan), ελπίζει να δει τη χρήση του να επεκτείνεται, παρέχοντας μια επιλογή για ασθενείς με υψηλή χοληστερόλη που δεν απαιτεί ισόβια διαχείριση με φάρμακα, όπως οι στατίνες.
Ο Ριγιάζ Πατέλ (Riyaz Patel), συν-συγγραφέας της δοκιμής και καρδιολόγος στο Barts Health NHS Trust και καθηγητής καρδιολογίας στο University College του Λονδίνου, συμφώνησε. Σε δήλωση που εξέδωσε η Lilly, ο Πατέλ ανέφερε ότι τα πρώιμα δεδομένα ήταν «ενθαρρυντικά», υποδεικνύοντας ότι το VERVE-102 θα μπορούσε να «προσφέρει μια νέα προσέγγιση για την επίτευξη σημαντικής και διαρκούς μείωσης της LDL-C με μια εφάπαξ θεραπεία».
«Πολλοί ασθενείς με αυξημένη LDL-C πασχίζουν να επιτύχουν παρατεταμένο έλεγχο, παρά τις συνεχιζόμενες προσπάθειες με τα φάρμακα που είναι διαθέσιμα σήμερα, γεγονός που τους θέτει σε σημαντικό κίνδυνο για καρδιαγγειακά επεισόδια. Με τη στεφανιαία νόσο να παραμένει μία από τις κύριες αιτίες θανάτου παγκοσμίως, η ανάγκη για νέες προσεγγίσεις είναι πραγματική», δήλωσε ο Πατέλ.
Αν και οι ερευνητές και η Lilly είναι αισιόδοξοι, πρόκειται, επαναλαμβάνουμε, για μια πολύ μικρή, πολύ προκαταρκτική ματιά στη δράση του φαρμάκου σε κλινικό επίπεδο. Θα απαιτηθούν περαιτέρω δοκιμές, με περισσότερους ανθρώπους και μεγαλύτερη διάρκεια παρακολούθησης, για να αποδειχθεί πειστικά η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα. Ωστόσο, εάν όλα πάνε καλά, η Lilly σημειώνει ότι ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ έχει ήδη χορηγήσει στο VERVE-102 τον χαρακτηρισμό «Fast Track» (ταχείας διαδικασίας) για επανεξέταση.
Στις αρχές του 2026 η είδηση του «εμπρησμού της οικίας» του επιτρόπου κατά του αντισημιτισμού Άντρεας Μπίτνερ στο Βρανδεμβούργο της Γερμανίας, παρουσιάστηκε σαν μια ακόμα απόδειξη της ανόδου του αντισημιτισμού στην Ευρώπη. Η φωτιά που ξέσπασε δίπλα στην κατοικία του επιτρόπου, σε συνδυασμό με σύμβολο που παραπέμπει στη Χαμάς χαραγμένο στην πόρτα και μια συνοδευτική απειλητική επιστολή ήταν τα συστατικά στοιχεία βάσει των οποίων δομήθηκε ένα αφήγημα έτοιμο για κατανάλωση: μια «πολιτικά υποκινούμενη» επίθεση μίσους.
Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο άβολη: Οι βασικοί ύποπτοι δεν προέρχονται από κάποια εξτρεμιστική οργάνωση, αλλά από το επαγγελματικό περιβάλλον του Μπίτνερ. Συγκεκριμένα, στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκονται πλέον δύο άνδρες με τους οποίους είχε ιδρύσει εταιρεία και οι οποίοι χαρακτηρίζονται από μέσα ενημέρωσης ως «φιλο-ισραηλινοί».
Ίσως είναι περιττό να επισημάνουμε ότι μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης έσπευσε να αναπαράγει το αρχικό αφήγημα χωρίς καμία επιφύλαξη. Το μοτίβο είναι πλέον γνώριμο: μια εντυπωσιακή καταγγελία, γρήγορη συναισθηματική φόρτιση, άφθονες καταδικαστικές δηλώσεις, αλλά όταν τα δεδομένα αλλάζουν μια σιωπηλή ή υποβαθμισμένη διόρθωση είναι υπερ-αρκετή. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε αναζήτησή μας στην Google, οι ειδήσεις ακόμα και από μεγάλα γερμανικά μέσα για τη διάψευση του εμπρησμού πλησίον της οικίας του επιτρόπου, δεν εμφανίζονταν στα αποτέλεσματα.
Το περιστατικό στη Γερμανία δεν είναι εξαίρεση. Η κατασκευή ή παραποίησης περιστατικών που εμφανίζονται ως αντισημιτικές επιθέσεις είναι τα τελευταία χρόνια μια ολοένα ανερχόμενη τάση. Η δημοσιογράφος Κέιτλιν Τζονστόουν αναφέρεται σχετικά στο Χ.
Zionists staging fake “antisemitic attacks” happens so often that it is unreasonable to treat each instance as an isolated individual event. This is a coordinated tactic. Someone compiled a 35-minute video of news reports about these staged incidents:pic.twitter.com/FEAsIGnUkFhttps://t.co/VPVxbZDckL
Η υπόθεση του καφέ BerMax στο Γουίνιπεγκ του Καναδά αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι ιδιοκτήτες, μέλη της οικογένειας Μπέρετ, κατήγγειλαν μια «από τις πιο θρασύτατες» αντισημιτικές επιθέσεις που είχε δει η πόλη. Η αστυνομία ωστόσο διαπίστωσε ότι η επίθεση ήταν σκηνοθετημένη από τους ίδιους.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Σον Σάμιτ δήλωσε ότι μαχαιρώθηκε σε αντισημιτική επίθεση έξω από συναγωγή στο Μίσιγκαν. Η αφήγηση σχεδόν κινηματογραφική, μόνο που το Apple Watch του τον μαρτύρησε, καθώς οι παλμοί του δεν αντιστοιχούσαν σε καμία επίθεση. Η έρευνα αποκάλυψε ότι είχε τραυματίσει ο ίδιος τον εαυτό του.
Ο Άντριου Κινγκ στη Νέα Υόρκη κατήγγειλε ότι βρήκε σβάστικες στο σπίτι του — μόνο για να κατηγορηθεί αργότερα ότι τις είχε ζωγραφίσει ο ίδιος. Η Σάρα Μάρσακ, φοιτήτρια πανεπιστημίου, κατήγγειλε επανειλημμένες επιθέσεις με σβάστικες στην πόρτα της. Τελικά αποδείχθηκε ότι η ίδια είχε σχεδιάσει τουλάχιστον μέρος αυτών. Στη Γαλλία, η Μαρί-Λεονί Λεμπλάν προκάλεσε εθνικό σοκ με μια καταγγελία για βίαιη αντισημιτική επίθεση σε τρένο, για να παραδεχθεί λίγες ημέρες αργότερα ότι είχε επινοήσει τα πάντα.
Ακόμη πιο ακραία είναι η περίπτωση του Μάικλ Καντάρ, ο οποίος πραγματοποίησε χιλιάδες ψευδείς απειλές για βόμβες σε εβραϊκά κέντρα και αεροδρόμια διεθνώς, προκαλώντας μαζικό πανικό. Ή του Ντέιβιντ Χαντάντ, που χρησιμοποίησε αντισημιτική ρητορική ακόμη και σε προσωπικές οικογενειακές διαμάχες.
Το κοινό στοιχείο όλων των παραπάνω περιστατικών βέβαια, είναι η εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού. Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος.
Πρώτον, τέτοιες πρακτικές υπονομεύουν την εμπιστοσύνη του κοινού. Όταν αποκαλύπτεται ότι ορισμένες καταγγελίες είναι ψευδείς, δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο, όπου τα πραγματικά θύματα κινδυνεύουν να μην γίνουν πιστευτά. Η κοινωνία αρχίζει να αμφισβητεί και αυτό το κύμα αμφισβήτησης πλήττει τελικά εκείνους που έχουν πραγματικά ανάγκη προστασίας.
Δεύτερον, ενισχύεται ο ίδιος ο αντισημιτισμός. Όσοι επιδιώκουν να υποβαθμίσουν ή να αρνηθούν το πρόβλημα, βρίσκουν σε αυτές τις περιπτώσεις ένα εύκολο επιχείρημα. «Να, δείτε, όλα είναι υπερβολές», μια αφήγηση που αποκτά έδαφος ακριβώς λόγω αυτών των κατασκευασμένων περιστατικών.
Τρίτον, η ευθύνη των μέσων ενημέρωσης. Η βιασύνη για τίτλους και «σοκαριστικές αποκαλύψεις» ενισχύει το αφήγημα που θέλουν να προβάλλουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης που συντάσσονται με το Ισραήλ και τη σιωνιστική προπαγάνδα. Όταν ωστόσο, η αρχική αφήγηση καταρρέει, η διόρθωση – αν ποτέ υπάρξει- δεν έχει ποτέ την ίδια ένταση.
Οι ίδιες οι εβραϊκές κοινότητες πληρώνουν το τίμημα. Κάθε τέτοια υπόθεση προκαλεί φόβο, κινητοποιεί μηχανισμούς, εντείνει την ανασφάλεια. Και όταν αποδεικνύεται ψευδής, αφήνει πίσω της μόνο δυσπιστία και θυμό.
Το πώς η Ελλάδα διολίσθησε μέσα σε λίγα μόλις χρόνια από τον ρόλο της δύναμης συμφιλίωσης και της σταθερής υπερασπίστριας του Διεθνούς Δικαίου σε μια κατάσταση πλήρους ανοχής απέναντι σε κατάφωρες παραβιάσεις, αποτελεί ένα από τα ζητήματα που θα απασχολήσουν έντονα τον ιστορικό του μέλλοντος. Η σημερινή στάση της Αθήνας, η οποία φαίνεται να υποστηρίζει —έστω και διά της σιωπής— ενέργειες που αγγίζουν τα όρια της γενοκτονίας, συνιστά μια δομική μετατόπιση της εξωτερικής μας πολιτικής με απρόβλεπτες συνέπειες.
Η πρόσφατη πράξη πειρατείας που σημειώθηκε στα διεθνή ύδατα δυτικά των Χανίων αναδεικνύει την έκταση αυτής της διπλωματικής αμηχανίας. Παρά τη σοβαρότητα του επεισοδίου, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε την τακτική της «μη ενημέρωσης», με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη να τηρεί σιγή ιχθύος για την τύχη των ακτιβιστών και τις υλικές ζημιές στα πλοία. Η παρουσία του ισραηλινού ναυτικού λίγα μόλις χιλιόμετρα από τις ακτές της Κρήτης παρουσιάστηκε σχεδόν ως ένα τυχαίο, αιφνίδιο γεγονός, λες και η κίνηση των πλοίων σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή δεν παρακολουθείται λεπτό προς λεπτό από τα εθνικά συστήματα επιτήρησης.
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι αναπόφευκτο και αμείλικτο: αν στη θέση του Ισραήλ βρισκόταν οποιαδήποτε άλλη χώρα, ποια θα ήταν η αντίδραση της Αθήνας; Θα παρέμενε η κυβέρνηση εξίσου αδιάφορη αν πολεμικά σκάφη ενός άλλου κράτους προχωρούσαν σε εχθρικές ενέργειες σε αναπνοή από την ελληνική επικράτεια; Η επιλεκτική αυτή ευαισθησία γίνεται ακόμη πιο εξοργιστική όταν συγκρίνεται με τη στάση χωρών που παραδοσιακά αποτελούν τους στενότερους συμμάχους του Τελ Αβίβ.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Γερμανία. Για το Βερολίνο, η ασφάλεια του Ισραήλ δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή, αλλά «Staatsräson» — λόγος ύπαρξης του ίδιου του γερμανικού κράτους και ηθικό χρέος που απορρέει από το Ολοκαύτωμα. Κι όμως, ακόμα και η Γερμανία, παρά το ιστορικό της βάρος και την εσωτερική ποινικοποίηση της έντονης κριτικής προς το Ισραήλ, βρήκε τη δύναμη να εκφράσει τη «μεγάλη ανησυχία» της για το Global Sumud Flotilla, ζητώντας τον πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου.
Την ώρα, λοιπόν, που ακόμη και οι πιο «δεσμευμένοι» σύμμαχοι αρχίζουν να θέτουν όρια, η Ελλάδα επιλέγει να σιωπά, υποθάλποντας ουσιαστικά μια ηγεσία που καταζητείται από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτή η στάση δεν αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική επιλογή, αλλά μια βαθιά ηθική υποχώρηση.
Δυστυχώς, η κυβέρνηση της χώρας φαίνεται να ευθυγραμμίζεται με τη λάθος πλευρά της Ιστορίας, αγνοώντας επιδεικτικά τη βούληση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι αρνούνται να γίνουν συνένοχοι στη σιωπή.
Όμως, πώς θα διεκδικήσει η Ελλάδα τα δίκαια της που βασίζονται στην εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου όταν οι πιο στενοί της σύμμαχοι καταπατούν βάναυσα κάθε έννοια του Διεθνούς Δικαίου; Πώς γίνεται να επιζητάς Δικαιοσύνη όταν επικροτείς δια της σιωπής όταν διαπράττονται το άδικο;
Οι προσπάθειες για την επίλυση του πολέμου έχουν φτάσει σε αδιέξοδο.
Το Ιράν δήλωσε ότι θα απαντήσει με «μακροχρόνια και επώδυνα πλήγματα» σε αμερικανικές θέσεις εάν η Ουάσιγκτον ανανεώσει τις επιθέσεις.
Επανέλαβε επίσης την αξίωσή του επί των Στενών του Ορμούζ. Ο Ανώτατος Ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, σε γραπτό μήνυμά του προς τους Ιρανούς, δήλωσε ότι η Τεχεράνη θα εξαλείψει «τις καταχρήσεις της υδάτινης οδού από τους εχθρούς» υπό τη νέα διοίκηση του στενού.
Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ επρόκειτο να λάβει ενημέρωση για σχέδια μιας σειράς νέων στρατιωτικών πληγμάτων στο Ιράν προκειμένου να το αναγκάσει να διαπραγματευτεί τον τερματισμό της σύγκρουσης, δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος στο Reuters.
Οι αναφορές για την προτεινόμενη ενημέρωση προκάλεσαν αρχικά μεγάλη άνοδο στις τιμές του πετρελαίου, με το συμβόλαιο αναφοράς για το αργό πετρέλαιο Brent να αγγίζει τα 126 δολάρια το βαρέλι, υψηλό τετραετίας σε κάποιο σημείο, πριν υποχωρήσει.
Ήχοι αντιαεροπορικής άμυνας ακούστηκαν σε ορισμένες περιοχές της Τεχεράνης, μετέδωσε το ημιεπίσημο ειδησεογραφικό πρακτορείο Mehr του Ιράν. Το πρακτορείο ειδήσεων Tasnim ανέφερε ότι η αντιαεροπορική άμυνα αντιμετώπιζε μικρά drones και μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτήρησης.
Επαναλαμβάνοντας τους ισχυρισμούς για σοβαρές παραβιάσεις δικαιωμάτων από το Ιράν, ο Τραμπ δήλωσε ότι είναι «εντάξει» με τη συμμετοχή του στο επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφού ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, επέμεινε ότι η χώρα θα λάβει μέρος.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αρακτσί δήλωσε ότι η παύση των ισραηλινών επιθέσεων στον Λίβανο, όπου επικρατεί μια εύθραυστη κατάπαυση του πυρός, αποτελούσε μέρος της κατανόησης για την κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ και θα παραμείνει βασικό ζήτημα σε κάθε μελλοντική διαδικασία.
Ο Τραμπ αντιμετωπίζει μια επίσημη προθεσμία των ΗΠΑ την Παρασκευή για να τερματίσει τον πόλεμο ή να τεκμηριώσει στο Κογκρέσο την ανάγκη παράτασής του.
Ωστόσο, αναλυτές και βοηθοί του Κογκρέσου δήλωσαν ότι περιμένουν είτε να ενημερώσει το Κογκρέσο ότι σχεδιάζει παράταση 30 ημερών είτε απλά να αγνοήσει την προθεσμία.
